บทที่ 83
ก่อนที่กองทัพจะออกเดินทาง ครัวสนามได้รับคำสั่งให้จุดไฟและปรุงอาหารเพื่อให้ทหารได้รับประทานอาหารอย่างเต็มอิ่ม
ฝานฉางอวี้ก็ไปช่วยเชือดหมู ทหารเก่าผู้มีประสบการณ์จากครัวสนามและทหารที่ถูกย้ายมาจากที่อื่นยังคงยกย่องการกระทำของนางแล้วกล่าวว่า “แม่นางฝานมีความกล้าหาญเฉกเช่นมู่หลาน!”
ทหารที่ไม่มีความรู้ เกาศีรษะแล้วถามว่า “มู่หลานคือใครหรือ”
ทหารเก่ามองดูผู้ทหารคนนั้นด้วยความรังเกียจ “เจ้าไม่รู้จักฮวามู่หลานด้วยซ้ำเหรอ? นางเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของหนานเป่ย บิดาของนางไม่มีบุตรชาย เมื่อตอนที่นางยังเยาว์ บิดาถูกคัดเลือกจากราชสำนักขององค์ฮ่องเต้ นางกลัวว่าบิดาของนางจะตายในสนามรบ นางจึงปลอมตัวเป็นบุรุษเพื่อเข้าร่วมกองทัพแทนบิดาเป็นเวลาถึงสิบเอ็ดปี และประสบความสำเร็จทางด้านการทหารอย่างยิ่งใหญ่!”
ทหารถามด้วยความประหลาดใจ “สตรีผู้หนึ่งอยู่ในค่ายทหารเป็นเวลาสิบเอ็ดปีโดยไม่มีใครรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”
ทหารเก่าพูดอย่างไม่อดทน “ในบทละครเขียนไว้เช่นนี้ นางมีความสามารถเช่นนั้น ในที่สุดก็ได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้!”
ผู้พูดไม่มีเจตนา ผู้ฟังมีเจตนา
นับตั้งแต่ฝานฉางอวี้รู้ว่ากองทัพกำลังจะไปรบ หัวใจของนางก็ไม่เคยสงบ
ในขณะนี้ หลังจากฟังเรื่องราวเกี่ยวกับฮวามู่หลาน นางก็เช็ดเลือดบนมีดอยู่ครู่หนึ่ง และความคิดที่กล้าหาญก็ผุดขึ้นมาในใจของนาง
นางเคยเห็นว่าเสี่ยวอู่ดูเหมือนจะค่อนข้างสนิทกับเหยียนเจิ้ง และหลังจากสอบถาม นางก็พบว่าพวกเขาอยู่ในกลุ่มเดียวกัน นางรู้ว่าเหยียนเจิ้งมีอารมณ์ที่ไม่ค่อยเป็นมิตรและกลัวว่าเหยียนเจิ้งจะทำให้คนอื่นขุ่นเคืองและไม่มีใครคอยช่วยเหลือเขาในสนามรบ นางถามเกี่ยวกับคนอื่นๆ ในกลุ่มของพวกเขา นางต้องการช่วยเหยียนเจิ้งสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อพวกเขา แต่ไม่คาดคิดเหยียนเจิ้งกลับบอกว่าทุกคนตายไปหมดแล้ว เหลือเพียงเขาและเสี่ยวอู่เท่านั้น
คราวนี้กองทัพทั้งหมดจะถูกส่งไป เขาและเสี่ยวอู่ต้องได้รับมอบหมายให้ไปอยู่กองพันอื่น
หลังจากไปอยู่ที่ใหม่ เขาก็ไม่สนิทกับใคร ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากมากที่จะมีคนมาคอยดูแลช่วยเหลือเขาในสนามรบ
ด้วยอาการบาดเจ็บของเหยียนเจิ้ง นางกลัวว่าครั้งนี้เขาจะไปแบบไม่ได้หวนกลับ หากนางไปรบในครั้งนี้แทนเหยียนเจิ้ง และให้เหยียนเจิ้งพาฉางหนิงติดตามครัวสนามอยู่เบื้องหลัง บางทีอาจจะรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ได้
หากนางไปแทนที่เหยียนเจิ้งในสนามรบ เขาจะไม่ถือว่าหนีทหาร นอกจากนี้ไม่มีใครในกองพันใหม่รู้จักเหยียนเจิ้ง ยกเว้นเสี่ยวอู่ ซึ่งเขาจะเก็บไว้เป็นความลับอย่างแน่นอน หากนางไปที่สนามรบในนามของเขา จะไม่มีใครรู้ และเมื่อนางกลับมาก็ค่อยมาเปลี่ยนตัวกันอีกครั้ง
นางไม่สามารถระงับความคิดนี้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
ระหว่างทางนางสูญเสียญาติสนิทและสหายมากเกินไป แค่คิดถึงว่าเหยียนเจิ้งอาจตายในสนามรบก็ทำให้หัวใจของนางรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างบีบรัดแน่น
หลังจากออกจากครัวสนามแล้วฝานฉางอวี้ก็ตรงไปที่กระโจมทหารที่บาดเจ็บ
แพทย์ทหารไม่อยู่ที่นั่น และเด็กหนุ่มกำลังปรุงยาให้กับทหารที่บาดเจ็บซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจนลุกจากเตียงไม่ได้
เด็กหนุ่มชื่ออู่ซานจิน ได้ยินมาว่ามารดาของเขาให้กำเนิดเขาตอนที่นางกำลังหนีภัยแล้ง พวกผู้ใหญ่ทุกคนผอมแห้งเพราะหนีจากความอดอยาก และไม่มีอาหารที่เหมาะสำหรับเด็กเมื่อเขาเกิดมา ตอนที่เขาเกิดเขามีน้ำหนักเพียงสามชั่ง จึงตั้งชื่อให้เขาว่าซานจิน(3 ชั่ง) บิดามารดาของเขาคิดว่าพวกเขาคงไม่สามารถเลี้ยงเขาให้เติบโตได้ แต่เขากลับเติบโตได้อย่างแข็งแรง
หลังจากที่เขาเข้าร่วมกองทัพ เขาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ครัวสนามเนื่องจากร่างกายที่เล็ก
เมื่อเห็นฝานฉางอวี้ในขณะนี้ อู่ซานจินก็ทักทายนางอย่างอบอุ่นทันที “พี่ฉางอวี้ ท่านมาที่นี่เพื่อพบท่านหมอหานหรือ? ท่านหมอหานออกไปแล้ว”
ท่านหมอหานเป็นหมอที่รักษาเซี่ยเจิง ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาเจ้า”
อู๋ซานจินถือพัดเพื่อพัดไฟและดูสับสน “ตามหาข้าเหรอ?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดในฐานะหัวขโมย สีหน้าของนางเริ่มจริงจังและเคร่งขรึมมากขึ้น และนางก็ถามว่า “เจ้ารู้ไหมว่ายาสลบเก็บอยู่ที่ไหน”
อู่ซานจินทำงานในค่ายทหารที่บาดเจ็บทุกวันนี้ และเขารู้ดีว่ายาอยู่ที่ไหน เขาพูดว่า “ข้ารู้ พี่ฉางอวี้ ท่านจะเอายาสลบไปทำอันใดหรือ?”
ฝานฉางอวี้พูดต่อด้วยใบหน้าสงบ “ข้าอยากจะล่าหมูป่าสักสองสามตัว เพื่อรอกองทัพกลับมาหลังจากชัยชนะ ข้าจะผสมยาสลบเข้ากับอาหารเพื่อสร้างกับดัก ซึ่งจะทำให้มันง่ายต่อการล่า”
อู่ซานจินไม่สงสัยเลย เขารีบไปที่กระโจมเพื่อหยิบผงยาหนึ่งห่อแล้วส่งให้ฝานฉางอวี้ “พวกนี้เพียงพอที่จะล่าหมูป่าได้สิบตัว”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณเขา นางเก็บห่อยาไว้ในเสื้อผ้าแล้วจากไป
ในกระโจมใหญ่ ทหารที่แสร้งทำเป็นป่วยมาหลายวันก็สวมชุดเกราะกันทั้งหมด
เซี่ยอู่กำลังรายงานสถานการณ์การสู้รบในแนวหน้าให้เซี่ยเจิง “กองกำลังแนวหน้าของเราได้สกัดกั้นกลุ่มกบฏและกำลังรอให้กองทัพหลักมาล้อมพวกเขา อย่างไรก็ตามหน่วยสอดแนมมารายงานว่ากลุ่มกบฏแอบถอนทหารบางส่วนออกไปเมื่อคืนนี้ แล้วสุยหยวนชิงก็อยู่ในหมู่พวกเขาด้วย”
ทันใดนั้นดวงตาของเซี่ยเจิงก็มืดมิดลง “สั่งเฉินเหลียงให้สั่งทหารม้าพันนายไล่ตาม”
เซี่ยอู่ประสานมือของเขาแล้วพูดว่า “ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”
เซี่ยชีซึ่งเฝ้าประตูอยู่ก็พูดว่า “ฮูหยินกำลังมาที่นี่!”
การแสดงออกของเซี่ยเจิงและทหารทั้งหมดในกระโจมเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้เข้าไปในกระโจมพร้อมชามน้ำแกง และพบว่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บทั้งหมดที่อยู่ข้างในนั้นแต่งตัวเรียบร้อย ราวกับว่าพวกเขาพร้อมที่จะกลับค่ายทหารทุกเมื่อ
หลังจากที่พวกเขาทักทายฝานฉางอวี้อย่างระมัดระวัง พวกเขาก็เก็บข้าวของและออกไป
เซี่ยอู่เหลือบมองฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงจากนั้นก็ยืนขึ้นและพูดว่า “ข้าจะกลับไปเตรียมตัวให้พร้อมก่อน”
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเป็นเพียงสองคนที่เหลือในกระโจม ฝานฉางอวี้ถามว่า “เจ้าเตรียมของเรียบร้อยแล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงพูดด้วยรอยยิ้ม “นอกจากอาวุธแล้ว ข้ายังต้องเตรียมอะไรไปสนามรบอีก?”
ฝานฉางอวี้หยิบชุดเกราะที่ขาดที่แขวนอยู่ข้างเตียงขึ้นมา ดูความชำรุดทรุดโทรมของชุดเกราะและขมวดคิ้ว “ชุดเกราะของเจ้าฉีกขากถึงเพียงนี้ จะใส่มันได้อย่างไร ข้าจะซ่อมให้เจ้าเอง”
ชุดเกราะของทหารนี้เป็นเซี่ยอู่ที่หยิบมา ทหารที่ได้รับบาดเจ็บคนอื่นๆ ในค่ายที่ต่างก็แขวนชุดเกราะไว้ข้างเตียง หากเขาไม่มีชุดเกราะอยู่ข้างเตียง ก็จะทำให้ฝานฉางอวี้อดสงสัยไม่ได้
เซี่ยเจิงยังคงคิดถึงสถานการณ์ของการสู้รบ แต่สายตาของเขาจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้โดยไม่ได้ตั้งใจ และเขาก็รู้สึกทึ่งกับวิธีที่นางร้อยด้าย
ครั้งสุดท้ายที่เขาเข้าร่วมกองทัพ เขาไม่ได้กล่าวคำอำลาอย่างเป็นทางการกับฝานฉางอวี้ ครั้งนี้เขาต้องออกไปสู้รบ แต่จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอ่อนโยน
ทั้งสองคนไม่พูดอะไร ฝานฉางอวี้เลิกคิ้วและมุ่งความสนใจไปที่การซ่อมแซมชุดเกราะที่ขาดหักห้อยลงมา หูเล็กๆ สีขาวของนางปรากฏอยู่ท่ามกลางผมสีดำของนาง ท่าทางของนางในเวลานี้ดูอ่อนโยนและสงบ
แน่นอนว่าถ้าหากดูตะเข็บนั้นก็คงไม่รู้สึกว่าอ่อนโยนหรือสงบอีก
น่าเสียดายที่เซี่ยเจิงไม่เห็นมัน ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ติ่งหูของฝานฉางอวี้ที่ซ่อนอยู่ใต้ผมสีดำของนางเป็นเวลานาน ดูเหมือนว่ามีสัตว์ร้ายวิ่งอาละวาดอยู่ในใจของเขา เขายกมือขึ้นเพื่อช่วยนางจับปอยผมไปข้างหลังหูและปลายนิ้วของเขาก็สัมผัสหูสีขาวอันละเอียดอ่อนของนาง เมื่อเขาสัมผัสใบหู ฝานฉางอวี้ก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองเขา
ทันใดนั้นความคิดชั่วร้ายในใจเขาก็ไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป และปลายนิ้วที่ควรขยับออกไปก็ขยับไปรอบๆ หลังศีรษะของนาง
เขาก้มศีรษะลงแล้วจูบนางอย่างแผ่วเบาแต่ก็ไม่เบาจนเกินไป
มือหนึ่งถูกสอดเข้าไปในผมของฝานฉางอวี้อย่างแรง เพราะนางไม่ได้ปฏิเสธ และเมื่อพวกเขาแยกจากกัน เส้นเลือดก็นูนขึ้นมาบนหน้าผากของเขา ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว และดวงตาของเขาก็แดงราวกับหมาป่าที่อยากจะกลืนกินนางทั้งเป็น แต่จำต้องหยุด
“รอข้ากลับมาก่อน” เสียงที่ชัดเจนของเขาเริ่มแหบแห้ง
ริมฝีปากของฝานฉางอวี้เจ็บปวดและชาจากการถูกเขากัด นางอยากจะตบเขาแต่นางก็ทนคุยกับเขาอย่างตั้งใจ “เหยียนเจิ้ง ข้าขอไปที่สนามรบแทนเจ้าได้ไหม?”
คิ้วอันหล่อเหลาของเซี่ยเจิงขมวดคิ้วเกือบจะในทันที “เจ้าพูดเรื่องอันใด?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้ายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจ้าไม่สามารถแกว่งดาบในสนามรบได้?”
เซี่ยเจิงคิดถึงเรื่องโกหกที่เขาบอกก่อนหน้านี้และพูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ข้าเป็นทหารในหน่วยทหารราบก็จริง แต่ข้ามีหน้าที่รับผิดชอบในการรวบรวมทหารที่เหลือซึ่งกระจัดกระจายในกองหน้าเท่านั้น ไม่มีอันตรายใดๆ”
เมื่อเห็นความคิดที่แน่วแน่ของเขา ฝานฉางอวี้ก็ดูผิดหวังเล็กน้อยและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย”
นางถามต่อว่า “เจ้าอยู่ในกองพันใด และติดตามแม่ทัพท่านใด?”
เซี่ยเจิงไม่คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะอยู่ในกองทัพมาหลายวันแล้วและคุ้นเคยกับการจัดตั้งค่ายทหาร เขารู้ว่าเขาไม่ควรปิดบังนางอีกต่อไป แต่ตอนนี้เมื่อลูกธนูอยู่บนสายแล้ว เขาก็ต้องทำและยังคงต้องโกหกต่อไป “กองพันที่สามแห่งกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้าย ภายใต้คำสั่งของแม่ทัพหลี่เหลียน”
ฝานฉางอวี้แอบจำมันไว้ จากนั้นจึงเดินไปที่โต๊ะแล้วนำชามน้ำแกงไก่มา “ข้าจับไก่ป่ามาได้และแอบตุ๋นให้เจ้า หลังจากที่เจ้าดื่มแล้วก็กลับไปที่ค่ายกับน้องเสี่ยวอู่เถิด”
เซี่ยเจิงไม่ได้สงสัยเลย และดื่มน้ำแกงไก่เสร็จภายในไม่กี่คำ
ฝานฉางอวี้มองเขาด้วยสีหน้าค่อนข้างซับซ้อนแล้วพูดว่า “ในขณะที่ข้าไม่อยู่ โปรดดูแลฉางหนิงให้ข้าด้วย”
โลกทั้งใบเริ่มพลิกผัน ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “เจ้า……”
แต่ร่างกายของเขาอ่อนแรงลงทันที และเขาก็ล้มลงทันทีที่ก้าวไปข้างหน้า ฝานฉางอวี้พยุงเขาและกระซิบกับคนที่หมดสติไปแล้ว “ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย”
ฝานฉางอวี้กลัวว่าจะมีใครมาตรวจสอบกระโจมทหารที่ได้รับบาดเจ็บและพบตัวตนของเซี่ยเจิง ดังนั้นนางจึงพาเขาไปที่กระโจมทหารที่นางและฉางหนิงที่อยู่ด้านหลังหลัง
ฉางหนิงเห็นเซี่ยเจิงบนหลังของฝานฉางอวี้ พูดด้วยใบหน้าซีดเซียว “พี่หญิง พี่เขยจะตายอีกแล้วเหรอ?”
ฝานฉางอวี้หายใจไม่ออกเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ เขาแค่หลับไปชั่วคราว เขาจะตื่นขึ้นมาในอีกประมาณครึ่งชั่วยาม หนิงเหนียงคอยเฝ้าพี่เขยอยู่ในกระโจมอย่างเชื่อฟัง หากมีอันตรายใดๆ แล้วพี่เขยของเจ้ายังไม่ตื่น แค่จิ้มเข็มแล้วปลุกเขาขึ้นมา”
อู่ซานจินให้ยาสลบกับนาง และนางก็ใช้ยาในปริมาณที่ทำให้หมูป่ามึนงง
สิ่งสำคัญคือร่างกายของเซี่ยเจิงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป และนางกลัวว่ายาปริมาณปกติจะไม่สามารถทำให้เขาสลบได้
หลังจากนั้นฝานฉางอวี้ก็ยื่นเข็มให้ฉางหนิง จากนั้นก็ถอดกริชที่ผูกไว้กับขากางเกงของนางออกแล้วมอบให้นาง “เผื่อไว้ เจ้ายังมีกริชนี้ด้วย อย่าลืมใช้เข็มปลุกพี่เขยของเจ้าโดยเร็วที่สุดเมื่อตกอยู่ในอันตราย เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาเข้าจะปกป้องเจ้าเอง”
ฉางหนิงถือเข็มด้วยมือข้างหนึ่ง และกริชในมืออีกข้างหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างแรง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “พี่หญิงจะไปไหน?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พี่จะไปสู้กับคนเลวที่จับตัวหนิงเหนียงและเป่าเอ๋อร์ไป หลังจากเอาชนะคนเลวได้ก็จะกลับมา”
ฉางหนิงคว้าชายเสื้อของฝานฉางอวี้ ดวงตาขององุ่นดำเต็มไปด้วยความกังวล “พี่หญิง ระวังตัวด้วย”
ฝานฉางอวี้แตะศีรษะของนาง “วางใจเถิด ข้าจะล้างแค้นให้เจ้าเอง!”
หลังจากที่นางบอกฉางหนิง นางก็หยิบมีดแล่เนื้อและมีดสับกระดูกออกมาแล้วเสียบลงบนเอวของนาง จากนั้นนางก็ออกจากกระโจมไปที่ค่ายกองทัพ เป็นเรื่องบังเอิญที่นางพบกับเซี่ยอู่ระหว่างทาง
เมื่อเซี่ยอู่เห็นนางสวมชุดทหารเยี่ยนโจว เขาก็มีลางไม่ดีอยู่ในใจและพูดตะกุกตะกัก “แม่……แม่นางฝาน”
ฝานฉางอวี้ถามอย่างสงสัย “น้องเสี่ยงอู่ยังไม่กลับไปที่ค่ายหรือ?”
เซี่ยอู่กล่าวว่า “ข้า……ข้าจะไปหาพี่เหยียน”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองไปรอบๆ นางดึงเซี่ยอู่เข้ามาแล้วกระซิบ “น้องเสี่ยวอู่ก็รู้ดีเช่นกันว่าสามีของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังไม่หายดี เขาจะตายอย่างไม่ต้องสงสัยเมื่อเขาไปที่สนามรบ ข้าจะไปรบแทนสามีของข้าเอง น้องเสี่ยวอู่ทำเป็นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อข้ากลับจากการรบในครั้งนี้ ข้าจะไปสลับตัวกับสามีข้า และจะไม่มีใครรู้”
เซี่ยอู่คิดในใจว่าจะไม่มีใครรู้ได้อย่างไร!
แม้ว่าจะมีการวางแผนการรบในตอนเช้าไปแล้ว และกองทัพหลายกองทัพกำลังเคลื่อนตัวลงจากภูเขาอย่างเป็นระเบียบ แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ท่านโหวไม่ปรากฏตัวตั้งแต่ต้นจนจบ!
แต่ในขณะนี้ เขาไม่กล้าตัดสินใจใดๆ หรือบอกตัวตนที่แท้จริงของเซี่ยเจิงให้ฝานฉางอวี้ทราบ เขาทำได้เพียงแนะนำเท่านั้น “แม่นางฝานโปรดอย่าสับสน นี่เป็นข้อห้ามในกองทัพ และท่านจะถูกตัดศีรษะ!”
ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยอู่ ดวงตากลมเมล็ดซิ่งของนางทั้งจริงใจและเด็ดเดี่ยว แต่ก็เหมือนกับการล่าเสือดาวด้วยความเยือกเย็น นางพูดว่า “ข้าขอโทษด้วยน้องเสี่ยวอู่ แต่ถ้าข้าไม่ทำ สามีของข้าก็จะตายไปเปล่าๆ ถ้าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บในสนามรบ ข้าก็คงไม่ทำเช่นนี้ การปล่อยให้เขาไปที่สนามรบตอนนี้ นอกจากเขาไม่สามารถสังหารศัตรูได้ แต่ยังจะสร้างความเสียหายให้กับกองทัพด้วย สำหรับการลงโทษที่ฝ่าฝืนคำสั่งทหารนี้ ข้าจะรับผิดชอบอย่างเต็มที่หลังจากที่ข้ากลับมา สามีของข้าก็ถูกวางยาและทำให้หมดสติเช่นกัน เขาไม่มีส่วนรู้เห็น”
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้กำลังจะยกมือขึ้น เซี่ยอู่ก็พูดอย่างรวดเร็ว “ข้าจะช่วยแม่นางฝานเก็บความลับ เราจะสังหารศัตรูด้วยกัน อย่างน้อยก็จะมีคนคอยดูแลเจ้าในสนามรบ”
ฝานฉางอวี้ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้ แต่หลังจากที่เขาพูดเช่นนั้น นางก็ดึงฝ่ามือออกแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น กลับค่ายกันเถอะ”
เซี่ยอู่ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ถ้านางลงมือจริงๆ เขาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสตรีผู้นี้แน่นอน
สำหรับแผนการในปัจจุบัน เขาทำได้เพียงส่งข้อความไปยังทหารองครักษ์ส่วนตัวคนอื่นๆ เพื่อตามหาเซี่ยเจิง ในขณะที่เขาเองก็จะติดตามฝานฉางอวี้ไป เพื่อปกป้องนาง
เซี่ยอู่เป่าปากเสียงแหลมหลายครั้ง และทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็หันมามองเขา “เจ้าผิวปากทำไม?”
เซี่ยอู่ตกใจมากจนเหงื่อท่วม บังเอิญมีเหยี่ยวภูเขาบินผ่านท้องฟ้า เขาก็ยกนิ้วขึ้นแล้วชี้และพูดด้วยรอยยิ้มแข็ง “ข้าได้ยินทหารเก่าในค่ายทหารพูดว่า การฝึกเหยี่ยวใช้เพียงเสียงเป่านกหวีด ข้าเลยลองดูว่าจริงไหม?”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “มันได้ผลกับเหยี่ยวที่ไม่ได้รับการฝึกฝนด้วยหรือ?”
เซี่ยอู่ชี้ไปที่เหยี่ยวบนท้องฟ้าและพูดอย่างแข็งทื่อ “ข้าพยายามแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล”
ฝานฉางอวี้ผิดหวังอย่างมาก นางยังคิดว่าถ้ามันได้ผล นางจะเรียนรู้วิธีนี้ในภายหลังและจะจับเหยี่ยวอีกตัวให้ฉางหนิง
กองทัพที่อยู่ตรงกลางได้เคลื่อนทัพออกไปแล้ว ฝานฉางอวี้มองหาธงและพบกองพันที่สามของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้าย เมื่อนางและเซี่ยอู่ยืนอยู่ด้านหลังแถว หัวหน้ากองพลก็กำลังนับจำนวนทหาร
แม่ทัพในชุดเกราะเต็มรูปแบบยืนอยู่ด้านหน้าค่าย ดูสง่างาม
เมื่อหัวหน้ากองพลที่อยู่ท้ายทีมนับจำนวนคนและนับมาถึงฝานฉางอวี้และเซี่ยอู่ เขาก็ตะโกน “เจ้ามาจากกองพลนั้น ทำไมถึงมายืนอยู่ในกองพลของข้า?”
เซี่ยอู่ไม่กลัวเลยและตอบเสียงดัง “กองพันทหารราบถูกสลายและจัดระเบียบใหม่ขอรับ”
เขาทำสิ่งนี้เพื่อล่อให้หลี่เหลียน แม่ทัพกองพันที่สามเดินเข้ามา
แน่นอนว่า หลี่เหลียนเห็นทหารที่อยู่ด้านหลังกองพล เขาจึงเดินขึ้นไปโดยเชิดศีรษะขึ้นแล้วตะโกน “กองทัพกำลังจะออกเดินทัพแล้ว เจ้าจะตะโกนทำไม?”
หัวหน้ากองพลกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ มีทหารเพิ่มมาอีกสองนาย พวกเขาบอกว่าพวกเขาถูกจัดมาจากที่อื่น”
หลี่เหลียนยังเคยเป็นสมาชิกของทหารองครักษ์ในช่วงปีแรกๆ ต่อมาเมื่อเขาสามารถรับผิดชอบบทบาทของตัวเองได้ เขาจึงถูกเซี่ยเจิงส่งไปที่ค่ายกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้าย ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วเขาจำเซี่ยอู่ได้
ผู้ที่ใช้แซ่เซี่ยในทหารองครักษ์ล้วนแต่เป็นทหารกล้าตายในอดีต ไม่มีชื่อและไม่มีแซ่ พวกเขายังเป็นกลุ่มคนที่ภักดีต่อเซี่ยเจิงมากที่สุด
เซี่ยอู่ขยิบตาให้หลี่เหลียน และหลี่เหลียนก็ไม่ได้ถามอะไรมากว่าทำไมเขาและทหารที่ไม่คุ้นเคยอีกหนึ่งนาย จึงมาปรากฏตัวในกองพลของเขา เขาคิดว่าเซี่ยอู่อาจจะกำลังจะปฏิบัติภารกิจลับบางอย่าง และเพียงตำหนิหัวหน้ากองพลเท่านั้น “ข้าสูญเสียคนไปมากมาย เมื่อไม่กี่วันก่อน ยากนักที่จะมีคนมาเพิ่ม แต่เจ้ากลับคิดว่าทหารของข้าเยอะเกินไปใช่หรือไม่?”
หัวหน้ากองพลถูกตำหนิและเงียบไปทันที
ทหารที่เดิมมองฝานฉางอวี้และเซี่ยอู่รีบลุกขึ้นยืนและไม่กล้ามองต่อไปอีก
โชคดีที่ทหารที่ฝานฉางอวี้เคยเจอทั้งหมดเป็นทหารจากครัวสนาม และเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ผู้คนในกองพันอื่นๆ เคยได้ยินชื่อของนางแต่ไม่เคยเห็นนางมาก่อน
ในขณะนี้ นางยืนอยู่ในแถวโดยสวมชุดเกราะที่ขาดและก้มศีรษะลง พวกทหารคิดแค่ว่านางเป็นทหารใหม่ที่เหมือนลิงผอม และไม่มีใครสนใจนางมากนัก
หลี่เหลียนกลับมาที่ด้านหน้าของแถวโดยเอามือไพล่ไปด้านหลัง เซี่ยอู่รู้สึกกังวลอย่างมากเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เขากำลังจะเตือน หลี่เหลียนให้หาทางที่จะเตะตัวเองและฝานฉางอวี้ออกจากกองพัน เขาปล่อยให้ฝานฉางอวี้ไปที่สนามรบไม่ได้จริงๆ
โดยไม่คาดคิด กองทัพที่อยู่แนวหน้าก็ถูกทำลาย และหน่วยสอดแนมกลับมาอย่างรวดเร็วเพื่อรายงาน “ฉือเย่ว์และทหารของเขาบุกตีกองกำลังแนวหน้าเปิดช่องและกำลังจะหลบหนีไปทางใต้ ท่านกงซุนมีคำสั่งกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายไปสนับสนุนกองหน้าทันที”
แม่ทัพของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายตะโกน “สามกองพันแรกของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้าย เดินทัพด้วยความเร็วเต็มกำลัง!”
ขบวนทหารที่แต่เดิมยืนอย่างเรียบร้อย วิ่งขนานกันไปในสนามรบทันที
เพื่อส่งข้อความง่ายๆ ทหารองครักษ์ของเซี่ยเจิงมักใช้เสียงนกหวีดเป็นสัญญาณลับ
เสียงสัญญาณที่เฉียบแหลมและเร่งด่วนเช่นนั้นหมายความว่าเซี่ยเจิงอาจตกอยู่ในอันตราย
ทหารองครักษ์ที่ได้ยินเสียงสัญญาณของเซี่ยอู่รีบวิ่งไปตามหาเซี่ยเจิงทันที และพบว่าเขาไม่ได้อยู่ในกระโจมของทหารที่ได้รับบาดเจ็บที่เขาอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ พวกเขาค้นหาเบาะแสในพื้นที่โดยรอบ และในไม่ช้าก็พบกระโจมทหารของฝานฉางอวี้และน้องสาวของนาง
ฉางหนิงถือเข็มและยืนเคียงข้างเซี่ยเจิง เมื่อนางได้ยินเสียงฝีเท้าเร็วๆ ใกล้กระโจมทหาร นางก็ทิ่มเข็มไปที่เซี่ยเจิงอย่างรวดเร็ว
คนที่สลบอยู่ลืมตาขึ้นมาเกือบจะในทันที ทหารองครักษ์เปิดม่านและดีใจมากที่พบตัวเซี่ยเจิง เขาเพิกเฉยต่อฉางหนิงที่ยังอยู่ที่นั่นและตะโกนออกมาว่า “ท่านโหว!”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงมืดมนอย่างน่าสะพรึงกลัว เขาลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินออกจากกระโจม แต่เนื่องจากยาสลบยังไม่หมดฤทธิ์ เขาจึงจับเสาไว้เพื่อรักษาเสถียรภาพของร่างกาย
ทหารองครักษ์รีบวิ่งไปช่วยเขา “ท่านโหว ท่านเป็นอะไรไป?”
เซี่ยเจิงมองเห็นกริชที่ฉางหนิงวางอยู่ข้างเตียง เขาหยิบมันขึ้นมาและกรีดมันลงบนฝ่ามือของเขา เลือดหยดลงมาจากปลายกริชและหยดลงกับพื้น ฉางหนิงรู้สึกหวาดกลัวมากจนนางร้องไห้ออกมาสั้นๆ และใบหน้าของนางก็ซีดเผือด
ความเจ็บปวดนี้ลดฤทธิ์ของยาสลบในร่างกายของเซี่ยเจิงได้อย่างเห็นได้ชัด แต่ใบหน้าของเขาเริ่มเข้มขึ้น และเขาถามทหารองครักษ์ “ตอนนี้กองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายหลี่เหลียนอยู่ที่ไหนแล้ว?”
ทหารองครักษ์ตอบว่า “ไม่ทราบว่าเมื่อใดที่ฉือเย่ว์มีแม่ทัพที่แข็งแกร่งที่เกิดมาพร้อมกับพละกำลังอันยิ่งใหญ่และไม่มีใครหยุดยั้งได้ ฉือเย่ว์ใช้แม่ทัพผู้นี้เพื่อเปิดทางและแยกกองกำลังแนวหน้าของเราออกจากกันอย่าง ท่านกงซุนจึงให้กองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายไปเป็นกำลังเสริมให้กองทัพแนวหน้าขอรับ”
เซี่ยเจิงไม่สามารถสงบได้อยู่ครู่หนึ่ง เขาเดินออกจากค่ายและสั่งด้วยเสียงเย็นชา “เอาชุดเกราะของข้ามา! สั่งทหารม้าชั้นยอดเพิ่มอีกห้าร้อยนาย!”
กองหน้าที่เขาส่งไปในครั้งนี้คือหนึ่งในแม่ทัพที่ดีที่สุดภายใต้การบังคับบัญชาของเขา หากกองหน้าล้มเหลวในการหยุดยั้งฉือเย่ว์ การรบในครั้งนี้คงร้ายมากกว่าดี
ในไม่ช้าทหารองครักษ์ก็มาช่วยเขาสวมชุดเกราะสีดำหนักๆ ของเขา ฉางหนิงไล่ตามเขาออกมาจากกระโจมทหารด้วยความงุนงง เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเซี่ยเจิง คำว่า ‘พี่เขย’ ก็กลืนกลับลงไปในท้อง
นางไม่เคยเห็นพี่เขยของนางดูน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน ราวกับว่าเขากำลังจะกินใครสักคนทั้งเป็น มันไม่เหมือนกับพี่เขยที่นางจำได้
นอกจากนี้คนเหล่านี้ยังเรียกพี่เขยของนางว่าท่านโหว ท่านโหวคืออะไร?
ทหารองครักษ์นำม้าศึกของเซี่ยเจิงเข้ามา และเขาก็สวมเสื้อคลุมสีดำและสั่งทหารองครักษ์ที่อยู่รอบตัวเขาอย่างเย็นชา “ส่งข้อความถึงกงซุนหยิน ให้เขาปกป้องปากหุบเขาด้านหลังให้แน่นหนา ไม่จำเป็นต้องส่งทหารไปแนวหน้า”
เมื่อเขาขึ้นไปบนหลังม้า เขาก็เหลือบมองฉางหนิงซึ่งยืนอยู่ตรงทางเข้ากระโจมทหารเหมือนกะหล่ำปลีเล็กๆ และพูดกับเซี่ยชี “ดูแลนางให้ดี”
เซี่ยชีประสานมือของเขารับคำสั่ง
ฉางหนิงมีน้ำตาคลอเบ้า นางอยากจะร้องไห้แต่ไม่กล้า ทำไมพี่เขยถึงดุร้ายขนาดนี้หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา?
เซี่ยชีไม่มีประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็ก ดังนั้นเขาจึงเกลี้ยกล่อมนางอย่างงุ่มง่าม ฉางหนิงคงแน่ใจว่าเขาจะไม่ได้โหดร้ายกับนาง และนางก็หลั่งน้ำตา “ข้าอยากหาพี่หญิง–”
เซี่ยชีไม่เห็นฝานฉางอวี้ และรู้สึกแปลกมาก เขาถามนางว่า “แล้วพี่หญิงของเจ้าไปไหนล่ะ?”
ฉางหนิงสะอื้นและพูดว่า “พี่หญิงบอกว่านางไปต่อสู้กับคนเลว”
หัวใจของเซี่ยชีเต้นรัวและถามต่อ “ท่าน……พี่เขยของเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
ฉางหนิงสะอื้น “พี่หญิงแบกพี่เขยกลับมา”
เซี่ยชีแทบสำลัก และทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมท่านโหวของเขาถึงดูเหมือนเขาอยากจะกินคนหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา
เขามองไปที่ฉางหนิงและคิดว่ามันจะดีกว่าที่จะพาเด็กๆ ออกไปจากสถานที่นี้ก่อนและพูดว่า “หยุดร้องไห้เถอะ ข้าจะพาเจ้าไปดูไก่ป่าดีไหม?”
ฉางหนิงยังคงสะอื้น นางตกใจมากจนไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ นางยังเอาแต่พูดถึง ‘พี่หญิง’ เซี่ยชีพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในป่าทั้งหมดที่เขานึกถึงได้บนภูเขาจนมาถึงเหยี่ยว ฉางหนิงหยุดสะอื้นและลืมตาขึ้นด้วยดวงตาคู่โตที่มีน้ำตาไหล นางถามว่า “เหยี่ยว?”
เมื่อเห็นว่ามีสิ่งที่นางสนใจเซี่ยชีจึงพูดอย่างรวดเร็ว “เหยี่ยวตัวขาว ปีกของมันจะใหญ่มากเมื่อมันกางออก เจ้าอยากจะไปดูมันไหม?”
ฉางหนิงมองดูขนาดท่าทางของเขาแล้วพยักหน้า “อยาก”
เพื่ออำนวยความสะดวกในการรับจดหมายโดยเร็วที่สุด ทุกวันนี้ทหารองครักษ์ได้ผลัดกันดูแลไห่ตงชิงตลอด ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน ตราบใดที่ไห่ตงชิงนำจดหมายกลับมา ก็จะมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลและนำจดหมายมาให้เซี่ยเจิง
เซี่ยชีบังเอิญเข้าเวรในช่วงสองวันนี้ เขาคิดว่าคงเป็นเรื่องง่ายที่จะพาเด็กน้อยคนนี้ไปดูไห่ตงชิง
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าสนามรบระหว่างทั้งสองกองทัพอยู่ที่ไหน นางแค่รู้สึกว่าระหว่างทางมีภูเขาและต้นไม้สีเขียวอยู่ตลอดทาง และนางมองเห็นเพียงดินเปลือยเปล่าที่ไม่มีหญ้าเติบโต นางได้ยินเสียงคำรามอึกทึกอยู่ข้างหน้า เสียงการสู้รบดังราวกับคลื่นทะเล คลื่นหนึ่งสูงกว่าอีกคลื่นหนึ่ง
ลมพัดผ่านเนินเขาส่งกลิ่นคาวเลือด
นี่เป็นการรบใหญ่ครั้งแรกที่ฝานฉางอวี้เข้าร่วมจริงๆ นางไม่ได้รู้สึกกลัว แต่หัวใจของนางเต้นเร็วขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้ และอาการขนลุกก็ปรากฏขึ้นบนแขนของนางที่พันไว้แน่นด้วยสายรัดข้อมือ
นางและเสี่ยวอู่ยืนอยู่ตรงกลางของแถวหลัง พวกเขาไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสนามรบตรงหน้าเป็นอย่างไร พวกเขาได้ยินเพียงแม่ทัพที่ไม่รู้จักตะโกนดังลั่น “กองทหารม้า บุก!”
จากนั้นก็มีเสียงคำรามฆ่าอีกครั้ง ซึ่งทำให้แก้วหูของคนเจ็บ
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเสี่ยวอู่ดูเหมือนจะกังวลมากกว่าตัวนางเสียอีก เขาพูดกับฝานฉางอวี้ “แม่นางฝานเราจะเข้าสู่สนามรบในอีกสักครู่แล้ว เจ้าตามข้ามาดีกว่า อย่าเสี่ยงเลย!”
ฝานฉางอวี้กำลังจะตอบว่าดี แต่กองทหารราบที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาก็ส่งเสียงคำรามออกมา ทำให้เสียงของนางจมลงในทันที และทุกคนก็รีบพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับชักดาบออกมา
ในเวลานี้ คำสั่งทหารหายไปอย่างสิ้นเชิง นางเกือบจะทำตามสิ่งที่คนข้างหน้าทำ
จังหวะการเต้นของหัวใจของฝานฉางอวี้เต้นรัวเหมือนกลองรบ อาจเป็นเพราะนางอยู่ในสถานการณ์ที่วิตกกังวล และเลือดก็ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย นางไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากการโจมตีระยะไกล และติดตามกองทัพไป เข้าสู่สนามรบเหมือนสายน้ำท่วมท้น
มีคนตายอยู่ทุกหนทุกแห่ง พวกเขาเกือบจะเหยียบศพขณะรีบรุดไปข้างหน้า เมื่อพวกเขาเข้ามาต่อสู้อย่างใกล้ชิดกับกลุ่มกบฏตาแดง เสียงคำรามของพวกเขาเป็นเพียงความกล้าหาญ
ทหารที่วิ่งอยู่ตรงหน้าฝานฉางอวี้ถูกกลุ่มกบฏแทงด้วยหอก หัวหน้ากองพลผู้ที่ตั้งคำถามถึงตัวตนของฝานฉางอวี้และเซี่ยอู่ก่อนหน้านี้ คำรามด้วยสีหน้าดุร้าย และฟันกบฏด้วยดาบในมือของเขา ทำให้เลือดกระเด็นไปชั่วขณะหนึ่ง
ทหารที่เหลืออีกสามนายที่ติดตามหัวหน้ากองพลไปด้วยดวงตาสีแดงและรีบไปสังหารหนึ่งในนั้นล้มลง และที่เหลือก็ทำงานร่วมกันเพื่อช่วยเหลือเขา
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับคำพูดของกงซุนหยินในวันที่นางปล้นเสบียงอาหาร
ไม่เพียงแต่แม่ทัพเท่านั้นที่ถือว่าชีวิตของผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นความรับผิดชอบของตนเอง แม้แต่หัวหน้ากองพลก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องทหารของพวกเขาเช่นกัน
นางยังคงไม่สามารถฆ่าคนที่มีชีวิตด้วยดาบเหมือนกับการหั่นผักหั่นแตง นางเพียงหลีกเลี่ยงจุดสำคัญและตรวจสอบให้แน่ใจว่าคู่ต่อสู้สูญเสียความสามารถในการต่อสู้แล้ว
เมื่อหัวหน้ากองพลเกือบถูกตัดศีรษะ ฝานฉางอวี้ก็ช่วยเขาจากการโจมตีที่รุนแรง เขามองย้อนกลับไปที่ฝานฉางอวี้โดยไม่พูดอะไร และยังคงต่อสู้กับกลุ่มกบฏต่อไปโดยที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด
แม่ทัพบนหลังม้าท่ามกลางกลุ่มกบฏรีบเข้าไปในกลุ่มทหารราบที่ต่อสู้กัน เขาใช้ประโยชน์จากแรงผลักดันของม้าและใช้หอกยาวสังหารทหารเยี่ยนโจวจำนวนมาก
แม้แต่คนที่ยังไม่ตาย หลังจากที่เขาล้มลง ทหารฉงโจวที่อยู่ข้างหลังเขาก็ล้อมเขาไว้ทันทีเพื่อยุติการโจมตี เห็นได้ชัดว่าทหารราบของเยี่ยนโจวอ่อนแอลงชั่วขณะหนึ่ง
ท้ายที่สุดเซี่ยอู่เป็นสมาชิกของกองทัพ ดังนั้นเขาจึงโมโหมาก เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้เก่งศิลปะการต่อสู้จนไม่มีใครสามารถทำร้ายนางได้ เมื่อแม่ทัพกบฏรีบตรงเข้ามา เขาก็คว้าอานม้าไว้แล้วใช้กำลังของเขาพลิกตัวขึ้นไป และฟันลงไปด้วยดาบยาวที่อยู่ในมือ
กบฏบนหลังม้าหยิบหอกยาวในมืออย่างรวดเร็วเพื่อสกัดกั้นการโจมตี แต่เซี่ยอู่ได้นั่งอย่างมั่นคงบนหลังม้าแล้ว และอาวุธด้ามยาวในมือของแม่ทัพกบฏผู้นั้นก็ใช้งานได้ยากในระยะประชิดเช่นนี้ เวลานี้เซี่ยอู่จึงปาดคอของเขาด้วยกริชและผลักเขาลงจากหลังม้า
“เจ้าเด็กสมควรตาย!” เมื่อเห็นสิ่งนี้ แม่ทัพอีกคนหนึ่งในหมู่กบฏก็รีบตรงเข้ามาพร้อมค้อนคู่หนึ่งในมือของเขามันพริ้วไหวราวกับไฟป่า ระหว่างทาง ทหารถูกค้อนของเขาจำนวนนับไม่ถ้วนปลิวไป เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก
เซี่ยอู่เป็นที่รู้จักในด้านความคล่องตัวในศิลปะการต่อสู้ เขาไม่เผชิญหน้ากับเขาโดยตรง เขารีบละทิ้งม้าของเขาเพื่อหลีกเลี่ยง หลี่เหลียนเห็นว่าทหารของเขาถูกแม่ทัพกบฏสังหารเป็นจำนวนมาก และต้องการหยุดแม่ทัพกบฏให้ได้อย่างรวดเร็ว
โดยไม่คาดคิด เมื่อม้าของเขาสัมผัสกับคู่ต่อสู้ เขาและม้าก็ถอยหลังไปสองสามก้าวทันที ปากของมันร้องอย่างเจ็บปวดรุนแรง และเขาแทบจะไม่สามารถถืออาวุธได้ ใบหน้าของหลี่เหลี่ยนเปลี่ยนไปในทันที
แม่ทัพกบฏหัวเราะเสียงดัง “ไม่น่าพอใจ ไม่น่าพอใจเสียจริง ทำไมมือของเจ้าถึงนุ่มเหมือนเส้นบะหมี่ขนาดนี้ล่ะ?”
แม่ทัพที่ไม่รู้จักเห็นหลี่เหลียนต่อสู้กับแม่ทัพกบฏจากในระยะไกล จึงตะโกนว่า “แม่ทัพหลี่ ระวังตัวด้วย แม่ทัพกบฏผู้นั้นทรงพลังมากจนถึงกับทำใต้เท้าเว่ยตกจากหลังม้า”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เหลียนก็ตกใจมาก เมื่อแม่ทัพกบฏพุ่งเข้าหาเขาด้วยค้อน เขาแทบจะไม่สามารถต่อสู้กับเขาได้เลยแม้แต่สักสองสามกระบวนท่า เขาตระหนักว่าชายผู้นี้แข็งแกร่งจริงๆ ค้อนคู่นี้ไม่เพียงแต่หนักเท่านั้น แต่ยังแข็งแกร่งอีกด้วย และมือของเขานั้นไวอย่างยิ่งและหากถูกกระแทกจะทำให้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บสาหัสได้แน่นอน
เมื่อคู่ต่อสู้โจมตีอีกครั้ง เขาก็สกัดกั้นมันไว้ได้ทันเวลา แต่มันก็ไม่แข็งแกร่งเท่าความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ เขายังคงถูกลูกค้อนทุบและกระอักเลือดออกมาเต็มคำ โชคดีที่แรงส่วนใหญ่ถูกสกัดกั้นไว้แล้ว เขาจึงไม่ตายในทันที
“ไม่มีใครสามารถล้มข้าได้!”
แม่ทัพกบฏตะโกนอย่างหยิ่งผยอง และเมื่อเขากำลังจะใช้ค้อนทุบอีกครั้ง เชือกเส้นหนึ่งก็ลอยมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และพันรอบคอของเขาอย่างแน่นหนา ด้วยการดึงอย่างแรง แม่ทัพก็งอเท้าของเขาเข้าที่โกลน ละทิ้งค้อนในมือ และใช้มือของเขาคว้าเชือกแล้วเริ่มดึงกับคู่ต่อสู้เพื่อไม่ให้เขาถูกดึงลงจากม้าทันที
เขาเหล่ไปทางแหล่งที่มาของเชือก เพียงเพื่อจะพบว่าคนที่ถือเชือกนั้นเป็นเพียงทหารร่างผอมของกองทัพเยี่ยน
หลี่เหลียนเห็นโอกาสนี้ จึงถือโอกาสแทงเขา แม่ทัพกบฏก็สกัดกั้นเขาด้วยค้อนในมือขวา และอาวุธในมือของหลี่เหลียนก็เกือบจะร่วงหล่น
เมื่อการโจมตีนี้ล้มเหลว เขาก็ไม่สู้อีกต่อไป และรีบถอนม้าออกไป
แม่ทัพกบฏถูกกดลงบนหลังม้าราวกับภูเขา เขามองดูฝานฉางอวี้ด้วยสีหน้าดุร้าย เขาคว้าเชือกด้วยมือทั้งสองข้างแล้วดึงอย่างแรง พยายามลากทหารร่างผอมบางของกองทัพเยี่ยนเข้ามาที่สายตาของเขา
ฝานฉางอวี้ถูกเขาดึงและเซ จากนั้นนางก็ยันพื้นอย่างแรงด้วยเท้าทั้งสองข้าง ราวกับว่าเท้าของนางปักหลักอยู่กับพื้นราวกับหยั่งรากลึกลงไปในดิน และเขาไม่สามารถทำให้นางขยับได้อีกแม้แต่ครึ่งก้าว
แม่ทัพกบฏไม่อยากจะเชื่อ ดังนั้นเขาจึงดึงมือทั้งสองข้างอย่างแรง ทหารกบฏยังใช้โอกาสนี้แทงฝานฉางอวี้ด้วยหอก ฝานฉางอวี้เห็นจังหวะที่เหมาะสมจึงปล่อยเชือกแล้วเตะทหารคนนั้นออกไป
เมื่อปลายเชือกอีกด้านไม่มีแรงฉุด แม่ทัพกบฏจึงพลิกคว่ำและล้มลงตกจากหลังม้าเนื่องจากจุดศูนย์ถ่วงไม่สมดุล
ทหารของกองทัพเยี่ยนรีบแทงเขาด้วยหอก แต่แม่ทัพกบฏแม้ดูร่างกายอ้วนท้วนแต่ว่องไว เขากลิ้งลงไปที่พื้น หยิบดาบเพื่อตัดเชือกรอบคอของเขา จากนั้นเขาก็คว้าหอกของทหารแล้วยกหอกขึ้น และเหวี่ยงมันเหมือนลูกตุ้มขนาดใหญ่ บังคับกองทัพเยี่ยนที่ปิดล้อมเขาออกไป จากนั้นจึงเหวี่ยงหอกทำร้ายกองทัพเยี่ยนไปยังจุดที่หนาแน่น จนผู้คนล้มระเนระนาด
กองทัพเยี่ยนประสบความสูญเสียอย่างหนัก และทหารไม่มีจิตวิญญาณการต่อสู้ที่กล้าหาญอีกต่อไปเหมือนในตอนแรก และเห็นได้ชัดว่าเริ่มท้อในการสู้รบครั้งนี้
แม่ทัพกบฏหยิบค้อนคู่สองอันที่เขาทิ้งไป และในขณะที่เหยียบผู้คนเหมือนมด เขาก็เหวี่ยงค้อนเพื่อฆ่าทหารเยี่ยนโจวจนตาย เขาเดินตรงไปหาฝานฉางอวี้ ยิ้มและพูดว่า “เจ้าลิงผอมนั่น ยังถือว่ามีกำลังอยู่ในมือบ้าง มาให้ปู่ของเจ้าดูสิว่าเจ้าจะรับหมัดของข้าได้สักกี่ครั้ง!”
เซี่ยอู่ฟันคอทหารกบฏและตะโกนใส่ฝานฉางอวี้อย่างบ้าคลั่ง “วิ่ง!”
ฝานฉางอวี้ต้องการที่จะวิ่งหนี แต่เมื่อนางเห็นค้อนในมือของแม่ทัพกบฏแกว่งไปมา และทหารของกองทัพเยี่ยนหลายนายก็ถูกทุบค้อนนี้ทุบตีจนตาย สมองของพวกเขากระเซ็น และพวกเขาก็ลอยออกไปเหมือนถุงผ้า เซี่ยอู่เพื่อปกป้องนาง จึงรีบพุ่งไปหาแม่ทัพกบฏโดยไม่ลังเล แต่นางก็ไม่สามารถขยับเท้าได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม
นางละทิ้งดาบในมือ หยิบมีดสับกระดูกเหล็กสีดำและมีดเจาะเลือดออกมาจากเอวของนาง ใบมีดสองเล่ม เล่มหนึ่งยาวและเล่มหนึ่งสั้นถูกกระแทกอย่างแรงด้วยการเสียดสีกันของโลหะ นางรีบพุ่งไปหาแม่ทัพกบฏ ดวงตาของนางเย็นชาราวกับสายฟ้าสีขาวท่ามกลางพายุฝน
เซี่ยอู่อาศัยความชำนาญของเขาในการฟันแทงไปยังร่างกายของแม่ทัพกบฏ แต่ถูกฝ่ายตรงข้ามผลักลงพื้นอย่างแรง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าครึ่งหนึ่งของร่างกายของเขาแทบหมดสติ เมื่อเห็นว่าค้อนกำลังจะฟาดหน้าเขา และเมื่อคิดว่าศีรษะของเขาคงถูกตีจนเลือดนอง เขาจึงหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่จะเกิดอันตรายถึงชีวิต เขาได้ยินเพียงเสียงเหล็กกระทบกันเท่านั้น
เซี่ยอู่ลืมตาขึ้นและเห็นฝานฉางอวี้คุกเข่าลงครึ่งหนึ่งโดยใช้มีดเชือดหมูเหล็กสีดำสองเล่มรับค้อนแม่ทัพกบฏ
นางกัดฟันอย่างแรงจนเข่าครึ่งหนึ่งทรุดลงกับพื้น
ดวงตาของเซี่ยอู่เริ่มร้อนขึ้นทันที ฝานฉางอวี้กัดฟันพูดออกมาหนึ่งคำ “ไป!”
เซี่ยอู่ไม่ยืดเยื้อ เขากลิ้งตัวเพื่อหลีกเลี่ยงระยะการโจมตีของค้อน และขว้างกริชไปที่แม่ทัพกบฏ
แม่ทัพกบฏต้องการทุบฝานฉางอวี้ด้วยค้อนอีกข้าง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้มันเพื่อปัดกริชออกไป
ฝานฉางอวี้ถือโอกาสหนี ในเวลาเดียวกันนางก็พลิกมีดเขียงสองเล่มในมือของนางขึ้นมา ใบมีดกดลงบนหลังมือของแม่ทัพกบฏและกรีดลึกเข้าไปในกระดูก
เมื่อแม่ทัพกบฏเหวี่ยงค้อนด้วยความเจ็บปวด ฝานฉางอวี้ก็กระโดดกลับเพื่อหลีกเลี่ยงค้อน
แม่ทัพกบฏมองไปที่บาดแผลที่เลือดออกที่หลังมือของเขา จากนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกน “รนหาที่ตาย!”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาไม่สนใจอาการบาดเจ็บที่มือของเขาอีกต่อไป และใช้ค้อนทุบตีอย่างบ้าคลั่ง เพื่อปลิดชีวิตของฝานฉางอวี้
ค้อนในมือของเขาแข็งแกร่งและหนักแปดร้อยชั่ง ฝานฉางอวี้เพื่อรับค้อนช่วยเซี่ยอู่ จึงทำให้บริเวณง่ามนิ้วของนางฉีกขาดและเจ็บปวดอย่างมาก มีดของคนขายเนื้อนั้นยาวไม่พอและหนักไม่พอ ดังนั้นมันจึงไม่มีประโยชน์อะไรเมื่อมันปะทะเข้ากับค้อนของเขา
ตอนนี้ฝานฉางอวี้หยุดรับค้อนในมือของเขาและเพียงแค่หลบ บางครั้งที่นางไม่สามารถหลบได้ นางจึงต้องรับค้อนของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และทำให้เลือดจากง่ามนิ้วย้อมด้ามมีดเป็นสีแดงอีกครั้ง และเมื่อถูกโจมตี มีดเจาะเลือดในมือก็ถูกกระแทกอย่างแรงและหลุดออกไป
เมื่อแม่ทัพกบฏเห็นว่าฝานฉางอวี้สูญเสียอาวุธทั้งหมด เขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น “ข้าจะทุบเจ้าให้กลายเป็นเนื้ออบกองหนึ่ง!”
ฝานฉางอวี้หยิบดาบขนาดใหญ่ที่ตกลงบนพื้นด้วยเท้าของนาง มันกระแทกค้อนอย่างแรงโดยไม่คาดคิดและดาบทหารก็หักออกเป็นสองท่อน
แม่ทัพของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายได้รับบาดเจ็บจากค้อนของแม่ทัพกบฏและไม่สามารถปีนขึ้นไปบนหลังม้าได้อีกต่อไป เขาถูกทหารพาตัวไปในพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราว เขาพูดอย่างไม่คาดคิดว่า “ทหารคนนั้นมาจากกองพันไหน?”
ไม่มีทหารคนใดที่อยู่รอบตัวเขารู้เรื่องนี้
แม่ทัพกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายมองดูอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า “ถ้าเขามีอาวุธที่ดี เขาอาจจะสามารถต่อสู้กับแม่ทัพกบฏผู้นั้นได้ มอบดาบด้ามยาวของข้าให้เขา!”
ทหารหยิบดาบแกะสลักด้ามยาวของเขา และกำลังจะหยิบมันไปให้ฝานฉางอวี้ เซี่ยอู่ผู้กังวลรีบวิ่งเข้ามาและตะโกน “แม่ทัพของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายเว่ยเหยียนอี้อยู่ที่ใด!”
แม่ทัพของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายจำได้ว่าเขาเป็นทหารองครักษ์ของเซี่ยเจิง และรีบเดินออกจากที่พักด้วยอาการบาดเจ็บ “ข้าน้อยอยู่ที่นี่”
ดวงตาของเซี่ยอู่เป็นสีแดง และเขาชี้ไปที่ฝานฉางอวี้ “ส่งกองกำลังไปช่วยฮูหยินเร็วๆ เข้า!”
แม่ทัพของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายตกตะลึงทันที “ฮูหยิน?”
เซี่ยอู่ไม่สนใจอีกต่อไปและกล่าวว่า “ผู้ที่ต่อสู้กับแม่ทัพกบฏผู้นั้นคือฮูหยินของท่านโหว!”
ทันใดนั้นแม่ทัพของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายก็รู้สึกว่าเขามีศีรษะเดียวก็ไม่เพียงพอให้ท่านโหวตัด แต่บาดแผลบนร่างกายของเขาสาหัสมากจนเขาไม่สามารถยกอาวุธได้ ดังนั้นเขาจึงสั่งแม่ทัพหนุ่มให้นำกองกำลังไปช่วย
เซี่ยอู่บอกให้เขาหาม้าแล้วรีบกลับไปช่วยฝานฉางอวี้ แม่ทัพของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายมอบดาบด้ามยาวให้เขา “บางทีมันอาจจะมีประโยชน์!”
เซี่ยอู่ไม่สนใจเรื่องนั้นอีกต่อไป เขารับด้ามดาบยาวและโบกทหารกบฏออกไป และรีบไปหาฝานฉางอวี้
ในอีกด้านหนึ่งฝานฉางอวี้หยิบดาบขนาดใหญ่ขึ้นมาหลายเล่ม แต่พวกมันทั้งหมดถูกทุบหัก เมื่อแม่ทัพกบฏเหวี่ยงค้อนแต่ละครั้ง จนครั้งหนึ่งที่เขาเหวี่ยงค้อนมาแล้วนางหลบไม่ทัน ค้อนนั้นโดนหมวกของนางจนหลุดออก ทำให้ฝ่ายตรงข้ามเห็นได้ชัดเจนว่านางเป็นสตรี
ดูเหมือนแม่ทัพกบฏไม่คาดคิดว่าคนที่เขาต่อสู้ด้วยหลายครั้งจะเป็นสตรี แม้ว่านางจะอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงขนาดนี้ แต่นางก็ยังงดงามอยู่ เขาหัวเราะเสียงดังและพูดว่า “สตรี? พาตัวนางกลับไป! ทหารฉงโจวทุกคนในคืนนี้จะได้เป็นเจ้าบ่าวแล้ว!”
ทหารฉงโจวต่างส่งเสียงตะโกนและจิตวิญญาณการต่อสู้ของพวกเขาก็แข็งแกร่งขึ้น
แม่ทัพกบฏดูเหมือนจะไม่ต้องการสังหารฝานฉางอวี้อีกต่อไป แต่เพียงต้องการจับเป็นเท่านั้น การเหวี่ยงค้อนก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อน แต่กลายเป็นเรื่องยากที่จะรับมือมากขึ้นเรื่อยๆ
ใบหน้าของฝานฉางอวี้เย็นชา และนางก็คว้าหอกจากทหารฉงโจวมาใช้เป็นอาวุธ ทันทีที่อาวุธยาวขึ้น การโจมตีของนางก็รุนแรงขึ้น และการเคลื่อนไหวของนางก็เปิดกว้าง นางถอยหลังไปสองสามก้าว แต่อีกฝ่ายใช้พลังอันดุเดือดทำหอกในมือของนางหักโดยตรง
แม่ทัพกบฏเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและหัวเราะเยาะเย้ย
รอยเลือดถูกเช็ดออกบนใบหน้าของฝานฉางอวี้ นางโยนหอกที่หักในมือของนางออกไป และจ้องมองไปที่ค้อนในมือขวาของแม่ทัพกบฏด้วยสายตาที่ดุร้าย นางกรีดที่มือขวาของเขาซึ่งลึกพอที่จะแสดงให้เห็นกระดูก มันคงจะง่ายกว่าที่จะคว้าค้อนจากมือขวาของเขา
ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจากด้านหลัง “รับดาบ!”
ฝานฉางอวี้มองย้อนกลับไปและเห็นดาบด้ามยาวถูกโยนเข้ามาหานาง
นางเอื้อมมือไปรับมันขึ้นมา แต่แม่ทัพกบฏเหวี่ยงค้อนของเขาไปตรงๆ หากฝานฉางอวี้เอื้อมมือไปหยิบดาบ มือของนางจะถูกค้อนทุบ
นางเพียงแสร้งเอื้อมมือทำท่าทางปลอมๆ เพื่อหยิบดาบด้ามยาวขึ้นมา แต่จริงๆ แล้ว นางเหยียดเท้าของนางและเตะอย่างแรงใต้รักแร้ของมือที่ถือค้อนของแม่ทัพกบฏ แม่ทัพกบฏกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ฝานฉางอวี้แสร้งทำเป็นรับดาบ แต่นางกลับหยิบค้อนออกจากมือของเขาโดยตรงแล้วเหวี่ยงไปที่แม่ทัพกบฏโดยไม่แม้แต่จะหายใจ
แม่ทัพกบฏรีบเหวี่ยงค้อนเข้าสกัด และค้อนขนาดใหญ่ทั้งสองก็ปะทะกัน ทำให้เกิดเสียงโลหะสะท้อน
ค้อนทั้งสองกระทบกัน และแม่ทัพกบฏก็ตกใจมากจนเขาเซกลับไป และค้อนในมือของเขาก็เกือบจะหลุดลอยไป
เนื้อบนใบหน้าของเขาสั่นเทา และในที่สุดเขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อสตรีที่อยู่ตรงหน้าเขามีอาวุธที่เทียบเคียงเขาได้ นางก็ไม่จำเป็นต้องแพ้เขาอีกต่อไป
ฝานฉางอวี้ไม่มีความตั้งใจที่จะหยุดเลย และนางยังคงใช้ค้อนทุบคู่ต่อสู้ต่อไป ค้อนอันที่สองกระแทกเข้าที่กรามของแม่ทัพกบฏจนแตกออก นางยิ้มกว้างภายใต้การจ้องมองอย่างหวาดกลัวของแม่ทัพกบฏและพูดอย่างเหน็บแนม “ข้าจะสอนวิธีทำเนื้ออบให้เจ้า!”
หลังจากพูดสิ่งนี้ นางก็จับด้ามค้อนด้วยมือของนางที่มีเลือดหยด และโจมตีแม่ทัพกบฏด้วยค้อน ฝ่ายตรงข้ามใช้ค้อนเพื่อสกัดกั้นนางโดยสัญชาตญาณ แต่ทั้งเขาและค้อนก็ถูกกระแทกไปข้างหลัง
ค้อนอันหนึ่งฝังลึกอยู่ในช่องท้องของเขา และมันถูกทุบเข้าไปในเนื้อของเขาจริงๆ
เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่สุดท้ายเขาก็กระอักเลือดออกมาเต็มคำ ดวงตาของเขาเบิกกว้างและล้มลงอย่างสิ้นเชิง
สนามรบขนาดใหญ่ดูเหมือนจะเงียบลงในทันใด
ทหารกบฏที่เคยมองฝานฉางอวี้อย่างเหลาะแหละมาก่อน ตอนนี้กำลังวิ่งไปรอบสนามรบด้วยใบหน้าขาวราวกับเห็นผี
ไม่ต้องพูดถึงกลุ่มกบฏ แม้แต่คนของนางเองก็รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อมองดูฝานฉางอวี้
พวกทหารรวมตัวกันในระยะไกลและไม่กล้าเข้าใกล้ฝานฉางอวี้
แม่ทัพที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสหลายคนที่พักลงบนเนินเตี้ยๆ ในระยะไกล กลืนน้ำลายลงอย่างแรง
หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “นางเป็นฮูหยินของท่านโหวของเราหรือ”
อีกคนหนึ่งถามด้วยเสียงแผ่วเบา “ฮูหยินทุบคนที่มีลักษณะคล้ายภูเขาลูกเล็กนั้นกระเด็นไปได้อย่างไร”
ทันทีที่ถามคำถามนี้ หลายคนก็ตกอยู่ในความเงียบ
ฮูหยินของพวกเขา แข็งแกร่งกว่าแม่ทัพกบฏผู้ทรงพลังอีกหรือ?
หลังจากที่เซี่ยอู่แน่ใจว่าแม่ทัพกบฏเสียชีวิตแล้ว เขาก็รีบไปหาฝานฉางอวี้และถามว่า “แม่นางฝาน ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองคนตรงหน้า และรู้สึกว่าทุกสิ่งที่ขวางหน้านางดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเลือดชั้นหนึ่ง นางรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว และดวงตาของนางดูเหมือนจะพร่าเลือนแต่นางก็ไม่สามารถเป็นลมได้
นางวางมือบนเข่าและถอยกลับครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า “ไม่เป็นไร”
เซี่ยอู่รีบหยิบถุงน้ำออกจากม้า เปิดมันแล้วส่งให้ฝานฉางอวี้ “แม่นางฝานดื่มน้ำกลั้วปากเสียก่อน ผู้ที่ไปสนามรบเป็นครั้งแรกจะมีอาการฝันร้ายหลายวันหลังจากกลับมา”
ฝานฉางอวี้กลั้วปากดื่มน้ำ และในที่สุดก็ระงับอาการคลื่นไส้ได้
นางไม่เคยเห็นฉากสังหารอันกว้างใหญ่และน่าสลดใจเช่นนี้ ราวกับว่าผู้คนที่ถูกแทงด้วยดาบไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
แต่ในสนามรบถ้าเราไม่ฆ่า เราก็จะถูกฆ่า
ยังคงมีความปั่นป่วนในหมู่ทหารที่อยู่ไม่ไกล เซี่ยอู่มองดูและเดินไปหาแม่ทัพกบฏที่เสียชีวิตพร้อมดาบ
ฝานฉางอวี้ถามเขาว่า “เจ้าจะทำอะไร?”
เซี่ยอู่ตอบว่า “ตัดศีรษะแม่ทัพศัตรูออกเพื่อข่มขู่ทหารกบฏให้ยอมจำนน”
ฝานฉางอวี้มองไปที่มีดเชือดหมูที่นางทิ้งไว้ไม่ไกล นางคิดว่ามีดในมือของนางถูกเขากระแทกหลายครั้งและยังถูกดูถูก ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ข้าจะทำมันเอง”
เซี่ยอู่พร้อมที่จะจัดการ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้เขาก็ก้าวออกไป
ฝานฉางอวี้เคยสังหารคนมาก่อน แต่การตัดศีรษะคนนี่เป็นครั้งแรกที่นางทำมัน
มีดสับกระดูกเหล็กสีดำคมมาก
เพียงแต่ว่าบุคคลนั้นเสียชีวิตไประยะหนึ่งแล้ว และมีดของนางก็ไม่ได้ทำให้เลือดกระเซ็น
เซี่ยอู่หยิบศีรษะของแม่ทัพศัตรูขึ้นมาและตะโกนไปยังสถานที่ที่ยังมีความโกลาหลอยู่ในระยะไกล “แม่ทัพของพวกเจ้าตายแล้ว ผู้ที่วางอาวุธลงและยอมจำนนจะมีชีวิตอยู่ต่อไป!”
กลุ่มกบฏจากในระยะไกลมองหน้ากันก่อน จากนั้นจึงลดอาวุธลงทีละคน
เสียงกีบม้าดังกึกก้องดังมาแต่ไกล กองทัพเยี่ยนโจวซึ่งเพิ่งยุติการสู้รบ รู้สึกเหนื่อยล้าแต่จำเป็นต้องตื่นตัว
โชคดีที่หน่วยสอดแนมปีนขึ้นไปบนทางลาดสั้นและมองดูธงทหารที่ฝ่ายตรงข้ามถืออยู่ แล้วตะโกนลงไป “เป็นกองกำลังของเรา!”
ตั้งแต่แม่ทัพไปจนถึงทหารธรรมดา ทุกคนต่างถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ถ้านางไม่กังวลเกี่ยวกับศพและเลือดที่มีอยู่ทุกที่ในสนามรบ ฝานฉางอวี้คงอยากจะนั่งลง
นางเหนื่อยมาก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางรู้สึกเหนื่อยมาก ตอนนี้นางไม่อยากแม้แต่จะขยับนิ้วเลยด้วยซ้ำ
เสียงกีบม้ากำลังใกล้เข้ามา ดวงอาทิตย์อัสดงราวกับสีของเลือด เสียงห่านป่าร้องอยู่บนฟากฟ้า
ฝานฉางอวี้มองไปที่กองกำลังทหารที่มาพร้อมกับทรายสีเหลืองฟุ้งทั่วท้องฟ้า ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเพิ่งประสบกับการต่อสู้ที่ดุเดือด มีรอยเลือดสดบนขาม้า ชุดเกราะ และอาวุธของพวกเขา รวมทั้งกลิ่นคาวเลือด
นางเหลือบมองแม่ทัพที่กำลังขี่ม้าอยู่ข้างหน้า มันเป็นการมองแบบสบายๆ แต่นางก็หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว นางเงยหน้าขึ้นมองแล้วดึงเซี่ยอู่ออกไปด้านข้างแล้วถามว่า “ทำไมแม่ทัพของเจ้าที่สวมเกราะอ่อนบนไหล่มีกิเลน ขี่ม้าตัวสูงวิ่งอยู่ข้างหน้า ถึงดูคล้ายกับสามีของข้านักล่ะ?”
เซี่ยอู่มองไปที่ฝานฉางอวี้ เขาเปิดปากของเขาแต่เขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ