บทที่ 86
ม่านประตูปิดไม่สนิท ลมหนาวพัดผ่านเข้ามา ทำให้เทียนบนโต๊ะดับวูบ กระโจมทั้งกระโจมก็วูบวาบไปตามแสงสว่างของเทียน
เซี่ยเจิงวางปลายนิ้วของเขาบนโต๊ะสองสามครั้งด้วยท่าทางหดหู่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาตัดกับแสงแสงริบหรี่ของแสงเทียนและดวงตาของเขาก็มืดลงและไม่ชัดเจนมากขึ้น “ถ้าเช่นนั้น เจ้าโทษข้าที่ข้าปิดบังเจ้าครั้งนี้หรือ?”
ฝานฉางอวี้กำลังจะพูด แต่ไม่คาดคิดแสงเทียนในกระโจมถูกลมหนาวพัดจนดับ และทั้งกระโจมก็ตกอยู่ในความมืดมิด
คำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากของนางจึงกลายเป็น “ข้าจะจุดเทียนก่อน”
เมื่อนางลุกขึ้น มีคนคว้าข้อมือของนางไว้ แรงนั้นไม่หนักไม่เบา แต่นางก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้ง่ายๆ
เสียงทุ้มลึกของเซี่ยเจิงดังขึ้นในความมืด “ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกเจ้าว่าข้ามีศัตรูที่แข็งแกร่งมาก ครั้งสุดท้ายข้าเกือบตายในมือของเขา เพราะมีคนในกองทัพที่ทรยศ ทำให้ข้าเข้าไปพัวพันกับพวกเจ้าสองคนพี่น้องโดยไม่ได้ตั้งใจ ข้ากลัวว่าเขาจะทำร้ายเจ้า ยิ่งมีคนรู้เรื่องนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น นั่นคือเหตุผลที่ข้าปิดบังเจ้า หลังจากเจ้าเข้าใจผิดว่าข้าเป็นทหารในกองทัพ”
เขาหยุดชั่วคราวเมื่อพูดถึงจุดนี้ “มีอีกอย่างหนึ่ง ที่ข้าต้องขอโทษเจ้า น้องสาวของเจ้าถูกกลุ่มกบฏลักพาตัวไป พวกกบฏเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นหนึ่งในสมาชิกตระกูลเซี่ยของข้า”
ฝานฉางอวี้เคยได้ยินเซี่ยชีพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน และเดาได้แล้วว่าการลักพาตัวฉางหนิง อาจเกี่ยวข้องกับเซี่ยเจิง หลังจากได้ยินคำพูดของเซี่ยเจิงก็ยังคงมีความสับสนอยู่บนใบหน้าของนาง
เตาอั้งโล่ทรงสูงแบบสามขาที่ใช้สำหรับส่องสว่างภายนอกกระโจมใช้เป็นที่บังฝนแบบเรียบง่าย ด้วยแสงจากไฟภายนอก ทุกสิ่งภายในกระโจมจึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจน
เซี่ยเจิงเห็นสีหน้าของฝานฉางอวี้อย่างชัดเจนและพูดว่า “เจ้าเองก็รู้จักคนที่ลักพาตัวฉางหนิงด้วย เขาเป็นกบฏที่ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ทหารเก็บเสบียงและยุยงให้กลุ่มคนมาล้อมเมือง เขาคือฉางซิ่นอ๋องซื่อจื่อ สุยหยวนชิง”
ตอนนี้ฝานฉางอวี้กลายเป็นคนโง่นิดหน่อยจริงๆ คนสารเลวนั่นถึงกลับเป็นซื่อจื่อ!
ดวงตาเมล็ดซิ่งที่เบิกกว้างของนางเหมือนกับอำพัน เมื่อดวงตาของนางหันไปหาเซี่ยเจิง ดวงตาของเซี่ยเจิงก็มืดมนลงเล็กน้อย
นางถามว่า “อาการบาดเจ็บที่หน้าอกของเจ้า เกิดจากช่วยชีวิตฉางหนิงไว้ใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาลังเลที่จะยอมรับว่าเขาบาดเจ็บเพราะสุยหยวนชิง และนอนเจ็บอยู่ที่นั่นมาหลายวันแล้ว เขาปล่อยมือที่จับฝานฉางอวี้และพูดว่า “ข้าจับเป็นเขากลับมา”
ฝานฉางอวี้เคยได้ยินเซี่ยชีพูดก่อนหน้านี้ นางรู้สึกว่าฉางหนิงต้องทนทุกข์ทรมานกับเหตุการณ์ร้ายเช่นนี้เพราะนางและเซี่ยเจิงอยู่ใกล้กันมากเกินไป นางรู้สึกผิดในใจ ตอนนี้นางเข้าใจสาเหตุและผลกระทบของเรื่องนี้แล้ว ความรู้สึกของนางก็ซับซ้อนมากขึ้น
หากไม่ใช่เพราะปกป้องอำเภอชิงผิง ทำให้นางสร้างความบาดหมางกับสารเลวน้อยผู้นั้น เขาก็คงไม่ไปที่บ้านของนางเพื่อแก้แค้น
ถ้าเขาไม่ไปที่บ้านของนางเพื่อแก้แค้น เขาคงไม่ได้เห็นภาพวาดนั้น ถ้าเขาไม่เห็นภาพวาดนั้น เขาก็คงจำเหยียนเจิ้งไม่ได้ และเขาคงไม่ลักพาตัวฉางหนิงและคุกคามเหยียนเจิ้ง
น่าเสียดายที่ไม่มีทางเลือกอื่น และแม้ว่านางจะต้องเลือกใหม่อีกครั้ง นางก็อาจจะยังคงเลือกที่จะจับตัวคนเพื่อช่วยอำเภอชิงผิง แต่คราวนี้นางจะคล่องแคล่วมากขึ้นและสังหารโจรกบฏด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
ฝานฉางอวี้เงียบไปสองลมหายใจ จากนั้นจึงพูดหลังจากสงบสติอารมณ์ “ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลยที่ฉางหนิงถูกลักพาตัวไป ข้าเองก็มีความรับผิดชอบในเรื่องนี้ด้วย และเจ้ายังได้รับบาดเจ็บเพื่อช่วยฉางหนิง เจ้าไม่ได้ติดค้างข้า และไม่จำเป็นต้องขอโทษข้า ส่วนเรื่องที่เจ้าโกหกข้าบนภูเขา……”
นางหยุดชั่วคราวและพูดต่อ “เจ้าคิดแทนพวกเราพี่น้อง และข้าไม่มีอะไรจะตำหนิเจ้า”
ความสงบที่ไม่เคยมีมาก่อนของนางทำให้คิ้วของเซี่ยเจิงขมวดมากขึ้นเล็กน้อย เขาคาดเดาได้อย่างคลุมเครือว่านางจะพูดอะไรต่อไป และเพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้เขาไม่สามารถระงับความหดหู่ที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจได้
เขาวางมือระหว่างคิ้วและระงับความหดหู่ในใจ “เจ้ากำลังจะพูดเรื่องหย่ากับข้าอีกใช่หรือไม่?”
ฝานฉางอวี้สำลักเล็กน้อย นางคิดกับตัวเองว่าพวกเขาเคยพูดคุยกันไม่กี่ครั้ง ก่อนจะมาตกลงทำสัญญาแต่งงานกัน นางจึงพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “เราไม่เคยอยู่ด้วยกันเลย เรื่องนี้จึงไม่ถือว่าเป็นหย่า”
ทันทีที่นางพูดจบ นางรู้สึกว่ารัศมีของคนที่อยู่ข้างๆ นางรุนแรงขึ้น และหัวใจของฝานฉางอวี้ก็เต้นแรงอย่างอธิบายไม่ถูก
เซี่ยเจิงค่อยๆ ยกเปลือกตาขึ้นแล้วถามนางว่า “เราไม่เคยอยู่ด้วยกันเลยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้พบกับการจ้องมองที่กดดันของเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น “ถ้าเจ้ากำลังพูดถึงสมัยนั้นในอำเภอชิงผิง เมื่อเจ้าแต่งงานกับข้า นั่นเพราะเรามีข้อตกลงล่วงหน้า นอกจากนี้เจ้ายังใช้ชื่อปลอมด้วย ไม่มีบุคคลที่ชื่อเหยียนเจิ้งในโลกนี้และไม่สามารถนับทะเบียนสมรสนั้นได้ และไม่สามารถนับได้ว่าอยู่ด้วยกัน”
เซี่ยเจิงไม่ได้มองนางอีกต่อไป เมื่อเขาหลับตาลง ขนตาสีดำหนาของเขาราวกับปีกของอีกาดำ “แล้วเจ้ามาหาข้าทำไม? ทำไมเจ้าถึงบอกให้ข้ากลับไปกับเจ้า? และเจ้าตัดสินใจไปสนามรบเพราะข้าไม่ใช่หรือ?”
มุมริมฝีปากที่ยกขึ้นของเขาแสดงรอยยิ้มที่เย็นชา
ฝานฉางอวี้มองดูเขา ดวงตาของนางค่อยๆ อ่อนลง แต่เบื้องหลังความอ่อนโยนนั้น ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าคอยสนับสนุนนาง นางพูดว่า “เพราะว่าตอนนั้นเจ้าคือเหยียนเจิ้ง”
ดวงตาที่เย็นชาและเย่อหยิ่งอยู่เสมอของเซี่ยเจิงแสดงให้เห็นถึงความสับสนที่หาได้ยาก และเขาก็พูดเสียงแหบแห้ง “นั่นก็คือข้าเช่นกันไม่ใช่หรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “คนไม่ได้เปลี่ยนไป แต่สิ่งที่อยู่ข้างหลังเจ้าเปลี่ยนไปหมดแล้ว เมื่อเจ้าคือเหยียนเจิ้ง มันก็เป็นแค่เจ้า แต่ตอนนี้เจ้าคืออู่อันโหว ดังนั้นนั่นจึงไม่ใช่แค่ตัวเจ้าเอง เจ้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุกคนในใต้หล้านี้ชื่นชม ซ้ำยังเป็นบุตรชายคนเดียวของแม่ทัพเซี่ยอีกด้วย สตรีที่คู่ควรกับท่านโหวสมควรเป็นสตรีที่อ่อนโยน มีคุณธรรม และจัดการบ้านเรือนเก่ง เหมือนครั้งหนึ่งที่ท่านโหวเคยกล่าวไว้ ข้ารู้ตัวหนังสือแค่ไม่กี่คำ ไม่ต้องพูดถึงพิณ หมาก อักษร ภาพวาด หนังสือสี่เล่มนั้นข้ายังอ่านไม่จบด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าจึงไม่คู่ควรกับการเป็นภรรยาของท่านโหว อีกทั้งบิดามารดาให้กำเนิดและเลี้ยงดูข้ามา ข้าไม่สามารถดูหมิ่นตัวเองและยอมเป็นอนุของใครได้”
เซี่ยเจิงจ้องมองนางด้วยดวงตาสีเข้ม “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ต้องการแต่งเจ้าเป็นภรรยา”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเพราะคำพูดของเขา
ล้อเล่นหรือไง อู่อันโหวผู้โด่งดังแต่งงานกับสาวเชือดหมู
นางตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อย่าพูดเรื่องไร้สาระเช่นนั้น……”
เซี่ยเจิงขัดจังหวะนางอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่านี่เป็นเรื่องไร้สาระหรือ?”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและพูดว่า “สตรีหล่านั้นที่แต่งงานกับครอบครัวยากจนนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าสตรีร่ำรวยที่แต่งงานกับบัณฑิตยากจน เจ้าเคยเห็นองค์หญิงแต่งงานกับบัณฑิตยากจนหรือ? ไม่ว่าองค์หญิงจะแย่แค่ไหน นางก็จะต้องแต่งงานกับนักบัณฑิตมีชาติตระกูล ตอนนั้นข้าไม่รู้จักตัวตนของเจ้ามาก่อน แต่ตอนนี้ข้ารู้ตัวตนของเจ้าแล้ว ข้าไม่สามารถจริงจังกับคำเหล่านั้นได้”
นางยังคงมีการตระหนักรู้ในตนเองอยู่บ้าง
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินนางเปรียบเทียบเขากับองค์หญิง เส้นเลือดบนหน้าผากของเขากระตุก เมื่อเขาได้ยินคำพูดถัดไปของนาง เขาก็เยาะเย้ยด้วยความโกรธ “ฮ่องเต้จะเป็นผู้ตัดสินสุดท้ายว่าองค์หญิงจะแต่งงานกับใคร และข้ามีสิทธิ์ตัดสินสุดท้ายว่าข้าจะแต่งงานกับใคร”
เขาลดสายตาลงและมองไปที่ฝานฉางอวี้ “ไม่สำคัญว่าข้าคืออู่อันโหว ข้าไม่ได้เกิดมามีสามเศียรหกกร และต้องการที่จะกินเจ้าทั้งเป็น เจ้าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวข้า”
ฝานฉางอวี้รู้สึกกังวลกับคำพูดของเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า ”ข้าจะเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งให้เจ้าฟัง เมื่อตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก มีหญิงขายเต้าหู้คนหนึ่งในตำบล แม้ว่านางจะสูญเสียสามีไปตั้งแต่ยังสาว แต่นางก็ขยันและบริหารร้านขายเต้าหู้ของนางด้วยตัวเอง และร้านของนางก็ค่อนข้างเจริญรุ่งเรืองอีกด้วย นอกจากนี้นางยังหน้าตางดงาม จึงมีผู้คนมากมายมาขอนางแต่งงาน แต่นางก็ไม่ได้ชอบพอใครเลย ต่อมามีคุณชายจากครอบครัวเศรษฐีในอำเภอผ่านมาที่ตำบลหลิงอัน เมื่อเขาเห็นนางเขาก็ตกหลุมรักนางตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และไปซื้อเต้าหู้จากนางเป็นระยะๆ หลังจากแวะไปแวะมา ทั้งสองก็เริ่มคุ้นเคยกัน ชายหนุ่มไม่ใช่คนเสเพล เขาสุภาพกับหญิงขายเต้าหู้มาโดยตลอด และต่อมาเขาก็บอกครอบครัวของเขาว่าเขาต้องการจะแต่งงานกับนาง
เซี่ยเจิงอาจจะเดาตอนจบของเรื่องราวของนางได้ และพูดอย่างเย็นชา “อย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับผู้อื่น”
ฝานฉางอวี้ไม่ตอบ แต่ยังคงเล่าเรื่องต่อไป “ครอบครัวของเศรษฐี จะยอมให้บุตรชายแต่งงานกับแม่ม่ายได้อย่างไร ฮูหยินและฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมากจนขังชายหนุ่มไว้และสั่งให้อันธพาลไปพังแผงขายของหญิงขายเต้าหู้ ในตอนนั้นคนทั้งตำบลต่างก็นินทาเรื่องของหญิงขายเต้าหู้ และคิดว่านางกับคุณชายน้อยจะเลิกกัน แต่คุณชายน้อยกลับอดอาหารประท้วง และครอบครัวก็รักบุตรชายของพวกเขามาก ในที่สุดพวกเขาก็ตอบตกลงให้ทั้งคู่แต่งงานกันอย่างไม่เต็มใจ แต่อนุญาตให้หญิงขายเต้าหู้เป็นอนุของเขาเท่านั้น หญิงขายเต้าหู้แต่งงานครั้งที่สองและแต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวย นางไม่ต้องการตำแหน่งภรรยา นางแค่อยากให้ชายหนุ่มปฏิบัติต่อนางอย่างดี แม้จะแต่งงานกันเป็นอนุ แต่ก็ได้รับการปฏิบัติเทียบเท่าภรรยาเอกและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”
“คนในเมืองบอกว่าหญิงขายเต้าหู้มีชีวิตที่ดีและจะมีความสุขตลอดชีวิตนี้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หญิงขายเต้าหู้มักจะแต่งตัวสดใสเสมอเมื่อนางกลับมายังตำบล แต่ร่างกายของนางกลับซูบผอมลงทุกปี สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือบางคนยังอิจฉานางและบางคนยังแอบนินทานางว่านางหยาบคายและตื้นเขินว่านางไม่ใช่สตรีที่ดีและหลังจากสามีของนางเสียชีวิตนางก็ไปคบหากับชายจากตระกูลร่ำรวยและแต่งงานใหม่ ในปีที่สาม หญิงขายเต้าหู้ถูกไล่ออกจากบ้านของเศรษฐี โชคดีที่นางมาจากครอบครัวที่ดี ถ้านางเป็นทาส นางจะถูกครอบครัวของเศรษฐีขายออกไปโดยตรง”
เซี่ยเจิงดูเย็นชาเล็กน้อย “ชายคนนั้นเปลี่ยนใจ”
ฝานฉางอวี้ล่าวว่า “ข้าก็เคยรู้สึกแบบนั้น แต่ท่านแม่ของข้าบอกว่าผู้คนมาจากหลากหลายสถานที่ ถึงแม้จะรวมตัวกันได้สักระยะหนึ่งพวกเขาก็จะต้องแยกจากกันไม่ช้าก็เร็ว เช่นเดียวกับคนที่เลือกก้อนหินในหมู่กองทอง หยก และอัญมณี ทุกคนในโลกต่างรู้สึกอิจฉาหินที่ถูกเลือกและถูกมองว่าไม่คู่ควร แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผู้ที่เลือกหินสามารถเลือกทองและหยกได้อีกครั้งเมื่อใดก็ได้ แต่หินจะไม่มีโอกาสในการเลือกอีกต่อไป หญิงขายเต้าหู้ก็เป็นเช่นนั้น เมื่อชายหนุ่มชอบนาง นางก็ดีกว่าสตรีจากตระกูลดังทุกตระกูล แต่เมื่อชายหนุ่มไม่ชอบนาง นางก็ไม่ต่างจากหญิงในร้านอาหารหรือหญิงขายน้ำชา”
เซี่ยเจิงพูดอย่างเย็นชา “เป็นเพราะชายคนนั้นเป็นคนจิตใจอ่อนแอ ถ้าข้าตัดสินใจว่าข้าต้องการอะไร แม้ว่าจะตาย ข้าก็จะเอาใส่โลงศพไปด้วยกัน”
เมื่อเขาพูดสิ่งนี้ ดวงตาสีดำของเขาจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้อยู่ครู่หนึ่ง แต่มีความโหดร้ายที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นซ่อนอยู่ใต้ดวงตาอันสงบนิ่งของเขา
หัวใจของฝานฉางอวี้กระตุกโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อนางนึกถึงสิ่งที่มารดาของนางเคยพูดกับนางก่อนหน้านี้ ดวงตาของนางก็มั่นคงและชัดเจน “ท่านแม่ของข้าก็บอกด้วยว่าไม่ใช่แค่คนเหล่านี้เท่านั้นที่พาพวกเขามาถึงจุดนี้ บุคคลไม่สามารถละทิ้งอดีตของตนได้ ความจริงที่ว่าหญิงขายเต้าหู้เคยเป็นม่ายจะติดตามนางไปตลอดชีวิต นางไม่เป็นที่ชื่นชอบของนายหญิงของบ้าน และเผชิญกับกาจับผิดและการดูถูกทุกรูปแบบ นางไม่สามารถเรียนรู้กฎเกณฑ์และมารยาทของครอบครัวที่ร่ำรวยได้ในเวลาอันสั้น นางถูกแม่สามีรังแก ถูกพี่สะใภ้ดูถูก และแม้กระทั่งบ่าวรับใช้ของนางก็ดูถูกเหยียดหยามนาง ปมด้อยที่เกิดจากความแตกต่างทางสถานะของนางปรากฏอยู่ตลอดเวลาและกัดกร่อนนางทุกวัน”
“สิ่งเดียวที่นางวางใจได้ก็คือชายหนุ่มใจดีกับนาง แต่ใครๆ ก็พูดจาแย่ๆ เกี่ยวกับนาง การได้ยินคำพูดบางคำสักครั้งหรือสองครั้งก็ไม่สามารถทำให้จิตใจเปลี่ยนแปลงได้ แต่ถ้าใครเอาแต่พูดคำเหล่านั้นข้างหูอยู่เป็นเวลาหลายเดือน มันก็จะยากที่จะรับประกันว่าจะไม่ได้รับผลกระทบและสิ่งเลวร้ายที่เคยถูกละเลยจะเห็นได้ชัดขึ้น ชายหนุ่มเกิดมามีฐานะร่ำรวย ตอนที่เขาเริ่มเรียน หญิงขายเต้าหู้อาจจะอยู่ที่บ้านช่วยมารดาของนางทำงานบ้าน ในขณะที่เขาดื่มสุรากับสหาย หญิงขายเต้าหู้อาจจะหมกมุ่นอยู่กับการทำเต้าหู้”
“ชายหนุ่มมีชีวิตที่ร่ำรวย ในขณะที่หญิงขายเต้าหู้มีชีวิตที่เรียบง่าย ชายหนุ่มไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ในการทำอาหารของหญิงขายเต้าหู้ เพราะเขามีบ่าวรับใช้มากมาย หญิงขายเต้าหู้ก็ไม่เข้าใจความสง่างามของบทกวีและภาพวาดของชายหนุ่มเช่นกัน พวกเขาไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน และพวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ พวกเขาคิดว่าพวกเขากำลังให้สิ่งที่มีค่าที่สุดของตน แต่ในสายตาของอีกฝ่ายความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ นั้นจะสะสมอยู่ตลอดเวลา และเมื่อมองย้อนกลับไป มันจะกลายเป็นช่องว่างที่ข้ามผ่านไม่ได้”
เมื่อมาถึงจุดนี้ ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิงโดยตรง “ท่านโหวเป็นวีรบุรุษที่ไม่มีใครเทียบได้ และมีเพียงหญิงสาวจากตระกูลชั้นสูงเท่านั้นที่สามารถเทียบเคียงได้ ข้าเป็นคนขายเนื้อหมู และถ้าท่านโหวแต่งงานกับข้า ย่อมถูกคนทั้งใต้หล้าเยาะเย้ย”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินว่านางเล่าเรื่องนี้เพื่อปฏิเสธเขาอย่างสุภาพ แล้วได้ยินว่านางต้องการให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลชั้นสูง เขาก็หัวเราะอย่างโกรธๆ “ข้าจะแต่งภรรยา ผู้คนในใต้หล้าเกี่ยวอันใดด้วย?”
ฝานฉางอวี้เงียบไปสักพักก่อนจะพูดว่า “ข้าคิดว่าหลังจากที่ข้าพูดไปมากมาย ท่านโหวก็ควรเข้าใจสิ่งที่ข้าต้องการบอกแล้ว”
ข้อนิ้วของนางกำแน่นโดยไม่รู้ตัว และหัวใจของนางก็รู้สึกแข็งทื่อเล็กน้อย นางคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าถ้าเขาเป็นเหยียนเจิ้งก็คงดี
หลังจากนั้นทั้งสองมองหน้ากันท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน จนกระทั่งเซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าทุกสิ่งที่ข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้เป็นเรื่องโกหกทั้งหมดหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้สะดุ้งก่อนที่นางจะเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง นางได้ยินเขาพูดว่า “ข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้แล้วว่าครอบครัวของข้าไม่เหลือใครแล้ว ยกเว้นข้า”
เมื่อเขาพูดแบบนี้ สีหน้าของเขาดูเย็นชาเล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่เต็มใจที่จะพูดถึงอะไรเกี่ยวกับครอบครัวของเขาเลย
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแล้วตอบว่า “ข้าไม่คิดว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด”
เซี่ยเจิงยิ้มด้วยความหมายที่ไม่ชัดเจน สีหน้าของเขาดูบูดบึ้งและเจ็บปวดเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็ระงับมัน “เรื่องราวที่เจ้าเล่าไม่สามารถใช้ได้กับทั้งเจ้าและข้า ตระกูลเซี่ยยังมีแตกแขนงออกไปอีก หากเจ้าแต่งงานพวกเขามีแต่จะมาเอาใจเจ้าเพื่อทำให้เจ้าพอใจ และจะไม่มีคนโง่มาเยาะเย้ยและทำให้เจ้าอับอายเหมือนในเรื่องที่เจ้าเล่า หากเจ้าไม่สนใจฟังคำเยินยอของพวกเขาก็ไม่สำคัญ เมื่อกลุ่มกบฏถูกกวาดล้างและเว่ยเหยียนถูกสังหาร จากนั้นข้าก็จะขอไปประจำการในซีเจียง หากเจ้าไปอยู่กับข้าที่ศักดินา เจ้าจะไม่ต้องมาเมืองหลวงไปแปดปีหรือสิบปี สตรีในเมืองหลวงที่ต้องการให้เจ้าจัดการสามารถนับได้ด้วยมือเดียว ยิ่งถ้าหลีกเลี่ยงแบบนี้ ทั้งชีวิตก็จะมีโอกาสเจอกันได้ยาก”
“เจ้ากลัวว่าคนในโลกจะหัวเราะเยาะข้า แต่ข้าคิดว่าข้ามีทางเลือกอื่น ข้าจะขอประทานสมรสจากฝ่าบาท ตราบใดที่ข้าไม่คิดกบฏในชีวิตและจะอยู่กับเจ้าเท่านั้น ก็ไม่มีใครในโลกกล้าที่จะคัดค้านการแต่งงานนี้”
“สำหรับช่องว่างที่เจ้ากล่าวถึง ในเวลาว่างข้าจะฝึกศิลปะการต่อสู้หรืออ่านหนังสือ เจ้ามีความสามารถด้านศิลปะการต่อสู้ค่อนข้างดี และเจ้ายังอ่านหนังสืออย่างขยันขันแข็งในวันธรรมดา ดูเหมือนว่าเรามีความสนใจคล้ายกัน และไม่มีช่องว่างใดๆ”
เมื่อมาถึงจุดนี้ ในที่สุดเขาก็หยุดพูด ดวงตาที่ชัดเจนและสวยงามของเขาสะท้อนถึงรูปลักษณ์ของหญิงสาว และเขาพูดช้าๆ “ฝานฉางอวี้ ถ้าข้าจะแต่งงานกับเจ้า เจ้าจะแต่งงานกับข้าไหม?”
อาจเป็นเพราะเขาได้วางแผนอนาคตตั้งแต่เขาตระหนักว่าเขาตกหลุมรักนาง เมื่อเขาถามคำถามนี้ในขณะนี้ เขาไม่รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมหรือไม่มีเหตุผลเลย เขาแค่รอคำตอบอยู่ในความเงียบนี้