บทที่ 84
ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าในทางทิศตะวันตก ธงที่ขาดในสนามรบกลายเป็นสีเลือดเพราะดวงอาทิตย์ตกและมีแสงสีทองจางๆ ซากศพที่อยู่ทุกหนทุกแห่งแสดงความถึงความรกร้างที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ทหารม้าที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาราวกับมีดเหล็กที่เจาะเข้าไปในดินแดนที่ถูกสงครามทำลาย พวกทหารกบฏที่เพิ่งวางอาวุธลงก็หวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขารวมตัวกันเหมือนฝูงลูกแกะที่รอการสังหาร
ระยะห่างก็ใกล้เข้ามามากขึ้น และฝานฉางอวี้ก็มองเห็นชายที่ขี่ม้านำอยู่ด้านหน้าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ใบหน้าของเขาเย็นชาราวกับหยก และดวงตาคู่หนึ่งของเขาเหมือนดวงดาวที่หนาวเหน็บ เขาจ้องมองนางราวกับหมาป่าที่กำลังล่าเหยื่อในถิ่นทุรกันดาร เขาเฆี่ยนม้าอย่างดุเดือดและพุ่งตรงมาที่นาง
ฝานฉางอวี้ใจเต้นแรงเมื่อเห็นดังนั้น นางพูดกับเซี่ยอู่ว่า “ทำไมพอเข้ามาใกล้ๆ ก็ยิ่งดูเหมือนล่ะ”
เซี่ยอู่อยากจะร้องไห้ เมื่อเห็นเซี่ยเจิงแสดงท่าทีดุร้ายราวกับอยากกินใครสักคน เขาพูดโดยไม่รู้ตัว “แม่นาง รีบหนีเร็ว!”
หมวกของฝานฉางอวี้หลุดออกมานานแล้ว แต่มวยบนศีรษะของนางยังคงอยู่สภาพเดิมแม้ว่าจะต่อสู้กับแม่ทัพกบฏเป็นเวลานาน ผมของนางยุ่งเหยิงและพลิ้วไหวอยู่เสมอ ซึ่งทำให้นางโดดเด่นท่ามกลางกลุ่มทหาร
นางคิดว่าเซี่ยอู่ตื่นตระหนกเนื่องจากความแตกที่ว่านางปลอมตัวเป็นชายไปสนามรบเพื่อเหยียนเจิ้ง หัวใจของนางเต้นแรงจนไม่มีเวลาคิดว่าเหตุใดแม่ทัพบนหลังม้าจึงดูคล้ายกับเหยียนเจิ้ง ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งไปทางฝูงชนและพยายามซ่อนตัวก่อน
อย่างไรก็ตาม สองขาของนางไม่สามารถวิ่งเร็วกว่าสี่ขาของม้าได้ ม้าสีดำตัวใหญ่ซึ่งตัวสูงกว่ามนุษย์ ดูเหมือนจะพัดพาลมแรงเมื่อมันวิ่งผ่าน ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะมีเวลาหยิบหมวกจากพื้นแล้วใส่มัน นางก็ถูกอุ้มขึ้นบนหลังม้า
นางนอนห้อยศีรษะและเท้าไว้บนลำตัวม้าโดยไม่ได้มีโอกาสได้หันกลับมามอง นางมองเห็นเพียงทิวทัศน์โดยรอบที่พื้นดินที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ใครบางคนในกองทหารม้าตะโกน “ผู้นำกบฏฉือเย่ว์ ถูกท่านโหวตัดศีรษะที่ปากหุบเขา! ศีรษะนี้คือหลักฐาน! กองทัพเราคว้าชัยแล้ว!”
กองทัพเยี่ยนโจวที่เหนื่อยล้าต่างก็ส่งเสียงไชโยโห่ร้องเสียงดังคำราม
ฝานฉางอวี้ถูกลักพาตัวไปบนบ้า และนางขัดขืนสองครั้งโดยสัญชาตญาณ อย่างไรก็ตามเนื่องจากนางใช้พลังมากเกินไปในการสังหารศัตรูก่อนหน้านี้ ตอนนี้นางจึงรู้สึกเหนื่อยล้าที่มือและเท้าของเขามาระยะหนึ่งแล้ว นางตกใจแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอีก
ในขณะที่ดิ้นรน นางได้กลิ่นยาอันขมขื่นผสมกับกลิ่นเลือดอันแรงบนร่างกายของชายคนนั้น ความแข็งแกร่งอันโดดเด่นของฝานฉางอวี้อ่อนแอลง และนางพยายามหันศีรษะไปมองชายหนุ่มรูปงามบนหลังม้าที่ดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งอย่างไม่แน่ใจและตะโกนออกมา “เหยียนเจิ้ง”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงและมองดูนางโดยไม่พูดอะไร เขามองไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็เตะท้องของม้าให้แรงขึ้น และตะโกน “ไป!”
แม้ว่าเสียงนี้จะเย็นชาและเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังจำได้ว่าเป็นเสียงของเหยียนเจิ้ง
ทันใดนั้นนางก็หยุดดิ้นรนบนหลังม้าเหมือนห่าน ดวงตาของนางสะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ตกบนภูเขาและเต็มไปด้วยความสับสน
เหยียนเจิ้งไม่ใช่ทหาร แต่เขาเป็นแม่ทัพ
ทำไมเขาต้องโกหก?
ม้าศึกของเซี่ยเจิงทิ้งผู้ติดตามทั้งหมดไว้เบื้องหลัง ภูเขาสีเขียวและน้ำที่ไหลทั้งสองข้างต่างพึ่งพาซึ่งกันและกัน
หลังจากค้นพบความผิดปกติของฝานฉางอวี้แล้ว เซี่ยเจิงก็ดึงสายบังเหียนเพื่อชะลอความเร็วของม้าศึก เขาเอื้อมมือไปดึงฝานฉางอวี้ขึ้นมา แต่เขาไม่คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะโจมตีเขาทันที นางหลีกเลี่ยงฝ่ามือใหญ่ของเซี่ยเจิงและกระโดดขึ้นเหมือนเสือดาว นางผลักเขาลงบนหลังม้า จ้องมองเขาด้วยดวงตาเมล็ดซิ่งกลมๆ แล้วตะโกน “เจ้าโกหกข้า!”
สีหน้าเย็นชาบนใบหน้าของเซี่ยเจิงชะงักค้างอยู่ครู่หนึ่งและเขาก็พูดว่า “ข้าอธิบายได้”
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ฝานฉางอวี้มองไปที่ชายที่นางจับไว้บนหลังม้า หลังจากที่ความโกรธของนางผ่านไป นางก็รู้สึกถึงความคับข้องใจที่นางไม่สามารถอธิบายได้
เมื่อเห็นว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส นางจึงกลัวว่าเขาจะตายในสนามรบ นางจึงเกิดความคิดที่จะออกรบแทนเขา แต่ดูเหมือนเขาจะโกหกนางตั้งแต่ต้นจนจบ
หากเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงๆ เขาจะยกตัวนางขึ้นบนหลังม้าด้วยมือเดียวได้อย่างไร?
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปาก ความโกรธผสมกับความคับข้องใจในใจแล้วถามว่า “อธิบายว่าทำไมเจ้าถึงมาเป็นแม่ทัพ หรืออธิบายว่าทำไมเจ้าถึงโกหกข้าเรื่องอาการบาดเจ็บ”
เนื่องจากแรงบนมือของนาง เลือดจึงไหลออกมาจากง่ามนิ้วที่ฉีกขาด เซี่ยเจิงสังผัสถึงความอุ่นและเหนียวเหนอะหนะ ก่อนที่เขาจะตอบคำถามของนาง ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไป “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ?”
ขณะที่เขาพูดเช่นนี้ เขาก็คว้าข้อมือของฝานฉางอวี้ที่จับคอของเขาไว้ด้วยมือเดียว และกำลังจะพลิกมันเพื่อดูอาการบาดเจ็บที่มือของนาง แต่ฝานฉางอวี้ยังคงกดมันไว้ต่อไป
ใบหน้าของเซี่ยเจิงเย็นลงเรื่อยๆ หัวใจของเขายังคงไม่สงบลงในเวลานี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาขี่ม้าไปตลอดทางหรือเพราะเขากลัวอะไร ดวงตาของเขาแสดงความโกรธและพูดว่า “สิ่งที่เจ้ากล่าวมานั้นข้าอธิบายได้ทุกอย่าง ข้าจะพาเจ้ากลับไปรักษาอาการบาดเจ็บก่อน”
ความโกรธของฝานฉางอวี้ยังคงอยู่และนางพูดสองสามคำอย่างเย็นชา “เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก”
ไม่มีใครกุมบังเหียนไว้หลังจากวิ่งเหยาะๆ ไปสักพัก ม้าศึกก็หยุดนิ่ง หลังจากที่นางปล่อยมือจากเซี่ยเจิง นางก็กำลังจะกระโดดลงจากหลังม้า แต่ทันใดนั้นคนที่อยู่ข้างหลังนางก็คว้าเอวของนางไว้และรั้งนางเข้าสู่อ้อมแขนของเขา
ฝานฉางอวี้นั่งเผชิญหน้ากับเขาตั้งแต่นางพลิกตัว ในขณะนี้เอวของนางเกือบจะหัก กระดูกของนางปวดเล็กน้อย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยชั้นเลือดและเขาแทบจะพูดอย่างโหดร้ายว่า “ไม่ให้ข้ากังวล? ถ้าเช่นนั้นก็อย่าใช้ยาสลบทำให้ข้าหมดสติแล้วไปสนามรบ รู้ไหมว่าสนามรบคืออะไร นั่นคือสถานที่ที่ถือว่าชีวิตมนุษย์ไม่นับเป็นชีวิตมนุษย์! เจ้าลืมที่ข้าบอกเจ้าครั้งล่าสุดเมื่อเจ้าลงจากภูเขาไปปล้นเสบียงอาหารได้หรือไม่?”
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อน เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดขึ้นมา และดวงตาของเขาดุร้ายมากจนเขาอยากจะกินนางทั้งเป็น อย่างไรก็ตามมือที่เขาจับไว้บนเอวของนางนั้นแน่นมากจนข้อนิ้วของเขาขาวซีด ราวกับว่าเขากำลังปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดที่เขาเกือบจะสูญเสียไป
ฝานฉางอวี้โกรธและเสียใจเพราะเขาโกหกนาง และตอนนี้เขายังตะโกนใส่นาง เบ้าตาของนางแสบโดยไม่มีเหตุผล นางระงับความขมขื่นในดวงตาของนาง กัดฟันและตะโกนว่า “เพราะข้ากลัวว่าเจ้าจะตายในสนามรบ!”
“แม้ว่าข้าจะตายที่นั่น เจ้าก็ไม่ควรไป!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกตะโกนออกมา เซี่ยเจิงก็มองไปที่ฝานฉางอวี้ซึ่งมีน้ำตาคลอเบ้า แต่ยังคงยืนหยัดอย่างดื้อรั้นและปฏิเสธที่จะยอมแพ้ เขารู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกเผาด้วยเหล็กที่แดงร้อน ก้อนเนื้อและเลือดสั่นไหวหดตัวด้วยความเจ็บปวด ลมหายใจของทั้งคู่สั่นเทา
ใบหน้าของเขายังคงตึงเครียด แต่เมื่อหลับตาลง น้ำเสียงก็อ่อนลง “ถ้าข้าตาย เจ้าก็แค่พาน้องสาวของเจ้าออกจากค่ายทหารแล้วหาที่อยู่ใหม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดร้านขายหมู หรือสร้างโรงเลี้ยงหมู จงมีชีวิตที่ดี แต่งงานกับบัณฑิตที่สง่างามและอ่อนโยนแบบที่เจ้าชอบและมีลูก……”
เมื่อน้ำตาที่ฝานฉางอวี้กลั้นไว้ไหลตกลงมาบนมือของเขา เขามองไปที่หญิงสาวที่กำลังร้องไห้อย่างเงียบๆ โดยมีน้ำตาหยดใหญ่ไหลลงมาตรงหน้าเขา ดวงตาของนางยิ่งแดงหนักขึ้น ทันใดนั้นเขาก็คว้าคางของนางและจูบนางอย่างดุเดือด
“เปรี้ยง–”
มีฟ้าร้องดังกึกก้องในท้องฟ้า และสายฟ้าสีขาวสว่างแยกคืนที่มืดมิด หลังจากมีแดดจัดมาครึ่งเดือน และในที่สุดคืนนี้ก็มีฝนในฤดูใบไม้ผลิกะทันหันอีกครั้ง
เม็ดฝนขนาดใหญ่ตกลงมา และฝานฉางอวี้ก็ผลักเขาแรงๆ หลายครั้ง แต่ไม่สามารถผลักเขาออกไปได้ น้ำฝนหยดลงมาที่เปลือกตาของนาง ชั่วครู่หนึ่งนางไม่สามารถบอกได้ว่าคราบน้ำบนใบหน้าของนางคือคราบน้ำฝนหรือคราบน้ำตา นางฟาดศอกใส่เขาหลายครั้ง และได้ยินเสียงครวญครางอู้อี้ แต่แขนนั้นกลับไม่คลายเลย กลับกลายเป็นการจูบที่ดุเดือดยิ่งขึ้นราวกับเป็นอันตรายถึงชีวิต
สายฟ้าแลบวาบไปทั่วภูเขา และหลังจากช่วงเวลาแห่งแสงสว่าง โลกทั้งโลกก็จมลงสู่ความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อเทียบกับความบ้าแล้ว ฝานฉางอวี้ยังไม่บ้าเท่าเขา
มีอารมณ์ที่ไม่รู้จักและไม่คุ้นเคยพันกันอยู่ในอกของนาง และนางก็ไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้ได้
ในตอนท้าย เขาสัมผัสหน้าผากของนาง มือที่มีแผลเป็นเลือดลูบไล้ผมยาวของนางที่เปียกโชกเพราะสายฝน เสียงของเขาเบามาก และดวงตาของเขาก็มืดมน “ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าอย่าได้แม้แต่จะคิดที่จะไปเลี้ยงลูกของผู้อื่น”
ฝานฉางอวี้ร้องไห้มามากพอแล้ว และอารมณ์ไม่ดีในใจก็ระบายออกมาผ่านการร้องไห้นี้ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง นางก็ชกเขาอย่างไร้ความปราณี
นางไม่ได้ควบคุมความแข็งแกร่งของนางไว้ และเซี่ยเจิงก็ถูกหมัดของนางกระแทกตกจากหลังม้าของเขา
ฝานฉางอวี้ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขา นางดึงบังเหียนแล้วตะโกน “ไป!”
ม้าศึกออกตัวกีบเท้าของมันเหยียบย่ำไปบนพื้นโคลนจนน้ำกระเซ็น
เซี่ยเจิงนอนหงายท่ามกลางสายฝน โดยใช้มือกุมตาซ้ายของเขาที่ถูกฝานฉางอวี้ชกด้วยมือเดียว เขาสูดอากาศเย็นเล็กน้อยหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็วางมือลง มองดูสายฝนยามค่ำคืนและหัวเราะเสียงดัง
ฝานฉางอวี้ขี่ม้าของเขาและวิ่งไปจนสุดทาง ระหว่างทางนางเช็ดริมฝีปากของนางด้วยมือ แต่นางรู้สึกเจ็บปวดเมื่อสัมผัสมัน และคิดว่ามันอาจบวม
ฝนที่เย็นเฉียบกระทบใบหน้าของนาง แต่แก้มของนางรู้สึกร้อนเล็กน้อย ฝานฉางอวี้เช็ดริมฝีปากล่างของนางแรงขึ้น ราวกับพยายามเช็ดอะไรบางอย่างออกไป
บนทางหลักข้างหน้า นางได้พบกับกลุ่มทหารองครักษ์ที่มาตามหาเซี่ยเจิง และเซี่ยอู่ก็อยู่ในหมู่พวกเขา
เมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้ เขาก็รีบเร่งม้าของเขาไปข้างหน้าและเรียก “แม่นางฝาน”
เมื่อเห็นฝานฉางอวี้ขี่ม้าของเซี่ยเจิง เขาจึงมองไปข้างหลังของฝานฉางอวี้ แต่ไม่มีร่องรอยของเซี่ยเจิงเลย เขาจึงถามอีกครั้ง “ท่านโหวอยู่ที่ใด?”
เดิมทีฝานฉางอวี้คิดว่าเซี่ยเจิงเป็นเพียงแม่ทัพ เมื่อนางได้ยินเซี่ยอู่เรียกเขาว่าท่านโหว นางก็ตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นจึงพูดด้วยใบหน้าเสือ “เขาตกม้าตายไปแล้ว!”
หลังจากพูดอย่างนั้น ไม่ว่าบรรดาทหารองครักษ์จะแสดงออกอย่างไร นางก็ขี่ม้าเดินหน้าต่อไป
เซี่ยอู่รีบสั่งคนสองสามคน “พวกเจ้าตามฮูหยินกลับไป และที่เหลือตามข้าไปตามหาท่านโหว!”
ทหารองครักษ์มากกว่าหนึ่งโหลถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งติดตามฝานฉางอวี้อย่างระมัดระวังในระยะไกล ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งรีบตามหาเซี่ยเจิง
เมื่อพวกเขาเห็นเซี่ยเจิงบนทางหลัก เซี่ยอู่และพรรคพวกของเขาก็ลงจากม้าอย่างรวดเร็วและเดินออกมาข้างหน้า “ท่านโหว!”
คบเพลิงยังคงเผาไหม้แม้ในคืนที่ฝนตก เมื่อทหารองครักษ์เห็นรอยฟกช้ำที่มุมดวงตาของเซี่ยเจิง พวกเขาก็ตกตะลึง
ฮูหยินตีท่านโหวใช่หรือเปล่า?
เซี่ยอู่คิดว่าเขาก็ได้หลอกลวงฝานฉางอวี้เช่นกัน แล้วจึงนึกถึงสถานการณ์ที่น่าเศร้าของแม่ทัพกบฏที่ถูกฝานฉางอวี้ทุบตีจนตาย และเขาก็กลืนมันลงไปด้วยความยากลำบาก
ฮูหยินจะทุบตีเขาหลังจากกลับค่ายด้วยหรือเปล่า?
เซี่ยเจิงไม่ได้สังเกตเห็นความคิดโง่เขลาของเขาและถามว่า “นางอยู่ที่ไหน?”
‘นาง’ นี้ต้องเป็นฝานฉางอวี้เท่านั้น
เซี่ยอู่รู้สึกตัวอย่างรวดเร็วและตอบว่า “เซี่ยจิ่วและพี่น้องคนอื่นๆ คุ้มครองฮูหยินกลับไปแล้วขอรับ”
เซี่ยเจิงไม่ได้ถามคำถามอีกต่อไป เขาปีนขึ้นไปบนหลังม้าของเซี่ยอู่และพูดว่า “กลับค่าย”