บทที่ 80
ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า กงซุนหยินมองไปที่ฝานฉางอวี้ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว และทันใดนั้นก็รู้สึกว่าอาจมีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับการได้ยินของเขา
เขาถามอีกครั้งด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ใครเป็นคนล่ามัน?”
ทุกคนในครัวสนามหัวเราะและพูดว่า “เป็นแม่นางฝาน!”
กงซุนหยินมองดูหมีดำที่แข็งแกร่งราวกับเนินเขา จากนั้นจึงมองแขนและขาของฝานฉางอวี้ที่บางเฉียบ เห็นได้ชัดว่าเป็นการยากที่จะจินตนาการว่าฝานฉางอวี้ล่าหมีดำตัวนี้ได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้ เขาได้ยินมาว่าฝานฉางอวี้ลงจากภูเขา บุกโจมตีค่ายศัตรู และแย่งชิงอาหารจำนวนมากกลับมา ในความคิดของกงซุนหยิน อาจเป็นฝานฉางอวี้ที่ติดตามเซี่ยอู่และคนอื่นๆ ในการเดินทางที่อันตราย และเพียงแต่วางแผนแนะนำเซี่ยอู่และคนอื่นๆ ให้ไปชิงเสบียง
ครั้นเห็นนางเชือดหมู เนื่องจากเขามีข้อมูลที่ได้รับรู้จากช่างไม้จ้าวมาก่อนหน้านี้ และหมูป่าที่นางเพิ่งเชือดก็ถูกทหารจำนวนมากจากครัวสนามจับไว้ เขาเพียงแต่รู้สึกว่าฝานฉางอวี้แตกต่างจากสตรีทั่วไป
เมื่อจู่ๆ มีคนบอกว่าฝานฉางอวี้ล่าหมี กงซุนหยินจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับการรับรู้ในอดีตของเขา เขาถามว่า “แม่นางฝานล่าหมีได้อย่างไร?”
ในครัวสนามมีทหารคนหนึ่งออกไปล่าสัตว์กับฝานฉางอวี้ในตอนเช้า เขาตอบอย่างตื่นเต้นทันที “พวกเราพบรอยเท้าของสัตว์ร้ายตัวใหญ่ในป่า เราคิดว่ามันเป็นหมูป่าจึงตามรอยไป ไม่คาดคิดว่าจะเป็นหมีไปได้! ใครๆ ก็เห็นว่าหมีดำนั้นตัวใหญ่ขนาดนี้ ตอนนั้นมันยังกินนกที่โดนกัดจนเลือดท่วม มันมีดวงตาสีดำดุร้ายคู่หนึ่ง เมื่อจ้องมองมาก็ทำให้คนเหงื่อไหลโชก!”
ทหารคนนี้น้ำเสียงน่าฟัง และเขาบรรยายฉากตอนที่พวกเขาเผชิญหน้ากับหมีดำได้ชัดเจนมากจนทุกคนในครัวสนามที่รวมตัวกันอยู่รอบตัวเขาต่างสูดลมหายใจ หัวใจของพวกเขาสั่นเทา และพวกเขาก็ตื่นเต้นอย่างมาก
กงซุนหยินยังลูบขนบนแขนของเขาอย่างใจเย็น
ทหารกล่าวต่อว่า “พวกเราไม่เคยล่าหมีมาก่อน สิ่งที่มีอยู่ในมือมีเพียงดาบและธนูธรรมดาๆ ซึ่งอาจแทงทะลุหนังหมีไม่ได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นพวกเราจึงรีบวิ่งหนีไป ทันทีที่หมีดำเห็นเราวิ่งหนี มันก็ดุร้ายและไล่ตามพวกเรา หนึ่งในพี่น้องไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีและปีนขึ้นไปบนต้นไม้ พี่น้องที่ไปล่าสัตว์ต่างก็คิดว่าจะต้องตายอย่างแน่นอน ใครจะคิดว่าแม่นางฝานจะปลดเชือกออกจากเอวของนาง แล้วโยนไปคล้องรอบคอหมีดำ!”
ทุกคนดูเหมือนไก่ที่คอถูกบีบจนไม่กล้าหายใจ
ทหารยังแสดงท่าทางการเคลื่อนไหวของฝานฉางอวี้ในขณะนั้นด้วย “แม่นางฝานเตะต้นไม้ใหญ่เพื่อดีดกาย แล้วคว้าเชือกด้วยมือทั้งสองข้างแล้วดึงกลับสุดแรง แม่นางฝานดึงหมีดำลอยข้ามแผ่นหลังของนางจนมันร่วงหล่นบนพื้น!”
ทหารของครัวสนามต่างหายใจไม่ออก
“มือของนางแข็งแกร่งขนาดไหน?”
บางคนที่เพิ่งรวมตัวกันเพื่อฟังเรื่องราวโดยไม่เคยเห็นฉากนั้นสดๆ ถามว่า “เรื่องจริงหรือเท็จ ใครจะมีความแข็งแกร่งขนาดนั้น ยิ่งไปกว่านั้นนางเป็นสตรี”
ทหารตะโกน “พวกเราหลายคนที่ไปล่าสัตว์เห็นมันด้วยตาของเราเอง! มันจะเท็จได้อย่างไร?”
คนที่อยู่ด้านข้างช่วยพูด “แม่นางฝานไม่ใช่สตรีธรรมดา! วันนี้ข้าตามแม่นางฝานไปปล้นค่ายกบฏ เจ้าไม่เห็นเหรอว่าแม่นางฝานแบกกระสอบเกลือหนักแปดสิบชั่งไว้บนบ่าสองถุง จากนั้นนางยังสามารถปล่อยมือเพื่อค้นหาเสื้อคลุมได้ และอีกอย่างนางก็เอาแกะที่พวกกบฏย่างอยู่ที่ด้านล่างของภูเขากลับมาด้วย!”
บางคนเคยเห็นร่างที่กล้าหาญของทหารที่วิ่งกลับมาพร้อมกระสอบเกลือและลูกแกะย่าง แต่พวกเขาไม่รู้ว่านั่นคือฝานฉางอวี้
ทหารจี้โจวซึ่งติดตามฝานฉางอวี้ขนเสบียงอาหารขึ้นภูเขากล่าวว่า “การแบกเกลือหนักไม่ถึงร้อยชั่งนั้นนับเป็นอะไร! ก่อนที่จะสร้างเขื่อนเสร็จ บริเวณต้นน้ำของจี้โจว เราต้องขุดดินและหินกันทุกวัน ดินและหินหนึ่งตะกร้าหนักเกือบสามร้อยชั่ง แม่นางฝานแบกตะกร้าหินลงจากภูเขาไปที่เขื่อนด้วยตนเอง! ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วค่ายของเราในคืนนั้น และแม่ทัพที่รับผิดชอบการขุดดินและหินก็มอบรางวัลให้แม่นางฝานเป็นไก่ย่างด้วย!”
ลมหายใจของทุกคนดังขึ้น กงซุนหยินจับพัดและไม่พูดอะไร แต่สีหน้าของเขาดูหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด ฝานฉางอวี้ไม่คุ้นเคยกับการได้รับความสนใจจากทุกคน นางต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่รู้สึกว่าไม่เหมาะสมที่จะพูดอะไรในครั้งนี้ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงปล่อยให้ทุกคนมองใบหน้าที่ซื่อสัตย์จริงใจของนางเท่านั้น
กองทัพจี้โจวที่เพิ่งพูดรู้สึกว่าการเผยแพร่การกระทำของฝานฉางอวี้ ก็เป็นการทำให้กองทัพจี้โจวมีหน้ามีตาด้วย ดังนั้นเขาจึงพูดต่อ “การต่อสู้กับพวกโจรกบฏที่เมืองหลู ดูเหมือนจะเป็นชัยชนะอย่างง่ายดาย แต่ก็มีอันตรายอยู่ข้างในด้วย! ผู้คนนับหมื่นกำลังสร้างเขื่อนที่ต้นน้ำของแม่น้ำอู หากทุกคนไม่ระวัง หน่วยสอดแนมของพวกกบฏจะตรวจจับการเคลื่อนไหวของเราได้ พวกเราจึงต้องจับตาดูหน่วยสอดแนมของพวกกบฏทุกวันและสกัดกั้นสังหารพวกมันไปทีละคน แต่พวกกบฏกลับส่งทหารม้ามาบุกค่ายของเรา และหน่วยสอดแนมสามคนก็หนีไปได้! เมื่อข่าวแพร่ไปถึงกองทัพกบฏ คงจะแย่มาก แผนการจมกองทัพกบฏของพวกเราคงจะไร้ประโยชน์! แม่นางฝาน จึงข้ามแม่น้ำขึ้นภูเขาไปเพียงลำพังในคืนฝนตก และสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมทั้งสามคนได้สำเร็จ!”
ความสำเร็จทางการทหารครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย
ครู่หนึ่ง ทหารที่อยู่รอบๆ ครัวสนาม มองไปที่ฝานฉางอวี้ด้วยความเคารพ
ฝานฉางอวี้มองไปที่คนเหล่านี้ที่กำลังมองนางด้วยสีหน้าตื่นเต้น นางทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจริงใจและตรงไปตรงมา แต่จริงๆ แล้วนางกำลังรู้สึกสับสนในใจ
ทหารที่เล่าว่าฝานฉางอวี้ล่าหมีอย่างไร รู้สึกตกใจอย่างเห็นได้ชัดกับความสำเร็จของฝานฉางอวี้ เขาจบประโยคครึ่งหลัง “ต่อมาหมีดำตัวนี้ถูกแม่นางฝานแทงทะลุหัวใจด้วยหอกไม้ไผ่ที่นางเหลามาจากต้นไผ่ แบบเดียวกับที่นางเชือดหมูเมื่อครู่ เพียงลงมีดครั้งเดียวก็ตายแล้ว”
เมื่อฝานฉางอวี้ตามกงซุนหยินออกจากครัวสนาม นางรู้สึกว่าท่านกงซุนดูเหมือนจะกลายเป็นชายชรา เขาเอามือไพล่หลัง เดินสองสามก้าวแล้วมองกลับมาที่ตัวนาง ราวกับว่าการรับรู้และความเข้าใจของเขานั้นผิดพลาด
เมื่อเขามองย้อนกลับไปหลายครั้ง ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านกงซุน ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”
กงซุนหยินส่ายศีรษะอย่างมึนงง “ข้าไม่เป็นไร”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและพูดอย่างจริงจัง “ดูเหมือนท่านจะอาการไม่ค่อยดีเท่าไร”
กงซุนหยินกล่าวว่า “เล็กน้อย”
เขามองฝานฉางอวี้ราวกับสัตว์ประหลาด ราวกับว่าเขาสับสนมาก “ถ้าเป็นเช่นนั้น เมื่อเจ้าลงจากภูเขา สามีของเจ้ากังวลเรื่องอันใด”
ก่อนที่จะรู้ถึงการกระทำของฝานฉางอวี้ เขาสามารถเข้าใจความกังวลของเซี่ยเจิงได้
แต่เมื่อได้ยินเรื่องราวมากมายเช่นนี้ เขาก็ไม่เข้าใจอีกต่อไปแล้ว!
ฝานฉางอวี้ขยับมุมริมฝีปากของนางแล้วพูดว่า “เขา……”
กงซุนหยินยกมือขึ้นเพื่อหยุดสิ่งที่นางกำลังจะพูด เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่หายจากอาการตกใจและพูดว่า “แม่นางฝาน ข้าขออยู่คนเดียวสักพัก”
ฝานฉางอวี้พูดว่า “อ้อ” นางเดินออกไปไกลแล้วมองกลับไปที่กงซุนหยินซึ่งนั่งอยู่บนเนินเตี้ยๆ ด้วยความงุนงงและสงสัยในชีวิต และเกาศีรษะด้วยความทุกข์ใจ
ดูเหมือนนางจะสร้างปัญหามากมายให้กับท่านกงซุนหรือ?
ฝานฉางอวี้เดินกลับไปยังสถานที่ที่นางพักอยู่ชั่วคราว เนื่องจากเซี่ยเจิงเคยตำหนิและมอบบทเรียนให้นาง แม้นางจะรู้ว่ามันถูกต้อง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางยังคงรู้สึกหดหู่เล็กน้อย อย่างน้อยตอนนี้นางก็ไม่อยากไปที่กระโจมของเขาอีก นางจึงไปหาฉางหนิง
ฉางหนิงได้ตื่นขึ้นแล้ว เซี่ยอู่นำเนื้อแกะย่างที่แบ่งมาให้ฉางหนิง พวกเขานั่งอยู่หน้ากระโจม โดยถือเนื้อแกะไว้ในมือข้างหนึ่งแล้วเคี้ยวมัน ดวงตาองุ่นดำสองข้างดูเหมือนจะจ้องมองเซี่ยอู่ และฟังเขาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวของพี่สาวของนางในวันนี้
ฝานฉางอวี้เห็นฉางหนิงจากระยะไกล เนื่องจากทุกคนในค่ายสวมชุดทหารและเซี่ยอู่ก็หันหลังให้นาง นางจึงจำเขาไม่ได้อยู่ครู่หนึ่งและเพียงตะโกนออกมา “หนิงเหนียง”
ทันทีที่ฉางหนิงได้ยินเสียงของฝานฉางอวี้ นางก็มองดูด้วยดวงตาที่สดใสและพูดอย่างตื่นเต้น “พี่หญิงกลับมาแล้ว!”
เซี่ยอู่ยังกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม “แม่นางฝาน”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “เป็นน้องชายเสี่ยวอู่นี่เอง ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
วันนี้ฝานฉางอวี้เพิ่งรู้จักกับเซี่ยอู่และเซี่ยชี แต่นางไม่รู้แซ่ของพวกเขา นางรู้แค่ว่าเขาชื่อเสี่ยวอู่ และอีกคนชื่ออาชี
เซี่ยอู่กล่าวว่า “บรรดาพี่น้องอุ่นแกะอีกครั้งและแบ่งเนื้อแกะเพื่อมอบให้แม่นางฝาน ถ้าไม่ใช่เพราะแม่นางฝาน บรรดาพี่น้องคงไม่ได้ทานอาหารดีๆ เช่นนี้”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณเขา และเซี่ยอู่ก็ขอตัวและออกไปก่อน
หลังจากที่เขาจากไป ฝานฉางอวี้ก็ลูบศีรษะของฉางหนิงและถามด้วยรอยยิ้ม “เมื่อครู่เจ้าคุยอะไรกับพี่ใหญ่คนนั้น เจ้าหัวเราะสนุกมากหรือ?”
ฉางหนิงอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นในขณะที่มือถือเนื้อแกะ “เขาบอกว่าพี่หญิงน่าทึ่งมาก! ทั้งสังหารหมีดำตัวใหญ่! ทั้งยังสังหารคนเลวและปล้นอาหารคนเลวและแกะย่างมาด้วย!”
นางเงยหน้าขึ้นและดวงตาสีดำโตของนางเต็มไปด้วยความปรารถนา “คงจะดีมากถ้าข้าเล่าเรื่องนี้ให้เป่าเอ๋อร์ฟังได้ ปากของเขาสั่นเทาเมื่อเขาพูดถึงคนเลวที่ขังเขาไว้ แต่ข้าบอกเขาว่าไม่ต้องกลัว เพราะพี่หญิงจะไปช่วยเขาและป้าอวี๋!”
ฝานฉางอวี้กังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับสถานการณ์ของอวี๋เฉียนเฉียนและปลอบใจฉางหนิงแล้วพูดว่า “เมื่อเราลงจากเขา เราจะไปช่วยคนกัน”
ฉางหนิงดีใจมากนางกินเนื้อแกะเข้าไปอีกคำแล้วเดินตามฝานฉางอวี้เข้าไปในกระโจม นางพูดว่า “หลังจากเป่าเอ๋อร์และป้าอวี๋ได้รับการช่วยเหลือแล้ว พวกเขาก็จะเปิดร้านอาหารต่อไป พี่หญิงก็จะสร้างโรงหมูและเปิดร้านขายหมู หนิงเหนียงจะได้เรียนรู้การเชือดหมูจากพี่หญิงและหารายได้มากมาย!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกขบขันกับการจินตนาการของเด็กน้อยจนนางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ตกลง”
ฉางหนิงนับนิ้วมือของนางและพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางถามอย่างทุกข์ใจ “แล้วพี่เขยจะทำอะไร?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกฟุ้งซ่านเล็กน้อยครู่หนึ่งเนื่องจากคำพูดเด็กๆ ของฉางหนิง อย่างไรก็ตาม ฉางหนิงได้นึกถึงสิ่งที่นางคิดว่าเป็นการจัดการที่ดีที่สุดแล้ว และพูดอย่างมีความสุข “พี่เขยจะไปโรงเลี้ยงหมูในชนบทเพื่อเลี้ยงหมู!”
ด้านนอกประตูเซี่ยอู่ที่ไปและกลับมาแล้วก็ไออย่างรุนแรง
ฝานฉางอวี้เปิดม่านและเห็นเซี่ยอู่ยืนอยู่ที่ประตูโดยหันหลังให้ “น้องเสี่ยวอู่มีอะไรอีกหรือไม่?”
เซี่ยอู่คิดว่าเมื่อครู่ตอนที่เขากลับไปที่กระโจมทหารบาดเจ็บ เขาบอกว่าฝานฉางอวี้ก็กลับมาแล้ว แต่ไม่ได้ไปหาท่านโหว ดวงตาของเซี่ยเจิงก็เย็นชาจนสามารถสังหารเขาได้ และเขาก็พูดอย่างรวดเร็ว “พี่เหยียนบาดเจ็บอยู่ บาดแผลสาหัสแต่ไม่มีใครว่างดูแลเขาเลย เมื่อครู่ข้าไปช่วยแพทย์ทหารส่งยา และได้ทราบมาว่าเขานอนมาทั้งวันแล้ว แม้กระทั่งอยากดื่มน้ำ ก็ไม่มีใครช่วยต้มให้เลย……” เขาทนไม่ไหวแล้ว จึงหยุดพูดด้วยความละอาย
ฝานฉางอวี้คิดในใจอยากจะบอกว่าท่านกงซุนก็ไปเยี่ยมผู้บาดเจ็บที่นั่นไม่นานมานี้ แต่แล้วนางก็นึกถึงว่าท่านกงซุนก็เป็นเจ้าหน้าที่ชั้นสูง และเหยียนเจิ้งก็เป็นแค่ทหารธรรมดาเท่านั้น จะให้เขาไปต้มน้ำยกชาได้อย่างไร
นางนึกถึงอาการบาดเจ็บของเหยียนเจิ้ง และนางก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า “ขอบคุณน้องชาย ข้าจะไปที่นั่นในอีกสักครู่”
จากนั้นเซี่ยอู่ก็จากไปพร้อมกับความรู้สึกผิด
ฉางหนิงมองฝานฉางอวี้อย่างกระตือรือร้น “พี่หญิง พี่เขยอยากดื่มน้ำ แต่ไม่มีใครเทให้เขาได้เลยเหรอ? พี่เขยของข้าน่าสงสารมาก”
ฝานฉางอวี้คิดว่าวันนี้มีการสู้รบที่ดุเดือดอีกครั้ง และคงจะมีคนบาดเจ็บมากขึ้นในกระโจมทหารที่ได้รับบาดเจ็บคงจะไม่สะดวกที่จะพาฉางหนิงไปที่นั่น นางจึงบอกว่า “เจ้าอยู่ในกระโจมและอย่าวิ่งไปรอบๆ พี่หญิงจะไปดูหน่อย”
ฉางหนิงพยักหน้า “หนิงเหนียงจะประพฤติดี หนิงเหนียงจะไม่ไปไหน”
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็เดินไปที่กระโจมด้านข้างของเซี่ยเจิง ดังที่เซี่ยอู่กล่าวไว้ ที่นี่เป็นสถานที่รกร้างอย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่มีใครเฉลิมฉลองชัยชนะแม้แต่คนเดียว แม้แต่ทหารที่ได้รับบาดเจ็บใหม่ก็ไม่สามารถรองรับได้
เมื่อฝานฉางอวี้เปิดม่านและเข้าไปข้างใน นางเห็นเซี่ยเจิงนั่งอยู่บนหัวเตียง ใบหน้าของเขาซีดเซียว และดวงตาของเขาดูเหมือนจะปิดเบาๆ แสงแดดส่องเข้ามาเมื่อนางเปิดม่านและมันตกลงบนใบหน้าเขา ขนตาสีดำราวกับขนอีกาที่ฟูฟ่อง แสดงให้เห็นความเปราะบางแบบเด็กอย่างอธิบายไม่ถูก
อาจเพราะสัมผัสได้ถึงแสงที่ส่องมา เกือบจะทันทีที่นางเปิดม่าน เซี่ยเจิงก็เปิดเปลือกตาของเขาและมองดู ร่องรอยของความเปราะบางแบบเด็กๆ บนใบหน้าของเขาหายไปแล้ว ดวงตาของเขาเย็นชา เฉียบคม และมืดมน เมื่อเขาเห็นชัดเจนว่าคนที่มาคือฝานฉางอวี้ เขาก็ตกใจเล็กน้อย หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ลดสายตาลงแล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าไม่อยากเจอหน้าข้าอีกต่อไปแล้ว”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากและไม่ตอบ หลังจากเข้าไปในกระโจม นางก็ตรงไปที่โต๊ะเพื่อหยิบกาน้ำชาซึ่งว่างเปล่าจริงๆ
นางหันกลับมาและกำลังจะออกไปพร้อมกับกาน้ำชา ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง “เดี๋ยวก่อน”