บทที่ 178 ตอนพิเศษ หนุนหลัง
วันต่อมาเซี่ยเจิงเดินออกไปอย่างเบื่อหน่ายหลังเลิกเรียน หลิงซวนติดตามเขาเหมือนสุนัขโง่ๆ สิ่งเดียวที่เขายังไม่ได้ทำคือวนไปรอบๆ และกระดิกหางใส่เขา
“พี่เซี่ย ครั้งล่าสุดที่ท่านโยนลูกดอกท่านได้รับรางวัลเป็นแขกของหอจิ่นซิ่ว ท่านทำให้เด็กชายจากครอบครัวของแม่ทัพหูชานตกตะลึง คราวนี้มีการจัดงานล่าสัตว์ท่านจะไปหรือไม่?”
แสงในฤดูใบไม้ผลิสว่างจ้า และอาทิตย์ก็ส่องผ่านเงาต้นไม้บนคิ้วอันละเอียดอ่อนของชายหนุ่ม ดูเหมือนว่าขนตาที่มีลักษณะคล้ายขนอีกาจะถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของแสง ดวงตาสีเข้มดูสว่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกแสงแดด แต่รูปลักษณ์ภายในนั้นยังคงเกียจคร้าน
เขาพูดสองคำเบาๆ “ไม่ไป”
การล่าสัตว์ส่วนใหญ่ของกลุ่มคนส่วนใหญ่อยู่ที่บริเวณรอบนอกของพื้นที่ล่าสัตว์เท่านั้น ล่าไก่ฟ้าและกระต่าย นี่คือกาารเล่นสนุกเหรอ?
เซี่ยเจิงขี้เกียจเกินไปที่จะไปร่วมสนุก
หลิวซวนลูบหลังศีรษะของเขาและพูดด้วยความเขินอาย “แต่ข้าได้เดิมพันกับเด็กคนนั้นจากตระกูลหูแล้ว พี่เซี่ยถ้าท่านไม่ไปข้าก็แพ้ล่ะสิ และเงินส่วนตัวทั้งหมดยี่สิบตำลึงที่ข้าเก็บไว้ก็จะสูญเปล่า..”
เซี่ยเจิงไม่ได้มองเขาด้วยซ้ำ “นั่นคือการค้าของเจ้า”
“เฮ้ พี่เซี่ย ท่าน……”
หลิวซวนกำลังจะถูมือของเขาต่อไป แต่เขาเห็นเซี่ยเจิงมองไปในทิศทางหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็หรี่ตาลง จากนั้นจึงก้าวยาวไปทางฝั่งตรงข้าม
หลิวซวนมองไปในทิศทางนั้นและเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เขาเคยเห็นมาก่อนถือห่อผ้าใบเล็กใส่หนังสือรออยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ตรงทางเข้าลานด้านบน ดวงตาสีดำโตของนางฝังอยู่ในวงแหวนขนตาสีดำหนายาว แก้มยุ้ยเล็กน้อยเป็นสีขาวอมชมพู ผิวขาวอ่อนนุ่มราวกับตุ๊กตา
เพียงแต่คราวนี้ซาลาเปาทั้งสองบนศีรษะของนางยุ่งเหยิงเกือบจะหมดแล้ว และมีรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่มุมตาของนางราวกับว่ามีคนข่วนมันด้วยเล็บมือ
หัวใจของหลิวซวนเต้นรัวเมื่อเขามองไปที่นั่น และแอบสงสัยว่าเป็นน้องชายไร้ความสามารถของเขาที่ก่อเรื่องอีกหรือไม่?
เขาพยายามชั่งน้ำหนักระหว่างการวิ่งหนีและการติดตามเซี่ยเจิงไปเพื่อถามไถ่เกี่ยวกับสถานการณ์ และในที่สุดก็เลือกที่จะเดินตามเขาไป
ทันทีที่เขาเข้าใกล้มากขึ้น เขาก็ได้ยินเซี่ยเจิงถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาจริงๆ
หลิวซวนเงยหน้าขึ้นมองดูสีหน้าของเซี่ยเจิงอย่างระมัดระวัง และเห็นว่าเขากำลังมองเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ตัวเตี้ยกว่าเขามากโดยหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขาใจร้อนหรือโกรธ แต่อารมณ์ของเขาไม่ดี
หลิวซวนรู้สึกประหม่ามาก แต่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็ไม่กลัวเขาเลยและพูดว่า “ข้าทะเลาะกับเด็กใหม่ในสำนักศึกษา”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและถามว่า “ใคร?”
ฉางอวี้ก้มศีรษะลงครึ่งหนึ่ง วาดวงกลมบนพื้นด้วยปลายรองเท้าของนาง และพูดว่า “ดูเหมือนว่าเขาแซ่ฉี ข้าได้ยินคนรับใช้ของเขาเรียกเขาว่าซื่อจื่อ”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น
แซ่ฉี? เมื่อไม่นานมานี้ มีเพียงกงชินอ๋องเท่านั้นที่เสด็จเยือนทางตะวันตกเฉียงเหนือในฐานะทูตของฮ่องเต้ เพื่อประกาศราชโองการของฮ่องเต้เพื่อแต่งตั้งเซี่ยหลินซานเป็นกวนซานโหว
เขานั่งยองๆ แล้วถามว่า “ที่เจ้าตีใช่กงชินอ๋องซื่อจื่อหรือเปล่า?”
ฉางอวี้จับมุมเสื้อผ้าด้วยมือทั้งสองข้าง ลดศีรษะลงแล้วพูดอย่างแห้งผาก “ข้าก็ไม่รู้ อาจจะเป็นเช่นนั้นก็ได้”
เมื่อหลิวซวนได้ยินว่าไม่ใช่น้องชายที่โง่ของเขาที่เป็นคนทำ เขาก็พับแขนเสื้อขึ้นทันทีแล้วพูดว่า “ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร หรือจะเป็นพระญาติของฮ่องเต้ แต่การรังแกแม่นางน้อยเช่นเจ้าถือเป็นเรื่องผิด พี่เซี่ย ไปขอคำอธิบายให้น้องฉางอวี้กันเถอะ!”
ฉางอวี้ยืนนิ่งและไม่ขยับ
เซี่ยเจิงซึ่งรู้จักนางดี เปลือกตาของเขากระตุกแล้วถามว่า “คนที่เจ้าตีเป็นอย่างไรบ้าง?”
ฉางอวี้ตอบเสียงเบา “มีเลือดออกและฟันหายไป”
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นและนวดหว่างคิ้ว
หลิวซวนไม่คาดคิดว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนโยนและถูกกลั่นแกล้งได้ง่ายๆ จะโหดร้ายขนาดนี้ เขามองไปที่เซี่ยเจิงแล้วพูดว่า “เราควรทำอย่างไรดี พี่เซี่ย กงชินอ๋องเป็นเสด็จอาของฮ่องเต้ และคนที่น้องสาวของท่านทุบตีก็คือลูกพี่ลูกน้องของฮ่องเต้……”
เซี่ยเจิงกำลังคิดว่าจะจัดการกับมันอย่างไร และเมื่อเขาได้ยินหลิวซวนพูดไม่หยุด เขาก็รู้สึกหงุดหงิดในใจ เขาเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกน “หุบปากก่อน!”
หลิวซวนเงียบทันทีและทำท่าทางปิดปากของเขา
เซี่ยเจิงไม่มีเวลาสนใจเขาและถามฉางอวี้ต่อไป “เจ้ากับกงชินอ๋องซื่อจื่อทะเลาะกันได้อย่างไร?”
ฉางอวี้เม้มริมฝีปากของนางและไม่พูดอะไรเลย เนื่องจากนางก้มศีรษะลง ขนตายาวของนางจึงบดบังดวงตาของนาง แสงแดดส่องลงบนขนตาของนาง และยังทำให้เกิดเงารูปพัดบนเปลือกตาของนางอีกด้วย
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและถามว่า “เจ้าเป็นคนเริ่มก่อนหรือ?”
ฉางอวี้ส่ายศีรษะ
เซี่ยเจิงกล่าวอย่างอดทนว่า “หากเจ้ามีปัญหา เจ้าต้องบอกเหตุผลแก่ข้าสักอย่าง เพื่อที่ข้าจะได้ช่วยเจ้าจัดการกับผลที่ตามมา หากเจ้าทำไม่ถูกต้อง ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าจะพาเจ้าไปขอโทษกงชินอ๋องซื่อจื่อและทุกอย่างจะยุติลงเอง”
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ยังคงเม้มริมฝีปากของนางอย่างดื้อรั้น แต่สามารถเห็นรอยแดงจางๆ ในดวงตาของนาง
หลังจากนั้นไม่นาน นางก็พูดว่า “ข้าบอกเจ้าได้เพียงคนเดียวเท่านั้น”
เซี่ยเจิงมองหลิวซวนแล้วหลิวซวนก็เดินจากไปอย่างเข้าใจ
เซี่ยเจิงเหลือบมองเด็กน้อยที่กำลังมีปัญหาด้วยเหตุผลบางอย่างแล้วพูดว่า “บอกข้ามา”
มือของฉางอวี้จับมุมเสื้อผ้าของนางแน่นขึ้นเล็กน้อย และในที่สุดนางก็พูดว่า “เขาถอดกางเกงของข้าออก”
เซี่ยเจิงรู้สึกว่าหนังศีรษะของเขาระเบิดอย่างรุนแรงและถามว่า “อะไรนะ”
เขาไม่ได้ระงับเสียงของเขาชั่วขณะ ซึ่งดึงดูดศิษย์ที่ผ่านไปมาและหลิวซวนที่กำลังซ่อนตัวอยู่ก็มองมาทางนี้
เซี่ยเจิงระงับความโกรธในใจ มองดูชุดของเด็กน้อยและถามอย่างสงบที่สุด “เกิดอะไรขึ้น?”
สีแดงในดวงตาของเด็กหญิงตัวเล็กหนักขึ้น แต่เธอยังคงดื้อรั้นไม่ร้องไห้ “ข้าตามท่านพ่อไปฝึกวรยุทธ์และสวมเสื้อผ้าผู้ชาย เขาหัวเราะเยาะข้าที่ใส่เสื้อผ้าผู้ชาย ก็ต้องเป็นผู้ชายด้วย เมื่อข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็พาคนมาหยุดข้าและต้องการถอดกางเกงของข้าเพื่อดูว่าข้าเป็นผู้ชายหรือไม่……”
ในที่สุดก็มีเสียงสะอื้นของเด็กหญิงตัวเล็กๆ “ข้ากลัว ดังนั้นข้าจึงควบคุมกำลังของตัวเองไม่ได้และต่อยเขาไปอย่างแรง”
เซี่ยเจิงใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาที่เด็กหญิงตัวเล็กกลั้นไว้จากดวงตาของนาง และพูดอย่างอบอุ่น “ทำได้ดีมาก”
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นและจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างว่างเปล่า
สายลมอ่อนโยนพัดผมและเสื้อคลุมสีดำของชายหนุ่ม และเขาถามว่า “มีกี่คนที่รู้เรื่องนี้”
เด็กหญิงตอบว่า “ข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตอนพักครึ่ง มีเพียงเขากับสุนัขรับใช้ของเขาเท่านั้น”
เสียงของเซี่ยเจิงยังคงอ่อนโยน แต่ก็มีน้ำเสียงที่เยือกเย็นเล็กน้อย “เขาถอดมันออกสำเร็จหรือเปล่า?”
เด็กหญิงส่ายศีรษะ “เมื่อพวกเขาผลักข้าไปที่มุม ก็ถูกข้าต่อยจนร้องไห้”
เซี่ยเจิงช่วยนางจัดผมที่ยุ่งเหยิงไว้หลังใบหูและพูดว่า “ดีมาก ถ้าเขาทำจริงๆ ข้าจะควักลูกตาของเขาออกมา”
เขาตบไหล่นางเบาๆ อีกครั้งแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร”
อาจเป็นเพราะเขาปลอบนาง และตอนนี้เมื่อนางสบายใจแล้ว ฉางอวี้ก็กล้าที่จะร้องไห้ “แต่……พ่อของเขาเป็นอ๋อง ข้าเกรงว่าจะเดือดร้อน?”
เซี่ยเจิงยังคงเช็ดน้ำตาของเด็กหญิงต่อไปและพูดอย่างเย็นชา “ต่อให้เขาเป็นฮ่องเต้ ก็ทำเรื่องสารเลวเช่นนั้นไม่ได้”
ความโกรธในใจของเขาไม่ได้บรรเทาลง และเขาแค่เตือนนางว่า “เจ้าไม่สามารถบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ ถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาพยายามจะถอดกางเกงของเจ้าออก ไม่ว่าเขาจะถอดออกหรือไม่ก็ตาม เจ้าจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแต่งงานกับไอ้สารเลวนั่นในอนาคต”
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ดูเหมือนจะหวาดกลัว ริมฝีปากของนางเม้มแน่นขึ้น และน้ำตาก็ไหลออกมาในดวงตาของนาง
เซี่ยเจิงพยายามทำใจเย็นและปรับน้ำเสียงของเขาให้เบาลง “อย่ากลัวเลย ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”
เขาเรียกหลิวซวน “ช่วยดูแลน้องสาวของข้าหน่อย พานางไปที่ภัตตาคารสวีจี้ก่อน ข้ามีเรื่องที่ต้องจัดการ”
หลิวซวนเกาศีรษะแล้วพูดว่า “พี่เซี่ย คราวนี้ท่านจะทำอย่างไร?”
เซี่ยเจิงเพียงแค่พูดว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องยุ่ง”
ในที่สุดหลิวซวนก็พาฉางอวี้ไปที่ภัตตาคารสวีจี้
เขาสั่งอาหารจานเด่นมาหลายจานและไม่เห็นนางกินเลย แต่กลับนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองไปทางสำนักศึกษาด้วยความกระตือรือร้น
หลิวซวนปลอบใจนาง “อย่ากังวลเรื่องพี่เซี่ยเลย แม้ว่าอีกฝ่ายคือกงชินอ๋องและบุตรชายของเขา แต่แม่ทัพใหญ่เซี่ยและใต้เท้าเว่ยก็เป็นขุนนางคนสำคัญของฝ่าบาทในขณะนี้ แม่ทัพใหญ่เซี่ยยังได้รับตำแหน่งกวนซานโหว ตราบใดที่พี่เซี่ยบอกว่าเจ้าเป็นน้องสาวของเขา กงชินอ๋องคงจะไม่สร้างปัญหาใหญ่อะไร หากเขารู้ถึงสถานการณ์โดยรวม”
เด็กหญิงไม่ได้พูดอะไร เพียงจับขอบหน้าต่างแล้วมองลงไป
หลิวซวนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เจ้าผลักกงชินอ๋องซื่อจื่อ และทำให้เขาฟันหักหรือ?”
ในที่สุดเด็กหญิงก็ส่ายศีรษะ
หลิวซวนสับสน “แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไงเหรอ?”
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ยกกำปั้นเล็กๆ ของนางแล้วพูดตามความจริง “ต่อยไง”
หลิวซวน “……???”
หลังจากนั้นไม่นาน จู่ๆ เขาก็พูดว่า “เช่นนั้น……น้องฉางอวี้ ลองตบพี่ชายสักทีสิ”
ฉางอวี้ส่ายศีรษะ
หลิวซวนไม่เชื่อ และยังคงชักชวนต่อไป “ไม่เป็นไร ข้าทนได้ เจ้าลองเอาชนะข้าสิ!”
……
เมื่อเซี่ยเจิงมาถึงร้านอาหารสวีจี้ เขาเห็นฉางอวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างว่าง่าย ส่วนใบหน้าของหลิวซวนครึ่งหนึ่งบวมจนกลายเป็นหัวหมู และเขาก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าประคบด้วยน้ำเย็น
เมื่อเขาเห็นเซี่ยเจิงเขาก็พูดเสียงดัง “พี่เซี่ย ท่านมาแล้ว อา……”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและมองไปที่ใบหน้าที่บวมครึ่งหนึ่งของหลิวซวน เขาขมวดคิ้วและถามว่า “เจ้ามีเรื่องวิวาทกับผู้อื่นหรอ”
หลิวซวนหัวเราะ “ไม่ ข้าได้ยินจากน้องฉางอวี้ ว่านางทำให้ฟันของกงชินอ๋องซื่อจื่อหลุดออกมาด้วยหมัดเดียว ดังนั้นข้าจึงลองขอให้น้องฉางอวี้ตบหน้าข้าเพื่อพิสูจน์ดู”
เซี่ยเจิงมองไปที่หลิวซวนทันทีราวกับว่าเขากำลังมองคนโง่
หลิวซวนทำหน้าบูดบึ้งด้วยความเจ็บปวด ปิดหน้าครึ่งหนึ่งด้วยผ้าเช็ดหน้าเปียก และหายใจเบาๆ “ไม่คิดว่ามือของน้องฉางอวี้จะแข็งแรงขนาดนี้ นางแทบจะตามพี่เซี่ยทันแล้ว……”
เมื่อเซี่ยเจิงดึงเก้าอี้ขึ้นมาและนั่งลงข้างๆ ฉางอวี้ นางก็หมุนนิ้วของนางแล้วพูดอย่างสับสน “ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะ……”
อีกฝ่ายขอให้นางลองออกแรง นางจึงทำ
เซี่ยเจิงมองไปที่หลิวซวนแล้วพูดว่า “ไม่ต้องรู้สึกผิด เขาสมควรแล้ว”
หลิวซวนกลัวว่าฉางอวี้จะรู้สึกผิดเพราะเขา ดังนั้นเขาจึงสูดลมหายใจเข้าและพูดว่า “ใช่ มันไม่เจ็บมากขนาดนั้น อาการบวมจะลดลงในเช้าวันพรุ่งนี้……”
อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดรุนแรงมากจนปากของเขาเบี้ยวเล็กน้อย และเขาพูดกับเซี่ยเจิง “พี่เซี่ยในเมื่อท่านอยู่ที่นี่แล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน……”
เขาต้องรีบกลับไปซื้อยา มันเจ็บมาก
เซี่ยเจิงมองไปที่จานบนโต๊ะ เขาหยิบถุงเงินออกจากเอวแล้วโยนให้หลิวซวนแล้วพูดว่า “ไปร้านขายาซะ”
หลิวซวนยกมือขึ้นเพื่อจับมันและรู้สึกถึงน้ำหนักหนักในถุงเงินของเขา ทันใดนั้นเขาก็ยิ้ม แต่ใบหน้าของเขาบวมครึ่งหนึ่งและตาข้างหนึ่งก็หดลงจนกลายเป็นรอยกรีดซึ่งทำให้เขาดูตลกเล็กน้อย “ขอบคุณนะพี่ชาย”
หลังจากที่หลิวซวนจากไปแล้ว เซี่ยเจิงก็ถามฉางอวี้ “ทำไมเจ้ายังไม่กินอาหารอีก? เจ้าไม่อยากกินเหรอ?”
ฉางอวี้พยักหน้า
เซี่ยเจิงยืนขึ้นและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะพาเจ้าไปเยี่ยมชมตลาดตะวันตก”
ฉางอวี้ผูกห่อหนังสือและนั่งบนเก้าอี้โดยไม่ขยับ
เซี่ยเจิงโน้มตัวลงและบีบแก้มของนาง “เจ้าโกรธเหรอ?”
ฉางอวี้ส่ายศีรษะ เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “กงชินอ๋องซื่อจื่อ……”
มือของเซี่ยเจิงที่บีบแก้มนาง เอื้อมไปบนผมของนางแล้วลูบก้อนซาลาเปาที่หลุดรุ่ยของนาง “อย่ากังวล ข้าจัดการทุกอย่างแล้ว”
ฉางอวี้มองเขาอย่างสงสัย
เซี่ยเจิงพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เชื่อข้าเหรอ?”
ฉางอวี้ส่ายศีรษะอีกครั้ง และผมที่หลวมของนางก็ปัดหลังมือของเซี่ยเจิงเบาๆ การเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อนโดยไม่ตั้งใจนี้ ทำให้เซี่ยเจิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ข้าลืมมวยผมของเจ้าไปด้านหลัง……”
หลังจากจัดการมวยผมน่าเกลียดสองปมบนศีรษะของนางแล้ว เด็กชายก็ยื่นมือออกไปหานาง “ไปกันเถอะ”
ฉางอวี้จับมือเขาแล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ มวยผมที่น่าเกลียดบนศีรษะของนางโยกไปมาขณะเดิน ซึ่งทำให้นางดูน่ารักไม่น้อย
ตลาดตะวันตกส่วนใหญ่เป็นตลาดขายของสดสำหรับวัวและม้า และยังมีของต่างๆ เช่น อานม้า แส้ ดาบ และหนังกะติ๊ก ฉางอวี้เคยไปตลาดนี้ ส่วนใหญ่นางอยู่ที่ร้านขายขนม ขายดอกไม้ในตลาดตะวันออก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางมาที่ตลาดตะวันตก
มีคนเล่นโยนลูกดอก ดังนั้นเซี่ยเจิงจึงพานางไปเล่น
ในตอนแรกฉางอวี้หมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเองและหดหู่ แต่ต่อมานางก็ถูกชักจูงจนบ้าคลั่ง นางได้รับรางวัลมากมาย ว่าวกระดาษ ตุ๊กตากระเบื้อง และกลองป๋องแป๋ง และยังถูกเซี่ยเจิงอุ้มขึ้นบนหลังม้าพาขี่ม้าไปรอบๆ สนามแข่งเป็นเวลาหลายรอบ
เมื่อนางกลับมาก็เป็นเวลาพระอาทิตย์ตกแล้ว
นางเล่นเหนื่อยเกินไป รู้สึกง่วง และปวดเท้า หลังจากเดินได้สักพักเธอก็นั่งบนลงข้างทาง และปฏิเสธที่จะเดินต่อ “ข้าจะพักก่อน”
เซี่ยเจิงมองดูศีรษะที่ง่วงงุนของนาง ซึ่งโงนเงนอนราวกับไก่จิกข้าว เขาจับแขนนางแล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าไม่เหลือเงินแล้ว เลยเช่ารถม้าพาเจ้ากลับไปไม่ได้”
ฉางอวี้ง่วงนอนมากจนลืมตาไม่ได้เลย และยังคงพูดว่า “ข้าเดินกลับเองได้”
เซี่ยเจิงทั้งตลกและเสียใจในเวลาเดียวกัน เมื่อนึกถึงสิ่งที่นางประสบในวันนี้ เขาลูบผมของนาง คุกเข่าลงต่อหน้านางแล้วพูดว่า “ขึ้นมา ข้าจะแบกเจ้ากลับไป”
ฉางอวี้มองไปที่ด้านหลังของชายหนุ่มผู้ใจดี และพยายามดิ้นรนอย่างงัวเงียอยู่พักหนึ่ง และในที่สุดก็เลือกที่จะนอนลง
เซี่ยเจิงแบกนางไว้บนหลังของเขาและเดินกลับไปตามแสงตะวันที่กำลังตกดิน เมื่อได้ยินลมหายใจที่มาจากด้านหลัง ดูเหมือนเขาจะถอนหายใจเล็กน้อย “ต่อไปถ้าข้าเข้าร่วมกองทัพ เจ้าจะทำอย่างไร เจ้าตัวก่อกวนน้อย”
……
ฉางอวี้นอนหลับจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ระหว่างมื้ออาหาร มารดาของนางพูดเบาๆ เหมือนเมื่อก่อน และบิดาของนางคุยกับนางแค่บางเรื่องในค่ายทหาร แต่ไม่ได้พูดถึงกงชินอ๋องและบุตรชายของเขาเลย
ฉางอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าทั้งบิดามารดาของนางไม่รู้ว่านางได้ทำให้ฟันของกงชินอ๋องซื่อจื่อหัก เซี่ยเจิงจัดการเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้อย่างไร
เมื่อนางมาถึงสำนักศึกษา นางไม่ได้สนใจอะไรมากนักระหว่างการเรียนตอนเช้า นางแค่อยากไปที่ลานด้านบนเพื่อตามหาเซี่ยเจิงหลังเลิกเรียนตอนเช้า และถามเขาว่าเขาทำอะไรเมื่อวานนี้
หลังเลิกเรียนตอนเช้า นางกำลังจะไปที่ลานด้านบน แต่เด็กหญิงที่อยู่โต๊ะเดียวกันก็หยุดนางไว้และถามว่า “ฉางอวี้ ฉางอวี้ เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อวานนี้ กงชินอ๋องซื่อจื่อผู้หยิ่งยโสอย่างยิ่งถูกท่านโหวน้อยทุบตี และสุนัขรับใช้ทั้งสองที่อยู่รอบตัวเขาถูกเปลื้องผ้าและโยนออกไปที่ถนน มันน่าอับอายจริงๆ เมื่อเป็นเช่นนั้นกงชินอ๋องซื่อจื่อก็ไม่กล้ามาที่สำนักศึกษาอีกแล้วใช่ไหม?”
ฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และก่อนที่นางจะตอบ นางก็กำหมัดแน่นแล้ววิ่งตรงไปที่ลานด้านบน
หน้าต่างในลานด้านบนนั้นสูงมากจนนางมองเห็นข้างในได้โดยการปีนขึ้นด้านบนนั้นเท่านั้น
คนที่มีอายุมากกว่าอยู่ข้างในเห็นร่างหนึ่งเคลื่อนตัวออกนอกหน้าต่าง พวกเขามองดูอย่างรวดเร็วและเห็นว่าไม่ใช่อาจารย์ที่ลาดตระเวนชั้นเรียนช่วงเช้า เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วตะโกนว่า “น้องสาวของใครอยู่ข้างนอก?”
ในสำนักศึกษาแห่งนี้สร้างขึ้นโดยตระกูลเซี่ย บุตรชายและบุตรสาวของแม่ทัพล้วนถูกส่งมาที่นี่เพื่อศึกษาที่นี่ ศิษย์หลายคนในลานด้านบนและด้านล่างส่วนมากเป็นพี่น้องกัน
ที่นั่งของเซี่ยเจิงว่างเปล่า เมื่อหลิวซวนเห็นฉางอวี้ เขาก็เดินออกไปและถามว่า “เจ้ากำลังตามหาพี่เซี่ยอยู่หรือ?”
ฉางอวี้พยักหน้า
วันนี้อาการบวมบนใบหน้าของหลิวซวนลดลงเล็กน้อย แต่ยังมีรอยช้ำบนใบหน้าของเขา เขาพูดว่า “วันนี้พี่เซี่ยไม่ได้มาเรียน ข้าได้ยินว่าเกี่ยวกับกงชินอ๋องและบุตรชายของเขาด้วย”
เขามองฉางอวี้ด้วยความสับสน “เขารังแกอะไรเจ้า เจ้าถึงต่อยเขาจนฟันร่วง และพี่เซี่ยก็ทุบตีคนๆ นั้นจนใบหน้าของเขาช้ำและบวม จากนั้นจึงเปลื้องผ้าเขาให้เปลือยเปล่าแล้วโยนเขาลงบนถนน ว่ากันว่าพระชายากงชินอ๋องไปที่จวนเซี่ยทั้งน้ำตาเมื่อบ่ายวานนี้เพื่อขอคำอธิบาย ข้าคิดว่าพี่เซี่ยอาจจะต้องถูกลงโทษอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
หลังจากที่ฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็หันหลังกลับและรีบวิ่งกลับไป
หลิวซวนตะโกนจากข้างหลังนาง “เจ้าจะรีบไปไหน?”
ฉางอวี้ตอบว่า “รีบกลับไป!”
เมื่อนางรีบกลับไปที่ลานด้านล่าง อาจารย์ก็อยู่ในห้องเรียนแล้ว โดยถือหนังสือ “คัมภีร์หลุนอวี่” ไว้ในมือ “วันนี้เราจะศึกษาบท” เสวี่ยเอ้อร์”
เขาหันกลับไปและเห็นฉางอวี้ยืนอยู่ที่ประตู และพูดอย่างใจดี “เร็วเข้ามา ไปนั่งที่ให้เรียบร้อย”
นางเป็นเด็กที่เชื่อฟังในสำนักศึกษามาโดยตลอด ยกเว้นลายมือของนางที่แย่มาก นอกนั้นนางไม่เคยพลาดบทเรียนหรือหลบเลี่ยงการเรียนเลยอาจารย์ทุกคนล้วนชอบสาวน้อยที่มีเสน่ห์และติดดินคนนี้
ฉางอวี้จับท้องด้วยมือทั้งสองข้างและพยายามทำให้สีหน้าของนางดูเจ็บปวดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ “อาจารย์ ข้าปวดท้อง”
นางไม่ค่อยโกหก แต่อาจารย์มองว่านางเป็นสาวน้อยน่ารักตั้งใจเรียน ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยว่านางโกหกเลย เขาจึงพูดทันที “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้คนพาเจ้ากลับไปส่งที่บ้าน”
ฉางอวี้พยักหน้า หยิบห่อผ้าห่อเล็กขึ้นมาแล้วเดินตามอาจารย์ออกจากสำนักศึกษา
เมื่อรถม้าผ่านจวนเซี่ย ฉางอวี้ก็บอกให้คนขับรถม้าปล่อยนางลงที่นี่
คนขับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยและพูดว่า “..บ่าวต้องพาคุณหนูกลับไปส่งที่จวน”
ฉางอวี้พูดอย่างเคร่งขรึม “ท่านแม่ของข้ามาเป็นแขกที่บ้านลุงเซี่ย ข้าอยากไปพบท่านแม่”
เขาจึงโล่งใจและเฝ้าดูนางเข้าไปในประตูจวนเซี่ย ก่อนออกเดินทาง
ฉางอวี้และมารดาของนางมาจวนเซี่ยบ่อยครั้ง และองครักษ์หน้าประตูก็จำนางได้ เมื่อเขาเห็นฉางอวี้เข้ามาพร้อมกับห่อผ้าใบเล็กบนไหล่ของนาง เขาก็ยิ้มแล้วถามว่า “ทำไมคุณหนูเมิ่งถึงมาที่นี่ได้ขอรับ”
ฉางอวี้จับห่อผ้าของนางแล้วพูดว่า “ข้ามาหาพี่ใหญ่”
องครักษ์พูดด้วยรอยยิ้ม “โหวน้อยทำผิดและถูกท่านโหวฆี่ยนตี และยังคุกเข่าอยู่ในโถงบรรพบุรุษ คุณหนูกลับมาวันหลังดีไหมขอรับ?”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฉางอวี้ก็เม้มริมฝีปากของนางแน่นโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า “ข้าจะไปพบเขา”
องครักษ์ดูลำบากใจ “ท่านโหวมีคำสั่งบอกว่าหากไม่ได้รับอนุญาตห้ามทุกคนไปที่โถงบรรพบุรุษ คุณหนูเมิ่ง ได้โปรดอย่าทำให้ข้าน้อยลำบากใจ”
ฉางอวี้เปลี่ยนใจอย่างรวดเร็ว “ถ้าเช่นนั้น ข้าอยากเจอท่านป้าเซี่ย”
คราวนี้องครักษ์ไม่ได้หยุดนางและถามอย่างจริงจัง “คุณหนูอยากให้ข้าน้อยนำทางหรือไม่ขอรับ?”
ฉางอวี้เดินไปข้างหน้าพร้อมกับห่อผ้าใบเล็กๆ บนไหล่ “ไม่เป็นไร ข้าจำทางได้”
หลังจากผ่านประตูดอกไม้แล้ว มีสองเส้นทาง เส้นทางหนึ่งนำไปสู่ลานภายในและอีกเส้นทางหนึ่งนำไปสู่ปีกตะวันตก แต่หากใช้ทางอ้อม จะสามารถไปที่โถงบรรพบุรุษตระกูลเซี่ยได้
ฉางอวี้เคยไปจวนเซี่ยหลายครั้งและจำทางหล่านี้ได้แล้ว
นางเดินอ้อมตรงไปยังโถงบรรพบุรุษ มีองครักษ์เฝ้าประตูห้องโถงบรรพบุรุษ นางเดินไปรอบๆ กำแพงด้านหลัง ถอดห่อผ้าใบเล็กของนางออก และดันมันผ่านช่องสุนัขลอดก่อนแล้วจึงมุดตามไป
……
มันเป็นฤดูใบไม้ผลิที่เหน็บหนาว เซี่ยเจิงกลับมาเมื่อคืนนี้และถูกเซี่ยหลินซานเฆี่ยนตีสิบครั้ง เขาไม่ได้ดื่มน้ำเลยและคุกเข่าอยู่ในโถงของบรรพบุรุษตลอดทั้งคืนโดยสวมเสื้อคลุมเพียงตัวเดียว จริงๆ แล้วเขามีไข้สูง
ศีรษะของเขามึนงงไปหมด เขาคุกเข่านานเกินไป และมีอาการเจ็บเข่าอย่างรุนแรง
ด้วยความงุนงง ดูเหมือนเขาจะได้ยินเสียงเอี๊ยดเล็กน้อยจากแผงประตูด้านหลังเขา
เซี่ยหลินซานออกคำสั่งว่าไม่มีใครได้รับอนุญาตให้มาเยี่ยมเขา และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้นำอาหารหรือน้ำมาให้เขา
เซี่ยเจิงหัวเราะกับตัวเองด้วยความงุนงงและดึงมุมริมฝีปากล่างโดยไม่เปิดเปลือกตาด้วยซ้ำ
แต่มีเสียงฝีเท้ามาจากด้านหลังและมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
มือเล็กๆ วางบนหน้าผากของเขา และฝ่ามือก็เย็นก็นุ่มนวลอย่างไม่คาดคิด
เซี่ยเจิงเปิดเปลือกตาของเขาและเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ควรอยู่ในสำนักศึกษาขมวดคิ้วมองมาที่เขา “เจ้ามีไข้ ข้าจะไปตามคน!”
ฉางอวี้ก้าวเท้าของนางเพื่อจะออกไปข้างนอก แต่เขาคว้าข้อมือของนางแล้วพูดว่า “อย่าไป”
เสียงของเขาแหบแห้งเนื่องจากมีไข้ และคิ้วที่หล่อเหลาของเขาก็แสดงความเหนื่อยล้าเช่นกัน
ฉางอวี้พูดอย่างกังวล “เจ้าไม่สบายแล้ว!”
นางดึงมือของเขาที่ร้อนราวกับเหล็กที่ข้อมือของนางอย่างแรง “ลุงเซี่ยลงโทษเจ้าเพราะเจ้าทำร้ายซื่อจื่อใช่ไหม? ข้าจะไปบอกลุงเซี่ยเองว่าเขารังแกข้าก่อน”
มือของชายหนุ่มบนข้อมือของนางไม่คลายลงเลย และเขาก็ทนต่ออาการปวดศีรษะและตำหนิอย่างเหน็ดเหนื่อย “เด็กโง่ตัวน้อย ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าเจ้าไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับคนอื่นได้”
ฉางอวี้ถามอย่างสับสน “รวมทั้งท่านลุงเซี่ยและท่านป้าเซี่ยด้วยเหรอ?”
ชายหนุ่มหยุดตอบและพูดเพียงว่า “ข้าได้ให้บทเรียนแก่เจ้าอ้วนอัปลักษณ์และสุนัขรับใช้ของเขาแล้ว พวกเขาไม่กล้าพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าทุบตีเขา เปลื้องผ้าเขาให้เปลือยเปล่า และโยนเขาลงบนถนน ซึ่งถือว่าเป็นการระบายความแค้นแทนเจ้า การลงโทษนี้ไม่นับเป็นอะไรเลย”
ฉางอวี้เห็นคราบเลือดบนเสื้อผ้าบนหลังของเขาที่ถูกแส้ฉีกขาด และจมูกของนางก็แสบ “เจ้าควรบอกความจริงกับลุงเซี่ย”
เซี่ยเจิงอ่อนแอมาก เปลือกตาของเขาปิดลงอย่างช้าๆ และเขาก็พึมพำ “เจ้าเด็กโง่ ห้ามบอกนะ ห้ามบอก”
“ถ้ากงชินอ๋องสองสามีภรรยารู้เรื่องนี้ พวกเขาอาจทำอะไรสักอย่างอย่างไร้ยางอาย มันจะทำลายชื่อเสียงของเจ้ามากกว่า การลงโทษข้าต้องแสดงให้พวกเขาเห็น ถ้าบอกพวกเขา มีแต่จะทำให้ผู้อาวุโสรู้สึกไม่สบายใจเท่านั้น”
ฉางอวี้มองดูรอยแส้อันโหดร้ายบนหลังของเขา ทนความแสบที่จมูกแล้วถามว่า “เจ้าเจ็บมากไหม? ข้าเอายามาด้วย ข้าจะทายาให้เจ้า”
หลังจากที่นางเริ่มฝึกฝนวิชาดาบ นางก็มีรอยฟกช้ำมากมาย นอกจากหนังสือแล้ว ห่อผ้าใบเล็กของนางก็บรรจุโอสถทองคำไว้ด้วย
เมื่อฉางอวี้หยิบขวดยาสำหรับรักษาแผลออกมา นางก็ช่วยเซี่ยเจิงทำความสะอาดแผลที่หลังของเขา เลือดจับกันแข็งตัวและเสื้อผ้าที่ฉีกขาดกับเนื้อแผลก็ติดกัน และมันเจ็บปวดเหมือนฉีกชั้นเนื้อเมื่อดึงเสื้อผ้าออก
นางค่อยๆ แกะผ้าที่แน่นกับแผลทีละน้อยโดยใช้น้ำในกาต้มน้ำช่วย
ถึงกระนั้น นางก็ยังได้ยินเสียงครวญครางของเซี่ยเจิง
นางตกใจเล็กน้อยและพูดว่า “มันเจ็บใช่ไหม ข้าจะเบามือกว่านี้……”
แก้มของเซี่ยเจิงแดงเล็กน้อยเนื่องจากมีไข้สูง และมีเหงื่อท่วมหน้าผาก เขาเปิดเปลือกตาแล้วพูดว่า “ทำไมเจ้าถึงถอดเสื้อผ้าเชื่องช้า เพราะกลัวกระทบบาดแผลหรือ?”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ดึงเสื้อผ้าที่ติดอยู่กับสะเก็ดเลือดและเนื้อออกมา
เมื่อฉางอวี้โรยผงโอสถทองคำให้เขา ริมฝีปากของนางก็เม้มแน่น “เลือดออกหมดแล้ว……”
เซี่ยเจิงหลับตา อดทนต่อความเจ็บปวดและเหงื่อออกมากและกัดฟันพูดสองคำ “ไม่เจ็บ”
หลังจากใช้ยา อาการไข้ของเซี่ยเจิงก็แย่ลงไปอีกเพราะเขาเป็นหวัดเนื่องจากมีเหงื่อออก
เขายังคงไม่ยอมให้ฉางอวี้ตามคนอื่น แม้ว่าร่างกายของเขาจะถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่เขาก็ยังพูดอย่างเย็นชาโดยไม่รู้ตัว
ฉางอวี้สวมเสื้อคลุมตัวเล็กของนางไว้บนตัวเขา แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลใดๆ
เด็กหญิงวัยแปดขวบไม่รู้ว่าจะลดไข้ของคนอื่นได้อย่างไร เมื่อเขาบอกว่าเขาหนาว นางก็นั่งยองๆ ข้างเขา จับมือของนางแล้วเอามืออังที่ริมฝีปากเพื่อเป่าลมหายใจ และถูมือของเขาเพื่อให้เขาอบอุ่น
เมื่อฮูหยินเซี่ยมาดูบุตรชายของนางที่ถูกลงโทษให้คุกเข่าในโถงบรรพบุรุษ นางเห็นเด็กทั้งสองกอดกันและผล็อยหลับไป
ต่อมาฮูหยินเซี่ยล้อเลียนบุตรชายของนางเกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยบอกว่าเขาถูกตีแต่ก็คุ้มค่าที่ทำให้ว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคตโดดเรียนและมาเยี่ยมเขา
เซี่ยเจิงพูดอย่างจริงจังกับนาง “ท่านแม่ขอรับ ตอนนี้ฉางอวี้โตแล้ว อย่าล้อเล่นด้วยเรื่องเช่นนี้อีกเลย ลูกปฏิบัติต่อฉางอวี้เหมือนน้องสาวของลูกเท่านั้น”
เมื่อเขายังเด็กเขาไม่รู้ว่าการมีภรรยาหมายความว่าอย่างไร เมื่อฟังคำพูดหยอกล้อของท่านแม่ในตอนนั้น เขาคิดว่าคือการมีเพียงน้องสาวคนเล็กในบ้านให้เขาดูแล
ตอนนี้เขาค่อยๆ กลายเป็นใหญ่ และเขาได้เฝ้าดูเด็กผู้หญิงคนนั้นเติบโตขึ้นมาจริงๆ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจริงจังกับเรื่องล้อเล่นระหว่างมารดาของตนกับมารดาของฉางอวี้
ฮูหยินเซี่ยไม่คิดว่าการล้อเล่นของนางจะได้รับการตอบกลับอย่างเป็นทางการจากบุตรชาย นางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ได้ ได้ ได้ แม่จำไว้แล้ว”
เมื่อฮูหยินเซี่ยออกไปพร้อมกับชามยา นางเห็นฉางอวี้ยืนอยู่ข้างประตูถือกล่องเล็กๆ ฮูหยินเซี่ยไม่รู้ว่าเด็กน้อยฟังนางและบุตรชายของนางคุยกันไปมากแค่ไหน แต่นางคิดว่านางยังเด็กไร้เดียงสา นางยังคงทักทายด้วยรอยยิ้ม “ฉางอวี้มาหาพี่เซี่ยเจิงของเจ้าหรือ?”
เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
ฮูหยินเซี่ยกล่าวว่า “เขาเพิ่งดื่มยาและอยู่ข้างใน ไปคุยกับเขาสิ”
ฉางอวี้พูดว่า “อืม” และถือกล่องข้ามธรณีประตู และเข้าไปในห้องชั้นใน
เซี่ยเจิงพิงหมอนและไอ เมื่อเขาเห็นนาง เขาพูดอย่างอ่อนล้าว่า “ไปนั่งที่โต๊ะก่อน อย่าเข้ามาใกล้ ข้ายังไม่หายจากอาการไข้ ดังนั้นเจ้าอาจติดหวัดจากข้าได้”
ฉางอวี้ไม่ฟังเขาและวางกล่องไว้บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง จากนั้นก้าวถอยหลังแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไม่อยากอาหารและกินอะไรไม่ค่อยได้ ข้าก็เลยซื้อลูกอมเปลือกส้มมาให้เจ้า”
เซี่ยเจิงไอและถามนางด้วยรอยยิ้ม “หายากจริงๆ เจ้าซื้อของให้ข้าจริงๆ หรือ?”
ฉางอวี้ไม่ตอบสนอง และนั่งอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดกับเขาด้วยท่าทีเฉยเมย “ขอบคุณ”
รอยยิ้มของเซี่ยเจิงจางหายไป “เจ้าป่วยด้วยหรือ? ใครเผาสมองของเจ้าใช่หรือไม่?”
ฉางอวี้พูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “ถ้าเจ้าว่าข้าอีก ข้าจะบอกท่านป้าเซี่ย”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนาง “ถ้าเจ้าไม่อยากถูกดุ ก็อย่าพูดเรื่องไร้สาระอีก”
ฉางอวี้พึมพำ “ขอบคุณเจ้าก็ผิดเหรอ……”
เซี่ยเจิงยิ้มเยาะ “ข้าได้จัดการเรื่องยุ่งๆ มากมายให้เจ้ามาหลายครั้งแล้ว เจ้าเคยขอบคุณข้าเมื่อไหร่? เมิ่งฉางอวี้เจ้าจะแสดงมารยาทให้ใครดูกัน?”
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ก้มศีรษะลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ หลังจากนั้นไม่นานนางก็พูดด้วยเสียงอันดัง “เซี่ยเจิง เจ้าจะเป็นพี่ชายของข้าไปตลอดชีวิตเลยหรือไม่?”
เซี่ยเจิงรู้สึกว่าวันนี้เด็กคนนี้ทำตัวแปลกๆ และพูดว่า “เว้นแต่พ่อแม่ของข้าจะมีน้องสาวอีกคนให้ข้า ไม่เช่นนั้นนอกจากเจ้าแล้วข้าจะมีน้องสาวคนอื่นได้อย่างไร?”
ฉางอวี้เล่นกับชายเสื้อของนางและเงียบไปสักพัก เมื่อนางเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางก็มีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “ถ้าเช่นนั้นก็ตามที่เจ้าพูด! เจ้าจะเป็นพี่ชายของข้าไปตลอดชีวิต!”
เซี่ยเจิงคิดว่านางยังเป็นเด็กและรู้สึกหวาดกลัวกงชินอ๋องและบุตรชายของเขา หลังจากไอสองครั้ง เขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน”
เมื่อนางกลับไปในวันนั้น หลังจากนางเดินไปที่ประตู นางก็หันกลับมาและยิ้มให้เขา โบกมือและพูดว่า “ลาก่อน พี่เซี่ยเจิง!”
ฮูหยินเซี่ยเข้ามาพร้อมยาต้มสดใหม่ เมื่อนางเห็นฉางอวี้จากไป นางก็ยิ้มให้เซี่ยเจิง “ข้าเห็นเด็กคนนั้นสนิทกับเจ้ามาก แต่ข้าไม่เคยเห็นนางเรียกเจ้าด้วยความเคารพขนาดนี้มาก่อน”
เซี่ยเจิงมองไปที่แผ่นหลังของเด็กหญิงตัวเล็กๆ และไม่พูดอะไร
เด็กคนนี้……มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
แต่เซี่ยเจิงไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้นานเกินไป ขณะที่การรบเกิดขึ้นอีกครั้งนอกด่าน เซี่ยหลินซานและเว่ยฉีหลินกลับค่ายและออกเดินทางในคืนนั้น
เป่ยเจวี๋ยมีฮ่องเต้องค์ใหม่ เพื่อแสดงความสำเร็จของเขาโดยเร็วที่สุดและปราบผู้นำที่ไม่เชื่อฟังของชนเผ่า ฮ่องเต้องค์ใหม่แห่งเป่ยเจวี๋ยจึงนำกองทัพของเขาไปซุ่มโจมตีจิ่นโจว
การสู้รบดุเดือดมากจนเซี่ยหลินซานสั่งให้ผู้คนในเมืองอพยพ และสั่งให้แม่ทัพของเขาปกป้องฮูหยินเซี่ยกลับไปที่เมืองหลวงก่อน
น่าเสียดายที่วันนั้นมีฝนตกในฤดูใบไม้ผลิ และรถม้าก็เคลื่อนตัวลำบากบนถนนสายหลัก ล้อรถม้ายังติดอยู่ในหล่มโคลน องครักษ์ที่สวมหมวกสานและฟางกันฝนต่างตะโกนและผลักรถม้า
เซี่ยฮูหยินและเมิ่งลี่ฮว๋าทั้งคู่ลงจากรถไปตรวจดูด้วยตนเอง
ฉางอวี้ฟังเสียงพายุฝนฟ้าคะนองและผล็อยหลับไปในรถม้า
ทันใดนั้น สายฟ้าสีขาวสว่างวาบเข้ามาในรถ และนางก็เห็นร่างหนึ่งยกม่านขึ้นและมองดูนาง
ฉางอวี้ขยี้ตาและคิดว่าเป็นภาพลวงตา หลังจากที่นางรู้ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตา นางก็รีบพูดว่า “เจ้าไม่สบายเพราะความหนาวเย็น และไม่สามารถโดนฝนได้ ขึ้นมาที่รถม้าก่อน……”
“ฝากบอกท่านแม่ว่าข้าจะไปจิ่นโจว”
เด็กชายขัดจังหวะนาง
ฉางอวี้ตกตะลึงทันที “มีสงครามในจิ่นโจว……”
ชายหนุ่มยิ้มให้นางและยกง้าวเงินในมือขึ้น “เป็นเพราะมีสงคราม ข้าถึงต้องไป”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองนางอย่างระมัดระวังโดยอาศัยโคมไฟสลัวในรถม้า แล้วพูดว่า “ไปแล้วนะ”
แล้วดึงบังเหียน ถือง้าว แล้วหายไปในสายฝนยามค่ำคืน
……
เมื่อฉางอวี้กลับมาที่เมืองหลวง ก็เป็นเวลาสามเดือนแล้วกว่าที่นางจะได้รับจดหมายของเซี่ยเจิง
เขากล่าวในจดหมายว่าสงครามในจิ่นโจวดำเนินไปได้ด้วยดี แต่การรุกของชาวเป่ยเจวี๋ยนั้นโหดเหี้ยมมาก พวกเขาไม่ได้รบมาเกือบสิบปีแล้ว และสงครามนี้คงอยู่ในทางตันมาเป็นเวลานาน
นอกจากนี้เขายังบอกด้วยว่าเขาได้พบกับช่างทำคันธนูที่เก่งในการทำคันธนูในกองทัพ และขอให้ช่างฝีมือทำคันธนูเล็กๆ ให้นาง คาดว่าเขาจะสามารถให้คนส่งมันไปที่เมืองหลวงให้นางได้ในฤดูใบไม้ร่วง
เมื่อฤดูหนาวและฤดูร้อนผ่านไป ฉางอวี้ก็สะสมกระดาษจดหมายหนาๆ กองหนึ่งโดยไม่รู้ตัวในกล่องไม้ ซึ่งนางเก็บจดหมายจากทางเหนือไว้
นางได้รับธนูไม้เนื้อแดงอันประณีต แต่ตั้งแต่ปีที่สอง แต่นางได้รับจดหมายน้อยลงเรื่อยๆ หลายครั้งที่นางได้ยินข่าวเกี่ยวกับเซี่ยเจิงจากฮูหยินเซี่ย
ตัวอย่างเช่น เขาทำภารกิจทางทหารแบบใด แม่ทัพชาวเป่ยเจวี๋ยที่เขาสังหาร และเกือบจะจับเป็นองค์ชายได้……
หลายปีผ่านไปเหมือนสายน้ำ และระยะห่างระหว่างคนหนุ่มสาวก็ไกลออกไปขึ้นเรื่อยๆ
……
เมื่อฉางอวี้อายุได้สิบขวบ เนื่องจากฮ่องเต้ทรงพระปรีชาสามารถ และให้ความสำคัญกับการศึกษาทั้งด้านบุ๋นและบู๊ และยังสนับสนุนการศึกษาของสตรีด้วย ห้องเรียนสตรีจึงถูกเปิดขึ้นในกัวจื่อเจี้ยน
เพื่อเป็นตัวอย่าง ฮ่องเต้จึงส่งองค์ชายและองค์หญิงทั้งหมดไปศึกษาในกัวจื่อเจี้ยน โดยธรรมชาติแล้ว ขุนนางและแม่ทัพทั้งหลายไม่สามารถทำให้ฮ่องเต้เสียหน้าได้ และส่งธิดาในวัยที่เหมาะสมไปที่กัวจื่อเจี้ยนทีละคน
ฮูหยินเซี่ยรู้ว่าฉางอวี้กำลังจะเรียนที่กัวจื่อเจี้ยน นางก็มีความสุขมาก นางไม่มีบุตรสาวของตนเอง และฉางอวี้เป็นเด็กที่นางเฝ้าดูจนโตขึ้น ดังนั้นนางจึงปฏิบัติต่อฉางอวี้ราวกับว่านางเป็นบุตรสาวของตนเอง
เมื่อนางพูดถึงเรื่องนี้กับเมิ่งลี่ฮว๋า นางก็อดไม่ได้ที่จะชมเชย “บุคคลที่มาให้ความรู้ที่กัวจื่อเจี้ยนได้นั้นว่ากันว่าเป็นบุคคลพิเศษ เขาคือท่านกงซุน ว่ากันว่าฝ่าบาทได้ส่งทูตหลายคนเพื่อเชิญเขาออกมา แต่ก็ถูกปฏิเสธ ต่อมาในระหว่างการเสด็จเยือนทางใต้ พระองค์ได้ไปเยี่ยมจวนกงซุนในเหอเจียนเป็นการส่วนตัว และท่านกงซุนจึงได้มาเป็นอาจารย์ในวันนี้”
“ตระกูลกงซุนในเหอเจียนมีของล้ำค่าประเภทใด แม้แต่ตำราที่หายไปในใต้หล้าก็สามารถพบได้ในห้องหนังสือของจวนเขา ฝ่าบาทยินดีที่จะยอมรับคนที่มีความสามารถเช่นนี้ ซึ่งถือเป็นโชคของต้าอิน!”
ฉางอวี้ศึกษาที่กัวจื่อเจี้ยนเป็นเวลาหลายปี และนางได้อันดับหนึ่งเสมอในชั้นเรียนขี่ม้าและยิงธนู ฉีซูและสตรีผู้สูงศักดิ์คนอื่นๆ ที่ไม่สามารถชักคันธนูได้มักจะขอความช่วยเหลือจากนางอย่างน่าสงสาร
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สตรีผู้สูงศักดิ์ทุกคนในเมืองหลวงถือว่านางเป็นสหายที่ดีที่สุดของพวกเขา และพวกเขาก็ไม่ลืมที่จะเชิญนางทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงชุมนุมบทกวีหรืออะไรทำนองนั้น
ฉางอวี้ศึกษามาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกปวดศีรษะเมื่อต้องเขียนบทกวี โดยส่วนใหญ่นางจะเบือนหน้าหนีทันทีเมื่อทำได้
ในวันนี้ นางกำลังจะปฏิเสธคำเชิญงามเลี้ยงชมบุปผาจากจวนของจิ้นเหวินกง แต่ฉีซูก็อยากจะไปเช่นกัน โดยบอกว่าไม่มีหญิงสาวสูงศักดิ์ที่นางรู้จักในงานเลี้ยง นางจึงขอให้ฉางอวี้ไปเป็นเพื่อนนาง
เมิ่งลี่ฮว๋ามีความสุขมากเมื่อรู้ว่าบุตรสาวของนางเต็มใจที่จะไป นางหยอกล้อลูกสาวตัวน้อยของนางและพูดว่า “เมื่อถึงปีใหม่ เจ้าก็จะถึงวัยปักปิ่นแล้ว ได้เวลาไปพบปะผู้อื่นบ้าง”
ฉางอวี้จิ้มแก้มสีดอกกุหลาบของน้องสาวแล้วพูดว่า “ยังเร็วเกินไป ท่านแม่!”
เมิ่งลี่ฮว๋ามองดูบุตรสาวสองคนของนาง คนหนึ่งโต คนหนึ่งเล็ก แล้วยิ้ม “ไม่เร็วแล้ว ในอดีตเจ้าอายุเพียงหนิงเหนียงเท่านั้น เจ้าก่อเรื่องทุกวันและให้โหวน้อยคอยตามล้างตามเช็ดให้ ในพริบตาเดียว เจ้าก็ได้กลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
ในขณะที่ฉางอวี้กำลังเล่นกับฉางหนิง เมิ่งลี่ฮว๋าก็ลุกขึ้นและพับเสื้อผ้าออกจากกล่อง “พ่อของเจ้าเขียนจดหมายเมื่อไม่กี่วันก่อน โดยบอกว่าการรบครั้งนี้เป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่อีกครั้ง สงครามในตอนเหนือนั้นค่อนข้างมั่นคงแล้ว ชื่อของโหวน้อยดังก้องในราชสำนักและประชาชนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครั้งนี้เขามาเมืองหลวงในนามของลุงเซี่ยของเจ้า”
ฉางอวี้หยุดเล็กน้อยในขณะที่เล่นกับน้องสาวของนาง และพูดว่า “อืม” อย่างเหม่อลอย
ฉางหนิงทำหน้าบูดบึ้งอย่างไม่พอใจ “พี่หญิง พี่หญิง ท่านหน้าบึ้งแล้ว!”
เมิ่งลี่ฮว๋ามองดูและยิ้ม “แม่กับหนิงเหนียงจะออกไปก่อน วันนี้พี่หญิงของเจ้าจะไปร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนจิ้นเหวินโหว ดังนั้นให้พี่หญิงของเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนออกไปข้างนอก”
ฉางหนิงกระพริบตาทันที “หนิงเหนียงไปได้ไหม?”
เมิ่งลี่ฮว๋าส่ายศีรษะของนาง
ใบหน้าของฉางหนิงก้มต่ำ “ทำไมล่ะ?”
เมิ่งลี่ฮว๋านั่งยองๆ และแตะปลายจมูกของนาง “เมื่อหนิงเหนียงโตขึ้น ถึงจะไปได้……”
……
งานเลี้ยงชมบุปผาของจวนจิ้นเหวินกงมีชีวิตชีวาตามที่คาดไว้
คนมีความสามารถออกไปดื่มชา ท่องบทกวี และแต่งบทกวี ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดี
ดูเหมือนว่าฉีซูจะมางานเลี้ยงเพื่อตามหาใครบางคน แต่นางหาเขาไม่เจอและไม่ได้สนใจงานเลี้ยงมาตลอด ในท้ายที่สุดนางกับฉางอวี้ก็ซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องเพื่อดูการแสดงความสามารถของบรรดาสตรี
นางไม่ได้อายุมากขนาดนั้น นางเป็นคนรุ่นเดียวกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แม้แต่ฮองเฮายังเรียกนางว่า “องค์หญิง” เมื่อพบนาง
ไม่มีใครในจวนกล้าดูหมิ่นนาง
อย่างไรก็ตาม ฮูหยินจิ้นเหวินกง มีความคิดที่จะเป็นแม่สื่อในวันนี้ และแนะนำให้สุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์เขียนบทกวีครึ่งหนึ่งบนแผ่นไม้โดยไม่ทิ้งชื่อใดๆ จากนั้นก็ให้สาวใช้ส่งต่อมันไปที่โต๊ะบุรุษ และบุรุษที่มีความสามารถก็จะเลือกต่อบทกวีครึ่งหลัง
แผนนี้ค่อนข้างได้รับการเห็นชอบจากสตรีผู้สูงศักดิ์ ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเพียงป้ายไม้ แม้ว่าจะไม่มีใครเติมบทกวีของพวกเขา แต่ก็ไม่ถือเป็นความอัปยศ
เนื่องจากเป็นคำแนะนำของฮูหยินจิ้นเหวินกง ฉีซูจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนน
นางเขียนบทกวีไม่เก่งด้วย ดังนั้นนางกับฉางอวี้จึงเกาศีรษะอยู่นาน เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า และในที่สุดก็สามารถรวบรวมบทกวีสองบรรทัดได้
เมื่อนางเขียนเสร็จและส่งมอบให้กับสาวใช้ของจวน นางก็จงใจพูดด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง “นำแผ่นไม้ของพวกเรากลับมาเป็นคนแรกๆล่ะ”
สาวใช้ตอบรับซ้ำๆ
เมื่อสาวใช้เดินจากไป ไหล่ของฉีซูก็ทรุดลงและนางก็พูดกับฉางอวี้ว่า “แม้ว่าจะไม่มีใครต่อบทกวีอีกครึ่ง ความอับอายก็จะไม่ถูกค้นพบ”
เมื่อแผ่นไม้ถูกส่งกลับ ฉีซูก็ได้รับของนางเอง นางได้ขจัดความซึมเศร้าก่อนหน้านี้ออกไป และไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มบนดวงตาและคิ้วของนางได้
ส่วนฉางอวี้ขมวดคิ้วขณะที่นางมองดูลายมือที่สง่างามภายใต้คำสองบรรทัดที่นางแทบจะไม่สามารถอ่านได้
ฉีซูเหลือบมองแล้วพูดอย่างขบขัน “ข้าคิดว่าคนที่ต่อบทกวีครึ่งหลังของเจ้านั้นมีพรสวรรค์มาก คิดว่าคงจะดีถ้าอาอวี้สามารถพบเขาได้สักครั้ง”
ฉางอวี้ขมวดคิ้วและพูดว่า “มันยังใช้ไม่ได้ เพราะข้าไม่มีความสามารถที่จะเขียน……”
ฉีซูจ้องมองบทกวีครึ่งหลังอีกครั้ง และทันใดนั้นสีหน้าของนางก็ดูแปลก “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าลายมือนี้ดูคล้ายกับของผู้ชายคนนั้น หลี่ฮวายอัน”
ฉางอวี้กล่าวว่า “อา”
ฉีซูหยิบป้ายไม้ขึ้นมาดูอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า “จริงสิ ข้ามักจะยืมการบ้านของเขามาลอก มันเป็นของเขา!”
เมื่อฉีซูมองไปที่ฉางอวี้อีกครั้ง มีการล้อเลียนในรอยยิ้มของนาง “อาอวี้ ลายมือของเจ้าเป็นที่จดจำมาก! เจ้าคิดว่าเป็นคนน่าเบื่อหลี่ฮวายอันที่จงใจเลือกแผ่นป้ายของเจ้าเพื่อต่อกวีครึ่งหลังนี้หรือไม่?”
ฉางอวี้พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าเดาว่าเขาถูกบังคับให้ทำเหมือนเรา เขาอยู่ในรายชื่อคนที่มีความสามารถในเมืองหลวง ถ้าเขาไม่ต่อบทกวี อาจจะถูกคนอื่นกดดัน ด้วยกลัวผู้อื่นจะเข้าใจผิด เขารู้จักเจ้าและข้าดีกว่า ดังนั้นเขาจึงหยิบของข้าขึ้นมา”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฉีซูคิดตาม นางพยักหน้าและพูดว่า “เป็นไปได้”
หลังจากจบบทกวีแล้ว หากสตรีผู้สูงศักดิ์เต็มใจที่จะพบกับผู้มีความสามารถที่เขียนบทกวี พวกเขาจะส่งคนพร้อมป้ายไม้ไปให้แขกชายเพื่อถามคนที่เพิ่งเขียนบทกวี เมื่อแขกหญิงรู้ตัวตนของแขกชายแล้ว หลังจากชั่งน้ำหนักความสามารถ รูปลักษณ์ และภูมิหลังของครอบครัวแล้ว หากเต็มใจก็ผูกสัมพันธ์กับแขกชาย หลังจากขั้นตอนนี้ หากพวกเขาเห็นตรงกัน ก็จะมีการหมั้นหมายกัน
ฉีซูดูเหมือนจะรู้ว่าใครเป็นคนเขียนบทกวีของนาง และไม่ได้ส่งใครไปถาม หลังจากนั่งไปได้สักพัก สาวใช้ก็มากระซิบอะไรบางอย่างกับนาง ฉีซูไม่สามารถระงับความสุขในสายตาของนางได้ นางจึงไอเบาๆ แล้วพูดกับฉางอวี้ “อาอวี้ ข้าจะไปหาใครบางคน เจ้าเล่นคนเดียวสักพักได้ไหม”
ฉางอวี้พยักหน้า
แต่ทันทีที่ฉีซูจากไป สตรีสูงศักดิ์คนอื่นๆ ก็เข้ามาคุยกับนาง ในท้ายที่สุดฉางอวี้ก็ถูกลากไปที่อีกด้านหนึ่งเพื่อดูพรสวรรค์อันโด่งดังในเมืองหลวง
สาวๆต่างตระโกน “ข้าได้ยินมาว่าไม่เพียงแต่มีคนที่มีความสามารถจากเมืองหลวงเท่านั้นที่เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ แต่ยังมีอ๋อง โหวที่มีภูมิหลังทางครอบครัวที่โดดเด่นหลายคนด้วย!”
ฉางอวี้ตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด นางพบช่องว่างและหลบหนีไปซ่อนตัวอยู่ในสวนของจวน
จิ้นเหวินกงเป็นคนสง่างามที่ชอบชงชาและชมทิวทัศน์ สวนที่บ้านของเขาได้รับการตกแต่งอย่างมีเอกลักษณ์ มีน้ำคดเคี้ยวอยู่ในป่าต้นดาดตะกั่ว หินที่เรียงเป็นชั้น และกลีบของต้นดาดตะกั่วที่ปลิวไปตามสายลมก็ลอยลงไปในน้ำ ทำให้เกิดภาพดอกไม้ที่ร่วงหล่นและน้ำไหลอีกภาพหนึ่ง
มีศาลาริมน้ำอยู่ไม่ไกล ฉางอวี้นั่งบนตั่งหญิงงามแล้วเอาใบบัวปิดหน้าของนางเพื่องีบหลับ
พระอาทิตย์กำลังตกพอดี และแสงแดดก็ส่องอย่างอบอุ่นบนร่างกายของนาง ซึ่งทำให้นางง่วงนอนจริงๆ
แต่ทันทีที่นางนอนลง ก็มีสิ่งหนึ่งมากระแทกใบบัวที่ปิดหน้าของนางไว้
การเคลื่อนไหวนั้นเบามาก ราวกับว่าเป็นเพียงดอกตูมหรือเมล็ดพืชที่ถูกลมพัดปลิวไป
ฉางอวี้เพิกเฉยต่อมัน เพียงยื่นมือออกเพื่อเกาหน้า และตั้งใจที่จะนอนต่อไป แต่ใบบัวบนใบหน้าของนางถูกบางสิ่งกระแทกอีกครั้ง
นางไม่มีทางเลือกนอกจากนั่งและขมวดคิ้ว และมองไปรอบๆ ศาลา แต่ก็ไม่เห็นใครเลย
ขณะที่นางกำลังสับสน ดอกไห่ถังตูมดอกหนึ่งก็ถูกโยนขึ้นไปบนผมของนาง
ฉางอวี้เงยหน้าขึ้นและมองเห็นได้ชัดเจนว่าใครทำนาง
ศาลากลางน้ำตั้งอยู่ติดกับแท่นหินสูง แต่มีดอกไม้และต้นไม้ล้ำค่ามากมายปลูกไว้รอบแท่นหิน เมื่อมองดูความเขียวขจีที่เขียวชอุ่ม จะพลาดทิวทัศน์เหนือแท่นหินในศาลาได้ง่าย
ชายหนุ่มที่ขว้างดอกตูมไห่ถังสวมชุดสีดำและพิงต้นไห่ถัง ลวดลายสีเข้มอันละเอียดอ่อนบนเสื้อผ้าของเขาเรืองแสงท่ามกลางแสงแดด มีสิ่งของต่างๆ เช่น จี้และไข่มุกห้อยอยู่ที่เข็มขัดรอบเอวของเขา ซึ่งส่องแสงแวววาวเมื่อถูกแสงแดดจนทำให้คนตาบอด
ฉางอวี้ยกมือขึ้นเพื่อบังมันตรงดวงตาของนาง
ชายหนุ่มดูเหมือนจะหัวเราะ รูปร่างหน้าตาของเขาดูหล่อผิดปกติ แต่นางก็ยังจำเงาอดีตของเขาได้เลือนลาง สีหน้าของเขาดูเกียจคร้านเหมือนกับในความทรงจำของนาง เขาไม่ได้ยินนางเอ่ยอะไรออกมา เขาจึงยกมุมปากขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วพูดอย่างเกียจคร้าน “ไม่ได้เจอเจ้ามาหลายปี เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วเหรอ?”
ฉางอวี้มองดูเขาเป็นเวลานานแล้วจึงพูดคำเดียว “พี่ชาย”
ทันทีที่ประโยคนี้ออกมา ทั้งสองก็จ้องมองอย่างเงียบๆ เป็นเวลาสองลมหายใจ ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งคู่จะรู้สึกว่ามันไม่ราบรื่น แต่ดูเหมือนจะไม่มีคำเรียกที่เหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว
เซี่ยเจิงผลักกิ่งก้านดอกไม้และกระโดดลงจากแท่นสูง
ฉางอวี้ถามอย่างงุนงง “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”
เซี่ยเจิงเหลือบมองป้ายไม้ที่นางวางไว้ข้างๆ ตั่งหญิงงามนั้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามางานเลี้ยงนี้เพื่อเลือกสามีให้ตัวเอง ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อตรวจสอบให้เจ้า”
เขากลับมาจากดินแดนทางเหนือหลังจากการเดินทางอันยาวนานและได้พบกับมารดาของนาง เขาบอกว่าเขาได้นำของขวัญมาให้นางและต้องการมอบให้กับนาง อย่างไรก็ตาม เขาได้รู้ว่านางมาร่วมงานเลี้ยงที่นี่ ดังนั้นเขาจึงมาเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วยเช่นกันผ่านทางสหายของเขาเสิ่นเชิ่น
ฉางอวี้รู้สึกว่าคำพูดของเขาทิ่มแทง แต่นางไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทิ่มแทง นางจึงพูดตามความจริง “ข้าไม่ได้สนใจมันมากนัก……”
เมื่อเห็นเขาจ้องมองไปที่ป้ายไม้ที่อยู่บนตั่งหญิงงามนั้น นางก็กลัวว่าจะถูกตำหนิอีกครั้งหากเขาเห็นตัวอักษรที่น่าเกลียดและบทกวีที่ไม่น่าดู ดังนั้นนางจึงซ่อนป้ายไม้ไว้ด้านหลังเหมือนว่านางมีความผิด
เซี่ยเจิงยังคงยิ้ม แต่ดูเหมือนว่าจะมีดาบซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของเขา
เขาอธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรในใจ เขาเดินทางกลับจากทางเหนือและนำของอร่อยและสนุกสนานมาให้นางที่งานเลี้ยง เขาเฝ้าดูจากระยะไกลและเห็นว่านางดูสูงขึ้นมาก และเขาก็มีความสุขมาก
เมื่อเขาเห็นนางจริงๆ นางไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาอย่างใกล้ชิดเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป การตระหนักรู้นี้ทำให้เซี่ยเจิงรู้สึกหงุดหงิดทันที
เมื่อเห็นนางแอบซ่อนบทกวีที่คนอื่นเขียนให้ในงานเลี้ยงชมบุปผา เขาก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย
หลังจากรบในกองทัพมาหลายปี ในที่สุดเขาก็เรียนรู้ที่จะควบคุมอารมณ์ และพูดกับเด็กผู้หญิงที่โตแล้วราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ถ้าเจ้าไม่ชอบ ก็แค่ออกไป ข้าจะพาเจ้ากลับ”
ทั้งสองเดินจากศาลาริมน้ำไปพร้อมๆ กัน พวกเขายังคงเงียบไปตลอดทางเพราะพวกเขาไม่สามารถหาหัวข้อที่เหมาะสมที่จะพูดคุยได้
เมื่อพวกเขาเลี้ยวไปทางมุม พวกเขาพบกับชายผู้อ่อนโยนและสง่างามในชุดคลุมของขงจื๊อสีขาวหิมะ เมื่อชายคนนั้นเห็นฉางอวี้ เขาก็ก้มศีรษะด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อดวงตาของเขาหันไปทางเซี่ยเจิง เขาก็ลังเลเล็กน้อย “นี่คือ……”
ฉางอวี้กล่าวว่า “พี่ชายของข้า”
ชายหนุ่มดูเหมือนจะโล่งใจเล็กน้อย จากนั้นเขาก็โค้งคำนับให้เซี่ยเจิงอย่างประหม่าและเขินอาย “ยินดีที่ได้พบพี่ฉาง”
เซี่ยเจิง “……”