บทที่ 79
ฝานฉางอวี้กลับมาที่ค่าย เสบียงอาหารอื่นๆ ถูกนับโดยแม่ทัพหนุ่มที่ดูแลเสบียงทหาร นางไปหาเหยียนเจิ้งพร้อมเสื้อคลุมป้องกันความหนาวเย็นและลูกแกะย่าง
ทันทีที่นางเข้าไปในกระโจม นางพบว่ากงซุนหยินก็อยู่ที่นั่นด้วย นางยังคงประหลาดใจมากและพูดว่า “ท่านกงซุนมาที่นี่เพื่อเยี่ยมทหารที่บาดเจ็บอีกแล้วหรือเจ้าคะ?”
นางได้ยินมาว่าทหารคนอื่นๆ ในค่ายเรียกชายหนุ่มรูปหล่อและสง่างามผู้นี้ว่า ‘ท่านกงซุน’ นางคิดว่าเขาคงจะเป็นที่ปรึกษาหรือเจ้าหน้าที่อื่นๆ เช่นเดียวกับผู้อาวุโสเถา นางก็เลยเรียกตาม
กงซุนหยินตอบว่าใช่
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าบังเอิญได้แกะย่างทั้งตัวกลับมา ท่านมากินเนื้อแกะด้วยกันเถอะ”
หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็เดินตรงไปหาเซี่ยเจิง เพราะความสุขที่นางได้รับจากการเดินทางในวันนี้ได้บดบังความรู้สึกอายของนางเมื่อคืนนี้ไปแล้ว เมื่อนางกางเสื้อคลุมและคลุมให้เซี่ยเจิง นางก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ให้เจ้าไว้ห่มป้องกันอากาศหนาวตอนกลางคืน”
เมื่อไม่เห็นฉางหนิง นางจึงหยิบเสื้อคลุมที่เหลือและถามอย่างสับสน “หนิงเหนียงอยู่ที่ไหน?”
เซี่ยเจิงมองไปที่สัญลักษณ์ฉงโจวที่ชัดเจนบนเสื้อคลุมแล้วขมวดคิ้ว เขากำลังจะถามว่านางเอามันมาจากไหน แต่เนื่องจากคำถามของฝานฉางอวี้ เขาจึงต้องตอบก่อน “นางง่วงนอน ข้าเลยให้คนพานางกลับไปพักผ่อนแล้ว”
กงซุนหยินมองดูลูกแกะย่างทั้งตัวในมือของฝานฉางอวี้และพูดอย่างไม่แน่ใจ “แม่นางฝานล่าแกะได้ แล้วย่างมันเลยหรือ?”
ฝานฉางอวี้เบิกตาโตอย่างซื่อสัตย์และพูดว่า “ข้าคว้ามันมาจากกลุ่มกบฏที่ตีนเขา”
กงซุนหยินเกือบจะสำลักน้ำลายของตัวเอง ในขณะที่ใบหน้าของเซี่ยเจิงเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด เขาจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี “เจ้าลงเขาไปแล้วหรือ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “ใช่”
เซี่ยเจิงตะโกน “ไร้สาระ ด้านล่างของภูเขามีแต่อันตราย!”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเซี่ยเจิงกังวลว่านางจะตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นนางจึงไม่โกรธเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไร้ความปรานีของเขา นางแค่พูดว่า “ข้าแค่อยากจะดูว่าข้าสามารถช่วยเหลืออะไรได้บ้าง พวกกบฏรวมตัวกันที่หน้าภูเขา ด้านหลังภูเขาคงจะมีคนไม่กี่คน แม้บนภูเขาของเราจะมีอาหารไม่ขาดแคลน แต่เราขาดแคลนเกลือ ข้าจึงลงไปเผื่อว่าจะได้เกลือกลับมา”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าฝานฉางอวี้ได้ลงมาจากภูเขาและได้สู้กับกลุ่มกบฏ ซึ่งทำให้หัวใจของเขาตื่นตระหนก แม้ว่านางจะยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่เขาก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และน้ำเสียงของเขาก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น “ภูเขาด้านหลังนั้นสูงชันซึ่งไม่เอื้ออำนวยต่อการเดินทัพ พวกกบฏจะไม่เลือกโจมตีจากภูเขาด้านหลังเว้นแต่จะจำเป็นต้องทำ วันนี้กองทัพต้องการเผาเสบียงของฝ่ายกบฏ การรีบลงจากภูเขาเพื่อขโมยอาหาร เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นจะส่งผลต่อแผนการโดยรวม เจ้าไม่ได้อยู่ในกองทัพและไม่ได้รู้ถึงกฎระเบียบทางทหาร หากเจ้าก่อเรื่องจนเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ ไม่รู้ว่าจะต้องสูญเสียทหารไปกี่นาย จากนี้ไปห้ามประมาทเลินเล่อเช่นนี้อีก”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินคำพูดที่รุนแรงเหล่านี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ค่อยๆ จางหายไป หลังจากจ้องมองไปที่เซี่ยเจิงอยู่พักหนึ่ง นางก็วางเนื้อแกะย่างทั้งตัวลงแล้วจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
กงซุนหยินมองไปที่ม่านที่ปิดอยู่ แล้วมองย้อนกลับไปที่เซี่ยเจิงและพูดว่า “นางกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว เจ้ากำลังพยายามจะพูดอะไร? เจ้าคิดว่านางเป็นทหารภายใต้คำสั่งของเจ้าเช่นนั้นหรือ?”
เซี่ยเจิงหลับตาแล้วพูดว่า “สนามรบไม่ใช่การละเล่นของเด็ก”
กงซุนหยินถอนหายใจ โดยรู้อยู่ในใจว่าเขาห่วงใยจนก่อให้เกิดความกังวล
เซี่ยเจิงในอีกด้านหนึ่งสั่งด้วยเสียงเข้ม “เรียกเซี่ยชีและเซี่ยอู่เข้ามา”
เซี่ยชีและเซี่ยอู่เป็นทหารองครักษ์ส่วนตัวสองคนที่กงซุนหยินส่งไปเพื่อปกป้องฝานฉางอวี้ พวกเขาทั้งคู่ฝึกฝนร่วมกับเซี่ยเจิงในสนามรบมาหลายปีแล้ว
ภายในชั่วขณะหนึ่งเซี่ยชีและเซี่ยอู่ ซึ่งยังคงส่งมอบอาหารที่ปล้นมาให้กับกองทัพก็วิ่งไป
ใบหน้าของพวกเขายังคงมีความสุขอยู่บ้าง แต่เมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าของเซี่ยเจิงที่กลายเป็นสีคล้ำราวกับน้ำค้างแข็ง พวกเขาก็ตระหนักว่าปัญหาคืออะไร พวกเขาจึงสงบสีหน้าลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นคุกเข่าลงและก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “เป็นความผิดของข้าน้อย”
เมื่อเซี่ยเจิงนึกถึงแผ่นหลังของฝานฉางอวี้ที่เพิ่งจากไปด้วยความโกรธ หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความอัดอั้น นอกจากนี้บาดแผลของเขายังเจ็บทุกครั้งที่เขาขยับ ซึ่งทำให้เขารู้สึกแย่ลงไปอีก เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ขนตาสีดำยาวของเขาก็ดูดุร้ายเช่นกัน และเขาแทบจะตะโกนด้วยความโกรธ “รู้ว่ามีความผิดหรือ? พวกเจ้ารู้ว่านางทำผิด แต่ก็ยังติดตามนางไป? ข้าสั่งให้เจ้าปกป้องนาง พวกเจ้าก็ไปปกป้องนางที่รังกบฏหรือ พวกเจ้ายังคงเห็นกฎเกณฑ์ทางทหารอยู่ในสายตาหรือไม่?”
เซี่ยอู่เป็นทหารองครักษ์ที่อยู่กับฝานฉางอวี้ และต่อสู้เคียงข้างกันที่ภูเขาด้านหลัง เขาขยับริมฝีปากแล้วพูดว่า “ท่านโหว โปรดใจเย็น ข้าน้อยตามฮู……ฮูหยินฝานไปที่ภูเขาด้านหลังจริงๆ แต่เดิมทีอยากให้ฮูหยินอยู่แค่บนภูเขา แต่เกรงว่าจะโน้มน้าวฮูหยินไม่ได้จึงได้ให้เซี่ยชีไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านกงซุนทราบ ขณะนั้นบังเอิญมีกบฏกลุ่มหนึ่งปลอมตัวเป็นทหารของเราแอบขึ้นมาบนภูเขา ข้าน้อยต้องการปกป้องฮูหยินด้วยการกันนางออกไป แต่ฮูหยินเป็นคนกล้าหาญมาก นางสังหารศัตรูและจับกุมกบฏทั้งหมดที่ขึ้นมาบนภูเขา หลังจากนั้นฮูหยินได้สอบปากคำทหารกบฏจำนวนหนึ่งและทราบถึงความแข็งแกร่งของกองทหารกบฏที่อยู่ด้านล่างของภูเขา ข้าคิดที่จะตอบโต้อย่างรุนแรง ทำให้พวกเขาไม่ระวังตัว และล้างแค้นให้กับการเสียชีวิตอันน่าสลดใจของพี่น้องบนภูเขา อย่างไรก็ตามก่อนที่กำลังเสริมของเซี่ยชีจะกลับมามาถึง กลุ่มกบฏที่ด้านล่างของภูเขามีแนวโน้มที่จะล่าถอย ฮูหยินกังวลว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่ภูเขาด้านหน้า ดังนั้นเพื่อที่จะหยุดยั้งกลุ่มกบฏทางด้านหลังภูเขา นางจึงได้ไปปล้นค่ายกบฏอย่างบุ่มบ่ามขอรับ”
เขาหยุดและพูดต่อว่า “ฮูหยินพาเราไปปล้นเกลือหยาบห้ากระสอบกับข้าวหกสิบสองกระสอบ ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเลย ข้าน้อยละเลยหน้าที่ของตนเองไปและเต็มใจที่จะรับโทษ แต่ข้าน้อยขอร้องท่านโหวอย่าตำหนิฮูหยินเลยขอรับ”
เซี่ยเจิงได้ยินรายละเอียดของเรื่องราวเหล่านี้และไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง ขนตาสีดำยาวของเขาตกอยู่บนเปลือกตาของเขา ปกปิดอารมณ์ทั้งหมดในดวงตาของเขา
เมื่อเห็นสิ่งนี้กงซุนหยินจึงพูดว่า “แม่นางฝานลงมือตามสถานการณ์และนางก็ไม่ได้ประมาท ข้อดีของการลงจากภูเขามีมากกว่าความผิด ตอนแรกท่านโหวยังคงสับสน ตอนนี้ได้ทราบเรื่องราวทั้งหมดแล้ว อย่าปล่อยให้แม่นางฝานต้องคับข้องใจอีกเลย”
เซี่ยเจิงหลับตาลงครึ่งหนึ่งแล้วพูดว่า “ออกไป”
เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้กล่าวกับทหารองครักษ์ทั้งสองนาย
หลังจากที่ทหารทั้งสองถอยออกไป กงซุนหยินก็มองดูเซี่ยเจิงและพูดว่า “แม้ว่าสุยหยวนชิงจะได้รับการช่วยเหลือจากกลุ่มกบฏ แต่การใช้เขาเป็นเหยื่อล่อ ก็ทำให้กำลังเสริมจากเยี่ยนโจวและจี้โจวสามารถเผาเสบียงอาหารได้สำเร็จ หากไม่มีเสบียงอาหาร พวกกบฏจะไม่สามารถมีชีวิตรอดได้นาน แม่นางฝานสามารถช่วยเจ้าทำแผนการนี้ให้สำเร็จโดยไม่ได้ตั้งใจ คนถูกเจ้าต่อว่าไปแล้ว ดังนั้นเจ้าคิดว่าจะปลอบใจนางอย่างไร”
เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากบางของเขาเล็กน้อยและไม่พูดอะไร แต่เห็นได้ชัดว่ามีความเกลียดชังตัวเองอยู่ในหว่างคิ้วของเขา
กงซุนหยินส่ายศีรษะและออกจากกระโจมโดยคิดว่าเขาจะเป็นผู้สร้างสันติเองเพื่อช่วยเซี่ยเจิงเอง
เมื่อเขาไปถึงสถานที่นั้น เขาพบว่าทั้งครัวสนามต่างคึกคักกันมาก มีทหารกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันเป็นวงกลมเพื่อโห่ร้อง โดยไม่รู้ว่าพวกเขากำลังมองอะไรอยู่
กงซุนหยินมองเข้าไปใกล้ๆ และพบว่าฝานฉางอวี้กำลังเชือดหมู
หมูป่าที่นำกลับมาจากการล่าสัตว์ถูกทหารมัดและพากลับไปแบบมีชีวิต
ฝนตกมาหลายวันแล้ว แต่ในที่สุดวันนี้แสงแดดก็ทอแสง ทำให้แสงสีทองพร่ามัว
กงซุนหยินรู้สึกว่าการแสดงออกของฝานฉางอวี้สงบและสวยงามมากในขณะนี้ และวินาทีต่อมาเขาก็เห็นนางถือมีดแล้วทิ้งมันลง หมูป่าที่มัดแน่นก็ส่งเสียงร้อง และเลือดก็ไหลออกมาจากคอของมันทันที
กงซุนหยินหน้าซีดและรีบหลบสายตา โดยแอบคิดว่ามีเพียงเซี่ยเจิงเท่านั้นที่จะทนกับผู้หญิงคนนี้ได้
ผู้ที่ชมอยู่ต่างโห่ร้องดังลั่น
“วิธีเชือดหมูของแม่นางฝานยอดเยี่ยมมาก! สังหารมันตายด้วยการลงมีดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น!”
“ดูเลือดหมูหม้อใหญ่นี้สิ วันนี้เราทำกับข้าวให้ทหารได้อีกหม้อ!”
เมื่อได้ยินคำชมเหล่านี้ นางก็รู้สึกว่าเป็นการยืนยันถึงทักษะการเชือดหมูของนาง และนางก็ยิ้มออกมา
เมื่อนางมองขึ้นไป นางเห็นกงซุนหยินยืนอยู่ในฝูงชน ราวกับว่าเขามาที่นี่เพื่อพบนาง นางพูดกับหัวหน้าพ่อครัวสองสามคำ จากนั้นจึงเดินผ่านฝูงชนไปหาเขาแล้วถามว่า “ท่านกงซุน มาที่นี่เพื่อพบข้าหรือ?”
กงซุนหยินไม่ต้องการให้มันชัดเจนเกินไป เขาจึงกระแอมไอและพูดว่า “ข้ามาดูที่ครัวสนามเฉยๆ และบังเอิญเห็นเจ้ากำลังเชือดหมู”
เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมา “อย่าเอาคำพูดของสามีเจ้าไปใส่ใจ เขาเป็นคนปากร้าย และกลัวสิ่งที่ไม่คาดคิดจะเกิดขึ้นกับเจ้าเมื่อเจ้าลงจากภูเขา สนามรบอันตรายมาก หากดูอาการบาดเจ็บของเขาจะรู้ว่าทุกการต่อสู้ต้องสู้ด้วยชีวิต เพียงแต่ครั้งนี้เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย ถ้าหากเกิดเรื่องกับเจ้า แต่เขาได้รับบาดเจ็บมากจนไม่สามารถช่วยเจ้าได้ แม้ว่าเขาจะต้องการมากเพียงใดก็ตาม เขาคงเจ็บปวดมาก”
ฝานฉางอวี้หาก้อนหินนั่งลงแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้โกรธเขา หลังจากฟังสิ่งที่เขาพูดแล้ว ข้าก็รู้สึกว่าดูเหมือนว่าข้าทำสิ่งเลวร้ายด้วยเจตนาดี อย่างที่สามีของข้าพูด ครั้งนี้ข้าโชคดีพอที่จะรอดพ้นจากอันตรายได้ หากข้าพาฆ่าทหารคนอื่นไปตายจริงๆ ข้าคงกลายเป็นคนบาปจริงๆ เช่นกัน แค่คิดก็รู้สึกหนักใจแล้ว”
กงซุนหยินรู้สึกประหลาดใจมากที่ฝานฉางอวี้สามารถพูดคำพูดดังกล่าวได้ เขากล่าวว่า “แม้ว่าแม่นางฝานจะเป็นสตรี แต่นิสัยของเจ้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าบุรุษเลย สิ่งที่แม่นางฝานพูดนั้น กระทั่งแม่ทัพบางคนยังทำไม่ได้”
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ดูสับสนเล็กน้อย เขาอธิบายว่า “โดยทั่วไปแล้ว ทุกการตัดสินใจของแม่ทัพจะเกี่ยวข้องกับชีวิตและความตายของทหารที่อยู่ด้านล่าง แต่ไม่มีการสู้รบใดที่สามารถสู้รบได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ ยุทธวิธีที่จัดทำขึ้นสำหรับแม่ทัพ คือสามารถคร่าชีวิตผู้คนของตนเองให้น้อยที่สุด เพื่อแลกกับชีวิตของคนส่วนใหญ่เท่านั้น ชัยชนะและความพ่ายแพ้เป็นเรื่องปกติสำหรับยุทธศาสตร์ทางทหาร หากการรบพ่ายแพ้และอุปนิสัยของแม่ทัพไม่แข็งแกร่งพอ เขาก็อาจไม่สามารถบรรลุกับสิ่งนี้ได้ทั้งชีวิต”
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าบรรดาแม่ทัพไม่เพียงแต่ต้องเก่งในการต่อสู้เท่านั้น แต่อุปนิสัยของพวกเขาก็ยังต้องน่าชื่นชมอีกด้วย
นางมองไปที่กงซุนหยินแล้วพูดว่า “ขอบคุณท่านกงซุนที่ให้ความรู้แก่ข้า”
กงซุนหยินคิดว่าด้วยอารมณ์ไม่ดีของเซี่ยเจิง เขาคงไม่สามารถก้มศีรษะเพื่อปลอบใจผู้อื่นได้และพูดว่า “เป็นสามีของเจ้าที่กลัวเจ้าจะโกรธ จึงให้ข้ามาดูเจ้า”
ฝาฉางอวี้หยิบไม้เล็กๆ ขึ้นมาแล้วจิ้มโคลนบนพื้นแล้วพูดอย่างน่าเบื่อ “ข้าไม่ได้โกรธเขา เขาบาดเจ็บสาหัสมาก เขาต้องผ่านความเป็นความตายในสนามรบ เขากลัวว่าข้าจะสร้างความเดือดร้อนให้กับตนเองและคนอื่น จึงพูดกับข้าอย่างนี้ ข้า……ค่อนข้างละอายใจ”
กงซุนหยินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจและพูดตามความจริง “เขาแค่กลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้า”
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราวเล็กน้อยขณะเขี่ยพื้น แต่ยังคงก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร
กงซุนหยินไม่รู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง และพูดว่า “ข้าได้ส่งข้อความถึงแม่นางฝานแล้ว ข้ามีเรื่องต้องจัดการเล็กน้อย ดังนั้นขอตัวก่อน”
เขากำลังจะออกไปแต่ได้ยินผู้คนจากครัวสนามพูดเสียงดัง “น่าเสียดายที่เราต้องล่าหมีดำบนภูเขาแห่งนี้ ถ้าเรามีเครื่องปรุงทั้งหมด ข้าสามารถจัดงานเลี้ยงยังได้!”
กงซุนหยินหันกลับไป มุ่งหน้าไปที่นั่นแล้วถามว่า “พวกเจ้าล่าหมีได้หรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงของเขา ทหารในครัวสนามก็มองมาที่เขาและเห็นว่าเขาแต่งกายด้วยชุดสีขาวดูเหมือนหยก พร้อมพัดในมือ พวกเขาเดาตัวตนของเขาและรีบคารวะและตะโกนออกมาทีละคน “ท่านที่ปรึกษา”
กงซุนหยินเห็นว่าหมีดำตัวใหญ่มากและไม่มีแม่ทัพคนไหนที่แข็งแกร่งพอที่จะล่ามันได้ง่ายๆ เขาจึงกล่าวยกย่องว่า “วันนี้เราเอาชนะกลุ่มกบฏในฉงโจวได้ หมีตัวนี้ช่างเป็นโชคจริงๆ แม่ทัพท่านไดเป็นผู้ล่ามันหรือ?”
คนที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างตื่นเต้น “แม่นางฝานเป็นผู้ล่ามันมาขอรับ!”
กงซุนหยิน???