บทที่ 92
ท่ามกลางเสียงล้อหมุนฝานฉางอวี้เงียบไปสักพักก่อนจะถามว่า “ถ้าข้าอยู่ในกองทัพ อนาคตข้าจะต้องฆ่าคนมากมายใช่หรือไม่?”
นางเงยหน้าขึ้น มองสะท้อนแสงบนภูเขานอกหน้าต่างรถ และมีนัยยะแห่งความเงียบงันในดวงตาของนาง “ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ชอบฆ่าคนเลยจริงๆ”
“เมื่อวานในสนามรบ ข้าเห็นใบหน้าที่ตื่นตระหนกและหวาดกลัวมากมาย พวกเขาเป็นเหมือนฟักทองในทุ่งนาที่พร้อมจะถูกตัด ฉางซิ่นอ๋องก่อกบฏ และจนถึงตอนนี้ในการรบในครั้งนี้ คนที่ตายมากที่สุดคือทหารด้านล่าง พวกเขาไม่ได้ไปสนามรบอย่างสมัครใจ แต่พวกเขาจะถูกประหารชีวิตทันทีหากพวกเขาเป็นผู้หลบหนี”
“ข้ารู้ว่าพวกกบฏสมควรตาย แต่การเผชิญหน้ากับใบหน้าที่ว่างเปล่าและหวาดกลัวในสนามรบ ทำให้ข้าทำไม่ลงจริงๆ”
“พวกเขาก็เป็นชาวต้าอินเช่นกัน หากไม่มีสงครามครั้งนี้ พวกเขาก็คงเป็นเหมือนคนธรรมดา ไม่ว่าจะปลูกพืชในทุ่งนาหรือขายสินค้าตามตลาดเพื่อหารายได้เลี้ยงดูครอบครัวของพวกเขา”
“เมื่อข้าเห็นพวกเขา ข้านึกถึงคนเหล่านั้นที่ถูกกองทัพจี้โจวพาตัวไป ประชาชนถูกส่งตัวไปกองทัพเนื่องจากความยากลำบากของสถานการณ์ในเมืองหลู พวกเขาอาจเป็นแบบนี้ ตายในสนามรบเหมือนกับมด”
ราชครูเถามองนางด้วยความประหลาดใจและพูดว่า “สิ่งที่เจ้าคิดไม่ผิด เพราะความทะเยอทะยาน ทำให้ผู้บังคับบัญชาใจอำมหิตเหล่านั้นปฏิบัติต่อคนทั้งโลกเป็นดั่งสุนัขไร้ค่า แต่ในเมื่อเบื้องบนอำมหิตเช่นนี้ ถ้าเราไม่หยุดยั้ง เขาจะไม่สร้างหายนะที่ใหญ่กว่านี้หรือ?”
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ดูงุนงง เขาจึงถามว่า “ยัยหนู บอกข้าที ในคืนที่ฝนตกทำไมเจ้าถึงข้ามภูเขาเพื่อไปสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมทั้งสาม”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ท่านบอกว่าพวกเขาจะนำข่าวกลับไป และทำผู้คนในเมืองหลูต้องเดือดร้อน”
ราชครูเถาพยักหน้า “เจ้าสังหารหน่วยสอดแนมทั้งสามคนนั้นเพราะเจ้าคิดว่าชีวิตและความตายของพวกเขาจะส่งผลกระทบต่อชีวิตและความตายของผู้คนในเมืองหลู แต่การต่อสู้ที่เรากำลังต่อสู้กับกลุ่มกบฏในตอนนี้ก็เพื่อผู้คนในใต้หล้านี้ด้วยไม่ใช่หรือ? จะมีชาวฉงโจวที่ต้องพลัดถิ่นเนื่องจากการกบฏของฉางซิ่นอ๋องกี่คน หากเขายังส่งกองกำลังไปทางใต้ต่อไปในอนาคตจะมีคนอีกกี่คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากสงครามครั้งนี้?”
“เจ้าสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมเพื่อช่วยทหารและผู้คนของเมืองหลู กองทัพของราชสำนักสังหารฉางซิ่นอ๋องเพื่อช่วยผู้คนในใต้หล้า”
“แม้ในปัจจุบันราชสำนักจะเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่เราก็ควรปฏิรูปเพื่อสู้กับเว่ยเหยียน แทนที่จะไปก่อสงครามและทำให้ราษฎรเดือดร้อน เทียบกับมีกินไม่อิ่มกับไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าให้ใส่ อย่างไหนร้ายแรงกว่ากัน ยัยหนูเข้าใจหรือยัง?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกหัวใจเต้นแรงมากขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งนี้
ราชครูเถากล่าวต่อ “กองทัพที่อยู่ในมือของฉางซิ่นอ๋องเปรียบเสมือนมีดที่ชี้ไปทางใต้ หากเขาไม่เต็มใจที่จะหักมีดของเขา วิญญาณผู้บริสุทธิ์จำนวนมากจะตายภายใต้กองทัพนั้น”
“ตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่มีการรบใดที่ปราศจากการนองเลือดและความตาย”
“มีคนภักดีจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกฝังอยู่ในสนามรบ และยังมีคนที่ถูกบังคับให้ไปสนามรบตามที่เจ้าพูด แต่เป็นเพราะทุกราชวงศ์มีคนที่มีความจงรักภักดีที่จะหยุดยั้งเจ้านายที่ไร้ความปรานี โลกที่ถูกแบ่งแยกจึงสามารถฟื้นความมั่นคงได้”
“ศาสตร์แห่งสงครามไม่ได้ใช้เพื่อสังหารผู้คน แต่ใช้เพื่อยุติสงครามโดยมีผู้เสียชีวิตน้อยที่สุด”
ฝานฉางอวี้ลุกขึ้นจากตั่งในรถม้า นางคุกเข่าลงและโค้งคำนับราชครูเถาอย่างเคร่งขรึม “ฉางอวี้ขอบพระคุณคุณท่านผู้อาวุโสเถาที่สั่งสอน”
ราชครูเถามองนางด้วยรอยยิ้ม “ยัยหนู เจ้ายังอยากเรียกข้าว่าท่านผู้อาวุโสอีกหรือ?”
ฝานฉางอวี้คำนับสามครั้ง ยกน้ำชาในถ้วยชาไม้แล้วมอบให้ราชครูเถา “ท่านอาจารย์”
ราชครูเถาหยิบถ้วยชาขึ้นมา รอยยิ้มของเขาปรากฏที่มุมหางตาของเขาแล้วพูดว่า “เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงที่เข้าตาข้ามาก ข้ายินดีรับเจ้าเป็นบุตรสาวบุญธรรม ต่อไปก็เรียกข้าว่าพ่อบุญธรรมเถิด”
ฝานฉางอวี้เรียกอีกครั้งว่า “พ่อบุญธรรม”
คราวนี้ราชครูเถาหัวเราะออกมาจริงๆ หลังจากจิบชาแล้วเขาก็วางมันลงแล้วพูดว่า “เนื่องจากเจ้าเป็นบุตรสาวของข้า ข้าจะเลือกชื่อให้เจ้า เจ้าเกิดในปีหยินและราศีของเจ้าคือเสือ ‘ฉางอวี้’ ชื่อนี้ได้ระงับจิตวิญญาณของเจ้าและไม่สามารถแสดงความกล้าหาญในอนาคตเมื่อไปสนามรบและไม่เป็นสิ่งที่ดีเลย ถ้าใช้ชื่อ ‘ซานจวิน’ เป็นอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความสับสน “ท่านหมายถึงซานที่มาจากซานจงที่แปลว่าภูเขา จวินที่จวินจื่อที่แปลว่าสุภาพชน?”
ราชครูเถาลูบเคราของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “การตีความนี้สามารถทำได้เช่นกัน แต่มันก็หมายถึงเสือในภูเขาด้วยเช่นกัน”
ตั้งแต่สมัยโบราณ มีเพียงบุรุษเท่านั้นที่สามารถให้ผู้อาวุโสเลือกชื่อให้ได้ สตรีบางคนไม่มีแม้แต่ชื่อจนกว่าพวกนางจะแต่งงาน บางคนจะใช้เรียกตามลำดับในวงศ์ตระกูลเท่านั้น”
ฝานฉางอวี้รู้สึกขอบคุณที่ราชครูเถาเลือกชื่อให้นางด้วยความเอาใจใส่เช่นนี้ และพูดอย่างจริงใจ “ขอบคุณพ่อบุญธรรมที่เลือกชื่อนี้ให้ข้า”
ฉางหนิงกระพริบตาองุ่นสีดำโตของนาง “หนิงเหนียงก็อยากได้เหมือนกัน!”
ราชครูเถาส่ายศีรษะแล้วหัวเราะ “เจ้ายังเด็กเกินไป รออีกสักสองสามปี”
ฉางหนิงเม้มริมฝีปากและไม่มีความสุขมากนัก นางยื่นนิ้วก้อยออกมาแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเกี่ยวก้อยกันแล้วอย่าโกหกหนิงเหนียง”
ราชครูเถาไม่ค่อยมีความสุข เขายื่นนิ้วแก่ๆของเขาไปเกี่ยวกับฉางหนิงและพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ข้าติดหนี้ยัยหนูน้อยเช่นเจ้าแล้ว”
หลังจากเกี่ยวก้อยแล้ว ฉางหนิงก็พอใจมาก นางถอดรองเท้าแล้วก้าวขึ้นไปบนตั่งบนรถม้า นางเปิดหน้าต่างแล้วมองออกไป เมื่อนางเห็นไห่ตงชิงบินผ่านไปในระดับความสูงไม่มาก นางก็ชี้ไปที่ไห่ตงชิงและตะโกนอย่างตื่นเต้น “เป็นเจ้าเหยี่ยว!”
ฝานฉางอวี้กลัวว่านางจะล้ม จึงจับนางไว้ด้วยมือเดียว
ราชครูเถาพูดกับฝานฉางอวี้ “เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่าลูกศิษย์ของข้าคือใคร ข้าจะบอกเขาทีหลังว่าเจ้ายินดีที่จะอยู่ในกองทัพ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พ่อบุญธรรม ข้าต้องการอยู่ในกองทัพจี้โจว”
ราชครูเถายกเปลือกตาที่มีรอยย่นขึ้นแล้วถามว่า “เป็นเพราะเจ้าไม่ต้องการอยู่ใกล้เขาเพื่อหลีกเลี่ยงคำครหาหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “นี่เป็นเหตุผลหนึ่ง ความสำเร็จทางทหารของทหารธรรมดาได้มาจากการต่อสู้ในสนามรบด้วยคมดาบ มีถนนบางสายที่ข้าอยากจะลองเดินด้วยตัวของข้าเอง เท่าที่ข้าจะไปได้”
หากอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเซี่ยเจิง ไม่ว่านางจะมีความสามารถแค่ไหน แต่เมื่อเกิดอันตรายจริงๆ เขาก็ไม่อยากให้นางไป
ตอนนี้เมื่อนางตัดสินใจเลือกเส้นทางนี้แล้ว ฝานฉางอวี้ก็อยากจะเดินด้วยตัวเองเช่นกัน
ราชครูเถาหัวเราะและพูดว่า “ข้ามองเจ้าไม่ผิดจริงๆ บังเอิญว่าตอนนั้นเจ้าก็มีส่วนร่วมในการสร้างเขื่อนในเมืองหลู ผู้ที่นำกองทหารไปสร้างเขื่อนในวันนั้นคือถังเผยอี้แม่ทัพเมืองหลู ชายผู้นี้เป็นผู้ภักดีและชอบธรรม หากเจ้าไปทำงานภายใต้คำสั่งของเขา จะไม่ถือว่าเสียเปล่าแน่นอน”
ฝานฉางอวี้รู้สึกสับสนในใจและพูดว่า “ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”
ราชครูเถากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณสำหรับสิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่เช่นกัน ข้าดีใจมากที่เจ้ามีความทะเยอทะยานเช่นนี้”
รถม้ายังคงแล่นไปตามทางบนภูเขา
ฝานฉางอวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง หลังจากฝนตกท้องฟ้าก็แจ่มใส
เหยี่ยวภูเขาเขาบินข้ามท้องฟ้าและเสียงร้องของมันก็ชัดเจนและห่างไกล
สองวันต่อมาเซี่ยเจิงถึงได้รู้ว่าฝานฉางอวี้จะเข้าร่วมกองทัพ แต่ขึ้นทะเบียนเป็นทหารของเมืองจี้โจว
กองทัพยังต้องเดินทางอีกครึ่งวันเพื่อไปถึงฉงโจว อย่างไรก็ตามกองทัพที่ส่งไปติดตามสุยหยวนชิงกลับมาพร้อมกับรายงานว่าสุยหยวนชิงหนีกลับไปที่เมืองคัง ซึ่งเป็นบ้านเกิดของพระชายาฉางซิ่นอ่อง พวกเขามีทหารม้าเพียงห้าพันนาย จึงไม่มีความหวังที่จะบุกเมืองคังได้
สำหรับแผนการปัจจุบันสามารถแบ่งกองกำลังออกเป็นสองกลุ่มเท่านั้น
กองทัพจี้โจวนำโดยเฮ่อจิ้งหยวนมาถึงเมืองฉงโจวแล้ว ตอนนี้กลุ่มกบฏถูกล้อมอยู่แล้ว เหลือเวลาอีกไม่นานเมืองฉงโจวก็จะพ่ายแพ้
ราชสำนักยังคงติดเงินและการปันส่วนทางทหาร เฮ่อจิ้งหยวนเป็นสมาชิกของพรรคเว่ย ในเวลานี้ตราบใดที่เซี่ยเจิงมอบอำนาจ เงินและเสบียงจากราชสำนักก็จะสามารถจัดสรรได้ ส่วนใครจะเป็นผู้ได้รับความดีความชอบทางทหารหลังจากยึดฉงโจวได้ นั่นจะเป็นการต่อสู้ระหว่างตระกูลหลี่และเว่ยเหยียน
หลังจากที่เขามอบอำนาจแล้ว เขาก็ต้องยอมถอยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และการปิดล้อมเมืองคังจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
หลังจากพูดคุยกันซ้ำแล้วซ้ำอีก เซี่ยเจิง กงซุนหยิน และที่ปรึกษาคนอื่นๆ ก็ตัดสินใจโจมตีเมืองคัง
กองทัพเยี่ยนโจวเปลี่ยนเส้นทางไปยังเมืองคัง แต่กองทัพจี้โจวที่เข้ามาสนับสนุนยังต้องเดินทางต่อไปยังฉงโจว
เซี่ยเจิงยุ่งในการจัดการกับเรื่องทางการทหารในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาทำได้เพียงฟังรายงานของทหารองครักษ์เกี่ยวกับการเดินทางของฝานฉางอวี้ในทุกวัน เขาได้รู้ว่าฝานฉางอวี้มักจะอยู่ในรถม้าของราชครูเถาตลอดทางเช่นกัน นางเรียนรู้ที่จะเล่นหมากรุกหรืออ่านหนังสือ ราชครูเถามักจะโกรธมากจนเป่าเคราและจ้องมองเขม็ง เมื่อนึกถึงอารมณ์ของท่านอาจารย์ เซี่ยเจิงจึงยกมุมปากของเขาขึ้น
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่กองทัพทั้งสองแยกจากกันในวันนั้นเซี่ยเจิงกำลังคุยกับกงซุนหยินว่าจะโจมตีเมืองคังอย่างไรหลังจากไปถึง เซี่ยอู่รีบวิ่งเข้ามา “ท่านโหว! แย่แล้ว! ฮูหยินและราชครูเถากำลังติดตามกองทัพจี้โจวไปแล้วขอรับ!”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นจากแผนที่ ขมวดคิ้วและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เซี่ยอู่หยิบจดหมายออกมาแล้วส่งให้เซี่ยเจิง “นี่คือสิ่งที่ราชครูเถา สั่งให้ข้ามอบให้กับท่านโหว”
เซี่ยเจิงหยิบมันขึ้นมา หลังจากเปิดมันออกแล้วมองดู ใบหน้าของเขาก็ปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งทันที!
เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดมาก กงซุนหยินจึงถามว่า “ในจดหมายเขียนว่าอะไร?”
แต่หลังจากที่ทหารนำม้าศึกมา เซี่ยเจิงก็ขึ้นหลังม้าแล้วจากไปพร้อมกับแส้
กงซุนหยินทำได้เพียงหยิบจดหมายที่เซี่ยเจิงโยนลงบนพื้นแล้วอ่านด้วยตัวเอง หลังจากอ่านแล้ว เขาก็ปล่อยเสียง “ฟู่” ออกมา
“หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่จะทำให้เขาโกรธจนตายหรือ?”
จากนั้นเขาก็เท้าคางของเขาแล้วพูดว่า “แต่……ท่านราชครูรู้ดีว่าผลของการรบที่ฉงโจวจะนำไปสู่การต่อสู้ระหว่างเว่ยเหยียนและตระกูลหลี่”
แต่เขาก็ยังให้ฝานฉางอวี้ไปที่จี้โจวเพื่อเข้าร่วมกองทัพ บางทีมันอาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายใช่ไหม?
หากตระกูลหลี่โค่นล้มเฮ่อจิ้งหยวนได้จริงๆ และตระกูลหลี่ไม่มีใครที่เก่งในการควบคุมทางทหาร พวกเขาจะไม่มีวันกล้าปล่อยให้อำนาจทางทหารของจี้โจวตกไปอยู่ในมือของเซี่ยเจิงในเวลานี้ คนที่สามารถเข้ายึดครองหน้าที่อันใหญ่หลวงนี้ได้ จะต้องมีความรับผิดชอบในการรักษาเสถียรภาพของงกำลังทหารของจี้โจว
ฝานฉางอวี้มีความกล้าที่จะสังหารฉือหู่ และมีราชครูเถามาช่วยในด้านยุทธศาสตร์ทางทหาร นางอาจจะสร้างความแตกต่างในจี้โจวได้จริงๆ
ฝานฉางอวี้อุ้มฉางหนิงนั่งอยู่บนรถม้า นางรู้สึกว่าเปลือกตาขวาของนางกระตุกอยู่ตลอดเวลา นางมองออกไปนอกหน้าต่างและยกมือขึ้นเพื่อหยิกคิ้วของนาง
ราชครูเถาที่หลับตาไปแล้ว จู่ๆ ก็เปิดเปลือกตาขึ้นแล้วพูดว่า “ตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงตอนนี้เจ้ากระสับกระส่ายนัก เจ้าเสียใจไหมที่ไม่ได้บอกลาเขา”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พ่อบุญธรรมได้ระบุในจดหมายไว้ชัดเจนแล้ว”
ราชครูเถาหัวเราะเบาๆ สองครั้ง “เจ้าคงเข้าใจนิสัยไม่ดีของเด็กคนนั้นแล้ว ถ้าเจ้าบอกเขาต่อหน้า เขาคงจะมัดเจ้าไว้ติดกับเขา”
ฝานฉางอวี้มองดูรองเท้าของนางอย่างเขินอายเงียบๆ
รถม้าที่แต่เดิมเคลื่อนที่อย่างราบรื่นถูกขัดขวางและหยุดกะทันหัน ฝานฉางอวี้รู้สึกเหมือนนางกำลังเดินโซซัดโซเซขณะนั่งอยู่ในรถม้า หากฉางหนิงไม่ได้รับการปกป้องจากนางทันเวลา หน้าผากของนางก็เกือบจะโขกแล้ว
มีเสียงม้าศึกร้องดังอยู่ข้างนอก
ราชครูเถาโชคไม่ดีนัก หลังศีรษะของเขาชนกับด้ายหลังของรถม้า เขาสบถและพูดว่า “เจ้าเด็กสารเลวนั่นต้องมาที่นี่แล้วเป็นแน่!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ม่านรถที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เปิดออก ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาของเซี่ยเจิงก็ปรากฏขึ้นที่ประตูรถ ไม่มีอารมณ์ใดๆ ในดวงตาสีเข้มของเขา เขาจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดว่า “เจ้าจะออกมาเอง หรือจะให้ข้าอุ้มเจ้าออกไป”
ราชครูเถากุมศีรษะและตำหนิ “เจ้าศิษย์ทรยศ เจ้าวางแผนที่จะฆ่าอาจารย์ของเจ้าใช่หรือไม่?”
เซี่ยเจิงหันดวงตาสีเข้มของเขามาที่ราชครูเถา และรัศมีอันอวดดีของเขาก็อ่อนลงทันที และเขาก็มองออกไปด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ศิษย์ขอร้องให้อาจารย์ยอมรับคนรักของศิษย์เป็นบุตรสาวบุญธรรม แต่อาจารย์กลับพานางไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ท่านควรให้คำอธิบายแก่ศิษย์หรือไม่?”
ราชครูเถาพึมพำ “ข้าไม่ได้ฝากจดหมายถึงเจ้าแล้วหรอกเหรอ?”
เขาไม่คาดคิดว่าจดหมายที่เขาคาดว่าเซี่ยเจิงจะได้รับคืนนี้ จะตกไปอยู่ในมือของเขาเร็วขนาดนี้ และเขาจะไล่ตามมาเร็วขนาดนี้
ฝานฉางอวี้ที่เงียบไปสักพัก จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิงแล้วพูดว่า “ข้าจะไปกับเจ้า”
นางวางฉางหนิงลงแล้วพูดกับราชครูเถาว่า “พ่อบุญธรรม ช่วยข้าดูแลหนิงเหนียงสักครู่”
ฉางหนิงรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของเซี่ยเจิง นางคว้าเสื้อผ้าของฝานฉางอวี้ไม่ยอมปล่อย และเรียกด้วยเสียงแผ่วเบา “พี่หญิง”
ฝานฉางอวี้ลูบศีรษะนางแล้วปลอบโยน “อย่ากลัวเลย ข้าจะกลับมาเร็วๆ”
หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็มอบฉางหนิงให้กับราชครูเถา ทันทีที่นางเปิดม่านรถม้า ก่อนที่นางจะกระโดดลงจากรถม้า นางก็ถูกยกขึ้นไปบนหลังม้าโดยตรงด้วยมือข้างหนึ่งของเขา
ขณะที่นางสัมผัสหน้าอกของเขา ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเขาหายใจหอบราวกับสัตว์ร้ายที่ระงับความโกรธของตนอยู่
เขาเตะท้องม้าแล้ววิ่งออกไป ทันใดนั้นเขาก็ทิ้งกองทัพจี้โจวไว้ข้างหลัง ฝานฉางอวี้ตระหนักว่านี่คือทางที่จะไปกองทัพเยี่ยนโจว และพูดกับเขาอย่างใจเย็น “ข้าต้องไปที่จี้โจวเพื่อเข้าร่วมกองทัพ”
เขาไม่ได้สวมชุดเกราะ และฝานฉางอวี้ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเขากระชับขึ้นเกือบจะในทันที
เขาดึงสายบังเหียนอย่างแรง ม้าก็ร้องออกมาและหยุดลง
ความแข็งแกร่งของมือของเขารุนแรงมากจนดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเลือดจากความโกรธสุดขีดเมื่อมองดูนาง ดวงตาของเขาแดงเล็กน้อย แต่เสียงของเขาเมื่อเขาถามนางดูสงบเป็นพิเศษและมีรอยยิ้มเล็กน้อย “ข้าทำให้เจ้ารังเกียจมากจนเจ้าอยากไปเข้าร่วมกองทัพจี้โจว เพื่ออยู่ให้ห่างไกลจากข้าใช่ไหม”