บทที่ 82
ภายในกระโจม เซี่ยเจิงมองไปที่เลือดไก่บนเสื้อผ้าและเสื้อคลุมของเขาและขมวดคิ้ว “เลือดมากเกินไปหรือเปล่า?”
กงซุนหยินสั่งให้เซี่ยชีนำไก่ป่าที่เพิ่งเชือดไปที่ครัวสนามเพื่อทำน้ำแกงและพูดว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่เคยไปเยี่ยมคนป่วยที่กระโจมทหารเสียหน่อย ทหารที่บาดเจ็บแขนขาขาด มีใครบ้างที่เลือดไม่เต็มตัว แม่นางฝานช่วยเหลือทหารในกระโจมผู้บาดเจ็บมาตั้งมาก หากไม่ทำมากเช่นนี้ แล้วเกิดนางไม่เห็นใจเจ้า จะทำเช่นไรล่ะ?”
ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่ามีขนไก่ติดเสื้อคลุม ซึ่งไก่ป่าได้ทิ้งไว้ตอนกระพือปีกขณะที่มันดิ้นรนและยังไม่ได้ทำความสะอาดให้ดี เขาจึงรีบหยิบมันออกมา
เขาพบว่าแม้ว่าแม้ใบหน้าของเซี่ยเจิงจะซีดและมีรอยดำเขียวคล้ำเล็กน้อยใต้ตาของเขา แต่เขาไม่มีไข้สูงเลย เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เมื่อคืนเจ้าตากลมหนาวมาทั้งคืนแล้วยังสระผมด้วยน้ำเย็นด้วยซ้ำ ทำไมถึงไม่มีอาการไข้เลย?”
เซี่ยเจิง “……”
กงซุนหยินปล่อยไปตามยถากรรมแล้วพูดว่า “เพียงเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับกลยุทธ์ทุกข์กายนี้”
เสียงของเซี่ยอู่ดังขึ้นนอกกระโจม “เขาอยู่ข้างใน!”
กงซุนหยินก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วและนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ เพื่อแสดงท่าทางน่าสงสาร
หลังจากที่ฝานฉางอวี้รีบเข้าไปในกระโจมพร้อมกับแพทย์ทหาร นางก็เห็นเซี่ยเจิงนอนหน้าซีดและอ่อนแรงอยู่บนเตียงทันที โดยมีเลือดจำนวนมากอยู่บนเสื้อผ้าของเขา
หัวใจของนางตึงเครียดและนางก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “เหยียนเจิ้ง!”
ดวงตาของเซี่ยเจิงปิดแน่น ริมฝีปากบางของเขาแห้งแตก ใบหน้าของเขาซีดราวกับหิมะ ผมที่ยุ่งเหยิงของเขากระจัดกระจายอยู่ตรงหน้าผาก ขอบตาของเขาเป็นสีคล้ำเช่นกัน เขาดูซีดเซียวและบอบบาง
ฝานฉางอวี้รู้สึกราวกับว่าหัวใจของนางถูกบีบแน่นด้วยมือใหญ่คู่หนึ่ง และเลือดสีเข้มบนเสื้อคลุมก็บาดตาของนาง ทำให้ขอบตาแสบยิ่งนัก
ผ่านไปแค่คืนเดียว ทำไมจู่ๆ คนที่สบายดีเมื่อวานถึงกลายเป็นแบบนี้?
ความมีเหตุผลที่เหลืออยู่สนับสนุนให้นางถอยออกไปหนึ่งก้าว นางหันกลับมาแล้วพูดกับแพทย์ทหาร “ท่านหมอ ตรวจชีพจรของเขาเร็วเข้า!”
แพทย์ทหารก็รู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน เขากลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเซี่ยเจิง ดังนั้นเขาจึงรีบวางมือบนข้อมือของเซี่ยเจิง เพื่อจับชีพจรของเขา เมื่อเขาสัมผัสถึงความรู้สึกของชีพจรที่เต้นอยู่ใต้นิ้วของเขา แพทย์ทหารก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาเห็นกงซุนหยินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังมองมาที่เขา
แพทย์ทหารส่งเสียงครวญครางอย่างรวดเร็ว แสดงสีหน้าเคร่งขรึมและตรวจชีพจรของเขาต่อไป ซึ่งทำให้หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นรัว
หลังจากนั้นไม่นาน แพทย์ทหารก็ดึงมือของเขากลับแล้วพูดว่า “แม่นางฝาน อาการป่วยของสามีเจ้าอันตรายมากทีเดียว!”
ฝานฉางอวี้รีบพูดว่า “ท่านหมอ ได้โปรดช่วยเขาด้วย!”
แพทย์ทหารลูบเคราแพะแล้วกล่าวว่า “เขาไอเป็นเลือดแบบนี้ คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ เขาน่าจะมีเลือดคั่งอยู่ในปอด เขาต้องบำรุงหยินและทำให้ปอดชุ่มชื้นแก่ปอด นอกจากนี้เขาเสียเลือดมากเกินไปและมีธาตุไฟลุกลามในตับ เขาต้องบำรุงเลือดด้วย ข้าจะจัดยาให้เขาก่อน แต่ทางที่ดีควรมีคนคอยดูเขาอยู่ตลอดเวลาเพื่อป้องกันไม่ให้เขาไอเป็นเลือดอีก”
ตอนนี้ฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยความกลัวและพูดอย่างเร่งรีบ “ข้าจะเฝ้าดูเขาทุกย่างก้าว”
แพทย์ทหารลงไปเตรียมยา ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิงที่นอนจมกองเลือดอยู่ ปลายจมูกของนางเริ่มแสบ และนางก็โทษตัวเองอยู่ในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
อาการบาดเจ็บสาหัสของเหยียนเจิ้งยังไม่หายดี ทำไมเมื่อวานนางถึงโกรธขนาดนี้ และทำไมนางถึงบอกว่าจะไม่มาที่นี่อีก?
หากมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับเหยียนเจิ้ง นางคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต
ทันทีที่กงซุนหยินเห็นสีหน้าของฝานฉางอวี้ เขาก็รู้ว่าแผนสำเร็จแล้ว และเขาก็ปลอบใจนาง “แม่นางฝาน อย่ากังวลมากเกินไป น้องเหยียนเป็นคนโชคดี สวรรค์ต้องคุ้มครองอย่างแน่นอน”
ทันทีที่ฝานฉางอวี้เข้ามาในกระโจม ความสนใจทั้งหมดของนางก็มุ่งไปที่เซี่ยเจิง จากนั้นนางถึงรู้ว่ากงซุนหยินก็อยู่ที่นั่นด้วยและถามว่า “ท่านกงซุนก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ”
ใบหน้าของกงซุนหยินไม่ได้แดงเมื่อเขาโกหก และเขาก็ไม่ได้หายใจติดขัด “จู่ๆ น้องเหยียนก็ไอเป็นเลือด และเสี่ยวอู่ก็ตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง ข้าบังเอิญกำลังตรวจตราอยู่กระโจมใกล้เคียง ดังนั้นจึงบอกให้เขาไปตามหมอ และข้าก็ดูแลน้องเหยียนแทนเขา”
ฝานฉางอวี้แสดงความขอบคุณต่อกงซุนหยิน กงซุนหยินยิ้มและกล่าวว่า “ทุกคนล้วนเป็นบุรุษที่ภักดีต่อต้าอิน อีกทั้งมีใจรักชาติบ้านเมืองเข้าร่วมกองทัพเพื่อสู้กับศัตรู พวกเขาปกป้องแม่น้ำและภูเขาของต้าอินไว้ด้วยชีวิตของพวกเขา ข้าไม่มีสิ่งใดจะกล่าวได้นอกจากคำว่าขอบคุณ ในเมื่อแม่นางฝานอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเขาต่อ ข้าก็ขอตัวก่อนล่ะ”
หลังจากส่งกงซุนหยินออกไปแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ย้ายม้านั่งตัวน้อยไปนั่งข้างเตียงของเซี่ยเจิงและพูดว่า “เจ้าต้องหายดี”
อาจเป็นเพราะนางอยู่ใกล้เกินไป ฝานฉางอวี้ได้กลิ่นเลือดบนเสื้อคลุมและสูดดมอย่างแรงในทันใด
นางเชือดหมูและไวต่อกลิ่นเลือดหมูมาก และทุกวันนี้นางก็ไม่ใช่คนแปลกหน้ากับกลิ่นเลือดมนุษย์ด้วย แต่เลือดบนผ้าห่มไม่เพียงแต่มีกลิ่นคาว แต่ยังมีกลิ่นขนไก่จางๆ ด้วย?”
นางเข้ามาใกล้และกำลังจะดมกลิ่นอย่างระมัดระวัง แต่เซี่ยเจิงซึ่งอยู่ในอาการไม่ได้สติมาเป็นเวลานาน จู่ๆ ก็เปิดขนตาและลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแอ
ฝานฉางอวี้ลืมทุกอย่างในทันทีและพูดด้วยความประหลาดใจ “เหยียนเจิ้ง เจ้าฟื้นแล้วเหรอ?”
เซี่ยเจิงมองดูนางสักพักแล้วพูดว่า “เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
เสียงของเขาแหบแห้งราวกับว่าเขาเจ็บคอจากการไอมากเกินไป
ประโยคดังกล่าวทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกไม่สบายใจ นางประคองเขาแล้วพูดว่า “ท่านหมอบอกว่าการไอเป็นเลือดของเจ้าเป็นอาการบาดเจ็บภายในและต้องทำการรักษา นับแต่นี้ไปข้าจะอยู่ที่นี่ ดูแลเจ้าขณะพักฟื้นเอง”
ริมฝีปากซีดของเซี่ยเจิงมีเลือดแห้งติดอยู่ และเขาก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ เขาพูดช้าๆ “ข้าได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้าในจี้โจวแล้ว”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรและเงียบไปสักพัก นางเพียงแต่ฟังเขาพูดต่อไปด้วยความยากลำบาก “หลังจากประสบเรื่องราวมามากมาย เจ้าไม่ใช่หญิงธรรมดาที่รู้แต่วิธีเชือดหมูในตำบลหลิงอันอีกต่อไปแล้ว หลังจากที่เจ้ากลับมาเมื่อวาน ข้าผิดเองที่ตำหนิเจ้า”
การได้ยินเขาขอโทษอีกครั้งสำหรับคำพูดที่รุนแรงที่เขาพูดเมื่อวานนี้ทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกละอายใจมากยิ่งขึ้น นางลดสายตาลงและพูดด้วยเสียงต่ำ “สิ่งที่เจ้าพูดล้วนถูกต้อง ข้าแค่โชคดีที่ข้าและทหารที่ลงจากภูเขาหนีมาได้โดยไม่ได้รับอันตราย หากน้องอาชีนำกำลังเสริมมาไม่ทัน ข้าและทหารที่ไปปล้นค่ายศัตรูคงถูกเหยียบย่ำตายภายใต้กีบม้าของพวกกบฏ”
นางเตรียมพร้อมทางจิตใจและในที่สุดก็มีความกล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองและมองเซี่ยเจิงโดยตรงและพูดว่า “ข้าโกรธเจ้าอย่างไร้เหตุผลหลังจากที่ได้รับบทเรียนจากเจ้า มันเป็นเพราะความใจแคบของข้าเอง”
ในขณะนี้ นางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เมื่อเห็นว่ายังมีเลือดติดอยู่บนริมฝีปากของเซี่ยเจิงมากมาย นางจึงเอาน้ำร้อนมาเช็ดปากให้เขา
เซี่ยเจิงมองไปที่นางและขมวดคิ้วเล็กน้อย
ทำไมนางถึงใจแคบ?
เมื่อเซี่ยอู่นำยาที่ต้มสุกมาให้ ฝานฉางอวี้ก็ตักยามาเต็มช้อนแล้วป้อนให้เซี่ยเจิง
เสื้อคลุมหนาที่ฝานฉางอวี้นำกลับมาให้เซี่ยเจิงจากค่ายกบฏนั้นถูกใช้เป็นเครื่องนอน และตอนนี้ก็เปื้อนไปด้วยเลือด ฝานฉางอวี้รู้ว่าเขาชอบของสะอาด ดังนั้นนางจึงกลับไปที่พักของตนเองและนำเสื้อคลุมที่นางและฉางหนิงคลุมตัวในเวลากลางคืนมาให้เซี่ยเจิงก่อน และเตรียมที่จะซักเสื้อคลุมที่เปื้อนเลือดและเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดบนร่างกายของเซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงกลัวว่าฝานฉางอวี้จะพบบางสิ่งบางอย่างผิดปกติขณะซักผ้าเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงรีบให้คนนำมันไปซัก
ในตอนกลางคืนฝานฉางอวี้ต้องการดูแลเซี่ยเจิง แต่นางกังวลว่าฉางหนิงจะอยู่คนเดียวในกระโจม เมื่อเห็นว่ามีเตียงทหารว่างอยู่ในกระโจมทหาร นางจึงไปพาฉางหนิงมานอนที่นี่
เมื่อนางจัดเตียงอีกครั้ง นางก็พูดอย่างสับสน “มีคนมากมายเบียดเสียดกันในกระโจมทหารที่ได้รับบาดเจ็บทางนั้น ทำไมที่นี่ถึงมีเตียงว่างมากมายและไม่มีใครถูกส่งมาเลยล่ะ?”
แพทย์ทหารหลายคนอยากจะหลีกเลี่ยงเซี่ยเจิงยังสายเกินไป และพวกเขาจะกล้าดียังไงที่นำทหารที่บาดเจ็บมาไว้ในกระโจมทหารที่นี่
ทั้งน้ำมันตะเกียงและเทียนมีค่าบนภูเขา ในตอนกลางคืน กระโจมทหารเกือบทั้งหมดจะจุดไฟด้วยเตาอั้งโล่
ใบหน้าของเซี่ยเจิงครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยชั้นแสงสีเหลืองอันอบอุ่น คิ้วที่ชัดเจนของเขาราวกับลายเส้นหมึก และใบหน้าของเขามีรูปทรงที่ชัดเจน เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย และมองไปที่ฝานฉางอวี้ที่กำลังจัดเตียงและพูดเรื่องไร้สาระด้วยท่าทางจริงจัง “ข้าก็ไม่รู้ บางทีหมอทหารอาจมีการเตรียมการของตัวเอง”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับการจัดการค่ายทหาร ดังนั้นนางจึงไม่คิดถึงปัญหานี้อีก หลังจากจัดเตียงให้ฉางหนิงที่ง่วงนอนมากจนหลับไป นางก็พูดกับเซี่ยเจิง “ถ้าอยากดื่มน้ำหรืออยากเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน ก็เรียกข้านะ”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินคำว่า ‘เข้าห้องน้ำ’ หูของเขาก็รู้สึกร้อน และเขามองดูฝานฉางอวี้ด้วยความสับสน
ดวงตาของฝานฉางอวี้สบกับดวงตาของเขา และทันใดนั้นใบหน้าของนางก็ร้อนขึ้น นางหันกลับมาแล้วพูดว่า “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เพียงแค่เรียกข้า แล้วข้าจะไปตามทหารที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อขอความช่วยเหลือ”
เพื่อให้ง่ายต่อการดูแลเซี่ยเจิง เตียงที่ฝานฉางอวี้และฉางหนิง นอนอยู่นั้นอยู่ติดกับเซี่ยเจิง โดยมีระยะห่างระหว่างพวกเขาเพียงไม่ถึงสามฉื่อ
ช่วงนี้นางเหนื่อยมากจนแทบจะหลับไปทันทีที่ศีรษะแตะหมอน
หลังจากฟังเสียงหายใจยาวของพี่น้องสองคน เซี่ยเจิงก็หันหน้าไปทางด้านข้างของเตียง ยังมีท่อนฟืนที่กำลังลุกไหม้อยู่ในเตาอั้งโล่ ทำให้ใบหน้าที่สงบสุขนั้นดูงดงามมากขึ้นจนไม่อาจพรรณนาได้
ความสั่นไหวเกิดขึ้นในใจของเขา รุนแรงราวกับมดนับหมื่นรุมกัด เซี่ยเจิงจ้องไปที่ริมฝีปากของฝานฉางอวี้ที่มุ่ยเล็กน้อยเพราะนอนตะแคงเป็นเวลานาน ความมืดในดวงตาของเขามืดมิดกว่าความมืดในเวลากลางคืน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลย เขาหันหน้าไปทางอื่นแล้วหลับตาลง
ในวันที่สอง ทหารที่ได้รับบาดเจ็บกลุ่มใหม่ถูกย้ายไปยังกระโจมที่นี่ บางคนได้รับบาดเจ็บที่มือและบางคนได้รับบาดเจ็บที่เท้า อย่างไรก็ตาม พวกเขาใช่จะนอนอยู่บนเตียงทหารโดยไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แต่พวกเขาสามารถดูแลตัวเองได้
ฝานฉางอวี้รับหน้าที่ต้มยาให้กับทหารที่ได้รับบาดเจ็บเหล่านี้ เพื่อที่จะได้สะดวกในการดูแลเซี่ยเจิงที่นี่ในตอนกลางวัน และนางก็พาฉางหนิงมานอนที่นี่ในเวลากลางคืน และเซี่ยเจิงก็มอบหมายให้ทหารที่ได้รับบาดเจ็บใหม่ช่วยดูแลพวกเขา
ทหารที่ได้รับบาดเจ็บใหม่พูดคุยได้ง่าย และพวกเขาก็ไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าพวกเขาแตกต่างจากทหารที่ได้รับบาดเจ็บที่นางเคยดูแลมาก่อน แต่เมื่อพิจารณาว่าคนแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน นางก็ไม่ได้สนใจจริงจังกับพวกเขามากนัก
นางไม่รู้เลยว่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บเหล่านี้เป็นผลมาจากเซี่ยเจิงสั่งให้กงซุนหยินย้ายผู้บาดเจ็บจากทหารองครักษ์ หลังจากฟังคำถามของฝานฉางอวี้เมื่อคืนก่อน
เพียงชั่วพริบตา ครึ่งเดือนผ่านไป
เมื่อฝานฉางอวี้มีเวลาว่างจากการดูแลทหารที่ได้รับบาดเจ็บ นางก็หยิบหนังสือสองสามเล่มออกจากถุงผ้าแล้วศึกษามัน บังเอิญว่าเหยียนเจิ้งอยู่ข้างๆ นางก็เหมือนมีอาจารย์อยู่ด้วย นางสามารถถามเขาโดยตรงถ้าไม่เข้าใจ
เซี่ยเจิงเห็นว่าฝานฉางอวี้กำลังถือ ‘เม่งจื่อ’ และถามว่า “เจ้าเรียนคัมภีร์หลุนอวี่ว์จบแล้วหรือ?”
ฝานฉางอวี้พูดตามความเป็นจริง “ข้าเรียนจบแล้ว”
ทันใดนั้นฉากที่นางพบกับพวกโจรครั้งแรก และฉากที่นางปกป้องหลี่ฮวายอันก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา เขาถามนางว่า “เจ้าเรียนรู้ด้วยตนเองหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “บทความในนั้นวิจิตรงดงามมาก แต่ข้ายังคงไม่เข้าใจหลายส่วนหลังจากอ่านคำอธิบายประกอบ ตอนที่ข้าสร้างเขื่อนที่ต้นน้ำของจี้โจว ข้าได้พบกับชายชราที่มีใบหน้าเย็นชาแต่ใจดี เขาสอนข้าทุกอย่าง”
เมื่อพูดถึงผู้อาวุโสเถา ก็มีความเลื่อมใสบนใบหน้าของฝานฉางอวี้มากขึ้นเล็กน้อย “เจ้าไม่รู้ ชายชราคนนั้นก็เป็นคนที่โดดเด่นเช่นกัน ต่อมาเขาได้เป็นเจ้าหน้าที่ในกองทัพ แม้ว่าเขาจะชราภาพแล้วแต่เขาไม่มีลูก ช่างน่าสงสารมาก เขามีศิษย์เพียงคนเดียว แต่ศิษย์ของเขาก็ไม่สนใจเขา ตอนที่เขาขุดหินกับข้าบนภูเขาเขาก็ด่าศิษย์คนนั้นของเขาทุกวัน!”
เซี่ยเจิงรู้สึกโล่งใจเพราะนางไม่ได้เรียนมันจากหลี่ฮวายอัน เมื่อได้ยินฝานฉางอวี้พูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์ก่อนหน้านี้ของนางที่ถูกเข้าใจผิดว่าและถูกจับให้ขุดหินเพื่อสร้างเขื่อน เขารู้สึกละอายใจเล็กน้อย
เขาเป็นคนคิดแผนการ แต่คนที่รับผิดชอบในการสร้างเขื่อนทั้งหมดมาจากฝั่งของเฮ่อจิ้งหยวน ตอนนั้นเขาอยู่ในเยี่ยนโจว และเขาไม่รู้จริงๆ ว่าฝานฉางอวี้ถูกกักขังอยู่ที่นั่น
ในท้ายที่สุด เขาแสดงความคิดเห็นเฉพาะคำพูดของฝานฉางอวี้ “ศิษย์ไม่เคารพอาจารย์ ตอนนี้เขามีอำนาจแล้ว จากนี้ไปก็เป็นเพียงเรื่องของการสอนบทเรียนให้แก่ศิษย์ของเขา”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเซี่ยเจิงและพูดอย่างไม่พอใจ “แม้ว่าผู้อาวุโสเถาปากจะบอกว่าไม่ให้อภัย แต่เขากลับใจกว้าง”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินว่าชายชราแซ่เถา เขาก็หยุดเล็กน้อยแล้วเลื่อนนิ้วไปบนหน้าหนังสือแล้วถามว่า “เขามีนามว่าอะไร?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าก็ไม่รู้ เขาบอกแค่ว่าเขาแซ่เถา”
มีผู้คนมากมายที่ใช้แซ่เถาในโลกนี้ เซี่ยเจิงคิดถึงสิ่งที่ฝานฉางอวี้พูดเกี่ยวกับชายชราที่ดุด่าศิษย์ตาขาวของเขาทุกวัน สิ่งนี้อาจกล่าวได้ว่าไม่เกี่ยวข้องกับราชครูเถา
อาจารย์อยู่อย่างสันโดษมาหลายปีแล้ว ถ้าเขาออกมาจากภูเขา ก็ควรจะมาหาเขา
เขารวบรวมความคิดของเขาและพูดว่า “เนื่องจากเขาใจดีต่อเจ้า ต่อไปข้าจะเลื่อนตำแหน่งให้เขา”
ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกมา ฝานฉางอวี้ก็จ้องมองเขาด้วยสีหน้าแปลกๆ
เซี่ยเจิงรู้ว่าเขาทำผิดพลาดและไม่มีเวลาแก้ตัว ดังนั้นเขาจึงได้ยินฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและพูดว่า “ผู้อาวุโสเถาเป็นทหารในสังกัดแม่ทัพถังแล้ว เจ้าจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาได้อย่างไร เจ้าไม่ใช่แม่ทัพเสียหน่อย อย่าพูดไร้สาระแบบนี้ถ้าผู้อาวุโสเถาได้ยินเข้าจะรู้สึกแย่ขนาดไหน”
เซี่ยเจิงสำลักแล้วพูดว่า “ข้าพูดถึงอนาคต”
ฝานฉางอวี้ดูสิ้นหวัง “เจ้าแน่ใจหรือ ว่าจะสามารถเป็นแม่ทัพได้”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงกระตุกเล็กน้อย และเขาละสายตาจากม้วนหนังสือ “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้ามีตำแหน่งที่สูงกว่าแม่ทัพ?”
ฝานฉางอวี้สับสน “จะมีตำแหน่งอะไรสูงกว่าแม่ทัพ?”
เซี่ยเจิงพูดราวกับไม่ได้ตั้งใจ “ตำแหน่งโหวและอัครมหาเสนาบดี”
ฝานฉางอวี้หยุดตอบเขาและถามเขาว่า “แผลยังเจ็บอยู่ไหม?”
เซี่ยเจิงซึ่งได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันมาหลายวัน ไม่รู้ว่าฝานฉางอวี้หมายถึงอะไรที่จู่ๆ ก็ถามเขา ดังนั้นเขาจึงพิจารณาและพูดว่า “ไม่เป็นไร แค่นิดหน่อยเท่านั้น”
จริงๆ แล้วมันก็ค่อนข้างหายดีอยู่แล้ว ตราบใดที่ไม่ใช้กำลังใดๆ มันก็จะไม่เจ็บมากนัก
ฝานฉางอวี้ยื่นชามยาให้เขา “ดื่มยาก่อน หากหายจากอาการบาดเจ็บ แล้วค่อยคิดถึงการเป็นเม่ทัพ”
เซี่ยเจิง “……”
สองวันต่อมา อาการบาดเจ็บของเซี่ยเจิงยังคงไม่มี ‘อาการดีขึ้น’ กงซุนหยินผู้ซึ่งประสบปัญหาด้านการทหารมากมาย และมีอาการปวดศีรษะ จึงได้ไปพบแพทย์ด้วยขอบตาดำคล้ำที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ฝานฉางอวี้ไม่ได้เห็นเขามาระยะหนึ่งแล้ว และทันใดนั้นก็เห็นกงซุนหยินซึ่งมีขอบตาดำคล้ำก็ตกใจและสะดุ้ง “ท่านกงซุนเป็นอย่างไรบ้าง”
ไอสังหารของกงซุนหยินลดลง และเขาก็ฝืนยิ้มอ่อนโยน “ข้ายุ่งอยู่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ท่านกงซุนต้องใส่ใจสุขภาพให้มากขึ้น”
กงซุนหยินตอบด้วยรอยยิ้มและถามว่า “สามีของเจ้าอาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “แพทย์ทหารบอกว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสภายในและจำเป็นต้องพักฟื้นอย่างช้าๆ บาดแผลของเขายังคงเจ็บอยู่”
กงซุนหยินยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขา แต่เขาก็กัดฟันและพูดว่า “จริงเหรอ? ข้าจะไปดูหน่อย”
บังเอิญว่าฝานฉางอวี้ต้องต้มยา ทันทีที่กงซุนหยินเข้าไปในกระโจม เขาก็โบกมือให้ทหารองครักษ์ที่นอนอยู่ในกระโจมมาครึ่งเดือนแล้วออกไป ทหารเหล่านั้นสะเก็ดบนบาดแผลเริ่มหลุดออกแล้ว แต่ทำได้แค่แสร้งทำป่วยในขณะที่ผ้าพันแผล เขามองไปที่เซี่ยเจิงที่กำลังงีบหลับโดยมีหนังสือปิดหน้าอยู่ เขาขบฟันกรามและหยิบหนังสือออกแล้วคำราม “เจ้า……หากอาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่ดีขึ้น ข้าคงจะต้องตายในกองเอกสารราชการนั่น!”
ตอนเขาคิดแผนนี้ขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าตนเองจะต้องทำงานหนักขนาดนี้ กงซุนหยินรู้สึกเสียใจในตอนนี้
คนตรงหน้าช่างพักผ่อนสบายเสียจริง แต่เขาเหนื่อยพอๆ กับลาที่ทำงานในโรงสี
ไม่สิ! แม้แต่ลาก็ยังสบายกว่าเขา!
เขาทำเรื่องเลวร้ายอะไร! ขุดหลุมให้ตัวเองกระโดดลงไป!
เมื่อไม่มีหนังสือมาบังใบหน้า แสงแดดที่ส่องสว่างทำให้เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว เขาลืมตาขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน เขาอาจจะกินอิ่มและนอนหลับสบายมากในช่วงนี้ และใบหน้านั้นก็กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง และเมื่อเขาได้เห็นมัน ดวงตาของกงซุนหยินก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เขาอยากจะบีบคอคนตรงหน้าและเรียกร้องชีวิตของเขา
ทันทีที่เซี่ยจิ่วเหิงซ่อนตัวอยู่ที่นี่และแกล้งทำเป็นป่วย เนื่องจากกลัวฝานฉางอวี้จะสังเกตเห็น นับแต่นั้นเขาก็ไม่ได้ทำงานอะไร เขาเพียงสั่งการทหารองครักษ์ส่วนตัวที่แกล้งทำเป็นป่วยให้มาส่งข้อความถึงเขา เพื่อสั่งให้เขาทำสิ่งต่างๆ อีกที
เมื่อกงซุนหยินหลับตาลง กองเอกสารราชการที่ยังไม่เสร็จก็กองอยู่ตรงหน้าของเขา และมันกำลังจะฆ่าเขา!
เซี่ยเจิงลุกขึ้นนั่งและเพิกเฉยต่อความบ้าคลั่งของกงซุนหยิน เขาเหลือบมองหนังสือที่มีรอยย่นและเงยหน้าขึ้นมองอย่างเหนื่อยล้า ดวงตาของเขาดูไม่มีความสุขเล็กน้อย “เอามันมานี่”
เมื่อเห็นเขาเช่นนี้ กงซุนหยินก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หน้าปกและพบคำว่า ‘เม่งจื่อ’ เขียนอยู่บนนั้น เขารู้สึกแปลกๆ และพูดว่า “เจ้าได้เรียนรู้ตำราทั้งสี่จนรู้แจ้ง ทำไมถึงยังเอามันมาอ่านบนภูเขา?”
เขาพูดอย่างสงสัย “ถ้าเจ้าให้ความสำคัญกับมันมาก มันต้องมีอะไรใช่ไหม?”
หลังจากพลิกดู เขาก็พบคำอธิบายประกอบแบบละเอียดคำต่อคำ แม้ว่าแบบอักษรจะเปลี่ยนไป แต่กงซุนหยินก็ยังคงจดจำลายมือของ เซี่ยเจิงได้อย่างรวดเร็ว
ก่อนที่เขาจะอ่านต่อได้ หนังสือเล่มนี้ก็ถูกเซี่ยเจิงแย่งชิงไปเสียก่อน
ทันใดนั้นกงซุนหยินก็ยิ่งเศร้าและโกรธมากขึ้น “ข้าเลียนแบบลายมือของเจ้าเพื่อทำเอกสารทางการให้เจ้า ข้าเขียนมันจนมือของข้าแทบหัก แต่เจ้าไม่มีอะไรทำและมาเขียนหมายเหตุประกอบหนังสือเม่งจื่อทั้งเล่มเหรอ?”
เซี่ยเจิงไม่ได้อธิบายมากเกินไป เพียงแค่พูดว่า “ข้ามีตำราคัดลอกของเจ็ดนักปราชญ์แห่งป่าไผ่เพียงเล่มเดียวอยู่ในห้องหนังสือของข้า เมื่อกลับไปเจ้าสามารถหยิบมันไปได้เลย”
กงซุนหยินหยุดคร่ำครวญทันที เขาเปิดด้ามพัดในมือของเขา และยิ้มด้วยขอบตาดำคล้ำ และโบกพัดเพื่อยกย่องเขา “หน้าที่ของที่ปรึกษาคือการแบ่งปันความกังวลของท่านโหว”
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะรู้จักนิสัยของเขามาเป็นเวลานาน และไม่แปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงหน้าตาท่าทางของเขา “ฉงโจวถูกล้อมรอบด้วยกองทหารจี้โจวสองหมื่นนายที่นำโดยถังจาวอี้ พวกกบฏที่ตีนเขาได้โจมตีภูเขามาหลายวันแล้ว พวกเขาได้กินเสบียงอาหารจนหมดและถึงเวลาที่จะจับพวกเขาทั้งหมดในคราวเดียว”
กองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขากำลังพักฟื้นในช่วงเวลานี้ แต่กองทัพฉงโจวที่ตีนเขาเริ่มขุดรากหญ้าและเปลือกไม้เมื่อสองวันก่อน
หลังจากที่เสบียงถูกเผา กองทัพฉงโจวยังมีทางเลือกสามทาง ทางเลือกหนึ่งคือกลับไปที่ฉงโจว อีกหนึ่งทางเลือกคือกวาดล้างกองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขา และทางเลือกที่สามคือหลบหนีโดยไม่ต่อสู้เพื่อรักษาความแข็งแกร่งเอาไว้
ทางเลือกที่จะกลับไปที่ฉงโจวก็มีกองกำลังจี้โจวสองหมื่นนายเฝ้าอยู่นอกเมืองฉงโจว พวกกบฏที่ตีนเขาไม่สามารถเข้าไปในเมืองฉงโจว แม้ว่าพวกเขาจะสู้ที่ฉงโจวได้ แต่การทำให้กองกำลังหลักของเยี่ยนโจวและจี้โจวมาล้อมฉงโจวก็ถือเป็นทางตัน
ฉางซิ่นอ๋องมีแผนและถอนทหารเพียงครึ่งหนึ่งในวันนั้น อาจเป็นเพราะเขาคาดการณ์สถานการณ์ในวันนี้ไว้แล้ว ครึ่งหนึ่งของกองทัพฉงโจวที่ตีนเขา คือวิธีที่เขาออกจากฉงโจวเพื่อความอยู่รอด
จี้โจวได้รับการป้องกันจากเฮ่อจิ้งหยวนที่กำลังระดมกองทัพของเขาไปที่ฉงโจว หากไม่สามารถป้องกันฉงโจวได้ กองทัพฉงโจวที่ตีนเขาก็สามารถต่อสู้กลับและค้นหาเมืองที่มั่นคงเพื่อตั้งถิ่นฐาน จากนั้นพวกเขาก็สามารถกลับมาได้
คนที่เป็นผู้นำกองทัพนั้นคือฉือเย่ว์คนสนิทของฉางซิ่นอ๋อง
เพื่อที่จะเผาเสบียงของกองทัพของฉงโจวในวันนั้น เซี่ยเจิงจงใจใช้สุยหยวนชิงเป็นเหยื่อ ซึ่งขัดขวางกองกำลังกบฏส่วนใหญ่ ในท้ายที่สุดฉือเย่ว์จะช่วยสุยหยวนชิงไปได้ แต่เขาก็ยังสูญเสียกองทหารไปจำนวนมาก รวมทั้งเสบียงอาหารก็ถูกเผา ซึ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง
ฉือเย่ว์คิดว่ากองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขาสูญเสียสุยหยวนชิงเป็นตัวประกันและไม่พร้อมจะสู้รบ เมื่อเขารู้ว่าเสบียงอาหารถูกเผาเขาก็โกรธมาก สั่งให้โจมตีภูเขาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาครึ่งเดือน อย่างไรก็ตามภูมิทัศน์ของหุบเขาอีเซียนนั้นอันตรายและซับซ้อน และเขาก็สูญเสียทหารไปเป็นจำนวนมากเพื่อบุกเข้ามา
กำลังเสริมจากเยี่ยนโจวและจี้โจวที่อยู่ที่ตีนเขาก็เป็นทหารม้าเช่นกัน พวกเขาลาดตระเวนบนภูเขาและชายป่า พวกเขาพบกับกองทัพฉงโจวบนทางแคบๆ ทหารม้าต่อสู้หากทำได้ และวิ่งหนีหากสู้ไม่ได้ ทหารราบสองขาตามทหารม้าสี่ขาไม่ทัน ซึ่งทำให้แม่ทัพฉงโจวโกรธมาก
ตอนนี้เสบียงที่ตีนเขากำลังจะหมด การป้องกันของกองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขาก็ยังคงเหมือนถังเหล็ก ฉือเย่ว์ก็ตระหนักดีว่าเขาไม่สามารถจับอู่อันโหวในครั้งนี้ได้ หลังจากบรรลุความเข้าใจนี้แล้ว เขาก็ปรับแผนการสู้รบของเขาอย่างรวดเร็ว เขาเดินทัพในเวลากลางคืน ก่อนอื่นให้ถอนทหารและม้าบางส่วนออกอย่างลับๆ
การโจมตีที่รุนแรงล้มเหลว ดังนั้นในตอนนี้ สิ่งที่ดีที่สุดที่ต้องทำคือรักษาความแข็งแกร่งของกองทัพไว้
ทันใดนั้นภูเขาก็ตกอยู่ในบรรยากาศตึงเครียดของการเตรียมการทำสงคราม ฝานฉางอวี้ได้ยินการอภิปรายต่างๆ เกี่ยวกับการรบครั้งนี้ทั้งในค่ายผู้บาดเจ็บและครัวสนาม
กองทหารรักษาการณ์ถูกย้ายไปยังช่องเขาต่างๆ อย่างต่อเนื่อง ทันทีที่พวกเขาออกจากกระโจม พวกเขาสามารถมองเห็นธงทหารปลิวไปรอบๆ ค่าย และฝูงชนที่พลุ่งพล่านอยู่ใต้ธงทหารก็รีบวิ่งไปยังตำแหน่งที่กำหนด
ทหารที่ได้รับบาดเจ็บทุกนายที่ยังสามารถใช้ดาบได้จะต้องกลับไปที่ค่ายของตน และตามหลีกแล้วเซี่ยเจิงก็เช่นเดียวกัน
เพียงฟังคร่าวๆ ฝานฉางอวี้ก็รู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้อันตรายอย่างยิ่ง แต่บาดแผลบนร่างกายของเหยียนเจิ้งนั้นยังไม่หายดี จนนางกลัวว่าเขาจะไม่สามารถถืออาวุธได้ แล้วถ้าเป็นเช่นนี้ เขาจะไม่ไปตายในสนามรบเหรอ?
นางรู้สึกกังวลเมื่อนึกถึงบาดแผลบนร่างกายของเหยียนเจิ้ง