บทที่ 85
กงซุนหยินมีหน้าที่รับผิดชอบในการปราบปรามกองทัพที่อยู่ตรงกลาง เมื่อผ่านไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ กลุ่มทหารม้าก็เข้ามาและสลายขบวนทหารราบของฉงโจว ช่วยให้เขาจัดการแนวหลังได้สำเร็จ
เมื่อกองทัพทั้งสองมาพบกัน กงซุนหยินเห็นชายชราคนหนึ่งในชุดธรรมดายืนสงบนิ่งถือร่มท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักด้วยความประหลาดใจ เขารีบก้าวไปข้างหน้า ประสานมือแล้วพูดว่า “ท่านโหวบอกข้าก่อนหน้านี้ว่า มีกำลังเสริมอยู่ที่ตีนเขา มีผู้มีความสามารถคอยดูแลอยู่ แต่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นท่านราชครูเถา!”
ทหารองครักษ์เดินตามไปข้างหลังโดยถือร่มให้เขา เม็ดฝนปลิวลงมาจากโครงของร่ม และลมหนาวก็พัดขึ้นมาที่มุมเสื้อคลุมของเขา ทำให้เขารู้สึกถึงความสง่างามราวกับว่าเขากำลังคาดเข็มขัดในสายลม
ราชครูเถากล่าวว่า “ข้าผ่านมาแถวนี้ จึงแวะมาดูเสียหน่อย”
เขามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความชื่นชม “ข้าได้ยินมาว่าตระกูลกงซุนในเหอเจียนมีแต่คนฉลาด เด็กคนนั้นถือว่ามีความสามารถที่สามารถชักชวนให้เจ้ามาช่วยงานภายใต้คำสั่งของเขา”
กงซุนหยินพยักหน้าและกล่าวว่า “ท่านโหวคำนึงถึงบ้านเมืองและห่วงใยทุกคน ข้าชื่นชมความซื่อสัตย์ของเขาและเต็มใจที่จะทำงานร่วมกันกับเขา”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พาราชครูเถาไปที่รถม้า “ฉือเย่ว์เป็นแม่ทัพที่มีอำนาจ พวกเขาแยกทัพหน้าออกจากกันเพื่อช่วยให้ฉือเย่ว์หลบหนี ท่านโหวกำลังไล่ตามศัตรูไป ท่านราชครูตามข้าขึ้นไปบนภูเขาเพื่อดื่มชาขิงขจัดความหนาวเย็นก่อนเถอะขอรับ”
เป็นเวลาเย็นแล้ว หลังจากการสู้รบครั้งนี้ ทหารก็ต้องพักฟื้นเช่นกัน ตอนนี้บนภูเขาก็มีค่ายตั้งอยู่และมีการป้องกัน ดังนั้นจึงควรอยู่บนภูเขาต่อไปก่อน
หลังจากที่ราชครูเถาเอ่ยขอบคุณ เขาและกงซุนหยินก็ขึ้นรถม้าไปด้วยกัน เม็ดฝนร่วงหล่นบนหลังคารถม้าเหมือนเมล็ดถั่ว รถม้าเคลื่อนตัวไปตามทางบนภูเขา เสียงของราชครูเถาดังช้าๆ ท่ามกลางเสียงฝน “ข้าอยากจะรบกวนท่านกงซุนน้อย ตามหาใครสักคนให้ข้าหน่อย”
กงซุนหยินกำลังรินชาให้ราชครูเถา เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดว่า “ราชครูเถาเชิญกล่าว”
ราชครูเถากล่าวว่า “มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มกองกำลังจี้โจว ที่ส่งเสบียงขึ้นไปบนภูเขาเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว นางนับเป็นศิษย์ครึ่งหนึ่งของข้า วันนั้นนางขึ้นไปบนภูเขาอย่างบุ่มบ่าม ข้าคิดว่านางคงใช้ชีวิตช่วงนี้แบบทนทุกข์ทรมานมาก”
กงซุนหยินหยุดชั่วคราวขณะรินชา โดยคิดว่าในบรรดากำลังเสริมที่ขึ้นมาบนภูเขาครั้งล่าสุดเพื่อขนส่งเสบียงทางทหาร มีเพียงฝานฉางอวี้เท่านั้นที่เป็นสตรี เป็นไปได้ไหมที่ราชครูเถากำลังพูดถึงฝานฉางอวี้? หรือว่าบนภูเขานี้ยังมีหญิงปลอมเป็นชายอีก?
เขาผลักถ้วยชาไปทางราชครูเถาแล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าศิษย์ของราชครูเถามีนามว่ากระไรหรือ”
ราชครูเถากล่าวว่า “นางแซ่ฝาน มีนามว่าฉางอวี้ นางเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์และจริงใจ”
กงซุนหยินรู้สึกว่าการจิบชาที่เขาเพิ่งดื่มกลายเป็นน้ำส้มสายชูที่มีอายุหลายศตวรรษ มันเปรี้ยวมากจนเขาแทบจะอ้าปากไม่ได้เลย หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าท่านมีข้อกำหนดและคุณสมบัติที่สูงมากในการรับลูกศิษย์?”
ราชครูเถาเป็นคนแบบใด? เมื่อเขาได้ยินคำพูดของกงซุนหยิน เขาก็รู้สึกว่ากงซุนหยินคงต้องเคยเจอกับฝานฉางอวี้แล้ว เขารู้สึกเขินอายที่จะบอกว่าเขาเป็นคนริเริ่มที่จะยอมรับนางเป็นลูกศิษย์ แต่กลับถูกฝานฉางอวี้ปฏิเสธ เขากระแอมไอเบาๆ และลูบเคราของแพะของเขาแล้วพูดว่า “เด็กผู้หญิงคนนั้นมีกระดูกที่ดีและเป็นอัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้ที่ครั้งหนึ่งจะพบได้ในรอบศตวรรษ อย่างไรก็ตาม นางยังต้องฝึกฝนอีกเยอะ ข้าจึงบอกว่านางเป็นศิษย์เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น”
หลังจากที่กงซุนหยินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หยุดรู้สึกข้องใจทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้น้อยได้เจอศิษย์ของท่านแล้ว”
ทันทีที่ฝานฉางอวี้กลับมาถึงค่ายทหาร นางก็ไปหาฉางหนิง แต่นางไม่เจอฉางหนิง หลังจากถามไปรอบๆ นางก็พบว่าฉางหนิงถูกเซี่ยชีพาตัวไป
นางจึงไปตามไปยังที่พักของเขาทันที และเมื่อนางเข้าไปในกระโจม นางเห็นฉางหนิงนอนหลับอยู่บนเตียงของเซี่ยชี โดยมีตะกร้าไม้ไผ่ที่ไม่ทราบจุดประสงค์อยู่ข้างเตียง ตะกร้านั้นมีหญ้าแห้งอยู่ข้างใน และมีไห่ตงชิงกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างในและงีบหลับ เมื่อมันได้ยินเสียงฝีเท้า มันก็ลืมตาขึ้นมาทันที
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นไห่ตงชิง นางไม่สามารถบอกได้ว่าเหยี่ยวตัวใหญ่นั้นถูกฝึกโดยเซี่ยเจิง หรือว่าความจริงมันเป็นของเขามาตั้งแต่แรก
เซี่ยชีไม่รู้ว่าตัวตนของเขาถูกเปิดเผยแล้วหรือยัง เมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้เขาก็ตะโกนออกมาอย่างไม่แน่ใจ “แม่นางฝาน”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเขา นางอุ้มฉางหนิงขึ้นมาแล้วเดินกลับไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เขามีเหยี่ยวตัวใหญ่ตัวนั้นอยู่ที่นี่ ซึ่งหมายความว่าเขารู้ตัวตนของเซี่ยเจิงด้วย นางถูกพวกเขาหลอกทั้งนั้น
เมื่อเซี่ยชีเห็นท่าทางของฝานฉางอวี้ เขารู้ว่านางต้องรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว เขารู้สึกผิดครึ่งหนึ่งและรู้สึกละอายใจครึ่งหนึ่ง และเมื่อเขาเห็นว่านางกำลังจะจากไป เขาก็ไม่กล้าหยุดนาง
ฉางหนิงรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวจึงลืมตาด้วยความงุนงง นางเห็นฝานฉางอวี้จึงเรียก “พี่หญิง” และหลับไปบนไหล่ของนางอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้อุ้มฉางหนิงด้วยมือเดียว และยังสามารถใช้มืออีกข้างหนึ่งถือร่มได้ เมื่อเห็นแบบนี้เซี่ยชีก็รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “แม่นางฝาน ให้ข้าช่วยถือร่มให้เถิด”
ฝานฉางอวี้จ้องมองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มแข็งๆ ตรงหน้าเขาชั่วขณะหนึ่ง และในที่สุดก็ไม่ได้ทำให้เขาอับอายอีกต่อไป เขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเซี่ยเจิง ดังนั้นจึงไม่ใช่ความตั้งใจของเขาที่จะโกหกนางด้วยเช่นกัน
เสียงเม็ดฝนกระทบกับร่มเบาๆ แม้ว่าสภาพอากาศจะไม่เอื้ออำนวย แต่กระโจมทหารทุกหลังในค่ายทหารสว่างไสว แม้จะไม่สะดวกสำหรับที่จะเฉลิมฉลองในที่โล่ง ดังนั้นพวกเขาจึงรับประทานอาหารสุราและเนื้อสัตว์อย่างดีในกระโจม
ท่ามกลางสายฝน เสียงเหล่านั้นทั้งห่างไกลและชัดเจน
เซี่ยชีฉลาดเฉลียวอยู่เสมอและกล่าวว่า “แม่นางฝาน ข้ารู้ว่าท่านคงจะโกรธที่ท่านโหวปิดบังตัวตนของเขาไว้ แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ท่านโหวเลือกไม่ได้เช่นกัน ท่านโหวถูกล้อมรอบด้วยฝูงหมาป่ามาโดยตลอด และแม่นางน้อยฉางหนิงก็เคยถูกกลุ่มกบฏลักพาตัวมาก่อน เพราะกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับท่าน ดังนั้นท่านโหวจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้”
ฝานฉางอวี้หยุดเล็กน้อยแล้วถามว่า “เรื่องที่ฉางหนิงเคยถูกลักพาตัว มันเกี่ยวข้องกับเขาหรือเปล่า?”
เซี่ยชีลังเลอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่รู้ว่าจะตอบคำเหล่านี้อย่างไร แต่ฝานฉางอวี้ได้รับคำตอบที่นางต้องการผ่านความเงียบงันนั้นแล้ว และหัวใจของนางก็สับสนมากขึ้น
ข้างหน้าคือกระโจมทหารที่นางและฉางหนิงอาศัยอยู่ ฝานฉางอวี้หันกลับมาที่ประตูแล้วพูดว่า “ขอบคุณน้องเสี่ยวชีที่มาส่ง แต่ข้างในไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย คงไม่เชิญน้องเสี่ยวชีเข้ามานั่ง”
เซี่ยชีรีบพูดว่า “แม่นางฝานเกรงใจไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เซี่ยชีสมควรทำ”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากเข้าไปในกระโจม นางไม่แม้แต่จะจุดไฟ นางวางฉางหนิงไว้บนเตียงในความมืดมิดและห่มผ้าให้นาง จ้องมองค่ำคืนอันมืดมิดด้วยความงุนงง
ทั่วทั้งซีเป่ยมีตำแหน่งโหวอยู่เพียงคนเดียว ดังนั้นเหยียนเจิ้งคืออู่อันโหวที่ทำให้ชาวเป่ยเจวี๋ยหวาดกลัว?
ในอดีตนางรู้สึกว่าเหยียนเจิ้งเป็นคนจริงใจอย่างมาก เป็นเรื่องจริงที่เขาคนอารมณ์ไม่เป็นมิตร ปากร้าย และจู้จี้จุกจิกเรื่องอาหาร แต่เขาก็ใจดีมากเช่นกัน เขาช่วยเหลือนางเสมอแม้ว่าเขาจะคิดว่านางไม่ฉลาดก็ตาม และเขาก็ไม่เคยผิดคำสัญญาของเขา
เขายังอ่านหนังสือหลายเล่มและเข้าใจเรื่องราวต่างๆ มากมาย เขาเป็นคนที่ฉลาดที่สุดที่นางเคยพบ
บางทีช่วงเวลาที่นางได้พบกับเหยียนเจิ้ง อาจเป็นช่วงเวลาที่ยากที่สุดของนาง หลังจากที่บิดามารดาของนางเสียชีวิต ดังนั้นหลังจากที่เขาจากไป นางจึงมักจะคิดถึงเขา
บางทีอาจเป็นตอนที่นางเคี่ยวไส้หมู นางคิดว่าถ้าเขาอยู่ตรงนี้เขาคงจะขมวดคิ้วและวางตะเกียบลงซึ่งทำให้นางรู้สึกขบขันเล็กน้อย
บางทีตอนที่นางกำลังพลิกดูหนังสือที่เขาเขียนคำอธิบายประกอบไว้ และเมื่อนางนั่งเอนหลัง นางจำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยบอกอ่านหนังสือของปราชญ์ไม่สามารถนั่งตัวงอได้ และนางก็นั่งตัวตรงเพื่ออ่านหนังสือทันที
บางครั้งนางไปร้านขายขนมเพื่อซื้อลูกอมถั่วสนให้ฉางหนิง เจ้าของร้านถามว่าทำไมไม่ซื้อลูกอมเปลือกส้ม เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครกินลูกอมเปลือกส้มที่บ้าน แต่นางก็ยังซื้อเพิ่มอีกโดยไม่รู้ตัว……
เมื่อนางเผชิญกับความยากลำบาก นางคิดว่ามันคงจะดีถ้าเหยียนเจิ้งอยู่ที่นี่ เขาฉลาดมาก เขาจะช่วยนางหาวิธีแก้ปัญหาได้อย่างแน่นอน
นางเดินทางข้ามภูเขาและแม่น้ำเพื่อตามหาคนคนนั้น ไม่กลัวชีวิตและความตาย และไปที่สนามรบเพื่อปกป้องเขา แต่คนๆ นั้นกลับไม่มีอยู่จริง
นางไม่สามารถถือว่าเขาคืออู่อันโหวได้
เบื้องหลังชื่อชื่อนั้นคือความชอบทางทหารครั้งใหญ่ ซึ่งทุกคนต่างชื่นชม แต่ก็อยู่ไกลเกินเอื้อมสำหรับนางเช่นกัน
ผมของนางที่ถูกฝนเปียกโชกยังไม่ถูกบิดให้แห้ง หยดน้ำตกลงมาจากปลายผม ทำให้เสื้อผ้าแห้งที่นางเพิ่งเปลี่ยนเปียกชุ่ม แม้จะรู้สึกหนาวเล็กหน่อย แต่ก็ทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกตื่นตัวมากขึ้นเช่นกัน
ทันทีที่เซี่ยเจิงกลับมาถึงกระโจมฝนก็ตกหนัก ทหารองครักษ์เดิมเข้ามา “ท่านโหว ท่านกงซุนสั่งให้ข้าน้อยรายงานท่านเมื่อกลับถึงค่าย โดยบอกว่ามีแขกผู้มีเกียรติมาเยี่ยมเยืยน”
เสื้อคลุมที่เปียกโชกแขวนอยู่บนร่างกายของเขา เซี่ยเจิงถอดมันออกแล้วโยนให้ทหารองครักษ์ของเขาแล้วพูดว่า “ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้งก่อน”
เมื่อบุกเข้าไปในกระโจมหลัก ทหารได้เตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบน้ำและเสื้อผ้าไว้ผลัดเปลี่ยนแล้ว
หลังจากอาบน้ำไปสักพัก เซี่ยเจิงก็เช็ดหยดน้ำบนร่างกายของเขาด้วยผ้าแห้ง หยิบชุดเสื้อคลุมข้างเตียงมาสวมแล้วถามว่า “หลังจากที่นางกลับมา นางเป็นเช่นไรบ้าง?”
คนที่รออยู่ในห้องคือเซี่ยชี เขาพิจารณาอย่างรอบคอบแล้วพูดว่า “ฮูหยินยังคงโกรธอยู่เล็กน้อย ข้าน้อยพยายามโน้มน้าวนางอยู่สองสามครั้ง แต่ฮูหยินแทบไม่พูดอะไรเลยขอรับ”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คาดเข็มขัดแล้วพูดว่า “ข้าจะไปดู”
ฝานฉางอวี้ยังคงนั่งอยู่ในกระโจมด้วยความงุนงง และทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาท่ามกลางสายฝนด้านนอก ดูเหมือนมีคนมากกว่าหนึ่งคน
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าก็หยุดที่ประตูกระโจมและเป็นเสียงของเซี่ยชี “แม่นางฝาน ค่าย ครัวสนามได้ต้มน้ำแกงขิงไว้ให้แล้ว ข้าจะยกมาให้ท่าน”
ตอนนี้ฝานฉางอวี้อยู่ในสภาพยุ่งเหยิงและพูดว่า “ข้ามีสุขภาพที่ดียิ่งและไม่ต้องการมัน เจ้ามอบให้ทหารคนอื่นๆ ได้เลย”
คนที่อยู่นอกกระโจมไม่ได้ออกไป แต่พวกเขาเปิดม่านโดยตรงแล้วเดินเข้าไป
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและมองเข้าไปในดวงตาที่งดงามแต่บูดบึ้งของเซี่ยเจิง
เขาเข้าไปในห้องพร้อมกับน้ำแกงขิง ข้างหลังเขาเซี่ยชีใช้มือป้องเชิงเทียนที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างระมัดระวังด้วยมือเดียว เขายิ้มอย่างเชื่องช้าเมื่อเห็นฝานฉางอวี้ จากนั้นจึงวางเชิงเทียนลงบนโต๊ะแล้วจากไป
ความหนาวเย็นในห้องดูเหมือนจะถูกขับออกไปด้วยแสงเทียนอันอบอุ่น
ฉางหนิงมักจะหลับลึกและถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมสีแดงสด มีเพียงใบหน้าเล็กๆ อ้วนท้วนของเขาเท่านั้นที่สัมผัสได้ถึงแหล่งกำเนิดแสง จึงหันหลังกลับไปหาเชิงเทียน และอ้าปากหายใจเสียงดังอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิง เขามักจะดูดีแม้อยู่ในชุดธรรมดา แต่ตอนนี้เขาสวมเสื้อคลุมที่มีลวดลายประณีตปักอยู่ ไม่สามารถปกปิดรัศมีแห่งความสง่างามของเขาได้ แต่กลับมีรอยฟกช้ำที่มุมหางตาของเขา และมันเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ตอนนี้นางสงบสติอารมณ์ลงอย่างสมบูรณ์แล้ว และคิดถึงข้อดีและข้อเสียแล้ว นางรู้ดีว่าเขาคือท่านโหว และการชกที่นางทำเพราะความโกรธและความคับข้องใจนั้นไม่เหมาะสม ดังนั้นนางจึงเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ข้าขอโทษที่ทุบตีเจ้าเช่นนี้”
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจและกล่าวว่า “เมื่อเทียบกับครั้งก่อน ครั้งนี้ถือว่าเบากว่ามาก”
แน่นอนว่าฝานฉางอวี้รู้ดีว่าครั้งสุดท้ายที่เขาพูดถึงคือช่วงที่เขาไปเป็นทหาร ดังนั้นนางจึงพูดอีกครั้ง “ข้าขอโทษ”
เดิมทีเซี่ยเจิงพูดแบบนี้กับนางกึ่งหยอกล้อ แต่หลังจากได้ยินคำตอบของนาง เขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ทำไมเจ้าถึงเอาแต่ขอโทษข้าอยู่เรื่อย ตอนนั้นข้าต่างหากที่เป็นคนสารเลวจริงๆ”
ดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องไปที่นาง และท่าทางสบายๆ ของเขาก็เหมือนกับสุนัขดุร้ายที่มีเขี้ยวของมันหดกลับ “ข้าได้อ่านตำราปราชญ์มาหลายเล่มแล้ว และข้าเข้าใจถึงมารยาท ความยุติธรรม และความซื่อสัตย์ แต่เมื่อนึกถึงเจ้า บางครั้งข้าก็อดไม่ได้ที่จะอยากทำเรื่องสารเลว”
เขายังพูดเรื่องนี้ด้วยความเกลียดชังตัวเองเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาโดยไม่รู้ตัว หลังจากเงียบไปสองลมหายใจ นางก็ลดเสียงลงและพูดว่า “เหยียน……ท่านโหว เรามาคุยกันเถอะ”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินการเปลี่ยนคำเรียกของนาง เขาก็ยกเปลือกตาขึ้น ดวงตาของเขาเข้มขึ้นและพูดว่า “เอาล่ะ ดื่มน้ำแกงขิงก่อน”
เขายื่นชามน้ำแกงขิงให้ฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ดื่มน้ำแกงขิงไปหนึ่งชาม ซึ่งทำให้ท้องของนางอุ่นขึ้นจริงๆ
จากนั้นเซี่ยเจิงก็พูดว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเจ้า ข้าถูกตามล่าและหนีตายไปยังอำเภอชิงผิง จากนั้นเจ้าก็บังเอิญมาช่วยข้าไว้ ถ้าข้าบอกตัวตนของข้ากับเจ้าตามความเป็นจริง ข้ากลัวว่ามันจะก่อให้เกิดปัญหา ดังนั้นข้าจึงต้องปิดบังมันไว”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าไม่โทษท่านโหว ที่ปกปิดเรื่องนี้ไว้ในตอนแรก”
ทันใดนั้นนางก็แสดงท่าทางที่สมเหตุสมผลมาก แต่มันทำให้เซี่ยเจิงรู้สึกไม่สบายใจโดยไม่มีเหตุผล