บทที่ 88
อาจารย์และลูกศิษย์ที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปีพูดคุยกันมาสักพักแล้วในคืนนี้ เซี่ยเจิงต้องการพาราชครูเถากลับไปที่กระโจมของเขาด้วยตนเอง ราชครูเถาพูดว่า “เอาเถิด เจ้าไม่ต้องไปส่งข้าข้างนอกแล้ว พักผ่อนเถิด ข้าจะกลับไปเอง”
เซี่ยเจิงจึงบอกให้เซี่ยชีไปส่งราชครูเถา เขาหยุดชั่วคราวและพูดว่า “ถ้านางรู้ว่าข้าขอให้ท่านอาจารย์รับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรม ข้ากลัวว่านางจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับ วันพรุ่งนี้เมื่อออกจากค่ายข้าจะจัดให้นางนั่งรถม้าคันเดียวกับท่านอาจารย์ หลังจากรถม้าลงจากภูเขาแล้ว นางย่อมต้องอ่านหนังสือบางเล่มในเวลาว่าง นางมีความเคารพต่อผู้รอบรู้เป็นอย่างมาก เมื่อท่านอาจารย์ให้คำแนะนำนางและค่อยเกลี้ยกล่อมให้นางรับท่านอาจารย์เป็นบิดาบุญธรรม”
เมื่อราชครูเถาได้ยินถึงความพิถีพิถันและความรอบคอบในการเตรียมการของเขา เขาก็ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยแล้วถามว่า “มันคุ้มค่าหรือไม่?”
เซี่ยเจิงพาราชครูเถาไปที่ประตูกระโจมแล้ว ท่ามกลางเงาเทียน ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาถูกซ่อนอยู่ในความมืดมิด และเขาพูดอย่างหนักแน่นว่า “นางคู่ควร”
ราชครูเถาก็หัวเราะ “เอาล่ะ มันขึ้นอยู่กับเจ้า”
จากนั้นเขาก็ถามว่า “นางมีแซ่ว่าอันใด? และเจ้าทราบวันเกิดของนางไหม? เนื่องจากจะรับนางเป็นบุตรสาว ข้าก็ควรเลือกชื่อให้นาง”
เซี่ยเจิงตอบว่า “นางแซ่ฝาน มีนามว่าฉางอวี้ ปีนี้อายุสิบหกปี นางน่าจะเกิดในเดือนแรกของรัชศกชิงลี่”
เขาไม่ทราบวันเกิดของฝานฉางอวี้ เขาเคยถามเรื่องนี้มาก่อนตอนที่อยู่ในอำเภอชิงผิง แต่ฝานฉางอวี้ไม่ได้บอกเขา
ทันใดนั้นการแสดงออกของราชครูเถาก็แปลกประหลาดมากยิ่งขึ้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่กงซุนหยินเคยบอกว่าเขาเคยพบกับฝานฉางอวี้มาก่อน แต่เขาปฏิเสธที่จะเปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติมใดๆ แก่เขา ปรากฎว่าเขากำลังความจริงเปิดเผยเช่นนี้!
เซี่ยเจิงเห็นว่าอาจารย์ของเขามีสีหน้าที่แตกต่างออกไป จึงขมวดคิ้วและถามว่า “มีอะไรผิดปกติหรือ?”
ราชครูเถามองดูเขาแล้วพูดด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน “แม่นางที่ข้าพบระหว่างทางก็มีแซ่ฝานเช่นกัน และนางก็ชื่อฉางอวี้”
เซี่ยเจิงนึกได้ว่าฝานฉางอวี้เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่านางได้พบกับชายชราที่แปลกประหลาดและมีความรู้ในขณะที่สร้างเขื่อน และเขาดุด่าศิษย์ของเขาทุกวัน และเปลือกตาของเขาก็กระตุกสองสามครั้ง
ทั้งกระโจมตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง และอาจารย์และศิษย์ก็มองหน้ากันอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง
หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเจิงก็ถามว่า “ท่านอาจารย์ถูกเจ้าหน้าที่ทหารที่สร้างเขื่อนของจี้โจวจับไปหรือขอรับ?”
ความทรงจำที่ถูกบังคับให้ขุดดินและหินบนภูเขานั้นไม่ดีเลย ราชครูเถารู้สึกอายและหนวดเคราที่มุมปากของเขาก็สั่นเทา และเขาก็พูดว่า “เจ้าเป็นสามีที่หย่ากันแล้วของแม่นางผู้นั้นหรือ?”
เขามองไปที่เซี่ยเจิง “ตอนที่เจ้าลำบาก เจ้ากลายเป็นสามีของนางหรือ?”
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ พูดว่า “อืม” เบาๆ
ราชครูเถาเหลือบมองเซี่ยเจิงด้วยความประหลาดใจ เขาจะไม่รู้ว่าลูกศิษย์ของเขาหยิ่งยโสเพียงไหนได้อย่างไร!
เขาเคยได้ยินเซี่ยอู่พูดเกี่ยวกับฝานฉางอวี้ที่สังหารฉือหู่มาก่อน ตอนนั้นเขาก็นึกถึงฝานฉางอวี้โดยไม่รู้ตัว แต่อย่างไรก็ตามฝานฉางอวี้แต่งงานและหย่าแล้ว ด้วยนิสัยของเซี่ยเจิงเขาจะแต่งงานกับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วได้อย่างไร
นอกจากนี้ฉือหู่ยังเป็นแม่ทัพที่ดุร้าย และแม่ทัพทั้งหมดทั้งทัพหน้าและกองพันรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายต่างก็พ่ายแพ้ให้กับเขา แม้ว่าฝานฉางอวี้จะเก่งด้านศิลปะการต่อสู้ แต่นางเพิ่งเริ่มต้น นางประสบความสำเร็จถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้นหญิงสาวที่เซี่ยเจิงกล่าวถึงนั้นฉลาดและจริงใจมาก แต่ฝานฉางอวี้ในความประทับใจของเขานั้นเป็นเด็กผู้หญิงที่ดื้อรั้นและไร้เดียงสาอย่างชัดเจน
ราชครูเถาไม่ได้คิดถึงว่าทั้งสองจะเป็นคนคนเดียวกันเลย เขาแค่คิดว่าพวกเขาบังเอิญมีแซ่เดียวกัน เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องต่างๆ ในโลกบางครั้งมันก็เป็นเรื่องบังเอิญเช่นนี้!
เขามองดูลูกศิษย์ที่ภาคภูมิใจของเขาด้วยท่าทางสิ้นหวังที่หายาก เขาลูบเคราแพะและกระแอมไอเบาๆ “เมื่อเป็นเช่นนี้ เราเลิกล้มความคิดที่จะมอบฐานะใหม่ให้นางเถอะ”
เซี่ยเจิงเหลือบมองที่ราชครูเถาและราชครูเถาก็อ่านอะไรบางอย่างอย่างได้ชัดเจนในแววตานั้นประมาณว่า ‘ท่านคิดว่าข้าจะยังหาคนอื่นได้หรือ?’
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้ายังต้องรบกวนท่านอาจารย์ให้รับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรม”
ราชครูเถาส่ายศีรษะและถอนหายใจ “เจ้าคงไม่เชื่อ แต่เมื่อข้าได้พบกับนาง ข้าคิดว่านางเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ที่ดี แม้ว่านางจะไม่ฉลาดเท่าไร่ แต่นางก็มีจิตใจที่ใจดีและด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ มันสามารถกลายเป็นพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ได้ ข้าอยากจะรับนางเป็นศิษย์ของข้า แต่นางก็ปฏิเสธข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
เซี่ยเจิงจำได้ว่าฝานฉางอวี้บอกเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจเมื่อไม่นานมานี้ว่าชายชราแปลกๆ นั้นเหงาและโดดเดี่ยว และต้องการรับนางเป็นศิษย์ของเขา เพราะมีความคิดที่จะให้นางช่วยดูแลเขายามชรา แต่นางยังหาฉางหนิงไม่พบ แล้วจะมีเวลามาดูแลชายชราแปลกๆ ได้อย่างไร นางจึงปฏิเสธไป และชายชราก็ยังโกรธอยู่นาน
ตอนนี้เมื่อเขาได้ยินราชครูเถาพูดถึงเหตุผล จู่ๆ เขาก็รู้สึกซาบซึ้งมาก
เมื่อราชครูเถาเห็นว่าเขาเงียบไป เขาจึงกล่าวเสริมว่า “นางไม่เต็มใจที่จะเป็นศิษย์ของข้า ตอนนี้ซ้ำข้ายังต้องการเป็นบิดาบุญธรรมของนาง ข้าไม่สามารถรับปากได้ว่านางจะเห็นด้วยหรือไม่”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ทำให้ดีที่สุด ที่เหลือขึ้นอยู่กับโชคชะตา”
ราชครูเถาถอนหายใจ “พวกเจ้าสองคนเป็นเพียงลาดื้อสองตัวที่มารวมตัวกัน!”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ
หลังจากที่ราชครูเถาจากไป เขาก็มองดูคืนอันมืดมิดด้านนอกกระโจมเพียงลำพังด้วยความมึนงง
เสียงฝนหยุดแล้ว และกระโจมทหารที่จัดตามระเบียบในระยะไกลก็กลายเป็นจุดดำเล็กๆ ใต้แสงไฟ
เซี่ยอู่ก้าวไปข้างหน้าอย่างลังเลและพูดว่า “ท่านโหว นี่ก็จะยามสามแล้ว ท่านควรจะพักผ่อนได้แล้ว”
เซี่ยเจิงอยู่ในสภาพจิตใจสับสนและไม่มีความง่วงนอน เขาสั่ง “ไปที่กองพันรักษาการณ์ฝ่ายซ้าย เรื่องที่นางสังหารฉือหู่ ควรระงับไว้ก่อน”
เซี่ยอู่รู้ว่านี่คือการปกป้องฝานฉางอวี้ หากฝานฉางอวี้ไม่ได้วางแผนที่จะอยู่ในกองทัพต่อไป การที่ข่าวนี้แพร่กระจายมีแต่จะสร้างปัญหาให้กับนาง
เขาประสานมือทันทีแล้วพูดว่า “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”
หลังจากที่เซี่ยอู่ถอยกลับไป เซี่ยเจิงก็สั่งให้คนนำม้าศึกของเขามา ไม่มีใครติดตามเขาไป เขาแค่ขี่ม้าไปรอบๆ ค่ายอย่างไร้จุดหมาย และไปที่กระโจมของฝานฉางอวี้โดยไม่รู้ตัว เขานั่งดูอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ดึงสายบังเหียน ม้าซึ่งมีสีดำทั้งตัวและมีขนเรียบราวกับผ้าไหมก็หันหลังกลับและเดินหายลึกเข้าไปในม่านราตรี”
ภายในกระโจม ฝานฉางอวี้นอนอยู่บนเตียง แต่นางไม่ได้หลับเลยแม้แต่น้อย
นางกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อเสียงกีบม้าดังขึ้นนอกกระโจม เสียงกีบม้าเบามาก ราวกับว่าจงใจชะลอความเร็วเพื่อเลี่ยงการรบกวน
หลังจากหยุดไปสักพัก เสียงกีบม้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นทิศทางของการจากไป
ใครจะออกมานอกกระโจมเพื่อพบนางกลางดึก?
หลังจากรู้เรื่องนี้แล้วฝานฉางอวี้ก็รู้สึกอึดอัดมาก เหตุการณ์ทั้งหมดในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาปรากฏขึ้นในใจของนางอีกครั้ง ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น
หลังจากพลิกตัวไปมา เพื่อพยายามคลายความวิตกกังวลในใจ จนฉางหนิงเกือบจะตื่น นางก็ลูบคิ้วแล้วลุกขึ้นนั่ง และคิดว่านางควรจะออกไปเดินเล่นบ้าง
นางลุกขึ้นยืนเบาๆ และพกมีดติดกระดูกไปด้วย เมื่อนางออกจากกระโจม นางพบทหารที่ไม่คุ้นเคยกำลังเฝ้าอยู่ใกล้กระโจมทหารของนาง ดูเหมือนว่าเขากำลังยืนเข้าเวรอยู่ แต่ไม่มีใครยืนเฝ้ากระโจมอื่นในตอนกลางคืน
สายตาของฝานฉางอวี้สบกับอีกฝ่าย ในตอนแรกเขามองนางอย่างว่างเปล่า จากนั้นจึงมีความตื่นตระหนกและความชื่นชมอีกครึ่งหนึ่งในดวงตาของเขา หลังจากนั้นไม่นาน ดูเหมือนว่าเขาจะจำหน้าที่ของเขาได้ และจึงรีบมองไปทางอื่นราวกับว่าเขามีความผิดร้ายแรง
ฝานฉางอวี้เดาว่านี่อาจเป็นฝีมือของเซี่ยเจิง และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนมากขึ้น
นางคุ้นเคยกับค่ายเป็นอย่างดีและเดินไปที่บริเวณรอบนอกโดยไม่พูดอะไรสักคำ
จริงๆ แล้วทหารนั้นถูกส่งมาเพื่อปกป้องสองพี่น้องฝานฉางอวี้ เดิมที่เซี่ยอู่และเซี่ยชีเป็นผู้รับผิดชอบในเรื่องนี้ แต่ฝานฉางอวี้คุ้นเคยกับทั้งสองคนแล้ว เซี่ยเจิงกลัวว่านางจะรำคาญ เขาจึงส่งทหารองครักษ์ที่นางไม่เคยเจอมาเฝ้า
ในช่วงครึ่งหลังของกลางคืน ดวงจันทร์โผล่ออกมาจากกลุ่มเมฆดำมืดมิดที่กระจัดกระจาย
ในตอนกลางคืนภูเขาดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยชั้นแสงสีเงิน และสามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบได้อย่างชัดเจนโดยไม่ต้องใช้คบเพลิง
ฝานฉางอวี้เหยียบดินนุ่มหลังฝนตกและเดินไปทางแม่น้ำเพื่อฟังเสียงน้ำไหล
มีเสียงแมลง กบดังขาดๆหายๆ และอากาศหลังฝนตกก็สดชื่นจนพรรณนาไม่ได้ หลังจากหายใจเข้าลึกๆ ก็รู้สึกว่าความหดหู่ในใจบางส่วนหายไป
หากหญ้าไม่เปียกจนเกินไปหลังฝนตก นางคงจะนอนราบโดยกางแขนออกแล้วจมลงในหญ้าสีเขียวอ่อน ในค่ำคืนอันเงียบสงบนี้ นางสามารถสงบสติอารมณ์และความคิดเศร้าหมองในหัวใจของนางได้
มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นในหญ้าที่อยู่ไม่ไกล ฝานฉางอวี้ตกใจและเมื่อนางมองดีๆ นางก็เห็นม้าศึกสีดำผูกติดอยู่กับพุ่มไม้ นอกจากนี้ยังมีเสียงน้ำแผ่วเบาดังมาจากริมฝั่งแม่น้ำด้านหน้าด้วย
ฝานฉางอวี้จำม้าศึกได้และตกใจมาก นางหันหลังกลับและกำลังจะกลับไป แต่ผู้คนริมแม่น้ำสังเกตเห็น
“ใคร?”
เมื่อคำพูดอันเย็นชาเหล่านี้ลอยลงมา ก้อนหินหลายก้อนก็พุ่งมากระแทกนางราวกับอุกกาบาต ฝานฉางอวี้ก็กลิ้งหลบอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงก้อนหินที่อาจเกือบเจาะรูบนร่างกายของนาง
นางวางมือลงบนพื้นและกำลังจะลุกขึ้น จู่ๆ ก็มีความเย็นเฉียบสัมผัสที่คอของนาง คนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของริมฝั่งแม่น้ำเมื่อครู่กำลังยืนอยู่ตรงหน้านางโดยมีน้ำหยดออกมาจากร่างกายของเขา เขาถือมีดเหล็กชี้ไปที่คอของนางโดยตรง
“เป็นเจ้า”
หลังจากเห็นรูปร่างหน้าตาของนางอย่างชัดเจน ดวงตาของเซี่ยเจิงก็อ่อนโยนลง เขาวางมีดในมือของเขาลง หลังจากมองนางขึ้นๆ ลงๆ เขาก็ยื่นมือออกไปช่วยนาง จากนั้นขมวดคิ้วและถามว่า “เจ็บตรงไหนหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะแล้วลุกขึ้นโดยไม่จับมือของเขา นางแอบประหลาดใจกับความเร็วของเขาอยู่ในใจ
นางเคยเห็นเขาสังหารคนมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นความตื่นตัวราวกับสัตว์ร้ายของเขา
มีดเหล็กถูกเก็บไปแล้ว แต่นางยังคงรู้สึกว่ามีความเย็นอยู่บนผิวหนังบริเวณด้านข้างคอของนาง
ในขณะนั้น ความรู้สึกว่าชีวิตของนางอยู่ในมือของผู้อื่นทำให้นางหวาดกลัวมาก
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าคิดว่าเป็นสายของศัตรู”
นางสวมเครื่องแบบทหาร และผมของนางถูกมัดเป็นมวยเพื่อความสะดวก เมื่อมองจากระยะไกลในตอนกลางคืน ก็ยากที่จะบอกได้ว่าใครเป็นใคร
ฝานฉางอวี้คิดกับตัวเองว่าถ้านางเป็นสายของศัตรูจริงๆ แม้ว่านางจะไม่ได้รับบาดเจ็บจากก้อนหินสองสามก้อนเหล่านั้น นางก็ไม่สามารถหลบหนีจากบาดแผลสุดท้ายของเขาได้
นางอธิบายว่าทำไมนางถึงมาที่นี่ด้วยความเขินอาย “ตอนกลางคืนข้านอนไม่หลับเลยออกไปเดินเล่นและบังเอิญเห็นม้าของเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะอยู่ริมแม่น้ำ ข้าเลยตัดสินใจที่จะหลบออกมาก่อน”
เซี่ยเจิงสวมกางเกงทหารเพียงตัวเดียว เขาเพิ่งขึ้นมาจากแม่น้ำ มีน้ำหยดเต็มตัว เขาไม่สนใจว่าหญ้าจะเปียกหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงนั่งลงโดยตรง ผมยาวที่เปียกโชกกระจัดกระจายจากกวานที่สวมไว้ แล้วยุ่งเหยิงอยู่บนใบหน้า ไหล่ และลำคอ เพิ่มความอ่อนเยาว์เล็กน้อย
เมื่อได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยความประหลาดใจ “เจ้าก็นอนไม่หลับเหมือนกันหรือ?”
เนื่องจากเขานั่งบนพื้นแล้วยันมือทั้งสองข้าง รอยบุ๋มที่กระดูกไหปลาร้าของเขาจึงชัดเจนยิ่งขึ้นภายใต้แสงจันทร์ สีผิวของเขาจึงเผยให้เห็นถึงสีขาวนวล หยดน้ำที่ตกลงมาจากปลายผมของเขาหยดลงถึงกระดูกไหปลาร้า มันไหลลงจนเหลือรอยน้ำไปจนถึงเอวสอบ……
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้าของนาง และรีบมองไปทางอื่นโดยกลัวว่าเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดและพูดว่า “ข้าสังหารคนไปหลายคน และรู้สึกหดหู่มาก”
คำว่า “ก็” ในคำพูดของเขาหมายความว่าเขามาที่นี่เพราะเขาก็นอนไม่หลับ
สาเหตุที่เขานอนไม่หลับ เหตุผลนั้นชัดเจน
แม้ว่านางจะรู้สึกไม่สบายใจกับคำพูดของเขาจนนอนไม่หลับ แต่นางก็ปฏิเสธเขาไปแล้วอย่างชัดเจน คงจะน่าแปลกที่จะยอมรับว่านางนอนไม่หลับเพราะคำพูดของเขา
อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งในสนามรบเป็นสาเหตุของความไม่สบายใจของนางจริงๆ
ดวงตาของเซี่ยเจิงอ่อนลงเมื่อเขานึกถึงฉากในตำบลหลินอัน ที่นางกลัวหลังจากที่สังหารคนจนต้องมานั่งข้างเตียงของเขาในเวลากลางคืน
เขารู้มาจากเซี่ยอู่แล้วว่าในสนามรบนางจะไม่สังหารทหารโดยตรง นางจะโจมตีพวกเขาในขณะที่ก็หลักเลี่ยงส่วนสำคัญของพวกเขา เพื่อที่พวกเขาจะไม่สามารถต่อสู้กลับได้อีกต่อไป
แม้ว่านางจะมีความเคารพต่อชีวิตและความตาย แต่นางก็ยังคงไปที่สนามรบเพื่อรบแทนเขา
นางกล้าได้อย่างไร?
หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างเผาไหม้ และมีเสียงดังในศีรษะของเขาที่อยากจะโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน กระดูกนิ้วที่วางอยู่บนพื้นจมลึกลงไปในหญ้าและโคลน แต่ก็ไม่กล้าที่จะขยับไปใกล้กว่านั้น
ดูเหมือนจะมีแมลงอยู่ในเลือดของเขา และกระดูกในร่างกายของเขาก็สั่นเทา ในที่สุดเขาก็ระงับความคิดที่บิดเบี้ยวที่ตะโกนอยู่ภายใน เขาบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์และหลับตาลงและพูดว่า “ครั้งแรกที่ข้าออกจากสนามรบ ข้าก็ฝันร้ายตลอดทั้งคืนเช่นกัน”
“ครั้งที่สองที่ไปสนามรบเพื่อสังหารศัตรูนั้น ข้าสังหารคนมากกว่าในครั้งแรก คืนนั้นข้าไม่ได้นอนเลยและไปที่ข้างนอกเพื่อฝึกวรยุทธ์ทั้งคืน ในที่สุดข้าก็ล้มลงกับพื้นอย่างเหนื่อยล้า หลับตาแล้วหลับไป ข้าไม่ได้ฝันร้ายเลย”
เมื่อพูดถึงความทรงจำเก่าๆ เหล่านี้ ก็มีรอยยิ้มถากถางปรากฏที่มุมปากของเขา และเขาไม่ได้สังเกตเห็นถึงอารมณ์โกรธที่เพิ่มขึ้นรอบตัวเขาด้วยซ้ำ
เหมือนหมาป่าที่อาศัยอยู่ข้างถนน มีรอยฟกช้ำและรอยฟกช้ำเต็มไปหมด เมื่อสัมผัสได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้ มันจะกัดฟันและเห่าอย่างดุเดือดตามสัญชาตญาณ ราวกับว่ามันสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายได้
นางสัมผัสผมเปียกของเขาด้วยมือข้างหนึ่ง และแม้ผมของเขาจะเปียก แต่เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของนาง
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้น ดวงจันทร์สีเงินสะท้อนในดวงตาของเขา และยังสะท้อนคิ้วของฝานฉางอวี้ที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์
นางเม้มริมฝีปาก สัมผัสศีรษะของเขาเบาๆ แล้วพูดเหมือนปลอบเด็ก “มันผ่านไปแล้ว”