บทที่ 87
ฝานฉางอวี้ไม่ได้คาดหวังให้เซี่ยเจิงพูดคำพูดดังกล่าว มันเป็นไปไม่ได้ที่คำพูดเหล่านั้นจะไม่กระทบหัวใจของนาง แต่นางก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อนางพยักหน้าแล้ว บางทีในชีวิตนี้นางอาจจะไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้อีก
เช่นเดียวกับเขาในฐานะอู่อันโหวที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบและภารกิจเหล่านั้น ในฐานะภรรยาของเขา นางก็ต้องแบกภาระเบื้องหลังของตระกูล
สิ่งที่เขาต้องการคือภรรยาที่สามารถเดินเคียงข้างเขาได้ ไม่ใช่คนที่ต้องปรับตัวกับทุกสิ่งเพื่อที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า
แม้ว่านกกระจอกจะสวมขนเฟิ่งหวง มันก็จะไม่ได้กลายเป็นเฟิ่งหวง หลังจากที่เฟิ่งหวงไปสู่นิพพานแล้ว จึงจะสามารถจุติเป็นเฟิ่งหวงที่แท้จริงได้
เสียงฝนข้างนอกกระโจมดูเหมือนจะลดลงแล้ว น้ำฝนที่สะสมบนหลังคากระโจมตกลงมาชายหลังคา ทำให้เกิดเสียง “ติ๊งๆ” ซึ่งชัดเจนเป็นพิเศษในความเงียบงัน
ฝานฉางอวี้บีบมือของนางบนเข่าแน่น และในที่สุดนางก็เงยหน้าขึ้นเพื่อมองเซี่ยเจิง
เพียงแค่การมองเพียงครั้งเดียวเซี่ยเจิงก็เข้าใจคำตอบที่นางกำลังจะพูด เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นเพราะความหยิ่งยโสในกระดูกของเขาหรือเพราะเขาไม่ต้องการได้ยินคำพูดปฏิเสธของนาง ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “ไม่จำเป็นต้องตอบข้าตอนนี้”
ในเวลานี้เสียงของเซี่ยชีก็ดังมาจากนอกกระโจมเช่นกัน “ท่านโหวขอรับ ท่านกงซุนเร่งให้ท่านไปพบ”
เซี่ยเจิงกล่าว “ขอตัว” จากนั้นยืนขึ้นเปิดม่านแล้วจากไป
หลังจากที่เขาจากไป ฝานฉางอวี้มองไปที่ม่านที่ไหวและตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
หลังจากที่เซี่ยเจิงออกไปนอกกระโจม เซี่ยชีก็ซ่อนตัวไปไกลๆ เขามาเพื่อส่งข้อความ เขาพบว่าไฟในกระโจมดับอยู่ เขารู้สึกจุกอยู่ในใจเล็กน้อย โดยกลัวว่าเขาจะทำอะไรผิดพลาด
แต่เซี่ยเจิงเปิดม่านออกและออกมาในทันที ใบหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก และดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่เขาเดาไว้ เซี่ยชีไม่กล้าถามคำถามอีกต่อไปและเพียงเดินตามเซี่ยเจิงไปด้วยความเงียบที่หายใจไม่ออก
โดยไม่คาดคิดเซี่ยเจิงที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดและถามเขาว่า “ข้าจำได้ว่าเจ้ามีน้องสาว?”
เซี่ยชีไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ท่านโหวของเขาถึงถามเรื่องนี้ สีหน้าของเขาหม่นหมองลงและเขาก็ตอบว่า “ขอรับ”
บิดามารดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก เขาและน้องสาวของเขาถูกขายให้กับนายหน้า เพื่อให้ได้ราคาที่ดีนายหน้ามักจะขายเด็กผู้หญิงที่หน้าตาดีในหอนางโลมและส่งเด็กชายไปที่พระราชวัง
ครอบครัวใหญ่บางครอบครัวที่ฝึกทหารหน่วยกล้าตายก็จะเลือกคนจากนายหน้าด้วย ในบรรดาเด็กสิบคนในวัยเดียวกัน มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะกลายเป็นทหารหน่วยกล้าตาย ถ้าใครโชคไม่ดีก็อาจจะเสียชีวิต แต่ถ้าโชคดีรอดชีวิตมาได้ก็จะได้เป็นทาสในบ้าน
ในการสู้ที่วุ่นวายครั้งสุดท้าย เขาถูกแทงหลายแผล และไม่มีความหวังที่จะฟื้นตัว เขาควรจะถูกห่อด้วยเสื่อฟางแล้วโยนลงไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อเลี้ยงหมาป่า แต่เขาต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ และเขาก็รอดชีวิตมาได้จนถึงวันรุ่งขึ้นด้วยอาการบาดเจ็บที่ไม่ได้รับการรักษา
ในเวลานั้นท่านโหวยังเป็นเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะโต แต่เขาได้เริ่มทำสิ่งต่างๆ เพื่อเว่ยเหยียนแล้ว อย่างไรก็ตามตั้งแต่สิ่งของไปจนถึงคนรับใช้ที่อยู่รอบตัวเขา เขาสามารถเลือกได้เพียงสิ่งที่เว่ยซวนเหลือไว้เพียงเท่านั้น
เว่ยซวนเลือกทหารหน่วยกล้าตายที่ได้รับชัยชนะเป็นผู้ติดตามส่วนตัวของเขา ท่านโหวมองไปที่แต่ละคนในคุกใต้ดินที่มืดมิด แทนที่เขาจะเลือกผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่ท่านโหวกลับเลือกเขา
ผู้ดูแลบอกว่าเขาอาจจะไม่รอด เป็นเรื่องยากที่อาการบาดเจ็บสาหัสจะดีขึ้นภายในข้ามคืน
ท่านโหวบอกว่าเขาดิ้นรนหนักมากเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ ดังนั้นถ้าเขาตายจะน่าเสียดายขนาดไหน?
ดังนั้นเขาจึงถูกนำออกไปรักษาโดยแพทย์จนหายดี และกลายเป็นทหารองครักษ์ของท่านโหว และตั้งชื่อว่าเซี่ยชี
จากนั้นเป็นต้นมา เขาก็ภักดีต่อเซี่ยเจิงเท่านั้น และต่อมาเพื่อเซี่ยเจิงเขาก็สังหารทหารหน่วยกล้าตายของเว่ยซวน
สำหรับน้องสาวของเขา ตอนที่เขาพบกับนาง นางก็กลายเป็นแม่นางที่มีชื่อเสียงในหอนางโลมเล็กๆ ไปแล้ว
ด้วยตัวตนปัจจุบันของเขา เขาไม่กล้าเปิดเผยต่อน้องสาวของเขาอย่างหุนหันพลันแล่น เพราะกลัวว่าจะทำให้นางตกอยู่ในอันตรายโดยไม่ได้ตั้งใจ ท้ายที่สุดเขาเคยเห็นวิธีนี้มาหลายครั้งแล้วโดยการลักพาตัวสมาชิกในครอบครัวของอีกฝ่ายและบังคับให้พวกเขาทำตามคำสั่ง
เขาแอบให้เงินน้องสาวและกดดันแม่เล้าเพื่อให้น้องสาวของเขาได้ไถ่ถอนตัวเองและตอนนี้นางก็เปิดร้านเย็บปักไปเรียบร้อยแล้ว
เซี่ยเจิงถามว่า “เมื่อน้องสาวของเจ้าแต่งงาน มีเศรษฐีคนหนึ่งชื่นชมนาง ทำไมนางยังแต่งงานกับช่างตีเหล็ก?”
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่น้องสาวของเซี่ยชีไถ่ถอนตัวเอง เมื่อเซี่ยชีรู้ว่าน้องสาวของนางกำลังจะแต่งงาน เขาไม่กล้าไปงานแต่งงานอย่างเปิดเผย เขาเพียงขอลางานจากเซี่ยเจิงและไปชมพิธีอย่างลับๆ เท่านั้น
วันนั้นนายน้อยผู้มั่งคั่งก็อยู่ที่นั่น และเขากับเซี่ยอู่ซึ่งเป็นพี่น้องที่สนิทกันเฝ้าดูอยู่ในความมืดมิด โดยคิดว่าถ้าเขากล้าก่อปัญหาในงานแต่งงาน พวกเขาจะลากเขาไปที่ตรอกและทุบตีเขา
โดยไม่คาดคิดชายหนุ่มผู้ร่ำรวยเพียงดื่มเหล้าจนสลบในงานเลี้ยง
พวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้หลังจากที่พวกเขากลับมา และเซี่ยเจิงอาจจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เมื่อเรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาเซี่ยชีก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยและเพียงแค่พูดว่า “ในฐานะพี่ชาย ข้าน้อยคิดว่าไม่มีตรงไหนที่ไม่เหมาะสมที่น้องสาวของข้าน้อยแต่งงานกับช่างตีเหล็ก”
เซี่ยเจิงหยุดชั่วคราว มองไปด้านข้างแล้วถามว่า “เพราะเหตุใด”
เซี่ยชีตอบว่า “น้องสาวของข้าไม่รู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ และนางก็ไม่รู้ว่าข้าหานางพบแล้ว นางแต่งงานกับช่างตีเหล็ก หากช่างตีเหล็กปฏิบัติต่อนางอย่างเลวร้ายในอนาคต นางก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเลี้ยงตัวเองไม่ได้เพราะนางมีกิจการร้านเย็บปัก และยังมีเพื่อนบ้านที่สามารถช่วยเหลือนางได้ หากนางแต่งงานกับชายหนุ่มผู้ร่ำรวยคนนั้น นางจะต้องจัดการกับทั้งครอบครัวเพียงลำพัง หากมีอะไรเกิดขึ้นคงเป็นเรื่องยากสำหรับนางที่จะเรียกร้องความยุติธรรมต่อครอบครัวของเขา”
นี่เป็นอีกเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงขายเต้าหู้ แต่ในเรื่องนี้หญิงขายเต้าหู้ไม่ได้เลือกชายหนุ่มผู้ร่ำรวย
เซี่ยเจิงมีสีหน้าครุ่นคิดโดยไม่พูดอะไรอีก เขาเดินไปที่กระโจมหลักของทหาร
เมื่อทหารที่ประตูเห็นเขาจึงรีบตะโกนว่า “ท่านโหว”
เมื่อเซี่ยเจิงเข้ามาใกล้ เขาก็เปิดม่านออกและกระโจมที่สว่างไสว เซี่ยเจิงเห็นชายชรานั่งอยู่ใต้ที่นั่งหลักในทันที สีหน้าของเขาดูสงบเล็กน้อย และเขาก็ตะโกนออกมาโดยไม่คาดคิด “อาจารย์”
ราชครูเถามองไปที่ลูกศิษย์คนโปรดของเขา เขาลูบเคราของเขาแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังไล่ตามศัตรู เป็นเช่นไรบ้างล่ะ?”
เซี่ยเจิงยังคงคิดจะบอกว่ารอยช้ำสีดำที่หางตาของเขานั้นเป็นเพราะได้รับบาดเจ็บในสนามรบ แต่เขาคิดว่ามุมของการต่อสู้นั้นยุ่งยากจริงๆ
หมัดอาจแกว่งโดนหน้าได้ แต่ในสนามรบแกว่งแต่ดาบ ถ้าโดนจริงๆ เกรงว่าตานี้จะพิการไปแล้ว
กงซุนหยินก็เห็นมันเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเซี่ยเจิงกลับมาจากสนามรบพร้อมกับรอยฟกช้ำที่มุมตาของเขา ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆ เขาก็นึกถึงรอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขา เมื่อพบเขาในเมืองหลูครั้งแรก
ยิ่งเขามองมากเท่าไร มันก็ยิ่งดูเหมือนเขามากขึ้นเท่านั้น กงซุนหยินก็ดูแปลกใจไปครู่หนึ่ง
เป็นไปได้ไหมว่าเป็นฝานฉางอวี้ที่ชกเขาอีกครั้ง?
แต่เขาเพิ่งกลับมาจากสนามรบ ดังนั้นถ้าพูดตามหลักเหตุผลแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้……
ดูเหมือนเซี่ยเจิงจะไม่สังเกตเห็นการจ้องมองของชายสองคน เขายกชายเสื้อขึ้นนั่งลงบนที่นั่งหลัก และพูดด้วยสีหน้าปกติ “ศีรษะของฉือเย่ว์ถูกตัดออกแล้ว”
ราชครูเถาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและถามอย่างมีความสุข “ฉือเย่ว์มีแม่ทัพที่ดุร้ายภายใต้คำสั่งของเขา ว่ากันว่าเขาเป็นน้องชายของเขาชื่อฉือหู่ เขาร่างกายสูงใหญ่ผิดปกติและมีพละกำลังที่แข็งแกร่ง ตอนที่ข้าอยู่ที่ตีนเขาข้าเห็นเขาและกองทัพจี้โจวต่อสู้กันอย่างยากลำบาก เจ้าสังหารพวกเขาสองคนแบบหนึ่งต่อสองหรือ?”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วทันที “ข้านำทหารม้าห้าร้อยนายและใช้ทางลัดจากภูเขาเพื่อไล่ตามเขา ข้าเพียงแต่สกัดกั้นและสังหารฉือเย่ว์ แต่ไม่เห็นพี่น้องของเขา”
กงซุนหยินรู้สึกประหลาดใจและกล่าวว่า “ทัพหน้าเก่อต้าชิ่งเป็นหนึ่งในแม่ทัพที่ทรงพลังที่สุดภายใต้การบังคับบัญชาของท่านโหว แต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากฉือหู่ และท่านโหวก็ไม่ได้สู้กับฉือหู่ ยังมีใครอีกในกองทัพที่สามารถเอาชนะโจรกบฏผู้นี้ได้อีกหรือ?”
ในการรบครั้งนี้ ผู้คนในกองทัพแนวหน้าและกองพันรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส แม่ทัพเกือบทั้งหมดได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถลุกจากเตียงได้ แพทย์ทหารต้องรักษาแผลให้พวกเขาทีละคน
เซี่ยเจิงถามว่า “รายงานการรบระบุว่าศัตรูที่กองพันรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายสังหารไปทั้งหมดกี่คน? และมีแม่ทัพศัตรูกี่คนที่ถูกจับได้?”
กงซุนหยินหยิบรายงานการรบจากด้านข้างแล้วส่งมอบโดยพูดว่า “ทั้งทัพหน้าและกองพันรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายไม่ได้บอกว่าพวกเขาสังหารฉือหู่ แต่ฉือหู่ตายแล้วจริงๆ ท่านราชครูเถาและข้าคิดว่าเป็นเจ้าที่สังหารเขา”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ฉือหู่ไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของข้า”
เซี่ยอู่ที่เพิ่งเข้ามาพร้อมชา ได้ยินการสนทนานี้และลังเลที่จะพูด แต่สุดท้ายก็พูดว่า “เป็นฮูหยินที่สังหารฉือหู่”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทั้งสามคนในกระโจมต่างก็มองไปที่เซี่ยอู่
กงซุนหยินไม่รู้ว่าฝานฉางอวี้แอบไปที่สนามรบ เขาตกใจและสงสัยว่า “นางสังหารฉือหู่บนภูเขาได้อย่างไร?”
เซี่ยอู่เหลือบสายตาไปที่เซี่ยเจิงเพื่อพิจารณาก่อนกล่างว่า “ฮูหยินไม่ทราบตัวตนที่แท้จริงของท่านโหว และนางก็กลัวว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับท่านโหวในระหว่างการรบ หลังจากวางยาสลบท่านโหว นางก็แอบเข้าไปในกองพันรักษาการณ์ฝ่ายซ้าย ข้าน้อยไม่สามารถหยุดฮูหยินได้และเกรงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับฮูหยินจึงตามนางไป แม่ทัพของกองพันรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายต่อสู้อย่างหนักกับฉือหู่ แต่พวกเขาทั้งหมดพ่ายแพ้ให้กับฉือหู่ ขวัญและกำลังใจของกองทัพแตกสลาย หลังจากที่ฮูหยินและฉือหู่เผชิญหน้ากัน ก็ไม่มีอาวุธใดที่สามารถเอาชนะฉือหู่ได้ หลังจากการสู้รบที่ดุเดือดหลายครั้ง ฮูหยินได้โอกาสจึงคว้าค้อนจากมือของฉือหู่ และสังหารฉือหู่ด้วยค้อนของเขาเพียงสามครั้ง”
เซี่ยอู่กลัวว่าเซี่ยเจิงจะโกรธฝานฉางอวี้ที่ไปสนามรบ ระหว่างทางเขาต้องการคุยกับเซี่ยเจิงเกี่ยวกับความสำเร็จของนาง แต่เขาก็ไม่พบโอกาสนี้เลย
กงซุนหยินตกใจมากกับการโจมตีทางทหารของฝานฉางอวี้ เขาไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน เขาไม่แม้แต่จะหัวเราะกับเหตุการณ์ที่น่าอับอายอันหาได้ยากที่เซี่ยเจิงถูกวางยาสลบ
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า “การล่าหมีดำ อาจกล่าวได้ว่าหมีดำไม่ฉลาดพอ มีเพียงพลังดุร้าย แต่ฉือหู่……ไม่เพียงแต่มีความแข็งแกร่งและความดุร้ายเท่านั้น เก่อต้าชิ่งผู้มีความกล้าในการล่าเสือและหมีและมีประสบการณ์การรบมายาวนานก็ยังแพ้เขา แต่แม่นางฝานยังสามารถเอาอาวุธของเขาไปแล้วยังสังหารเขาด้วยค้อนของเขาเพียงสามครั้งหรือ?”
กงซุนหยินสูดอากาศเย็นๆ และมองไปที่เซี่ยเจิง “ในใต้หล้านี้ ข้าเคยคิดว่ามีเพียงแต่ท่านโหวเท่านั้นที่กล้าหาญมาก”
เซี่ยเจิงนั่งบนเก้าอี้ของเขา ขมวดคิ้วโดยไม่พูดอะไร และไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อราชครูเถาได้ยินเซี่ยอู่พูดว่าฮูหยินของเขาสังหารฉือหู่ เขาก็พึมพำอยู่ในใจ โดยคิดว่าเจ้าเด็กสารเลวคนนี้จำอาจารย์อย่างเขาไม่ได้แล้วจริงๆ เขาไม่ได้แจ้งให้ทราบเกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้ด้วยซ้ำและยังแต่งงานแล้ว
ต่อมาเขาได้ยินเซี่ยอู่พูดว่าฮูหยินไม่รู้จักตัวตนของเซี่ยเจิง และไปที่สนามรบแทนเซี่ยเจิง เขาก็ยิ่งสับสนและสับสนมากขึ้น ตอนนี้เขาได้ยินกงซุนหยินพูดว่าสตรีผู้นั้นแซ่ฝาน มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือนางคือฝานฉางอวี้?
เขาเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง “เจ้าแต่งงานเมื่อไหร่? เจ้าไม่ได้ส่งจดหมายไปบอกข้าด้วยซ้ำ”
กงซุนหยินจงใจรักษาความสัมพันธ์ระหว่างฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงไว้เป็นความลับต่อหน้าราชครูเถา ตอนนี้เขารู้สึกประหลาดใจ แต่เขาก็ยังมองดูพวกเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้ม รอให้เซี่ยเจิงบอกราชครูเถาเกี่ยวกับรายละเอียดความสัมพันธ์ของพวกเขา
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “พูดไปแล้วเรื่องมันยาว ตอนนั้นข้ากำลังลำบากและงานแต่งงานก็จัดแบบเรียบๆ ครั้งหน้าข้าจะให้ท่านอาจารย์มาเป็นพยานอย่างแน่นอน”
ราชครูเถารู้ว่าการแต่งงานของเซี่ยเจิงอาจเกี่ยวข้องกับการสับเปลี่ยนกองกำลังในราชสำนัก เมื่อคิดถึงสตรีที่เซี่ยอู่บอกว่าสังหารฉือเย่ว์ เขาจึงถามด้วยความว่างเปล่าว่า “นางเป็นบุตรสาวจากครอบครัวทั่วไปหรือไม่”
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ใช่”
ราชครูเถากล่าวว่า “ท้ายที่สุดแล้ว นางเป็นเด็กดี และเจ้าต้องปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างดี”
หัวใจของเซี่ยเจิงจมลงเมื่อเขาคิดว่าฝานฉางอวี้ปฏิเสธเขา
ราชครูเถาจึงพูดถึงสถานการณ์ปัจจุบัน “เมื่อฉือเย่ว์ตายแล้ว ฉางซิ่นอ๋องย่อมเหมือนคนแขนขาด กองทัพฉงโจวที่ตีนเขากำลังจะตายและหลบหนี หลังจากกองทหารที่ถูกจับได้รวมกลุ่มเป็นกองทัพแล้ว เจ้าสามารถลงไปทางใต้โดยตรงเพื่อล้อมรอบฉงโจว และเข้าร่วมกองกำลังของเฮ่อจิ้งหยวน ร่วมมือกันโจมตีเมืองฉงโจว แต่ราชสำนักจะปล่อยให้เจ้าจบการรบเร็วขนาดนี้หรือไม่?”
จนถึงขณะนี้สงครามในฉงโจวอยู่ในทางตัน และมีข้อพิพาทในราชสำนัก
ในตอนแรกเว่ยเหยียนต้องการให้เขาตายในสนามรบฉงโจว แต่ตอนนี้ค่าจ้างทหาร อาหาร และหญ้าสัตว์ของราชสำนักล่าช้าไปหลายเดือน เห็นได้ชัดว่ามีคนไม่ต้องการจบการต่อสู้นี้อย่างรวดเร็ว
อาวุธ อาหาร ค่าจ้างทหาร ทั้งหมดนี้เป็นเงิน มีสงครามในแนวหน้า คนในราชสำนักจึงมีเหตุผลอันสมควรที่สุดที่จะขอให้กรมการคลังจัดสรรเงิน
สุดท้ายแล้วจะใช้เงินที่จัดสรรไปเท่าไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าหน้าที่ที่โลภทุกระดับยังมีจิตสำนึกอยู่หรือไม่
ทั้งกรมกลาโหมและกรมการคลังต่างก็เป็นคนของเว่ยเหยียน แม้ว่าฮ่องเต้จะสั่งให้ใครสักคนตรวจสอบบัญชีก็ตาม สิ่งที่พบได้ก็มีเพียงเงิน อาหาร และอาวุธทั้งหมดถูกส่งไปให้เขาแล้วเท่านั้น เมื่อได้รับเงิน อาหาร และเสบียงทางการทหารเพียงพอแล้ว แต่กลุ่มกบฏยังไม่ถูกกวาดล้าง มีแต่ตัวเขาเองเซี่ยเจิงที่จะถูกตำหนิว่าไร้ความสามารถ
เซี่ยเจิงพูดอย่างถากถาง “เว่ยเหยียนต้องการใช้ประโยชน์จากกับดักของเว่ยซวนที่ซีเป่ย ตอนนี้เขาอาจต้องการให้ข้าละทิ้งผลประโยชน์ทางทหารที่ได้รับหลังจากทำลายกลุ่มกบฏฉงโจว”
เปลือกตาของราชครูเถาหย่อนเล็กน้อยและเขาพูดว่า “ในความคิดของข้า นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย”
กงซุนหยินถามด้วยความสับสน “เหตุใดท่านราชครูจึงกล่าวเช่นนี้”
ราชครูเถาถามว่า “มีใครในราชวงศ์ต้าอินอีกไหมที่ได้รับตำแหน่งอันยิ่งใหญ่เช่นท่านโหวตั้งแต่อายุยังน้อย เมื่อจันทร์เต็มดวงแล้วก็เริ่มเป็นจันทร์เสี้ยว น้ำเมื่อเต็มแล้วก็ย่อมล้น[1] เมื่อท่านโหวจัดการกลุ่มกบฏได้แล้ว เจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะให้รางวัลอะไรอีกหลังจากที่เขากลับไปเมืองหลวง? ตอนนี้ที่พรรคพวกสกุลเว่ยก็อยู่ในจุดสูงสุดแล้ว ฝ่าบาททรงตั้งตารอการต่อสู้แบบตายไปกันข้างระหว่างเขาและเว่ยเหยียน โดยธรรมชาติแล้ว เมื่อเว่ยเหยียนล้มลง ใครจะเป็นคนต่อไป?”
กงซุนหยินกล่าวว่า “ข้าก็ทราบว่าท่านราชครูหมายถึงอะไร แต่แม้ว่าท่านโหวต้องการล่าถอยในตอนนี้ เขาก็จะไม่สามารถล่าถอยได้เพราะเขาติดอยู่ในสถานการณ์ในเมืองหลวง”
ราชครูเถายิ้ม “คนหนุ่มนี้หนา–”
กงซุนหยินรู้สึกว่ามีบางอย่างในคำพูดของราชครูเถาและกล่าวว่า “ข้าผู้น้อยอยากฟังคำชี้แนะของท่านราชครูเถา”
ราชครูเถากล่าวว่า “เราต้องถอยไปไหนกัน? หลังจากที่เว่ยเหยียนล้มลง คนต่อไปที่ฝ่าบาทต้องการโค่นล้มไม่ใช่ท่านโหวของเจ้า”
กงซุนหยินเข้าใจทันทีว่าราชครูเถาหมายถึงอะไร “ท่านหมายถึง ให้ตระกูลหลี่ต่อสู้กับเว่ยเหยียนก่อนหรือ?”
เขานึกถึงหลี่ฮวายอันหลานชายของราชครูหลี่ ผู้ซึ่งมาที่จี้โจวและรักษาการณ์แทนเฮ่อจิ้งหยวนชั่วคราว เขาตกใจและเงยหน้าขึ้นมองราชครูเถา
ราชครูเถารู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และพูดว่า “แม้ว่าจะขาดท่านโหวไป เว่ยเหยียนก็ยังคงมีกรมกลาโหมและเฮ่อจิ้งหยวนอยู่ในมือของเขา ราชครูหลี่ไม่มีอำนาจทางทหาร และเขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับเว่ยเหยียนเป็นเวลาหลายปี”
และเมื่อตระกูลหลี่ก้าวไปทางซีเป่ย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการต่อสู้เพื่ออำนาจทางทหาร
ตราบใดที่เซี่ยเจิงโยนเนื้ออ้วนๆ อย่างการหาประโยชน์ทางทหารของเขาเพื่อทำลายล้างกลุ่มกบฏ พรรคพวกสกุลหลี่และพรรคพวกสกุลเว่ยจะตะครุบมันเหมือนหมาป่าที่กำลังแย่งอาหาร
หากเว่ยเหยียนต้องการต่อสู้ เขาจะถูกบังคับให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง หากเขาไม่ต่อสู้ สิทธิ์เหล่านี้จะตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นและกลายเป็นอาวุธต่อต้านเขา
เซี่ยเจิงสามารถรับความดีความชอบทางการทหารนี้ได้ ถ้าเขาชนะการรบครั้งนี้ ขณะที่เว่ยเหยียนตัดเสบียงทหารทั้งหมด แต่ชีวิตของเขาจะได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง เพื่อแลกกับรางวัลที่ไร้ประโยชน์จากฮ่องเต้ และผลักดันตัวเองให้อยู่แนวหน้ามันไม่คุ้มค่าเลย
อย่างไรก็ตาม ตระกูลหลี่ต้องการอำนาจทางการทหาร แต่หลังจากมาถึงซีเป่ย พวกเขาก็รั้งกองกำลังไว้ ราวกับว่าพวกเขาแน่ใจว่าเซี่ยเจิงจะมอบความสำเร็จทางการทหารให้หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสีย
เว่ยเหยียนสามารถพึ่งพาเฮ่อจิ้งหยวนเพื่อรับความดีความชอบทางทหารด้วยเช่นกัน แต่ตอนนี้หลี่ฮวายอันกำลังดูแลจี้โจวในนามของเฮ่อจิ้งหยวน เขาสามารถตรวจสอบบัญชีและเอกสารทั้งหมดในจี้โจวอย่างละเอียดได้ ตราบใดที่เขาจับผิดได้ และด้วยอำนาจขององค์ฮ่องเต้ในการพึ่งพาตระกูลหลี่ในปัจจุบันทำให้เขาสามารถยึดอำนาจจากเฮ่อจิ้งหยวนได้ไม่ยาก
เซี่ยเจิงซึ่งนิ่งเงียบมาเป็นเวลานาน จู่ๆ ก็พูดว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้การที่ฉางซิ่นอ๋องกำลังวางแผนที่จะกบฏ ดูเหมือนว่าเขาจะเดินทางพิเศษเพื่อส่งอำนาจทางทหารไปยังตระกูลหลี่”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทั้งกงซุนหยินและราชครูเถาก็ตกตะลึง
ราชครูเถากล่าวว่า “ตระกูลหลี่ไม่เคยคิดเลยว่าฉางซิ่นอ๋องจะไปถึงขอบเขตดังกล่าวได้”
กงซุนหยินยังกล่าวอีกว่า “ข้าได้ยินมาว่าพระชายาฉางซิ่นอ๋อง ถูกไฟคลอกจนตายในตำหนักตงกงในปีนั้นด้วย และบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องก็ถูกเผาใบหน้าเสียโฉม ฉางซิ่นอ๋องทรงรักษาสถานะที่ต่ำต้อยเป็นเวลาหลายปีแล้ว ไม่ผิดหรอกที่เขาเกลียดชังราชสำนัก”
อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเซี่ยเจิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย พระนัดดามีการติดต่อกับฉางซิ่นอ๋อง ฉางหนิงยังเห็นอวี๋เป่าเอ๋อร์อีกครั้งที่จวนของฉางซิ่นอ๋อง
มีบางอย่างเริ่มชัดเจนและเขามองไปที่กงซุนหยิน “หลังจากลงจากภูเขาแล้ว ให้ส่งข้อความกลับไปยังเมืองหลวงเพื่อสืบสวนกรณีไฟไหม้ในตำหนักตงกงอย่างลับๆ”
กงซุนหยินถามด้วยความสับสน “ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงอยากสืบสวนเหตุเพลิงไหม้ในตำหนักตงกงอีกครั้ง?”
มุมริมฝีปากของเซี่ยเจิงกระตุก “ข้าสงสัยว่าพระนัดดาอาจอยู่ในจวนของฉางซิ่นอ๋อง”
ประโยคนี้ทำให้กงซุนหยินและราชครูเถาตกใจมากยิ่งขึ้น แต่ไม่ว่าในกรณีใด มันเป็นเพียงการคาดเดาในขณะนี้และจำเป็นต้องมีหลักฐานเพื่อยืนยัน
ด้านนอกกระโจมได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน เมื่อเวลาเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เซี่ยเจิงจึงบอกให้ราชครูเถาและกงซุนหยินกลับไปพักผ่อนก่อน
อย่างไรก็ตาม ราชครูเถาไม่ได้ลุกขึ้นมาเป็นเวลานาน กงซุนหยินแค่คิดว่าศิษย์และอาจารย์มีเรื่องจะพูดคุยกัน เขาจึงอ้าปากหาวแล้วกลับไปที่กระโจมของเขา
เซี่ยเจิงและราชครูเถามีความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์มาหลายปีแล้ว และพวกเขาสามารถเข้าใจความหมายของกันและกันได้ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว เขาพูดว่า “ท่านอาจารย์ มีอะไรจะถามข้าหรือไม่?”
ราชครูเถากล่าวว่า “เมื่อครูกงซุนน้อยอยู่ที่นี่ ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถถามเรื่องส่วนตัวมากเกินไปได้ เมื่อเจ้าแต่งงาน เจ้าแต่งภรรยาหรือรับอนุ”
เซี่ยเจิงตอบว่า “ข้าแต่งภรรยา”
ราชครูเถาสะดุ้งเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ปีนี้เจ้าก็อายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว สำหรับบุรุษธรรมดาๆ ในวัยเดียวกับเจ้า เด็กๆ ก็วิ่งเล่นได้นานแล้ว แต่เจ้ายังตัวคนเดียว นี่เป็นสิ่งที่ดีที่ตอนนี้เจ้าสามารถแต่งงานได้ตามความต้องการของเจ้าแล้ว แต่ข้าเห็นว่าทำไมเจ้าดูเศร้าหมองนัก”
เหตุผลที่เซี่ยเจิงไม่ได้แต่งงานจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้ ก็เพราะว่าเขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลเซี่ย แต่ถูกเลี้ยงดูโดยเว่ยเหยียน
แม้ว่าตระกูลเซี่ยจะเป็นตระกูลใหญ่มาหลายร้อยปีแล้ว ยิ่งตระกูลใหญ่ขึ้น คนก็เกียจคร้านมากขึ้น ตระกูลเซี่ยทั้งหมดค่อนข้างตกต่ำในเชื้อสายนี้ มีเพียงบิดาของเขาเท่านั้นที่เป็นกระดูกสันหลังของตระกูลเซี่ย และบรรดาญาติๆ ก็ไม่มีลูกหลานที่สามารถรับผิดชอบงานใหญ่ได้
สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดสำหรับตระกูลใหญ่คือการไม่มีทายาท ดังนั้นหลังจากที่บิดาของเขาเสียชีวิตในสนามรบและมารดาของเขาเสียชีวิตเพราะสังเวยความรัก เขาจึงถูกเว่ยเหยียนพาตัวไป และบรรดาญาติๆ ก็ไม่มีใครกล้าพูดเลย
จากมุมมองที่แน่นอน เป็นเรื่องดีที่เซี่ยเจิงถูกเว่ยเหยียนพาตัวไป ถ้าเขาอยู่ในตระกูลเซี่ยเขาคงจะถูกทิ้งให้ตาย
แม้ว่าเว่ยเหยียนจะปฏิบัติต่อเขาอย่างรุนแรง เพื่อเห็นแก่ศักดิ์ศรีของบิดาในกองทัพและกองทัพเก่าของเขา เขาก็ทุ่มเทความพยายามอย่างเต็มที่ในการฝึกฝนเขา ทำให้เขาเป็นดาบที่คมที่สุดในราชวงศ์ต้าอิน
โดยปกติแล้วเมื่อบุรุษถึงวัยแต่งงานได้ จะมีผู้อาวุโสสตรีในครอบครัวคอยช่วยดูแลเสมอ แต่เซี่ยเจิงได้รับการเลี้ยงดูในตระกูลเว่ย และเว่ยเหยียนไม่ได้ตัดสินใจหารือเรื่องการแต่งงานให้เขา และตระกูลเซี่ยก็ไม่กล้าไปบอกให้เว่ยเหยียนเห็นด้วยกับการแต่งงานที่เขาหาอย่างแน่นอน
จริงๆ แล้วพวกเขาพยายามบังคับลูกพี่ลูกน้องหรือลูกสาวของญาติบางคนที่ไม่โดดเด่นมาให้เขา ด้วยพฤติกรรมเหล่านี้ ไม่ต้องพูดถึงเว่ยซวนที่เยาะเย้ยเซี่ยเจิงมาเป็นเวลานาน เว่ยเหยียนเองก็รู้สึกตกใจจนดูถูกคนตระกูลเซี่ยบางคน
ต่อมาเซี่ยเจิงไปที่กองทัพ และข้อเสนอการแต่งงานก็ยิ่งล่าช้าออกไปอีก
เมื่อเขาประสบความสำเร็จ การแต่งงานของเขากลายเป็นการแต่งงานระหว่างสองตระกูล แทนที่จะแต่งงานกับคนเพียงคนเดียว
พรรคชิงหลิวไม่กล้าให้บุตรสาวแต่งงานกับเขา และพรรคพวกของเว่ยเหยียนก็กลัวว่าเขาจะควบคุมได้ยากขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัวภรรยาของ โดยธรรมชาติแล้วผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไม่กล้าที่จะข้ามศีรษะเว่ยเหยียน และขุนนางที่เป็นกลางก็ไม่กล้าที่จะจัดการกับปัญหานี้
เมื่อสถานะของเขาเพิ่มขึ้น การแต่งงานก็ยากขึ้น
เซี่ยเจิงบอกกับราชครูเถาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับฝานฉางอวี้ “นางช่วยข้าไว้ตั้งแต่แรก และข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปิดบังตัวตนของข้าจากนาง ตอนนี้นางรู้ทุกอย่างแล้ว นางใส่ใจในตัวตนของข้าและไม่มีความตั้งใจที่จะแต่งงานกับราชวงศ์เลย”
ราชครูเถาได้ยินสิ่งนี้ก็ชมเชย “นางเป็นสตรีที่ซื่อตรงจริงๆ”
เซี่ยเจิงยกเสื้อคลุมของเขาขึ้นและคุกเข่าลงต่อหน้าราชครูเถาและพูดว่า “ศิษย์มีเรื่องอยากจะขอร้องท่านอาจารย์”
ราชครูเถามองเขาอย่างว่างเปล่า “เกี่ยวข้องกับสตรีนางนั้นหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงตอบว่า “ขอรับ”
ราชครูเถากล่าวว่า “นางไม่ต้องการแต่งงานกับเจ้า แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรได้”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้น “ศิษย์ขอร้องให้อาจารย์รับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรม”
ราชครูเข้าใจทันทีว่าเซี่ยเจิงหมายถึงอะไร “เจ้าอยากมอบสถานะ มอบตระกูลให้นาง? และหยุดให้ผู้อื่นพูดถึงเรื่องนี้?”
เซี่ยเจิงยังคงนิ่งเงียบ ซึ่งถือเป็นการยอมรับ
ราชครูเถาเปลี่ยนหัวข้อและถามว่า “จะเป็นอย่างไรถ้านางยังไม่ต้องการและแค่อยากมีชีวิตธรรมดาๆ ล่ะ?”
ชายหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้นเม้มริมฝีปากแน่น แล้วสักพักก็พูดว่า “ข้าได้ปูทางไว้หมดแล้ว ถ้านางยอมตามข้ามา ข้าจะไม่ยอมให้นางล้มแน่นอน ถ้านางยังไม่อยากเดินตามข้ามา ก็คงต้องจบแต่เพียงเท่านี้”
ราชครูเถาถอนหายใจ “ลุกขึ้นเถอะ บังเอิญที่ข้าก็ไม่มีลูก ดังนั้นถึงแม้จะรับบุตรสาวบุญธรรมก็ดีเช่นกัน แต่เจ้าก็ต้องช่วยข้าเช่นกัน”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ เชิญกล่าว”
ราชครูเถากำลังนึกถึงฝานฉางอวี้และพูดว่า “เจ้ามีคนหนุ่มใต้บังคับบัญชาที่มีแนวโน้มอนาคตก้าวหน้าบ้างไหม? ระหว่างทางมาที่นี่ อาจารย์ได้พบกับแม่นางน้อยผู้หนึ่ง และได้สัญญากับผู้อาวุโสของนางว่าจะหาสามีที่ดีให้นาง”
ราชครูเถาหยุดชั่วคราวเมื่อเขาพูดสิ่งนี้แล้วกล่าวเสริมว่า “จะต้องเป็นคนซื่อสัตย์และใจกว้าง เพราะแม่นางผู้นั้นเคยหย่ามาแล้ว จะต้องเป็นคนที่ยอมรับเรื่องนี้ได้ นางเป็นจริงใจและซื่อสัตย์หากนางเจอคนที่มีความคิดมากมาย ข้ากลัวนางจะไม่มีความสุข ยศทหารไม่จำเป็นต้องสูงเกินไป แค่เข้าใจวิธีที่จะปฏิบัติต่อกัน”
เซี่ยเจิงรู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินลักษณะเหล่านี้ แต่เมื่อเขาคิดว่าราชครูเถาบอกว่าสตรีผู้นั้นหย่าแล้ว และเขาได้รับความไว้วางใจจากผู้อาวุโสของสตรีผู้นั้นให้หาสามีให้นาง และฝานฉางอวี้ไม่ได้รู้จักราชครูเถา ดังนั้นเขาจึงไม่คิดถึงความเป็นไปได้นี้อีกต่อไป และตอบตกลง
[1] เมื่อจันทร์เต็มดวงแล้วก็เริ่มเป็นจันทร์เสี้ยว น้ำเมื่อเต็มแล้วก็ล้น - สูงสุดคืนสู่สามัญ