บทที่ 77
หลังจากฝนตกในฤดูใบไม้ผลิ พืชพรรณบนภูเขาก็เขียวชอุ่มมากขึ้น
พวกทหารออกล่าสัตว์บ่อยครั้งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาและคุ้นเคยกับป่าใกล้เคียงมาก พวกเขาได้ขุดกับดักและทำกับดักสัตว์บ้าง อย่างไรก็ตาม พวกเขาอาจจะออกล่าสัตว์แถวๆ นี้มาหลายวันแล้วและได้ไปวางกับดักหลายแห่งล่วงหน้า แต่ไม่สามารถจับอะไรได้เลย
ระหว่างทางฝานฉางอวี้ไม่เห็นแม้แต่กระต่ายเลย
แม่ทัพหนุ่มที่เป็นผู้นำกลุ่มกล่าวว่า “ถ้าจะล่าของดีๆ เกรงว่าจะต้องเข้าไปในป่าลึก”
เขาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งและแบ่งผู้คนหลายร้อยคนที่ติดตามเขาออกเป็นกลุ่มเล็กๆ กลุ่มละสิบคน กลุ่มเล็กๆ อยู่ในป่าที่เขาเคยล่ามาก่อนและมองหาเหยื่อต่อไป ในขณะที่ส่วนที่เหลือติดตามเขาเข้าไปในป่าลึกในภูเขา
ฝานฉางอวี้และทหารทั้งสองที่กงซุนหยินส่งมาอย่างลับๆ ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มอยู่ด้วยกันและออกล่าที่ชายป่า เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับคำสั่งมาเป็นพิเศษ และพวกเขากลัวว่าฝานฉางอวี้จะเผชิญกับอันตรายใดๆ เมื่อเข้าไปในป่าลึก
ฝานฉางอวี้เสนอให้แลกเปลี่ยนกับทหารที่กำลังจะไปป่าลึก แต่เมื่อแม่ทัพหนุ่มออกคำสั่งทหาร นางก็รู้ว่านางอยู่ในกองทัพและนางก็นับเป็นทหารจี้โจว นางเลยได้แต่อดทนรอต่อไป
กลุ่มคนเดินไปรอบๆ ในป่าและล่าไก่ป่าได้เพียงไม่กี่ตัว พวกเขาหาเล้าไก่และเก็บไข่ไก่ป่าจำนวนมาก ทหารคนหนึ่งถอดเสื้อผ้าออกเพื่อขนไข่ออกไป
ฝานฉางอวี้มีประสบการณ์ในการไปล่าสัตว์บนภูเขากับบิดาของนาง และสายตาของนางก็กวาดไปรอบๆ อย่างระมัดระวังตลอดทาง ดินในภูเขานั้นอ่อนตัวลงหลังฝนตก และมันก็ง่ายที่จะทิ้งร่องรอยไว้
นางสังเกตเห็นว่าตรงทางแยกของป่าและพุ่มไม้ที่อยู่ลึกเข้าไปในป่ามีร่องรอยของสัตว์ขนาดใหญ่บางตัวกำลังปีนขึ้นไปตามทางลาด นางบอกกับกลุ่มว่า “นี่ดูเหมือนรอยเท้าของหมูป่า ถ้าตามรอยนี้ไปอาจจะเจอหมูก็ได้”
เมื่อทหารเห็นว่าพวกเขาต้องเข้าไปในป่าทึบ พวกเขาก็ลังเลเล็กน้อย “แต่แม่นางฝาน นายกองหยางสั่งให้รอและล่าสัตว์ข้างนอก……”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น เจ้ารอข้าอยู่ข้างนอก ข้าจะเข้าไปดูเอง ข้าไม่ใช่สมาชิกของกองทัพ โดยความเป็นจริงแล้วคำสั่งทางทหารของนายกองหยางไม่สามารถควบคุมข้าได้ สิ่งนี้ไม่ได้ถือเป็นการละเมิดคำสั่งทหาร”
ทหารทั้งสองแอบบ่น โดยคิดว่าที่นายกองหยางสั่งให้พวกเขาอย่าติดตามเขาไปที่ป่าทึบ เพราะกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับแม่นางฝาน หากพวกเขาปล่อยให้ฝานฉางอวี้เข้าไปในป่าเพียงลำพัง ชีวิตของพวกเขาจะตกอยู่ในอันตรายแทน
ทหารคนหนึ่งพูดว่า “แม่นางฝาน โปรดรอข้างนอก ข้าและพี่น้องสองสามคนจะเข้าไปหาหมูป่าเอง”
หน่วยสอดแนมในกองทัพมีความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งและสามารถติดตามร่องรอยได้โดยไม่พบว่ามีข้อผิดพลาดใดๆ
พฤติกรรมขัดขวางของพวกเขาทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกเหมือนว่านางกำลังเป็นตัวถ่วงของพวกเขา นางมองไปที่ทหารแล้วพูดว่า “ข้าติดตามท่านพ่อไปล่าสัตว์บนภูเขาหลายครั้ง ข้ามีประสบการณ์ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เพียงเพราะว่าข้าเป็นผู้หญิง ไม่ต้องกังวล ถ้ากลัวข้าก่อปัญหา ข้าไม่ไปกับพวกเจ้าก็ได้”
ในความเป็นจริงฝานฉางอวี้รู้สึกเสียใจเล็กน้อยแล้ว ถ้านางรู้เช่นนี้ นางคงจะลงมือเองแต่แรกแล้ว
ทหารทั้งสองไม่สามารถโต้เถียงได้ ระหว่างทางพวกเขาพบว่าฝานฉางอวี้ไม่ใช่สตรีบอบบาง หลังจากเดินมาไกลขนาดนี้นางก็ไม่หายใจหอบด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่านางเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ หลังจากลังเลอยู่บ้าง พวกเขาก็ติดตามฝานฉางอวี้เข้าไปในป่าทึบ
ต้นไม้สูงใหญ่ตั้งตระหง่าน เป็นเวลายังเช้าอยู่ และมีหมอกบางหลังฝนตกในป่า ทหารทั้งสองตะโกนเพื่อให้คนข้างหลังเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น
เมื่อฝานฉางอวี้ตามรอยเท้ามาสักพัก นางจะใช้มีดแล่เนื้อเฉือนลำต้นของต้นไม้ข้างทางเพื่อทำเครื่องหมาย
เมื่อนางสังเกตเห็นรอยกรงเล็บบนต้นสน นางก็หยุดและนั่งยองๆ ลงเพื่อดูรอยนั้น นางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “มันไม่เหมือนรอยหมูป่าเลย……”
ทันทีที่นางพูดจบ เสียงคำรามที่น่าตกใจก็ดังมาจากด้านหน้า
หมีดำที่แข็งแกร่งตัวหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ในอุ้งเท้าเปื้อนเลือดของมันมีนกไม่ทราบชนิดอยู่ และมองดูพวกเขาด้วยสายตาดุร้าย เห็นได้ชัดว่ามันกำลังปกป้องอาหารของมัน
บรรดาทหารมีความกังวลมาก ทหารคนหนึ่งดึงแขนเสื้อของฝานฉางอวี้แล้วก้าวถอยหลัง “แม่นางฝาน ไปเร็ว มันคือหมีดำ!”
ฝานฉางอวี้มีประสบการณ์ล่าหมูป่าและวัวกระทิงกับบิดาของนาง แต่นางไม่เคยล่าหมีดำเลย
พวกทหารต่างตื่นตระหนก แต่นางขมวดคิ้ว และคิดว่าถ้าจะล่าหมีดำตัวนี้ได้คงต้องใช้ความพยายามอย่างมาก นางไม่เคยกินเนื้อหมีเลย ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าหลังจากฆ่าหมีแล้วจะกินมันได้ทั้งตัวได้หรือไม่ หรือกินได้แค่อุ้งเท้าหมี
เมื่อนางถูกดึงกลับไป นางก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางหันไปหาทหารทั้งสองคนแล้วพูดว่า “ทำไมเราไม่ล่ามันล่ะ ยากมากกว่าจะหาเหยื่อได้”
บรรดาทหารต่างก็มองดูฝานฉางอวี้อย่างตกตะลึง และครู่หนึ่งพวกเขาก็ไม่สามารถบอกได้ว่านางไม่กลัวหรือนางแค่ไม่รู้
ในบรรดาสัตว์ร้าย หมีและเสือเป็นสัตว์ที่ล่าได้ยากที่สุด พวกเขามีกันเพียงสิบคนเท่านั้น และอาวุธที่พวกเขามีมีเพียงดาบและธนูและเป็นลูกธนูธรรมดาเท่านั้น พวกเขาไม่ได้มีแม้แต่หน้าไม้หรือหอก จะล่าหมีได้อย่างไร?
อาจเป็นเพราะการถอยของพวกเขาเป็นการกระตุ้นหมีดำ จู่ๆ มันก็ส่ายศีรษะและโยนนกเข้าไปในปากของมัน และพุ่งตรงไปหาพวกเขา
ทุกคนตกใจและหนีไปทุกทิศทุกทาง ทำให้ยากสำหรับหมีดำที่จะไล่ตาม
พวกที่ว่องไวกว่าก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้เหมือนลิงแสม ส่วนหมีดำก็โจมตีต้นไม้ด้วยลำตัวโดยตรง ทำให้ต้นไม้ใหญ่หนาเท่าชามล้มลง และทหารที่เกาะอยู่บนต้นไม้ก็กรีดร้องตกลงมา
ทหารอาจถูกอุ้งเท้าหมีฆ่าได้ ฝานฉางอวี้รู้ว่าแขนขาของหมีดำนั้นคล่องแคล่วเกินกว่าจะใช้เชือกผูกหมู แต่นางก็ยังถอดเชือกยาวออกจากเอวของนางแล้วพันไว้รอบคอของหมีดำ
นางเตะต้นไม้ใหญ่กระโจนไปในอากาศ บิดเชือกรอบฝ่ามือด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วดึงกลับด้วยกำลังทั้งหมดของนาง
หมีดำถูกพันรอบคอของมัน ก่อนที่จะมันจะตะปบ หมีทั้งตัวก็ถูกดึงกลับไปด้วยแรงมหาศาลบนเชือก และมันกระแทกพื้นด้วยเสียงดัง “ตุ้บ”
พวกทหารที่ตื่นตระหนกต่างก็ตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้ พวกเขาไม่คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะมีพลังที่วิเศษเช่นนี้ หลังจากที่พวกเขารู้สึกตัวแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยนางดึงเชือก
ทหารทั้งสองคนที่มีประสบการณ์มากกว่าในการต่อสู้ หยิบอาวุธขึ้นมาอย่างรวดเร็วและแทงหมีดำ
หมีดำกลิ้งอุ้งเท้าใหญ่จากด้านหนึ่งไปอีกด้านแล้วพยายามตะปบมัน เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารทั้งสองเข้าใกล้ พวกเขาล้มเหลวในการแทงที่หน้าอกและหน้าท้องของมัน และแทงได้เพียงหลังของมันและทำให้เกิดบาดแผลสองแผล อย่างไรก็ตามผิวหนังของหมีดำนั้นหยาบกร้าน และเนื้อของมันหนา ดังนั้นการบาดเจ็บเหล่านี้จึงไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตของมัน แต่หมีดำกลับกลายเป็นคลุ้มคลั่ง และกรงเล็บอันแหลมคมของมันก็ทำเชือกขาด
ฝานฉางอวี้และทหารดึงเชือกด้วยกำลังทั้งหมด
หากไม่มีการควบคุมเชือก หมีดำก็โจมตีทหารทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง เห็นได้ชัดว่าทหารทั้งสองไม่สามารถต้านทานหมีดำได้ พวกเขาอาศัยความคล่องตัวเพื่อเอาชีวิตรอดภายใต้อุ้งเท้าของหมี แต่พวกเขายังคงตะโกนบอกฝานฉางอวี้ “เร็วเข้า พาแม่นางฝานหนีไป!”
ฝานฉางอวี้จะละทิ้งพวกเขาไปได้อย่างไร นางหยิบมีดสับกระดูกหนักๆ ขึ้นมาโดยตรงแล้วโยนมันใส่หมีดำ มันเจาะเข้าไปในหลังของหมีดำ แต่เนื่องจากบาดแผลไม่ลึกพอ จึงไม่สามารถฆ่าหมีดำได้
อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวนี้ยังดึงดูดความสนใจของหมีดำด้วย
ฝานฉางอวี้บอกให้ทหารวิ่งไปรอบๆ ในขณะที่นางล่อหมีดำถอยกลับไปยังป่าไผ่ ในช่วงเวลานี้ นางได้ฟันหน้าอกของหมีดำด้วยมีดเขียง แต่น่าเสียดายที่การฟันนั้นไม่ลึก
หมีดำเจ็บปวดและตะปบพุ่มไม้รอบๆ อย่างบ้าคลั่ง หลังจากที่ฝานฉางอวี้ถอยกลับไปที่ชายป่าไผ่ นางก็หยิบมีดขึ้นมาและสับไม้ไผ่หนาๆ ออก จากนั้นก็ได้ด้ามไผ่ที่มีปลายแหลมคมด้วยการเหลาเพียงไม่กี่ครั้ง แทนที่จะถอยกลับ นางก้าวไปข้างหน้า ไปหาหมีดำพร้อมกับหอกไม้ไผ่ที่อยู่ในมือ
หอกไม้ไผ่มีความได้เปรียบตรงที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งจั้งและมีความเฉื่อยในการพุ่ง มันแทงทะลุหัวใจของหมีดำตรงบาดแผลที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ หมีดำคำรามด้วยความเจ็บปวด และหักหอกไม้ไผ่ด้วยการดึงเพียงครั้งเดียว
ฝานฉางอวี้เหยียบไม้ไผ่ใกล้ๆ แล้วกระโดดขึ้นไป จากนั้นแทงมีดเขียงเข้าที่บาดแผลที่หน้าอกของหมีดำ เลือดกระเซ็นไปทั่วร่างของฝานฉางอวี้ และส่วนใหญ่ก็กระเด็นใส่หน้านางด้วย
แต่นางไม่กระพริบตาเลย นางดุร้ายราวกับเป็นเสือดาวที่ต่อสู้กับหมีดำ
หลังจากที่หมีดำล้มลงกับพื้น ฝานฉางอวี้ก็เช็ดเลือดบนมีดเขียงของนาง และพึมพำเกือบกับตัวเอง “การล่าหมีนั้นยากกว่าจริงๆ”
ในช่วงปีแรกๆ บิดาของนางเคยล่าหมีตอนที่เขาไปล่าสัตว์บนภูเขาเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว แต่ในเวลานั้นนางไม่รู้ว่าการล่าหมีเป็นสิ่งที่อันตรายมาก
ในเวลานี้ทหารก็รีบวิ่งเข้ามา เมื่อมองดูหมีดำที่ตายแล้วบนพื้นและฝานฉางอวี้ที่มีเลือดกระเซ็นอยู่บนเสื้อผ้าของนาง พวกเขาทั้งหมดก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว พวกเขาตกใจและสับสนเล็กน้อย
แม่นางที่ดูเหมือนใจดีตรงหน้าเขาคนนี้ล่าหมีด้วยตัวเองจริงๆ เหรอ?
เกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อเขาเมื่อกลับไปที่กองทัพ นี่เป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่?
ทหารทั้งสองได้ติดตามเซี่ยเจิงไปยังอำเภอชิงผิงมาก่อน และเคยเห็นฝานฉางอวี้เหวี่ยงคนบนเรือด้วยมือเดียว การแสดงออกของพวกเขาค่อนข้างควบคุมได้ แต่จู่ๆ พวกเขาก็มองหน้ากันพร้อมๆ กัน ถ้าแม่นางคนนี้สู้กับท่านโหวของพวกเขา อนาคตไม่รู้ว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ?
ฝานฉางอวี้ใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดบนใบหน้าของนาง แววตาสังหารจางหายไป นางกลับมาจริงใจและไม่เป็นอันตรายอีกครั้ง นางถามพวกเขาว่า “ข้าควรจะตัดอุ้งเท้าหมี หรือควรจะเอาหมีไปด้วยทั้งตัวดี?”
ทหารหลายคนไม่รู้ แต่ทหารคนหนึ่งกล่าวว่า “บนภูเขามีอาหารไม่เพียงพอ ดังนั้นเราน่าจะเอากลับไปทั้งตัว”
ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน และในไม่ช้าพวกเขาก็ตัดไม้ไผ่และหวายแล้วมัดง่ายๆ แล้วเอาหมีดำที่ตายแล้วไปไว้บนนั้น
ทหารผลัดกันแบกมันกลับมา แต่ฝานฉางอวี้ไม่ต้องทำอะไรเมื่อนางกลับมา
เพียงแต่การเดินทางกลับพร้อมกับของหนักๆ ก็ช้าลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ระหว่างทาง นางได้พบกับทหารหนุ่มคนหนึ่งที่ล่าหมูป่าได้ เมื่อเขารู้ว่าฝานฉางอวี้ล่าหมีดำ เขาก็แทบจะอ้าปากค้าง
กลุ่มคนเดินกลับด้วยความดีใจและอารมณ์แปรปรวน ทันทีที่ออกจากป่า ก็ได้ยินเสียงแตรร้องขอความช่วยเหลือที่ด้านล่างของภูเขา
แม่ทัพหนุ่มกล่าวว่า “แย่แล้ว! พวกกบฏกำลังโจมตีภูเขา!”
เขารีบสั่งให้คนหลายสิบคนส่งเหยื่อกลับไปอย่างรวดเร็ว และคนที่เหลือก็ติดตามเขาไปเพื่อเป็นกองสนับสนุนตรงทางขึ้นเขา
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฝานฉางอวี้ ถูกจัดให้เป็นคนขนเหยื่อกลับไป เดิมทีนางก็ไม่ต้องการที่จะติดตามลงเขา แต่จมูกของนางดีและนางได้กลิ่นหอมของเนื้อย่าง
นางถามทหารว่า “เจ้าได้กลิ่นอะไรไหม”
ทหารที่ไม่ได้กินข้าวอิ่มมาเป็นเวลานานต่างก็กลืนน้ำลายหลังจากกินโจ๊กและน้ำแกงผักบนภูเขามาหลายวัน ปากของพวกเขาก็เริ่มน้ำลายไหลเมื่อนึกถึงรสเค็ม ไม่ต้องพูดถึงกลิ่นหอมของเนื้ออันเข้มข้น
หลังจากซักถามทหารนายหนึ่งที่กำลังวิ่งเหยาะๆ ขึ้นไปบนภูเขาเพื่อรายงานข่าว ทหารก็ตอบว่า “ขณะที่พวกกบฏกำลังโจมตีภูเขานั้นกำลังย่างเนื้ออยู่ที่ตีนเขาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เรายอมจำนน และเพื่อทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพของเรา”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าการกระทำนี้สร้างความเสียหายมากเกินไป และนางไม่รู้ว่าผู้อาวุโสเถาและกำลังเสริมจากเยี่ยนโจวและจี้โจวจะสามารถคิดแผนการอะไรได้ที่ตีนเขาได้หรือไม่
ทหารเห็นว่าฝานฉางอวี้กังวลและกล่าวว่า “บุรุษของเยี่ยนโจวล้วนเป็นผู้กล้าหาญ ไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีอาหารอยู่บนภูเขา แม้ว่าจะเหลือเพียงรากหญ้าหรือเปลือกไม้ แต่พวกเราจะไม่ยอมจำนนด้วยวิธีการอันน่ารังเกียจของพวกกบฏ!”
บริเวณนี้เป็นทางแยกระหว่างค่ายกับภูเขา เมื่อมองลงมาจากภูเขา ยังมองเห็นจำนวนกระโจมกบฏที่ตีนเขาด้วย
ฝานฉางอวี้รู้สึกเพียงว่าจำนวนกระโจมของกองทัพฉงโจวก็มากกว่าสองเท่าของกระโจมบนภูเขาแล้ว เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “มีกบฏมากมายเพียงนั้นและทางก็ถูกพวกเขาปิดกั้นอีก”
ทหารกล่าวว่า “แม่นาง โปรดอย่าดูแค่แกระโจมของพวกกบฏ พวกกบฏถอนทหารออกไปครึ่งหนึ่งและน่าจะลดจำนวนคนลงไปไม่น้อย อย่างไรก็ตาม พวกกบฏไม่ได้เคลื่อนตัวออกไป ประการแรกพวกเขาเกรงว่าเราจะโจมตีจากภูเขาในเวลากลางคืนจึงได้สร้างกระโจมเพิ่มขึ้น เพื่อให้เกิดความสับสน ประการที่สองคือการทำให้ทหารเกณฑ์ของเราคิดว่ามีคนจำนวนมากที่ตีนเขา และพวกเขาจะไม่กล้าลงมือ”
ฝานฉางอวี้ก็เคยได้ยินผู้อาวุโสเถาพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสงครามระหว่างทางมาที่นี่ แต่ในเวลานั้นไม่ได้ตั้งใจฟังให้ดี ดังนั้นนางจึงเข้าใจสิ่งที่นางได้ยินเพียงครึ่งเดียว
ในเวลานี้ เมื่อนางได้ยินมาว่ามีทหารเล็กๆ ในกองทัพเยี่ยนโจวรู้มากเพียงนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะชมเชย “เจ้ารอบรู้มากทีเดียว!”
ทหารรู้ว่าเขาพูดมากเกินไปแล้ว และกลัวสิ่งเลวร้ายที่ตามมาจึงรีบพูดว่า “ข้าอยู่ในค่ายทหารมานาน จึงมีความรู้บ้าง”
ฝานฉางอวี้ถามอย่างสงสัย “แล้วเราจะรู้จำนวนพวกเขาได้อย่างไร”
ทหารตอบว่า “ดูควันไฟ จำนวนกระโจมสามารถปลอมได้ แต่ควันไฟจากการหุงต้มปลอมไม่ได้ ต้องใช้เตากี่เตาจึงจะกินได้กี่คน ทำให้ประมาณจำนวนคนได้”
ฝานฉางอวี้มองไปที่สถานที่ซึ่งมีควันหนาทึบที่ด้านล่างของภูเขา จากนั้นมองไปที่ด้านหลังภูเขาซึ่งมีควันเพียงเล็กน้อย นางดึงมีดแล่เนื้อออกมา เบิกดวงตาเมล็ดซิ่งที่ซื่อสัตย์คู่หนึ่งและขอความคิดเห็นอย่างจริงใจ “ที่นั่นมีคนไม่กี่คน พวกเราไปที่นั่นเพื่อลอบโจมตีกันดีหรือไม่?”