บทที่ 91
แสงยามเช้าส่องผ่านกระโจมทหารภายในค่ายทหาร
ฉางหนิงลืมตาขึ้นมาอย่างง่วงงุน เมื่อคืนฝานฉางอวี้ไม่ได้กลับมาก่อนที่นางจะเผลอหลับไป ในขณะนี้นางเห็นพี่หญิงของนางนอนอยู่ข้างๆ และกำลังหลับสนิท นางยื่นมืออันอวบอ้วนออกมาแล้วขยี้ตา เมื่อแน่ใจว่าเป็นพี่หญิง นางก็ยิ้มอย่างมีความสุข
นางเป็นเด็กมีไหวพริบและไม่ได้ปลุกฝานฉางอวี้ให้ตื่น หลังจากห่มเสื้อคลุมกำมะหยี่สีแดงให้ฝานฉางอวี้แล้ว นางก็ปีนขึ้นไปที่ปลายเตียงและใช้มือสวมรองเท้าให้ตัวเองแล้วลงจากเตียง
นางยังสวมเสื้อคลุมของด้วยตัวเองอีกด้วย
ในอดีต นางต้องการความช่วยเหลือจากฝานฉางอวี้ในการสวมเสื้อคลุมกันหนาวเพราะแขนของนางสั้น หลังจากถูกคนร้ายจับไปครั้งหนึ่ง นางก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนอื่นในการสวมเสื้อผ้าและรองเท้าของอีกต่อไป แต่นางยังคงหวีผมเองไม่ได้
ฉางหนิงเกามวยเล็กๆ บนศีรษะของนาง และจากนั้นนางพบอ่างไม้เล็กๆ สำหรับไว้ล้างหน้าจากมุมกระโจมทหาร หลังจากแต่งตัวตอนเช้าเสร็จก็ต้องล้างหน้า
นางกำลังจะออกจากกระโจมทหาร แต่จู่ๆ นางก็สูดจมูก นางหันกลับมามองหาที่มาของกลิ่นและพบห่อห่อหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
ฉางหนิงปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ตัวเตี้ยแล้วแตะๆ ห่อนั้นอยู่ครู่หนึ่ง นางปลดไม้ที่กลัดไว้ด้านนอกออก และเห็นปลาย่างอยู่ข้างใน แต่ทันใดนั้นดวงตาของนางก็สดใสขึ้น แต่พี่หญิงสอนไว้ว่า ห้ามกินเนื้อเย็นๆ โดยตรง ไม่เช่นนั้นจะปวดท้อง
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงปิดห่อปลาอีกครั้ง แล้วถือมันไว้ในมือทั้งสองข้าง นางค่อยๆ วางมันลงในอ่างไม้ แล้ววิ่งออกจากกระโจมทหารทั้งๆ ที่ถืออ่างไม้
ตักน้ำมาล้างหน้า อุ่นปลาแล้วเอากลับมากินกับพี่หญิง!
ฉางหนิงไม่รู้ว่าจะหาน้ำร้อนได้จากที่ไหน แต่เมื่อวานนี้เซี่ยชีใจดีกับนางมาก คอยปลอบนาง และแม้กระทั่งพานางไปดูเจ้าเหยี่ยว ดังนั้น ฉางหนิงจึงเดินตามสัญชาตญาณไปหาเซี่ยชีด้วยขาสั้นของนาง
วันนี้กองทัพจะออกเดินทาง และครัวสนามได้เริ่มเตรียมโจ๊กขาวและซาลาเปาแต่เช้า
กองทหารรักษาการณ์กลุ่มหนึ่งที่เชิงภูเขาได้ถอนกำลังออกไปแล้ว และกองทหารรักษาการณ์บนภูเขาเป็นกลุ่มสุดท้ายที่จะออกไป จากนั้นทหารก็ใช้เวลาในการทำความสะอาด
เมื่อฉางหนิงเดินมาพร้อมกับอ่างไม้ เซี่ยชีกำลังรื้อกระโจมพร้อมกับทหารคนอื่นๆ เมื่อเขาเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งเบียดตัวออกมาจากฝูงชน เขาก็เช็ดสองมือที่เอวของเขา และพาฉางหนิงไปยังที่โล่ง เขานั่งยองๆ แล้วถามนาง “เจ้ามาที่นี่เพื่อหาไห่ตงชิงหรือ?”
ทันใดนั้นดวงตาของฉางหนิงก็เป็นประกายขึ้น นางพยักหน้า จากนั้นก็ส่ายศีรษะทันที และยื่นอ่างไม้เล็กๆ ในมือให้เซี่ยชี
เมื่อเซี่ยชีเห็นบางสิ่งที่ห่อด้วยใบไม้ เขาก็เปิดมันออกและเห็นว่ามันเป็นปลา จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความประสบสำเร็จในการเลี้ยงเด็กขึ้นมา เขาลูบศีรษะของฉางหนิงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนมาก “เจ้ากินสิ ข้ากินมันแล้ว”
เมื่อเห็นว่าเขาไม่เข้าใจสิ่งที่นางหมายถึง ฉางหนิงก็เริ่มวิตกกังวลเล็กน้อย นางดันอ่างไม้ไปทางเซี่ยชีแรงขึ้นแล้วพูดว่า “มันเย็นแล้ว”
เซี่ยชีตรวจสอบอุณหภูมิของเนื้อปลาผ่านใบไม้ และในที่สุดก็เข้าใจความตั้งใจของเด็กน้อยที่ตามหาเขา เขาหยิบอ่างไม้แล้วถามว่า “เจ้าต้องการให้ข้าอุ่นเนื้อปลาให้เจ้าใช่หรือไม่?”
ฉางหนิงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นชี้ไปที่อ่างไม้แล้วพูดว่า “หนิงเหนียงต้องการล้างหน้าด้วย”
เซี่ยชีซึ่งมีอารมณ์หลากหลาย หยิบปลาไปให้พี่น้องที่อยู่ข้างๆ และขอให้พวกเขานำไปที่ครัวสนาม เพื่ออุ่นปลาให้ร้อนขึ้น จากนั้นเขาก็เทน้ำร้อนจากกาต้มน้ำที่เพิ่งเติมน้ำร้อนเพื่อให้ฉางหนิงล้างหน้า
เขาเคยดูแลน้องสาวของเขามาก่อนและมีประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็ก เขาต้องการช่วยฉางหนิงล้างหน้า แต่เขาเห็นนางถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนที่อ้วนท้วนสองข้างเหมือนก้านดอกบัวแล้วนางก็จึงจุ่มมือของนางลงไปในอ่าง หลังจากแช่น้ำแล้วนางก็วักมันลงบนใบหน้าที่อ้วนท้วนของนาง จนทั่วทั้งใบหน้าก็เอาผ้าเช็ดหน้าที่ฝานฉางอวี้ตัดออกจากเสื้อผ้าเก่าของนางมาถือไว้ในมือทั้งสองข้างเพื่อเช็ดมันบนใบหน้าของนาง
นางถูมันแรงจนใบหน้าของนางแดงเล็กน้อย ผมบางๆ บนหน้าผากของนางเปียกและกองอยู่บริเวณไรผม ทหารหลายคนที่กำลังทำความสะอาดค่ายทหารหยุดสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่และพูดด้วยความอิจฉา “ข้าอยากจะมีบุตรสาวที่น่ารักเช่นนี้ในชีวิตบ้าง!”
ทหารองครักษ์พูดคุยกับเซี่ยชี “พี่ชี เมื่อวานเจ้าเข้าเวรแล้ว วันนี้เจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าจะดูแลเด็กน้อยผู้นี้และไห่ตงชิงอย่างดี”
เซี่ยชีดุ “ไป ไป ไป!”
หลังจากที่ฉางหนิงล้างหน้าเสร็จเซี่ยชีก็ถามนางว่า “พี่สาวของเจ้าอยู่ที่ไหน?”
ฉางหนิงพูดว่า “พี่หญิงยังไม่ตื่นเลย”
เดิมทีเซี่ยชีจะไปส่งอาหารให้พี่น้องสองคนนี้ แต่เมื่อรุ่งเช้าท่านโหวเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ร่างกายยังมีน้ำค้างยามเช้าและบอกให้เขาไปที่นั่นในภายหลัง
เซี่ยชีไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ แค่คิดว่าท่านโหวใส่ใจฮูหยินของเขา เพราะเซี่ยอู่ได้กล่าวไว้ว่าฮูหยินกล้าหาญมากในการสังหารศัตรูในสนามรบ และมันก็สมเหตุสมผลสำหรับนางที่จะอยากนอนมากขึ้นเพราะความเหนื่อยล้า
เขาบอกให้ฉางหนิงนั่งบนตอไม้เล็กๆ เขาแกะผมครึ่งหลังออก และมวยผมให้นางอีกครั้ง
ท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นคนที่เคยดูแลน้องสาวมาก่อน ดังนั้นเขาจึงมีทักษะบางอย่างเช่นการมวยผม หลังจากมวยผมให้นางแล้ว เซี่ยชีก็ดึงดอกไม้ป่าสีส้มสองดอกแล้วเสียบเข้าไปในผมของนาง
ฉางหนิงรู้สึกว่ามันงามมาก นางนั่งยองๆ ข้างอ่างน้ำและหันซ้ายเอียงขวา นางมองดูตัวเองอยู่นานก่อนที่เซี่ยชีจะเทน้ำทิ้ง
หลังจากที่ครัวสนามอุ่นปลาเสร็จแล้ว พวกเขาก็นำโจ๊กสองชามและซาลาเปาสองลูกมาด้วย เซี่ยชีเห็นว่าฉางหนิงไม่สามารถเอาพวกมันกลับไปได้หมด ดังนั้นเขาจึงช่วยนางนำสิ่งเหล่านี้กลับไปที่กระโจม
ฝานฉางอวี้ตื่นขึ้นมาเมื่อนางได้ยินเสียงแตรดังขึ้นในค่ายทหาร นางพบว่าฉางหนิงหายไป หลังจากจัดการสิ่งต่างๆ แล้ว นางกำลังจะออกไปตามหาฉางหนิง แต่นางกลับเห็นฉางหนิงกระโดดกลับมาพร้อมด้วยเซี่ยชี
เมื่อฉางหนิงเห็นนาง นางก็วิ่งไปกอดเอวของฝานฉางอวี้ นางเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “พี่หญิง ดูผมของหนิงเหนียงสิ!”
ฝานฉางอวี้เห็นดอกไม้เล็กๆ สองดอกบนผมของนาง จึงบีบจมูกแล้วถามว่า “เจ้าไปไหนมาตั้งแต่เช้าขนาดนี้ แล้วใครทำผมที่สวยขนาดนี้ให้เจ้า ท่านกงซุนหรือ?”
ฉางหนิงพูดอย่างมีความสุข “ไม่ใช่ เป็นท่านอาเสี่ยวชี หนิงเหนียงล้างหน้าตัวเอง และท่านอาเสี่ยวชีก็ช่วยอุ่นปลาให้หนิงเหนียง”
เซี่ยชีที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว “แม่นางฝาน”
ฝานฉางอวี้เห็นเขาถืออ่างล้างหน้าในมือข้างหนึ่ง และอีกมือหนึ่งมีห่อปลา จึงพูดอย่างสุภาพ “ขอบคุณน้องเสี่ยวชีมาก”
เซี่ยชีกล่าวว่าเป็นเรื่องที่สมควรทำ
ฝานฉางอวี้บอกให้เขาอยู่กินข้าว แต่เขาปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยบอกว่าเขากินไปแล้ว
ฝานฉางอวี้จึงบอกให้ฉางหนิงไปกินข้าวก่อน
ฉางหนิงนั่งบนม้านั่ง สูดดมกลิ่นอันเย้ายวนใจของปลาย่าง แต่นางยืนกรานที่จะรอฝานฉางอวี้ นางไม่ขยับตะเกียบ แค่แกว่งขาแล้วถามว่า “พี่หญิง ปลานี่มาจากที่ไหนหรือ?”
ฝานฉางอวี้หยิบอ่างน้ำเย็นขึ้นมาล้างหน้าแล้วพูดว่า “เมื่อคืนข้านอนไม่หลับ เลยไปที่แม่น้ำเพื่อจับปลา”
ฉางหนิงพูดอะไรบางอย่างที่น่าประหลาดใจ “พี่เขยเป็นคนย่างมันใช่หรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้ตัวแข็งในขณะที่กำลังเช็ดใบหน้าของนาง และเซี่ยชีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เบิกตากว้างขึ้นทันที
เมื่อคืนท่านโหวออกไปแล้วกลับมาเมื่อเช้านี้ แม่นางฝานก็ออกไปด้วยเหรอ? เมื่อนึกถึงสิ่งที่ท่านโหวพูดเมื่อเช้านี้ เซี่ยชีก็รู้สึกอึดอัด เขาไม่กล้ามองไปที่ฝานฉางอวี้ และเพียงลดสายตาลงและแสร้งทำตัวเป็นเสาหิน
ฝานฉางอวี้ถามฉางหนิง “ทำไมเจ้าถึงคิดว่าพี่เขยของเจ้าเป็นคนย่างมัน?”
ฉางหนิงพูดตามจริงว่า “เมื่อก่อน ก่อนที่พี่หญิงจะเจอหนิงเหนียง พี่เขยมักจะย่างปลาให้หนิงเหนียง เป็นกลิ่นนี้นี่แหละ”
ฝานฉางอวี้ละทิ้งมโนธรรมของนางและพูดว่า “ข้าย่างมันเอง”
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เซี่ยเจิงพูดเมื่อคืนนี้ นางก็รู้สึกอึดอัดใจมากขึ้น และนางก็กัดซาลาเปาในมืออย่างแรง
หลังอาหารเช้า กองทหารบนภูเขาก็เริ่มถอนตัวลงจากภูเขาเช่นกัน
ฝานฉางอวี้เก็บของของพวกนางและช่วยเซี่ยชีและคนอื่นๆ รื้อกระโจมทหาร เมื่อพวกนางลงจากภูเขา พวกนางก็ถูกพาไปที่รถม้า
ชายชราในรถมีหนวดเคราและผมสีขาว สวมเสื้อธรรมดา ทุกรอยพับบนใบหน้าของเขาลึกมาก แต่มันทำให้ผู้คนรู้สึกว่ารอยพับลึกนั้นเต็มไปด้วยสติปัญญาที่สั่งสมมาหลายปี
มีกระดานหมากรุกวางอยู่ในรถ และดูเหมือนเขาจะเล่นหมากรุกกับตัวเอง เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าม่านรถถูกยกขึ้น ดวงตาชราคู่หนึ่งก็มองออกไปแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ยัยหนู เราพบกันอีกแล้ว”
ฝานฉางอวี้รู้ตัวตนของชายชราจากเซี่ยเจิงแล้วเมื่อคืนนี้ และยังเรียกเขาว่า “ผู้อาวุโสเถา”
ฉางหนิงเห็นว่าเคราและผมของเขาเป็นสีขาวทั้งหมด แต่เขามีพลังมาก และไม่มีท่าทางแบบชายชราธรรมดาเลย เขาดูเหมือนปราชญ์ในภาพวาดหรือรูปปั้นขงจื๊อมาก นางชี้ไปที่เขาแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ด้วยความประหลาดใจ “ท่านปู่เทพเซียน!”
ดวงตาองุ่นคู่หนึ่งเบิกกว้าง
ราชครูเถารู้สึกขบขันกับคำพูดแบบเด็กๆ แล้วกล่าวว่า “พี่สาวเป็นคนเขลา แต่ยัยหนูน้อยตัวเล็กปากหวาน”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็โบกมือให้ฉางหนิงแล้วพูดว่า “ยัยหนูน้อย มานี่สิ มาให้ปู่ดูหน่อย”
ฉางหนิงเงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้ ต่อหน้าคนแปลกหน้า ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นมิตรแค่ไหน นางก็มักจะรอความยินยอมจากฝานฉางอวี้ก่อน
ฝานฉางอวี้ลูบศีรษะของนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไปเถอะ”
หลังจากที่ฉางหนิงถูกอุ้มขึ้นรถม้า นางก็มายืนอยู่ตรงหน้าราชครูเถา
ราชครูเถามองที่คิ้วและดวงตาของนาง และการแสดงออกที่ใจดีแต่เดิมของเขาก็ดูเคร่งขรึมมากขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็มองคิ้วและดวงตาของฝานฉางอวี้อย่างระมัดระวัง เขาลูบเคราของเขาแล้วพูดว่า “ยัยหนูน้อยเป็นเด็กที่โชคดี พี่สาวของเจ้าปกป้องเจ้าในช่วงครึ่งแรกของชีวิต และชีวิตที่เหลือของเจ้าจะมีเกียรติไปตลอด”
ฉางหนิงไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของราชครูเถา ดังนั้นนางจึงยืดคอขึ้นแล้วพูดว่า “หนิงเหนียงชอบพี่หญิงมากที่สุด!”
ฝานฉางอวี้กังวลเรื่องสุขภาพของฉางหนิงมาโดยตลอด บางครั้งนางก็หายใจไม่ออกกะทันหัน นางกินยาเพื่อรักษาสุขภาพให้กลับมาดีขึ้น แต่มันก็เหมือนเดิมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อได้ยินสิ่งที่ราชครูเถาพูด นางก็มีความสุขเล็กน้อยและถามว่า “ผู้อาวุโสเถายังอ่านสีหน้าได้ด้วยหรือ?”
ราชครูเถากล่าวเพียงว่า “เมื่อมีชีวิตอยู่มาจนถึงวัยนี้ ข้าก็อ่านหนังสือต่างๆ มาตั้งมากมาย เข้าใจไม่มากก็น้อย”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “น้องสาวของข้าเกิดมาอ่อนแอและเป็นโรคหอบ ข้าหวังเพียงว่านางจะมีสุขภาพดีตลอดไป”
ราชครูเถาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ชะตากรรมในอนาคตของนางนั้นมีเกียรติอย่างคาดไม่ถึง ร่างกายของนางก็จะอ่อนแอลงโดยธรรมชาติ แต่ถ้าควบคุมมันไว้ได้ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
ฝานฉางอวี้เริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากได้ยินคำพูดคำจาไร้สาระเหล่านี้ นางเกาศีรษะและอยากจะถามต่อ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน
ราชครูเถาเห็นความสงสัยของนาง จึงพูดอีกว่า “เมื่อนางเข้าสู่วัยปักปิ่น[1] เจ้าก็แค่เก็บนางไว้ข้างกายให้ดี”
ฝานฉางอวี้เข้าใจคำพูดนี้ นางพยักหน้าและพูดว่า “แน่นอน”
รถม้าได้ติดตามกองทัพลงจากภูเขา ถนนไม่เรียบ และรถม้าก็โคลงไปมา อย่างไรก็ตาม ไม่มีตัวหมากรุกที่วางอยู่บนกระดานหมากรุกแม้แต่ชิ้นเดียว
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ “ยัยหนู มาเดินหมากกับข้าหน่อย”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างเชื่องช้า “ข้าเล่นไม่เป็น”
ลมภูเขาพัดผ่านหน้าต่างเข้ามายังรถม้า ทำให้แขนเสื้อของราชครูเถาสั่นไหว เขาลูบเคราแล้วพูดว่า “ข้าจะสอนเจ้าเป็นการส่วนตัว แค่ลองดูหนึ่งหรือสองกระดาน ว่าเจ้าจะเล่นได้ไหม”
ชายชราพูดเช่นนี้ ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเห็นด้วย
เมื่อนางหยิบตัวหมากรุก นางพบว่าตัวหมากรุกดูเหมือนจะถูกดูดอย่างแน่นหนากับกระดานหมากรุกด้วยแรงดูดบางอย่าง ไม่น่าแปลกใจเลยที่แม้รถม้าจะสั่นเช่นนี้และตัวหมากรุกก็ไม่กลิ้งออกมา
“ในการเล่นหมากรุก สิ่งสำคัญคือหินสีดำจะต้องล้มก่อน เกมหมากรุกทั้งหมดขึ้นอยู่กับชี่ เมื่อหมากขาวดำสู้กัน พวกเขาจะแย่งชี่ของคู่ต่อสู้……”
เสียงของราชครูเถานั้นทุ้มต่ำ และนิ้วเรียวเล็กของเขาขยับการเคลื่อนไหวบนกระดานหมากรุกขณะอธิบาย
หลังจากผ่านไปสองสามกระดาน ใบหน้าของราชครูเถาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว “ข้าสอนเจ้าทีละขั้นตอนแล้ว ทำไมการเดินหมากของเจ้าถึงได้แย่ขนาดนี้”
ฝานฉางอวี้ก้มศีรษะลงและยอมรับการลงโทษอย่างเชื่อฟัง
ราชครูเถาระบายความโมโหและถอนหายใจกับตัวเอง “ช่างเถอะ ช่างเถอะ ในสมัยโบราณมีผู้เล่นหมากรุกตัวเหม็นอยู่มากมาย แต่เขายังคงเป็นผู้นำกองทหารได้ ท้ายที่สุดแล้วการจัดกองทหารและการเล่นหมากรุกก็ไม่นำมาปะปนกัน”
ขณะที่เขาพูด เขามองไปด้านข้างของฝานฉางอวี้ “ยัยหนู ข้าได้ยินมาว่าเจ้าสังหารแม่ทัพกบฏฉือหู่ เขาเป็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดากองทัพทั้งสาม แม้ว่าเจ้าจะเป็นหญิง แต่เจ้ามีทักษะที่ดีเช่นนี้ คงจะน่าเสียดายถ้าเจ้าถูกฝังอยู่แค่นี้ เจ้าอยากจะสร้างความแตกต่างหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ผู้อาวุโสอยากจะถามข้าว่าข้าอยากจะอยู่ในกองทัพหรือไม่หรือ?”
ราชครูเถาพยักหน้า “ข้าจะเล่าเรื่องน่าเกลียดให้เจ้าฟังก่อน มีคนมาหาข้าและบอกให้ข้ารับเจ้าเป็นบุตรสาวบุญธรรม แค่การรับบุตรสาวบุญธรรมไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ถ้าต้องการเรียนรู้ทักษะของข้า……”
เขาหัวเราะเบาๆ “มันยาก!”
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้แล้วถามว่า “เจ้าต้องการให้ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้าและเรียนรู้จากศัตรูนับหมื่นในสนามรบหรือไม่?”
[1] วัยปักปิ่น - หญิงอายุครบ 15 ปี มี พิธีปักปิ่น หรือพิธีปักปิ่นมวยผม แสดงว่าก้าวเข้าสู่วัยสาว พร้อมที่จะออกเรือนแล้ว