บทที่ 81
ฝานฉางอวี้หันกลับมาและมองไปที่เซี่ยเจิง ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาซ่อนอยู่ในแสงและเงา
เนื่องจากแสงที่กระทบ จึงเป็นเรื่องยากที่จะเห็นสีหน้าของเขาในขณะนี้ แต่เสียงของเขานุ่มนวลกว่าปกติมาก “ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดคำรุนแรงกับเจ้า ข้าขอโทษ”
เขาภูมิใจในตนเองมาครึ่งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เขาริเริ่มที่จะก้มศีรษะให้ใคร
ฝานฉางอวี้ยังคงไม่พูดอะไรและเปิดม่านออกไปโดยตรง
เซี่ยเจิงมองไปที่ม่านที่ยังคงไหว และมุมริมฝีปากของเขาก็ค่อยๆ กระชับขึ้น
หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็กลับมาพร้อมกับกาต้มน้ำ ไอน้ำพุ่งออกมาจากกา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นน้ำร้อนที่เพิ่งเทลงไป
นางเพิกเฉยต่อความสับสนชั่วขณะบนใบหน้าของเซี่ยเจิง นางหยิบถ้วยไม้บนโต๊ะขึ้นมา และเทน้ำหนึ่งแก้วแล้วยื่นให้ “เจ้าอยากดื่มไหม?”
เซี่ยเจิงหยิบถ้วยขึ้นมา น้ำที่เพิ่งต้มเสร็จร้อนมาก เขาถือมันไว้ในมือโดยไม่ได้ดื่ม และพูดขอบคุณช้าๆ ว่า “ขอบคุณสำหรับเสื้อคลุม”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเสื้อคลุมกำมะหยี่สีแดงที่เขาสวมอยู่ตรงหน้า แต่ยังคงไม่ตอบ นางเพียงแต่ถามว่า “เจ้าได้เปลี่ยนยาแล้วหรือยัง?”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงส่วนใหญ่จมลงในความร้อนที่ลอยขึ้นมาจากปากถ้วย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และส่ายศีรษะ ใบหน้าของเขาเปล่งประกายสีขาวเย็นชาราวกับพระจันทร์เย็นที่ลอยอยู่ในป่าหิมะ อ้างว้างและเย็นชา ด้วยความแปลกแยกจากโลกที่เหนื่อยล้าถูกจารึกไว้หว่างคิ้วของเขา
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านี่อาจเป็นข้อดีของการมีผิวพรรณที่ดี เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้ นางก็ทนไม่ได้ด้วยเหตุผลบางประการ
นางคิดว่ามีผู้บาดเจ็บมากเกินไปและแพทย์ทหารไม่สามารถดูแลเขาได้ นางจึงออกตามหาแพทย์ทหารเพื่อขอยาโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หลังจากการสู้รบในวันนี้ มีผู้บาดเจ็บอีกจำนวนมากบนภูเขา แพทย์ทหารหลายคนที่มาพร้อมกับกองทัพกำลังวิ่งไปรอบๆ ในค่าย แพทย์ทหารที่รักษาเซี่ยเจิง ควรจะเปลี่ยนยาให้เขาตรงเวลา แต่เซี่ยเจิงขับไล่เขาออกไปโดยพูดว่า “ไปดูทหารที่บาดเจ็บก่อน”
แพทย์ทหารต่างรู้ดีถึงอารมณ์ของเซี่ยเจิง และยาในร่างกายของเขาเพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อคืนนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ยืนกรานอีกต่อไป เมื่อเห็นฝานฉางอวี้มาหาเขาในขณะนี้ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรีบเร่งนำสมุนไพรและตัวยาที่เขากำลังจะเปลี่ยนไปในวันนี้ มอบให้กับฝานฉางอวี้
หลังจากกลับมาพร้อมกับยาสองสามห่อ ฝานฉางอวี้ก็มองดูเซี่ยเจิงที่อยู่ข้างเตียงแล้วพูดอย่างหนักแน่น “ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออก”
เซี่ยเจิงมองไปที่ยาในมือของนาง โดยไม่ถามคำถามใดๆ เขาก็ถอดเสื้อผ้าชิ้นเดียวที่เขาใส่ออกอย่างเชื่อฟัง
เมื่อเทียบกับเวลาที่ฝานฉางอวี้แบกเขากลับมาในครั้งแรก ตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อบริเวณเอวและหน้าท้องของเขามีรูปร่างที่ชัดเจน แต่รอยแผลเป็นที่ทั้งลึกและตื้นก็สะดุดตาไม่แพ้กัน
ฝานฉางอวี้พันผ้าพันแผลเป็นแนวทแยงตั้งแต่ไหล่ไปจนถึงซี่โครง แต่การเคลื่อนไหวของนางอ่อนโยนที่สุด
ผ้าพันแผลด้านในสุดเปื้อนไปด้วยยาสมุนไพรและเลือด และกลิ่นไม่ดี เมื่อนางเห็นบาดแผลดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ยังดูน่ากลัว ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกผสมปนเปกันและเบือนหน้าหนี
นางกำลังจะทายาสมุนไพร แต่มีคนจับมือนางไว้ สัมผัสอันอบอุ่นจากหลังมือทำให้หนังศีรษะของนางแทบระเบิด นางขมวดคิ้วและมองไปที่เซี่ยเจิง
ดูเหมือนจะมีอารมณ์มากมายในสายตาของอีกฝ่าย แต่ทั้งหมดไม่ชัดเจน เขาเพียงแต่พูดอย่างใจเย็น “บาดแผลค่อนข้างน่ากลัว ข้าจะทำเอง”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็ลดมุมริมฝีปากลงและทายาสมุนไพรลงบนมือของเขาเล็กน้อย เซี่ยเจิงเหลือบมองมือที่ว่างเปล่าของเขาและหลับตาลงโดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
หลังจากใช้ยาแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ใช้ผ้าพันแผลสะอาดพันรอบแผลของเขา จากนั้นนางก็พึมพำ “ข้าไม่กลัวบาดแผลของเจ้า”
เซี่ยเจิงรู้สึกฟุ้งซ่านเล็กน้อยเนื่องจากคำพูดของฝานฉางอวี้ ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เขาก็ได้ยินฝานฉางอวี้พูดอีกครั้ง “จับผมออกจากไหล่ซ้ายของเจ้า”
เนื่องจากเขานอนอยู่บนเตียงมาหลายวัน ผมที่ถูกมัดไว้จึงยุ่งเหยิง และมีผมหลุดร่วงยุ่งเหยิงมาข้างหน้าหลายเส้น เมื่อนางต้องพันผ้าพันแผลไว้รอบไหล่ เขาจึงต้องปัดผมยุ่งของเขาออกไปอย่างช่วยไม่ได้
เซี่ยเจิงปัดมันออกไปตามที่นางบอก แต่ก็ยังมีเส้นผมหลงเหลืออยู่บ้าง
ฝานฉางอวี้วางผ้าพันแผลลงแล้วพูดต่อในสิ่งที่นางพูดก่อนหน้านี้ “ข้าเกรงว่าเจ้าจะตาย”
ขนตายาวของเซี่ยเจิงยกขึ้นเล็กน้อย และดูเหมือนจะมีความงุนงงเล็กน้อยในดวงตาของเขาราวกับดวงดาวที่เหน็บหนาว
หญิงสาวตรงหน้าบ่นว่า “อาการบาดเจ็บสาหัสมากจนแทบจะทะลุอวัยวะภายใน ตอนนั้นต้องเจ็บปวดขนาดไหน……”
เซี่ยเจิงจ้องมองที่คิ้วของนางครู่หนึ่ง รู้สึกว่าหัวใจของเขาดูเหมือนจะให้กำเนิดต้นไม้ที่มีหนามยาว ทุกครั้งที่รากของต้นไม้เติบโตลึกเข้าไปในหัวใจของเขา พวกมันมักจะนำความเจ็บปวดจากกิ่งก้านที่ยื่นออกมาจากยอดของมันมาด้วย ต้นไม้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด แต่กิ่งก้านที่แผ่ออกบนยอดไม้ทำให้เขารู้สึกอ่อนโยน ดังนั้นเขาจึงแผ่กิ่งก้านและใบมากขึ้นเรื่อยๆ
“ข้าจะไม่ตาย” เขากล่าว
เขายังไม่ได้แต่งงานกับนาง เขาจะยอมตายได้อย่างไร?
ดูเหมือนว่าฝานฉางอวี้จะเกิดมาโดยไม่สามารถโกหกได้ ดวงตาเมล็ดซิ่งที่ชัดเจนของนางมองไปที่ชายตรงหน้าซึ่งยังคงหล่อเหลาและดุร้ายแม้ว่าเขาจะอ่อนแอก็ตามและพูดว่า “ทุกคนจะต้องตาย”
เซี่ยเจิงหัวเราะและพูดว่า “ข้ารู้”
เมื่อเขาหัวเราะ จริงๆ แล้ว มันน่าทึ่งมาก ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหัวเราะ นางตื่นตาตื่นใจกับรอยยิ้มของเขา แต่ยังขมวดคิ้วและยังคงพันผ้าพันแผลให้เขาต่อไป
เซี่ยเจิงถามนาง “เจ้าไม่โกรธข้าแล้วเหรอ?”
ฝานฉางอวี้หยุดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ตอนแรกข้าไม่ได้โกรธ ข้าไม่ได้มาจากค่ายทหารและข้าไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ สิ่งที่เจ้าพูดนั้นถูกต้อง”
คำพูดฟังดูฟังดูสูง แต่ฝานฉางอวี้ดูสับสนเล็กน้อยเมื่อนึกถึงการกระทำครั้งก่อนของเขา
นางโกรธจริงๆ แต่นางไม่รู้ว่าทำไมนางถึงโกรธ
หลังจากที่นางลงจากภูเขาเพื่อไปปล้นเกลือและแก้ไขปัญหาที่สำคัญที่สุดบนภูเขา เมื่อนางคว้าเสื้อคลุมมาสองตัว นางก็คิดถึงเหยียนเจิ้งและฉางหนิง
แต่เมื่อนางกลับมาจิตใจเต็มไปด้วยความสุข นางก็พบกับการตำหนิของเหยียนเจิ้ง นางรู้ว่าเขาพูดถูก แต่นางยังคงรู้สึกไม่สบายใจในใจอย่างควบคุมไม่ได้ โดยมีความรู้สึกคล้ายกับความคับข้องใจ
ถ้าผิดก็คือผิด มีอะไรให้ต้องเสียใจ?
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านางแปลกมาก ไม่เหมือนตัวเองเลยสักนิด
ในอดีต นางคงไม่จุกจิกกับเหยียนเจิ้งมากนัก เพราะท้ายที่สุดแล้ว เหยียนเจิ้งก็ไม่ได้ปากร้ายแบบนี้มาเพียงวันหรือสองวัน
ตอนนี้นางรู้สึกแย่เพราะคำพูดของเขา
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนว่านางจะแย่แล้ว
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินสิ่งที่นางพูด เขาก็สะดุ้งเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คำพูดก่อนหน้านี้ของข้าค่อนข้างรุนแรง เมื่อเจ้าไปที่ภูเขาด้านหลัง เจ้าไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม ในทางกลับกัน เจ้าทำลายแผนการสมรู้ร่วมคิดของกลุ่มกบฏได้ ความดีของเจ้ามีมากกว่าความผิดของเจ้ามาก”
ฝานฉางอวี้ยิ้มอย่างเขินอาย นางสูญเสียความใกล้ชิดและความเป็นกันเองที่ทั้งสองมีเมื่อครั้งก่อน และยิ่งสุภาพและห่างไกลจากบุคคลตรงหน้ามากขึ้นไปอีก
หลังจากพันแผลให้เขาแล้ว นางก็ถอยกลับไปนั่งบนเก้าอี้ ลดตาลงแล้วพูดว่า “จะมีคนเอายามาให้เจ้าในตอนเย็น อย่าลืมดื่มด้วย พรุ่งนี้ข้าจะขอให้น้องเสี่ยวอู่มาช่วยเจ้าเปลี่ยนยาและเช็ดตัวให้เจ้า ถึงเวลาพักผ่อนแล้ว หากเจ้าต้องการอะไรเพียงแค่บอกเสี่ยวอู่ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าและเขาอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ดังนั้นจึงเป็นการดีที่จะมีคนรู้จักคอยดูแลเจ้า”
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ได้ยินว่ามีบางอย่างผิดปกติและขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้แก้ตัว “จำนวนทหารที่ได้รับบาดเจ็บบนภูเขาเพิ่มขึ้น และแพทย์ทหารก็มีงานล้นหลาม ข้าจะไปช่วยเขา และคงไม่มีเวลามาที่นี่ได้ ข้าจะบอกให้หนิงเหนียงอยู่ในกระโจมคนเดียว และอย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอก”
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรอีกเลยจนกระทั่งฝานฉางอวี้จากไป
ฝานฉางอวี้รู้สึกไม่ค่อยดีนัก นางจึงวิ่งไปที่เนินต่ำอันเงียบสงบและนั่งงุนงงอยู่พักหนึ่ง
นางรู้ว่าเหยียนเจิ้งมีอารมณ์รุนแรง แม้ว่าเขาจะเข้าใจผิดว่านางอาจรังเกียจเขาที่เขาได้รับบาดเจ็บ แต่นางก็จะไม่สนใจอีกต่อไป
แต่ตอนนี้นางกำลังยุ่งวุ่นวายจริงๆ ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง วิธีเดียวที่นางคิดได้ในขณะนี้คืออยู่ห่างจากเหยียนเจิ้งก่อน
กงซุนหยินใช้เวลาช่วงบ่ายเพื่อยอมรับความจริงที่ว่าสตรีที่เซี่ยเจิงสนใจนั้นเป็นคนประหลาดเหมือนเขา เขาไปหาเซี่ยเจิงเพื่อหารือเกี่ยวกับสงครามครั้งต่อไป เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงปัญหา ก่อนอื่นเขาจึงไปถามเซี่ยอู่ซึ่งยืนเฝ้าอยู่ในความมืด และได้คำตอบว่าฝานฉางอวี้ได้ไปเยี่ยมเซี่ยเจิงและเปลี่ยนยาให้เขาแล้ว ดังนั้นทุกอย่างคงเรียบร้อย
ทันทีที่เขาเข้าไปในกระโจมและเห็นใบหน้าของเซี่ยเจิง กงซุนหยินก็อยากจะหันหลังกลับและจากไปทันที
ใบหน้าที่ตายแล้วนี้ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลย การจ้องมองของเขาเย็นชาจนสามารถทำให้คนกลายเป็นน้ำแข็งได้!
กงซุนหยินไอเล็กน้อยแล้วถามว่า “ข้าได้ยินมาว่าแม่นางฝานมาเยี่ยมเจ้าแล้ว?”
ทันทีที่เซี่ยเจิงจ้องมองอย่างเย็นชามาที่เขา กงซุนหยินก็รู้สึกว่าเสื้อผ้าที่เขาใส่คืนนี้บางเกินไป และอากาศหนาวในฤดูใบไม้ผลิก็หนาวมากจนร่างกายของเขาเปียกโชก
เขาลูบแขนแล้วถามว่า “พวกเจ้าทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ? ไม่สิ ข้าตามนางไปที่ครัวสนาม และพูดสิ่งดีๆ มากมายเกี่ยวกับเจ้า เซี่ยจิ่วเหิง เจ้าเป็นบุรุษสูงแปดฉื่อ เจ้ายอมให้นางและปลอบนางก่อนไม่ได้หรือ?”
เซี่ยเจิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมพร้อมเอกสารราชการที่ยังเขียนไม่เสร็จ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความเกลียดชังตนเอง “ข้าขอโทษนางแล้ว”
กงซุนหยินกล่าวว่า “นางเป็นสตรี แน่นอนเจ้าต้องปลอบนางด้วยเสียงนุ่มนวล และอย่าขอโทษผู้อื่นด้วยใบหน้าที่ไม่น่ามอง……”
ทันทีที่เซี่ยเจิงมองไปกงซุนหยินก็หยุดพูด
หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเจิงก็พูดว่า “ข้าขอโทษแล้ว นางบอกว่านางไม่โกรธ แต่นางก็บอกว่านางจะไม่กลับมาอีก”
กงซุนหยินพูดด้วยความมั่นใจ “นางยังโกรธ แม้ว่าเจ้าจะไม่เข้าใจก็ตาม!”
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงดูสับสนเล็กน้อย กงซุนหยินก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “สตรีทุกคนไม่ได้เป็นคนหลอกลวงหรอกเหรอ? นางบอกว่านางไม่โกรธอีกต่อไปแล้ว แต่ความจริงคือนางโกรธจริงๆ! นางยังบอกอีกว่านางจะไม่มาหาเจ้าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เจ้าไม่ได้ยินเหรอ?”
เซี่ยเจิงตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิต และเขาไม่เข้าใจความคิดของสตรี ดังนั้นเขาจึงถามว่า “ข้าจะทำให้นางหายโกรธได้อย่างไร?”
กงซุนหยินคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “จริงๆ แล้วแม่นางฝานไม่ได้โกรธโดยไม่มีเหตุผล นางเก่งการต่อสู้ ก่อนที่จะมาที่นี่หน่วยสอดแนมกบฏได้ตรวจสอบการก่อสร้างเขื่อนในต้นน้ำของจี้โจว นางมีความกล้าที่จะขึ้นเขาในคืนที่ฝนตกเพื่อสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนม และเมื่อเช้านี้นางยังกลับมาพร้อมกับการล่าหมีด้วยตัวเอง ความกล้าหาญเช่นนี้ แม้แต่ในหมู่แม่ทัพคนสำคัญภายใต้คำสั่งของเจ้า ก็คงมีไม่กี่คนเท่านั้น เมื่อฟังสิ่งที่เสี่ยวอู่พูด แม่นางฝานตัดสินใจไล่ตามกลุ่มกบฏ นางตัดสินใจหลังจากค้นพบความแข็งแกร่งของกองกำลังของฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น นางไม่เพียงแต่ฉลาดและกล้าหาญเท่านั้น แต่นางยังประสบความสำเร็จในการหาประโยชน์ทางทหารอีกด้วยการชกชิงเสบียงกลับมา เจ้าสามารถเพิกเฉยต่อนางได้ แต่เจ้าตำหนินาง แม่นางฝานจะไม่ควรโกรธเหรอ?”
ฝานฉางอวี้กลัวว่าเซี่ยเจิงจะเป็นกังวล จึงบอกเล่าเพียงไม่กี่คำเกี่ยวกับประสบการณ์ของนางในจี้โจว
ตอนนี้เขาได้ยินเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกประหลาดใจที่รู้ว่านางล่าหมีเพียงลำพัง แต่เขาก็ยิ่งเงียบลงไปอีก
เมื่อเห็นสิ่งนี้กงซุนหยินก็ถอนหายใจ “แม่นางฝานไม่ใช่สตรีธรรมดา ข้ารู้ว่าคำพูดเหล่านั้นที่เจ้าพูดในวันนั้นทีแต่ความห่วงใยและมีเจตนาที่ดี แต่ในอนาคตเจ้าต้องไม่เข้าใจผิดว่าหงส์เป็นนกกระจอก แม้ว่าข้าจะไม่ได้รู้จักกับแม่นางฝานมานานมากนัก แต่ข้าก็รู้สึกว่านางเป็นสตรีที่มีจิตใจอ่อนโยนมาก เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้เจ้าควรแสดงความอ่อนแอออกมา”
คิ้วอันงดงามของเซี่ยเจิงบ่งบอกถึงความสับสน “แสดงความอ่อนแอ?”
วันรุ่งขึ้นฝานฉางอวี้ไปพบแพทย์ทหารเพื่อช่วยงาน เหมือนที่นางบอกกับเซี่ยเจิงเมื่อวานนี้
เรื่องราวที่นางปล้นเกลือและล่าหมีได้แพร่สะพัดไปทั่วกองทัพเมื่อคืนนี้
ทันทีที่นางไปที่กระโจมของทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ทหารจำนวนมากก็เริ่มทักทายนาง พวกเขายิ่งประหลาดใจมากขึ้นเมื่อพบว่านางเป็นหญิงสาวที่หน้าตาดี
แพทย์ทหารรู้ตัวตนของฝานฉางอวี้ และไม่กล้าให้ฝานฉางอวี้พันผ้าพันแผลให้ผู้บาดเจ็บ เขาจึงส่งนางไปต้มยา
ทหารที่ได้รับบาดเจ็บคนหนึ่งกล่าวว่า “น่าเสียดายที่แม่นางฝานไม่ใช่บุรุษ มิฉะนั้นด้วยทักษะศิลปะการต่อสู้ของนาง แม่นางฝานอาจได้รับตำแหน่งแม่ทัพ เพราะความมดีความชอบทั้งหมดที่ผ่านมา!”
ราชวงศ์นี้มีแม่ทัพหญิงอยู่ก็จริง แต่ล้วนเกิดจากตระกูลแม่ทัพ
แต่สตรีธรรมดา แม้ว่าพวกนางจะมีศิลปะการต่อสู้ที่ดี แต่พวกนางก็ไม่สามารถเข้ากองทัพได้
ชายคนหนึ่งพูดว่า “ไม่รู้ว่าจะเป็นชายคนไหนที่โชคดีได้แต่งงานกับแม่นางฝาน!”
มีคนกระทุ้งศอกใส่ชายคนนั้นทันทีและกระซิบ “ไร้สาระอะไร แม่นางฝานมีสามีแล้ว!”
เขารีบถามโดยไม่รู้ตัว “แม่นางฝานแต่งงานแล้วหรือ?”
เซี่ยชีบอกว่าเขามาที่นี่เพื่อช่วย แต่หลักๆ แล้วคือเขาแอบมาปกป้องฝานฉางอวี้ เมื่อเขาเข้ามาพร้อมหม้อยาต้มใหม่ๆ เขาได้ยินคนกลุ่มหนึ่งพูดถึงฝานฉางอวี้อย่างมีชีวิตชีวา ทันใดนั้นเขาก็โมโหและพูดว่า “แม่นางฝานเดินทางมายังภูเขาแห่งนี้เพื่อตามหาสามีของนาง”
ทันใดนั้นทหารที่ได้รับบาดเจ็บก็ถามว่า “สามีของแม่นางฝานคือใคร หาเจอหรือยัง?”
เซี่ยชีเงยหน้าขึ้นและกำลังจะตอบ แต่ถูกทหารบาดเจ็บที่ได้ยินเรื่องนี้ชิงตอบก่อน “ข้าเคยเจอเขาแล้ว แต่ข้าได้ยินมาว่าเขากำลังจะตาย ทำได้เพียงนอนหายใจรวยรินเท่านั้น”
เซี่ยชี “……”
ทุกคนต่างถอนหายใจในตอนแรก จากนั้นก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง บางคนถึงกับจัดผมของตนเองอย่างใจเย็นเมื่อฝานฉางอวี้เข้ามา
ดวงตาของพวกเขาดูจริงจังมากจนดูเหมือนหวังว่าสามีของฝานฉางอวี้ที่ ‘นอนหายใจรวยริน’ จะหยุดดิ้นรนและเสียชีวิตในไม่ช้า
หลังจากออกจากค่ายทหารที่ได้รับบาดเจ็บ เซี่ยชีก็อดไม่ได้ที่จะรีบไปหาเซี่ยเจิงเพื่อรายงานสถานการณ์
ในอีกด้านหนึ่ง ฝานฉางอวี้ที่เพิ่งต้มยาที่แพทย์ทหารส่งมาเสร็จ เซี่ยอู่ก็รีบตรงมาหานาง “แม่นางฝาน! แย่แล้ว! จู่ๆ สามีของเจ้าก็ไอเป็นเลือด ท่านรีบกลับไปดูเถิด!”
ฝานฉางอวี้ก็ตกใจเช่นกันและถามอย่างรวดเร็ว “ทำไมเขาถึงไอเป็นเลือด?”
เซี่ยอู่ไม่กล้าสบตากับฝานฉางอวี้ เขาแค่พูดด้วยใบหน้าโศกเศร้าว่า “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ทันทีที่ข้าเข้าไปส่งยา ข้าก็พบว่าเขาไออย่างหนักและเครื่องนอนของเขาก็ปกคลุมไปด้วยเลือด!”
ฝานฉางอวี้คิดว่าการไอนี้อาการไม่ดี ดังนั้นนางจึงรีบไปหาแพทย์ทหารที่รักษาเซี่ยเจิงให้กลับไปตรวจดูกับนางด้วย
ทหารที่ต้มยากับนางคือชายหนุ่มที่นางเคยโยนออกจากการสู้รบมาก่อน
ชายหนุ่มมองไปที่ฝานฉางอวี้และแพทย์ทหารที่รีบออกไปแล้วถอนหายใจ “สามีของแม่นางฝาน กำลังจะตายแล้วจริงๆ เหรอ?”