บทที่ 90
เซี่ยเจิงถอนหายใจเล็กน้อยแล้วถามนางว่า “ข้าจะไปบอกใครได้?”
ฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ การที่เขาถูกเตะลงแม่น้ำโดยที่ไม่สามารถว่ายกลับขึ้นมาได้เองก็เป็นเรื่องที่น่าอายเช่นกัน
นางเหลือบมองเขาแล้วพูดอย่างดุเดือด “เจ้าห้ามบอกใครทั้งนั้น!”
หลังจากที่เซี่ยเจิงให้คำมั่นสัญญาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ยื่นปลาให้นางแล้วพูดว่า “กินปลาซะ”
นางมองดูปลาในมือของเขาที่ย่างจนเป็นสีน้ำตาลกรอบและมีกลิ่นหอม นางพูดอย่างโกรธๆ ว่า “ข้าไม่หิว” และท้องของนางก็ร้องขึ้น
อุณหภูมิบนใบหน้าของฝานฉางอวี้ซึ่งในที่สุดก็ลดลง ก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง
เซี่ยเจิงระงับมุมปากที่โค้งขึ้นและพูด “ข้าย่างมากเกินไป กินไม่หมด”
หากนางยังคงดื้อรั้นในเวลานี้ นางจะเป็นคนที่น่าอายเข้าไปใหญ่ ฝานฉางอวี้ยื่นมือของนางออกไปรับปลาด้วยความโกรธแล้วพูดว่า “เจ้าห้ามบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด!”
เซี่ยเจิงกลั้นยิ้มและพูดว่า “ได้”
ไม่มีเครื่องปรุงในป่า ส่วนใหญ่อาหารประเภทการย่างจะมีกลิ่นหอม แต่มีรสชาติจืดชืดและมีกลิ่นคาวด้วย
ฝานฉางอวี้กัดไปสองคำแล้วถามด้วยความสับสน “เจ้าเอาเครื่องปรุงรสมาด้วยหรือ?”
เซี่ยเจิงหยิบผลไม้ป่าที่ไม่ได้ใช้ออกมาข้างกองไฟแล้วแสดงให้นางดู “ผลไม้ป่าเหล่านี้บางชนิดมีรสเปรี้ยวและบางชนิดก็ฉุน”
ฝานฉางอวี้พึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา “เจ้าได้ลองชิมทุกชนิดแล้วหรือไง?”
หูขอเซี่ยเจิงดีมาก เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ยกมุมปากขึ้นแล้วยิ้ม เขายังคงก้มหน้าลงและหยิบก้างปลาในมือออกมาแล้วพูดว่า “ข้าเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่อายุสิบสามปี เริ่มจากการเป็นทหารในทัพหน้า จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาแปดปีแล้ว เช่นเดียวกับที่เจ้ามาที่ภูเขาลูกนี้ กองทัพไม่ได้มีอาหารตลอดเวลาเสมอไป เมื่อหิวที่สุดทั้งรากหญ้าและเปลือกไม้ล้วนเป็นของกินบรรเทาความหิว ข้าจำรสชาติของทุกสิ่งที่กินได้เพื่อจะไม่แตะต้องสิ่งที่กินไม่ได้ หลังจากเห็นเพื่อนทหารกินผลไม้ที่มีพิษจนตาย”
ฝานฉางอวี้ฟังเขาพูดถึงเหตุการณ์ในอดีตเหล่านี้ แต่นางรู้สึกสูญเสียรสชาติเล็กน้อยขณะกินปลา นางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างว่างเปล่า
เมื่อนางรู้ว่าเขาคืออู่อันโหว นางรู้สึกว่าเขาอยู่ห่างไกลจากนางมาก เขาและนางเป็นเหมือนอยู่คนละโลกที่ไม่น่ามาพบกันได้
จากนั้นนางก็ได้ตระหนักว่าเบื้องหลังตัวตนนั้นไม่ใช่แค่ความรุ่งโรจน์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงความทุกข์ทรมานที่ไม่มีใครเคยลิ้มรสอีกด้วย
นางได้สัมผัสกับความโหดร้ายของสนามรบด้วยตนเอง
เขาเข้าร่วมกองทัพเมื่ออายุสิบสามปี ซึ่งน้อยกว่านางในตอนนี้ถึงสามปีด้วยซ้ำ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาต่อสู้ดิ้นรนมาตลอด และมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ถึงความโศกเศร้าข้างในนั้น
ด้วยชั้นอารมณ์ที่ซับซ้อนในใจ ฝานฉางอวี้จึงก้มศีรษะลงและหยิบก้างปลาขึ้นมาอย่างเงียบๆ
ปลาที่ถูกเลาะก้างออกนั้นถูกห่อด้วยใบไม้ป่าที่ล้างแล้ว เซี่ยเจิงมอบปลาที่อยู่ในมือให้นางแล้วพูดว่า “กินปลาที่แกะก้างแล้วนี้สิ”
ฝานฉางอวี้ถือใบไม้เล็กๆ แต่นางไม่ขยับเลย
เซี่ยเจิงหยุดเล็กน้อยขณะหยิบก้างปลา เขาเงยหน้าขึ้นมองนางแล้วถามว่า “มีอะไรผิดปกติหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เหยียนเจิ้งข้าควรจะเรียกเจ้าว่าเหยียนเจิ้ง อย่าดีกับข้ามากนักเลย เจ้าเป็นท่านโหวที่มีเกียรติและเป็นวีรบุรุษที่ไม่มีใครเทียบได้ในหัวใจของผู้คนในต้าอิน ผู้ที่คู่ควรกับเจ้าต้องมีความรู้และสุภาพ เป็นหญิงสาวผู้สูงศักดิ์จากตระกูลขุนนาง ข้าเป็นเพียงสาวชนบทเมืองชายแดนที่หยาบคายซึ่งยังอ่านสี่หนังสือห้าคัมภีร์ไม่จบด้วยซ้ำ ข้าไม่คู่ควรกับเจ้า”
เซี่ยเจิงหลับตาลงและหยิบก้างปลาต่อไป และดูเหมือนจะยิ้ม “แต่ในบรรดาสตรีมากมายในใต้หล้านี้ เจ้าเป็นคนเดียวที่ข้าชอบ”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเจิงแสดงความรู้สึกของเขาต่อนางอย่างตรงไปตรงมา หัวใจของนางเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นก็มีอาการขมขื่นไม่รู้จบ
นางพูดว่า ”อย่าชอบข้าเลย เจ้ามีพรสวรรค์ทางทหารที่ยอดเยี่ยมและยังมีตำแหน่งโหว เจ้าควรแต่งงานกับภรรยาที่เหมาะสม ครองคู่กันอย่างมีความสุข และได้รับคำชื่นชมจากผู้คนนับพัน
เซี่ยเจิงมอบปลาที่แกะก้างออกแล้วพูดว่า ”ข้านั่งในตำแหน่งนี้เพราะความชอบทางทหาร หาใช่คำชื่นชมจากคนในใต้หล้า ใต้หล้านี้มีคนที่เคารพข้า และก็มีคนที่เกลียดชังข้า เคารพข้าเพราะข้าเอาชนะคนป่าเถื่อนเป่ยเจวี๋ยและยึดดินแดนที่สูญไปกลับคืนมาได้ เกลียดชังข้าเพราะพวกเขาคิดว่าข้าฆ่าคนเป็นผักปลา และรับราชการทหารเพราะชื่อเสียงและตำแหน่ง ถ้าข้าต้องกลัวต่อสายตาของคนในใต้หล้าเมื่อแต่งภรรยา ข้าคงขี้ขลาดเกินกว่าจะเป็นอู่อันโหว
เขาจ้องมองที่ฝานฉางอวี้ “ก่อนที่ข้าจะพบเจ้า ข้ามีความคิดที่จะแต่งงานกับหญิงที่มาจากตระกูลขุนนางและมีจิตใจที่เข้มแข็งจริงๆ และเราจะปฏิบัติต่อกันอย่างสุภาพไปตลอดชีวิต ถ้าข้าตายในสนามรบ นางยังสามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับลูกๆ และดูแลครอบครัวได้”
“แต่หลังจากที่ข้าได้พบกับเจ้า ข้าไม่เคยคิดที่จะตายในสนามรบ ข้าจะตายได้อย่างไร?”
เขาหัวเราะ นอนลงโดยเอาแขนเป็นหมอน และมองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่กระจัดกระจาย “เมื่อการรบสิ้นสุดลง ข้าจะยื่นฎีกาเพื่อปิดล้อมดินแดนเหลียวซี ตราบใดที่ป้องกันชาวเป่ยเจวี๋ยไม่ให้ไปทางใต้ ข้อพิพาททั้งหมดในเมืองหลวงจะไม่เกี่ยวข้องกับข้า ข้าจะขอสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท ใช้เกี้ยวแปดคนหาม[1] ตีฆ้องและกลอง เพื่อให้ทุกคนในใต้หล้าได้รู้ว่าเจ้าแต่งงานกับข้า”
พลังแห่งความเยาว์วัยและความสุขบนใบหน้าของเขาทำให้หัวใจของฝานฉางอวี้รู้สึกเหมือนก้อนสำลีเปียกจนดวงตาของนางรู้สึกร้อนผ่าว
“เจ้าไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นบนภูเขาเยี่ยน หรือพื้นที่ล่าสัตว์ในหุยโจว ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่นเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เหลียวซีนั้นใหญ่มาก ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไว้ตามลำพัง”
“แต่เจ้ามักจะปฏิเสธข้าเพราะเจ้ากลัวการใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนกันกับข้า แต่เจ้ายังไม่กลัวที่จะอยู่กับข้า แม้ว่าข้าจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม เขายังคงมองดูท้องฟ้าราวกับกำลังหัวเราะกับตัวเอง” ตลอดชีวิตของคนๆ หนึ่ง ชีวิตไม่ทำให้ใครตาย แต่จะถูกรั้งไว้ด้วยชื่อเสียงจอมปลอมครึ่งชีวิต สิ่งที่เจ้าคิดว่ามันเป็นอุปสรรคระหว่างเจ้ากับข้า แต่ในความเป็นจริงมันไม่มีอะไรเลย”
“เจ้าบอกว่าข้าสามารถพบกับสตรีที่ดีกว่าเจ้าได้ แต่เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าสำหรับข้าแล้วเจ้าไม่ใช่สตรีที่ดีที่สุด”
ฝานฉางอวี้อ้าปากของนาง แต่รู้สึกว่าคอของนางแหบแห้งและเจ็บปวด นางเอามือปิดหน้า และความชื้นก็ล้นออกมาจากดวงตาของนาง
เซี่ยเจิงนั่งขึ้นและเช็ดน้ำตาให้นางแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้พูดเรื่องนี้กับเจ้าเพื่อให้เจ้าร้องไห้ ข้าแค่อยากจะบอกเจ้าว่าข้าชอบเจ้าโดยไม่มีเหตุผลอื่นเพราะเจ้าคือฝานฉางอวี้ ข้าพบเจอกับความเสียใจมาตั้งแต่เด็ก ข้าเสียบิดาและมารดา และไม่มีพี่น้องในครอบครัว ข้าไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เจ้ากังวลในตอนแรก แต่พอถามคนอื่นข้าก็เข้าใจข้อดีและข้อเสีย”
“ไม่ว่าเจ้าจะกลัวคำพูดของคนอื่นก็ดี หรือกลัวเหตุการณ์ที่จะเกิดในอนาคตก็ช่าง ข้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เอง ข้าได้ขอร้องให้อาจารย์รับเจ้าเป็นบุตรสาวบุญธรรมของเขา เขาคือคนคนเดียวกันที่สอนหนังสือให้เจ้าก่อนหน้านี้และต้องการรับเจ้าเป็นลูกศิษย์ของเขา ท่านอาจารย์เถาเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่และครั้งหนึ่งเคยทำหน้าที่เป็นอาจารย์ของข้า แม้ว่าข้าจะไม่ขอร้องเขา แต่เขาก็ชอบเจ้ามากอยู่แล้ว เขาจะเป็นบิดาบุญธรรมของเจ้าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป แม้ว่าในอนาคตเจ้าจะไม่แต่งงานกับข้า แต่ก็ไม่มีใครกล้าดูถูกเจ้า ด้วยสถานะบุตรสาวบุญธรรมของเขา”
เมื่อเขาพูดคำสุดท้าย เซี่ยเจิงก็ลดสายตาลงและซ่อนประกายวิววับในดวงตาของเขา
ถ้าวันนั้นมาถึงก็คงจะเป็นหลังจากเขาตายเท่านั้น
แม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว เขาก็จะอวยพรให้นางมีชีวิตที่ดี
เขาทนไม่ได้ที่จะทิ้งนางไป
นางเป็นดวงอาทิตย์ดวงเดียวที่เขาโอบกอดในชีวิต
แต่เขาเกลียดความอ่อนแอของมารดาของเขา เขาจึงอวยพรให้นางใช้ชีวิตต่อไปให้ดี
นางเปล่งแสงและความร้อนออกมาบนโลกมนุษย์ และทำให้เขาไม่รู้สึกหนาวแม้อยู่ในนรก
ฝานฉางอวี้กัดริมฝีปากของนางแน่น แต่ก็ยังไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้ นางร้องไห้ออกมาและพูดว่า “ข้าไม่ได้ดีเท่าที่เจ้าคิด……”
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาของนางและพูดเบาๆ ว่า “เจ้าเป็นสตรีที่ใจดีและกล้าหาญที่สุดที่ข้าเคยเจอในชีวิต เจ้าคิดว่ายังมีสตรีผู้ใดกล้าไปสนามรบไหม?”
เมื่อเขากอดฝานฉางอวี้ไว้ในอ้อมแขน ฝานฉางอวี้ก็ซบลงบนไหล่ของเขาและยังคงอดไม่ได้ที่จะสะอื้น
หลังจากที่บิดามารดาของนางจากไป นางก็ใช้ชีวิตตามลำพังกับน้องสาวของนาง ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามาในชีวิตของนางและทะนุถนอมนางในทุกๆ ด้าน หลังจากระมัดระวังและตื่นตัวแล้วมันยังคงทะลวงกำแพงป้องกันของหัวใจนาง นอกเหนือจากความสุข ยังมีความขมขื่นด้วย
เซี่ยเจิงลูบหลังนางแล้วพูดว่า “ข้าจะช่วยเจ้าล้างแค้นแทนบิดามารดาของเจ้าด้วย”
หลังจากได้ยินเรื่องการตายของบิดามารดาของนาง ฝานฉางอวี้ก็ยืดตัวขึ้น นางใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาและพูดว่า “ข้าจะล้างแค้นให้กับท่านพ่อท่านแม่เอง”
เมื่อคิดว่านางได้ไปที่คลังเอกสารของเมืองจี้โจว เพื่อตรวจสอบเอกสารแต่ก็ไม่พบเบาะแสใดๆ ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็มองไปที่เซี่ยเจิง “เจ้ารู้ไหมว่าใครฆ่าท่านพ่อท่านแม่ของข้า”
เซี่ยเจิงพยักหน้าช้าๆ
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแล้วถามว่า “เป็นใคร?”
เซี่ยเจิงเอ่ยคำสองคำออกมา “เว่ยเหยียน”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงความสัมพันธ์ที่รู้จักกันดีระหว่างเขากับเว่ยเหยียน และถามว่า “ท่านลุงของเจ้าเหรอ?”
เซี่ยเจิงดูเย็นชาเล็กน้อยและพูดว่า “เขาไม่คู่ควร”
ด้วยกลัวว่าสีหน้าของเขาจะทำให้ฝานฉางอวี้ตกใจ เขาอธิบายว่า “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดของข้าคือเขา”
เห็นได้ชัดว่าฝานฉางอวี้สับสนเล็กน้อย “เว่ยเหยียนเป็นอัครมหาเสนาบดี และท่านพ่อของข้าเป็นผู้คุ้มกัน ทำไมเว่ยเหยียนต้องฆ่าเขา?”
เซี่ยเจิงมองดูนางอยู่พักหนึ่งและในที่สุดก็บอกความจริง “ครั้งหนึ่งท่านพ่อของเจ้าเคยทำงานให้กับเว่ยเหยียน”
ดวงตาของฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยความสับสน แต่นางนึกถึงสิ่งที่ท่านปู่ฝานบอกนางเมื่อครั้งเกิดเหตุเรื่องของฝานต้า บิดาของนางไม่ใช่ฝานเอ้อร์หนิว แต่หลังจากที่เขาถูกขายไปตอนยังเด็ก เขากลับมาอีกครั้งกว่าสิบปีให้หลัง และยังคงอาศัยอยู่ในตำบลหลินอันในฐานะฝานเอ้อร์หนิว นางยังรู้ด้วยว่าสิ่งที่เซี่ยเจิงพูดน่าจะเป็นเรื่องจริงมากที่สุด
เว่ยเหยียนทำสิ่งเลวร้ายมากมายในอดีต บิดาของนางก็ทำสิ่งเลวร้ายด้วยหรือไม่?
หัวใจของฝานฉางอวี้บีบรัดขึ้นทันที
เมื่อพบว่านางอยู่ในภาวะสับสน เซี่ยเจิงดูเหมือนจะเดาได้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่และพูดว่า “แม่ทัพจี้โจวเฮ่อจิ้งหยวนก็ทำงานให้กับเว่ยเหยียนเช่นกัน แต่เขาไม่เคยดูถูกผู้คนเลย เขาสามารถนับบิดาของเจ้าว่าเป็นสหายเก่าได้ ดังนั้นเขาและบิดาของเจ้าอาจมีอุดมการณ์เดียวกัน”
เฮ่อจิ้งหยวนเป็นเหมือนเปาชิงเทียนของเมืองจี้โจว ด้วยคำพูดของเซี่ยเจิงทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกดีขึ้นมาก
นางถามว่า “เจ้าเริ่มตรวจประวัติของท่านพ่อท่านแม่ของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซี่ยเจิงตอบว่า “หลังจากออกจากอำเภอชิงผิง”
เมื่อฝานฉางอวี้คิดถึงการแยกทางระหว่างนางและเขาในเวลานั้น นางยังคงรู้สึกผิดเล็กน้อยในใจ จากนั้นนางก็นึกได้ว่า นางยังเตะเขาที่ริมแม่น้ำเมื่อสักครู่นี้ ความผิดของนางหนักขึ้นและนางก็พูดว่า “ข้าจะไม่ตีเจ้าอีก ดังนั้นห้ามจูบข้าอีก”
เซี่ยเจิงหยุดชะงักชั่วคราวขณะเล่นกับไม้ที่เขี่ยกองไฟและพูดว่า “อย่าตีรุนแรงนัก”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักถึงความหมายของคำพูดของเขา ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อยเนื่องจากแสงไฟ และนางก็จ้องมองเขา “ข้าพูดจริงจัง!”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และปลายตาที่ยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อของเขาดูเย้ายวนเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ “ข้าก็ถามเจ้าอย่างจริงจังเช่นกัน เมื่อไหร่ที่ข้าจูบเจ้าแล้วเจ้าจะไม่ตีข้า?”
ฝานฉางอวี้อดใจไม่ไหว นางหยิบใบไม้ที่ไม่ได้ใส่ปลาย่างแล้วโยนใส่เขา
เซี่ยเจิงหันศีรษะเพื่อหลบมันและยิ้มเบาๆ
ฝานฉางอวี้กอดเข่าและนั่งอยู่หน้ากองไฟ รู้สึกโกรธและไม่สนใจเขา
[1] เกี้ยวแปดคนหาม - เกี้ยวสำหรับงานแต่งงาน 8 คนหามจะแสดงถึงชนชั้นสูง (สามัญชนจะใช้แค่ 2 คนหาม 4-8 คนหาม จะสำหรับข้าราชการและชนชั้นสูง)