บทที่ 89
แสงจันทร์สาดส่อง สายน้ำไหลริน
เซี่ยเจิงเอียงศีรษะเล็กน้อยและมองไปที่ฝานฉางอวี้ที่ไม่ได้พูดมาเป็นเวลานาน
ฝานฉางอวี้พบกับการจ้องมองของเขาและตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่านางจะตระหนักว่าการกระทำนี้มีความใกล้ชิดมากเกินไป และนางก็ดึงมือของนางออกและวางมันไว้บนเข่าด้วยความลำบากใจ
บรรยากาศระหว่างทั้งสองกลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเล็กน้อย เมื่อนางกำลังจะไป เซี่ยเจิงก็พูดขึ้นว่า “ถ้าเจ้ายังรู้สึกหดหู่ ข้าสามารถฝึกวรยุทธ์เป็นเพื่อนเจ้าได้”
ฝึกวรยุทธ์จะเป็นอะไรไป การที่นางสัมผัสศีรษะเขาโดยไม่รู้ตัวเพื่อปลอบเขา มันไม่แปลกกว่าหรือ
ตอนนี้ฝานฉางอวี้คิดถึงความเร็วที่น่ากลัวของเขา และมีความคิดที่จะแข่งขันกับเขาจริงๆ ดังนั้นนางจึงพยักหน้า
นางนำมีดตัดกระดูกออกมา เซี่ยเจิงสวมเสื้อของเขาและต่อสู้ด้วยมือเปล่าโดยไม่ต้องถืออาวุธด้วยซ้ำ
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าไม่เหมาะสม ดังนั้นนางจึงเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “เจ้าเอามีดสั้นออกมาดีกว่า”
เซี่ยเจิงเอามือข้างหนึ่งไปข้างหลังแล้วพูดกับนางว่า “มาเถอะ”
ท่าทางการยื่นมือข้างเดียวของเขาทำให้ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากของนางแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ ดวงตาของนางเฉียบคมราวกับเสือนักล่า และนางก็พุ่งเข้ามาราวกับลูกธนู
นางพยายามควบคุมเซี่ยเจิงที่ยื่นมือมาข้างเดียว และแกว่งมีดตัดกระดูกตรงไปที่คอของเขา เมื่อนางเข้าไปใกล้ นางก็พบว่าเซี่ยเจิงนั้นลื่นเหมือนปลา นางต้องการคว้ามือของเขา แต่เขามักจะนำหน้านางหนึ่งก้าวเสมอ เขาไม่รีบร้อนหรือช้าเกินไป เมื่อเขาหลบมีดของนางไปด้านข้าง ทันใดนั้นมีลมวูบหนึ่งพัดเข้าหาใบหน้าของนาง และฝานฉางอวี้ก็หลีกเลี่ยงอย่างรวดเร็ว โดยไม่คาดคิดมือของเขาจึงเกี่ยวศอกของนางแล้วดึงนางกลับไปและกำลังจะล้มลง
แรงดึงของเซี่ยเจิงเปลี่ยนเป็นการดึงแขนของนาง และเขากำลังจะดึงนางขึ้น แต่ความเย็นกะทันหันกลับจ่อมาที่คอของเขา
เขาถามด้วยรอยยิ้ม “นี่คืออะไร ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น?” [1]
ฝานฉางอวี้กดมีดตัดกระดูกที่ข้างคอของเขาแล้วพูดว่า “การศึกไม่หน่ายกลอุบาย” [2]
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเจิงสดใสขึ้น เขามองนางแล้วพูดว่า “สิ่งที่เจ้าพูดก็สมเหตุสมผล”
ฝานฉางอวี้มองเข้าไปในดวงตาสีดำที่ยิ้มแย้มของเขา นางชักมีดกลับเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “เป็นเพราะทักษะของข้าด้อยกว่าผู้อื่น”
เซี่ยเจิงสังเกตเห็นความหงุดหงิดของนางและพูดว่า ”เจ้าเก่งในเรื่องความเร็วในการต่อสู้ระยะประชิด เจ้าเชี่ยวชาญในการใช้อาวุธหนัก แต่ถ้าเจ้าเปลี่ยนไปใช้อาวุธที่เบากว่า เจ้าจะไม่สามารถใช้ท่วงท่าที่เปิดกว้างได้ ถ้าข้าไม่สามารถเอาชนะเจ้าได้หลังจากฝึกฝนอย่างหนักมานานกว่าสิบปี มันก็คงไม่สมเหตุสมผล
ฝานฉางอวี้นึกถึงท่าที่นางจะล้มและถามว่า “เจ้าเกี่ยวศอกข้าแล้วดึกข้าลงไปได้อย่างไร?”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ แต่กลับเกี่ยวศอกของนางแล้วดึงนางกลับไปกลับมาอีกครั้ง ร่างกายของฝานฉางอวี้เกร็งขึ้นทันที แต่คราวนี้เท้าของนางไม่ขยับเลย
เซี่ยเจิงถามนาง “เจ้าเข้าใจหรือยัง?”
ฝานฉางอวี้นึกถึงเหตุการณ์ตอนที่นางเกือบจะล้มลง เขากำลังเข้าใกล้โดยมีลมออกจากฝ่ามือของเขา เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์นั้น นางจึงขยับร่างกายไปด้านข้างแทนที่จะยืนอย่างมั่นคง
นางขมวดคิ้วและพูดว่า “ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ท่าดึงใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเห็นด้วยและกล่าวว่า “บางครั้งไม่จำเป็นต้องออกแรงเยอะ แค่ปล่อยไปตามกระแส ใช้กำลังของเจ้า และออกแรงเพียงสองในสี่”
ฝานฉางอวี้กำมีดตัดกระดูกในมือของนางแล้วพูดกับว่า “เริ่มใหม่อีกครั้ง!”
ฝานฉางอวี้เพิ่งขยับข้อต่อทั้งหมดในร่างกายของนางในการต่อสู้ครั้งใหม่ นางเก่งในการโจมตีอย่างดุเดือด ดังนั้นนางจึงไม่ติดตามการเคลื่อนไหวของเซี่ยเจิงอีกต่อไป นางโจมตีอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า การโจมตีแต่ละครั้งนั้นคมกว่าครั้งก่อน เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเพียงแค่มีดตัดกระดูกยาวสามชุ่น[3]
เซี่ยเจิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่พบว่านางใช้จุดแข็งของนางเพื่อหลีกเลี่ยงจุดอ่อนและใช้การโจมตีเป็นการป้องกัน ปรากฎว่านางเพิ่งระงับการโจมตีเพื่อทดสอบทักษะวรยุทธ์ของเขา
การตระหนักรู้นี้ทำให้ดวงตาของเขามีรอยยิ้มเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้การเคลื่อนไหวของเขาโหดเหี้ยมเกินไป
ฝานฉางอวี้สามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆ และปรับวรยุทธ์ของนางได้อย่างรวดเร็วที่สุดผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ประสบกับความพ่ายแพ้ นางก็ไม่คิดที่จะคว้ามือของเซี่ยเจิงอีกต่อไป นางโจมตีด้วยมือที่ถือมีดเป็นหลัก และยังโจมตีด้วยหมัดทีละครั้ง เพื่อบังคับให้เซี่ยเจิงป้องกันอย่างอดทน
แต่การโจมตีครั้งนี้ใช้เวลานานกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย หลังจากผ่านไปสองสามรอบเซี่ยเจิงก็เข้ามาข้างหลังนางราวกับผี ตามท่าทางของนางในการชักดาบ และใช้แรงผลักไปที่ไหล่ของฝานฉางอวี้ทันที นางกระเด็นวไปไกลและล้มลงบนพื้นหญ้าครึ่งหนึ่ง
จริงๆ แล้ว ฝานฉางอวี้เป็นคนที่คลั่งไคล้ศิลปะการต่อสู้จริงๆ
นางเงยหน้าขึ้นราวกับว่ามีไฟเล็กๆ ลุกอยู่ในดวงตาของนาง และตะโกนว่า “เริ่มใหม่อีกครั้ง!”
เซี่ยเจิงยืนอยู่ไม่ไกล อาภรณ์ของเขาปลิวไสวท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน และเมื่อเทียบกับใบหน้าที่เย็นชาราวกับหยก ให้ความรู้สึกเหมือนเขาเป็นเซียนจริงๆ
ลูกวัวฝานฉางอวี้รีบวิ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้งพร้อมมีด
ภายในชั่วครู่หนึ่ง แขนที่ถือมีดก็ถูกเซี่ยเจิงสกัด และนางก็โซเซล้มลงไปที่หญ้าอีกครั้ง
ม้าสีนิลซึ่งกำลังกินหญ้าอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่ามันคิดว่านางกำลังกินหญ้าสดของมันอยู่หรือเปล่า ดังนั้นมันจึงขยับไปดันนาง
ฝานฉางอวี้ลุกขึ้นพร้อมกับมีดตัดกระดูกในมือ นางคายหญ้าที่เข้าปากโดยไม่ได้ตั้งใจออกมา แล้วมองไปที่เซี่ยเจิง และตะโกนว่า “เริ่มใหม่อีกครั้ง!”
……
หลังจากถูกโยนออกไปโดยไม่ทราบจำนวนครั้ง เสื้อผ้าของฝานฉางอวี้ที่เปื้อนหญ้าและโคลนก็ไม่สามารถมองเห็นความสะอาดได้อีกต่อไป ใบหน้าของนางสกปรก และยังมีใบหญ้าอยู่สองสามใบติดบนศีรษะของนาง
นางนอนหงายบนพื้น มองดูท้องฟ้าและหายใจไม่ออก ร่างกายของนางเจ็บปวดมากจนแทบไม่อยากจะขยับนิ้วเลยด้วยซ้ำ แต่นางก็รู้สึกพึงพอใจมาก
จิตใจของนางว่างเปล่า ไม่มีความคิดฟุ้งซ่าน และสามารถหลับไปทันทีที่หลับตา
เซี่ยเจิงหยิบถุงน้ำจากม้าแล้วส่งให้นาง “ดื่มน้ำหน่อย”
ฝานฉางอวี้เหงื่อออกมากและกระหายน้ำมากจริงๆ นางลุกขึ้นมานั่ง แต่เพราะคงถูกโยนออกไปหลายครั้งมากเกินไป และนางก็เวียนศีรษะเล็กน้อย
หลังจากดื่มน้ำเสร็จแล้ว นางก็ส่งคืนให้เซี่ยเจิง เขารับมันมาเงยหน้าเพื่อจิบน้ำต่อ
ฝานฉางอวี้จ้องมองอย่างว่างเปล่า และในที่สุดก็ตระหนักได้ว่าถุงน้ำนั้นเป็นของเซี่ยเจิง นางดื่มมันจากปากถุง และเขาก็ดื่มมันจากปากถุงอีกครั้ง นี่หมายความว่าอย่างไร
ก่อนที่ความอับอายจะเกิดขึ้น ฝานฉางอวี้ก็เช็ดริมฝีปากของนางโดยไม่รู้ตัวด้วยหลังมืออีกสองสามครั้ง แต่เมื่อนางนึกได้ว่าเขาจูบนางบนหลังม้าก่อนหน้านี้ และทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าการแบ่งปันน้ำกันแบบนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่
มีโคลนหญ้าอยู่บนหลังมือของนาง และการเช็ดปากนี้ทิ้งโคลนหญ้าไว้บนริมฝีปากของนาง
หลังจากที่เซี่ยเจิงดื่มน้ำเสร็จแล้วและปิดฝาน้ำ เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งแปลกๆ เกี่ยวกับนางจึงถามว่า “มีอะไรหรือ?”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างเชื่องช้า “ใบหน้าของข้าสกปรก ขอข้าล้างหน้าหน่อยเถอะ”
หลังจากพูดแล้วนางก็ลุกขึ้นและเดินไปทางแม่น้ำ
เสียงของเซี่ยเจิงดังมาจากด้านหลัง “ตัวเจ้าเต็มไปด้วยโคลน เจ้าอยากจะซักเสื้อผ้าด้วยหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาล้อเลียนนางด้วยคำพูด ดังนั้นนางจึงหันกลับไปมองเขาทันที อย่างไรก็ตามเมื่อมองดูสีหน้าจริงจังของเซี่ยเจิง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ตั้งใจล้อเลียนนาง ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เซี่ยเจิงเห็นว่านางเข้าใจผิดจึงพูดว่า “กองทัพจะออกจากค่ายในวันพรุ่งนี้และจะไปที่ฉงโจว เพื่อเข้าร่วมกองกำลังของกองทัพจี้โจว เพื่อทำลายล้างพวกกบฏ ข้าเกรงว่าจะไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าระหว่างทาง”
เขาพูดแล้วถอดเสื้อคลุมของเขาออกแล้วแขวนไว้ที่กิ่งไม้ใกล้ๆ “เจ้ายืมเสื้อคลุมของข้าก่อนได้”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังกลับและมุ่งหน้าไปยังป่า ไม่แน่ใจว่าเขาตั้งใจหลีกเลี่ยงใช่หรือไม่
หลังจากที่ฝานฉางอวี้มองดูเขาเดินจากไป นางก็หันความสนใจไปที่เสื้อคลุมที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้
มีโคลนหญ้ามากมายบนผมของนาง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็เดินไปหยิบเสื้อคลุม ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่ริมฝั่งแม่น้ำ วางเสื้อคลุมไว้บนหิน แก้มวยผมของนางแล้วถอดชุดทหารที่ปกคลุมไปด้วยโคลน แล้วจุ่มตัวลงในน้ำเย็น
แม้ว่าจะเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ แต่น้ำในแม่น้ำตอนกลางคืนก็ยังเย็นพอที่จะซึมเข้าสู่กระดูก โชคดีที่ฝานฉางอวี้มีสุขภาพดีและไม่กลัวความหนาว หลังจากที่นางล้างโคลนออกไป นางก็สระผมยาวของนาง
เสียงฟืนที่กำลังลุกไหม้ดังมาจากชายฝั่ง นางแอบมองจากขอบก้อนหิน และพบว่าเซี่ยเจิงนั่งอยู่หน้ากองไฟโดยหันหลังให้นาง เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งเข้าป่าไปเพื่อหาฟืน
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาอยู่พักหนึ่งและพบว่าเขาไม่ได้หันศีรษะกลับมาเลย หลังจากสระผมแล้ว นางก็ลุกขึ้นยืนตัวสั่น นางบิดผมของนาง แล้วหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่บนก้อนหินขึ้นมาแล้วพันรอบตัวเอง
ฝานฉางอวี้ค้นพบปัญหาเมื่อนางคาดเข็มขัด เสื้อคลุมใหญ่เกินไปสำหรับนาง แม้จะคาดเข็มขัดไว้ แต่ปกเสื้อก็ยังเปิดกว้าง
นางขมวดคิ้วและบิดน้ำออกจากเสื้อตัวในและสวมใส่มันไว้ข้างใน จากนั้นจึงพันตัวเองด้วยเสื้อคลุมตัวนอก
หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว นางก็เดินออกมาจากด้านหลังก้อนหินและนั่งยองๆ ข้างริมแม่น้ำเพื่อซักชุดเครื่องแบบของนางซึ่งมีหญ้าและโคลนปกคลุมอยู่
ดูเหมือนเซี่ยเจิงจะได้ยินเสียงดังกล่าว จึงหันไปมองนางแล้วถามว่า “ทำไมเจ้าไม่เช็ดผมให้แห้งก่อนล่ะ?”
ฝานฉางอวี้คิดจะซักเสื้อผ้าก่อนจึงพูดว่า “ข้าไม่หนาว”
มีเสียงฝีเท้าอยู่ข้างหลังนาง เมื่อเขากำลังจะไปถึงนาง นางก็เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าเซี่ยเจิงเดินผ่านนางไปโดยตรง และก้าวลงไปในแม่น้ำโดยเปลือยท่อนบนของเขา
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและถามว่า “เจ้าก็จะอาบน้ำหรือ?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนางแล้วพูดว่า “ก่อนที่เจ้าจะมา ข้ากำลังว่ายน้ำอยู่ที่นี่”
หลังจากพูดสิ่งนี้ เขาก็กระโจนลงไปในน้ำเหมือนปลาสีเงิน และภายในครู่หนึ่งเขาก็ว่ายลงไปใต้แม่น้ำหลายฉื่อ
เขายังจะว่ายน้ำในแม่น้ำต่อไปหรือ?
ฝานฉางอวี้กำลังซักผ้าอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ และเขากำลังว่ายน้ำอยู่กลางแม่น้ำ ดังนั้นพวกเขาคงไม่รบกวนซึ่งกันและกัน ดังนั้นนางจึงซักเสื้อผ้าต่อไป
ทันใดนั้นรูปแบบน้ำที่อยู่ข้างหน้านางก็ผันผวน ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและเห็นเซี่ยเจิงโผล่ขึ้นมาจากน้ำโดยจับปลาไว้ในมือ “มีปลากินแล้ว!”
ปลาในมือของเขากำลังดิ้นรนอย่างดุเดือดเช่นกัน และมันยังสะบัดหางต่อไป หยดน้ำคาวจำนวนมากกระเด็นลงบนใบหน้าของฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมองไปทางอื่น ปิดหน้าด้วยแขนเสื้อ และพูดอย่างทำอะไรไม่ถูกและค่อนข้างโกรธ “เจ้าเอาปลาออกไปก่อน!”
แต่เดิมคอเสื้อยังคงปิดสนิท แต่เนื่องจากการยกมือขึ้น คอเสื้อที่กว้างจึงเปิดออกอีกครั้ง และฝานฉางอวี้ก็รู้สึกหนาวสั่นเกือบจะในทันที
คนตรงหน้านางก็หยุดครู่หนึ่งและจ้องมองนางอย่างว่างเปล่า ปลาก็หลุดออกจากมือของเขาและว่ายไปในน้ำ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ตอบสนอง
ฝานฉางอวี้ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติและมองลงไป นางเห็นว่าปกเสื้อด้านนอกของนางเปิดกว้าง และเสื้อตัวในของนางเปียกอย่างคลุมเครือ มันแนบร่างของนางไว้แน่นจนเห็นส่วนโค้งมนและมองเห็นส่วนนูนคล้ายเม็ดถั่วจางๆ
ใบหน้าของนางแดงมากจนแทบจะคุกรุ่นโดยไม่ได้คิดอะไร นางจึงเตะเขาออกไปแล้วตะโกนว่า “เจ้าอันธพาลตัวเหม็น!”
ไม่มีระลอกคลื่นบนน้ำ ฝานฉางอวี้กลัวว่าเขาจะหมดสติเพราะลูกเตะของเขา และชีวิตของเขาจะตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นนางจึงไม่สนใจสิ่งอื่นใดเลย แล้วกระโดดลงน้ำเพื่อช่วยชีวิตคน
หลังจากนั้นไม่นาน นางก็หิ้วชายที่กำลังสำลักน้ำขึ้นมา นางโยนเขาลงบนฝั่ง และกดหน้าอกของเขาหลายครั้ง เมื่อนางเห็นเซี่ยเจิงเอียงศีรษะและคายน้ำออกมาเต็มปาก จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา
นางเหนื่อยและหายใจหนัก แต่ใบหน้าของนางไร้อารมณ์
วันนี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?
เซี่ยเจิงลืมตาขึ้นและเห็นฝานฉางอวี้นั่งอยู่ข้างๆ นางสวมกางเกงขายาวและเสื้อตัวในเท่านั้น ผมยาวเปียกของนางห้อยหลวมๆ ผมสีดำและผิวของนางที่ไม่ได้คลุมด้วยเสื้อผ้ามีสีขาวราวกับน้ำค้างแข็งและหิมะท่ามกลางแสงจันทร์ ไม่ชัดเจนว่าสีหน้าของนางเฉยเมยหรือเหนื่อยล้ามากเกินไป
แต่ดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะรู้ถึงความคิดในใจของเขา เขาสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นความอบอุ่นก็พุ่งผ่านจมูกของเขา
หลังจากที่รู้ว่ามันคืออะไร เซี่ยเจิงก็รีบยกมือขึ้นปิดจมูกของเขาจนแดงไปหมด เขารีบมองไปทางอื่นและดูเขินอายมากขึ้นกว่าเดิม “ขอ……ขอโทษ……”
ฝานฉางอวี้หงุดหงิดมากจนอยากจะตีใครสักคน นางจึงพูดอย่างดุเดือด “หุบปาก!”
นางหยิบเสื้อคลุมที่นางถอดออกบนพื้นขึ้นมาแล้วพันรอบร่างกายของนาง นางเต็มไปด้วยความบูดบึ้งและไม่มีที่ให้ระบาย และยังคงเตือนด้วยน้ำเสียงดุเดือด “เจ้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!”
หลังจากพูดอย่างนี้แล้วนางก็เดินออกไปนั่งลงและสงสัยในชีวิตของนาง
เซี่ยเจิงมองดูแผ่นหลังของนางที่สวมเสื้อคลุมของเขา จากนั้นจึงมองดูเสื้อผ้าที่ยังไม่แห้งริมแม่น้ำ เขาวักน้ำเย็นลงบนใบหน้า ไล่ความร้อนออกจากใบหน้า และซักเสื้อผ้าของนางให้สะอาด แล้วนำพวกมันไปตากไว้ใกล้กองไฟ จากนั้นเขาก็ไปที่แม่น้ำและจับปลาได้อีกสองตัว หลังจากฆ่าพวกมันและทำความสะอาดแล้ว เขาก็พันพวกมันด้วยกิ่งไม้และย่างไว้ข้างบนไฟ
หลังจากที่ปลาย่างเสร็จแล้ว เขาก็เอาไปให้ฝานฉางอวี้ และพูดหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว “กินอะไรสักหน่อยเถอะ”
ฝานฉางอวี้ห่อร่างกายไว้ในเสื้อคลุมของเขา และดูเหมือนจะยังไม่หายจากความโกรธ นางเพียงแต่เบิกตากว้างและขู่เขาอีกครั้ง “อย่าบอกใครเด็ดขาด ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้!”
[1] ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น - เนรคุณ
[2] การศึกไม่หน่ายกลอุบาย - หมายความว่าเพื่อให้ได้รับชัยชนะแล้ว จะใช้กลอุบายอะไรก็ได้
[3] 3 ชุ่น - 3 นิ้ว