บทที่ 93
ลมจากภูเขาพัดใบไม้ของส่งเสียงกรอบแกรบ และคนที่อยู่ตรงหน้านางก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วจ้องมองที่นาง ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงครึ่งฉื่อเท่านั้น และแม้แต่การหายใจของกันและกันก็ยังได้ยินอย่างชัดเจนเมื่อพวกเขาพูด
ฝานฉางอวี้มองดูชายคนนั้นด้วยสีหน้าเคร่งครัด และรู้สึกได้ถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ แรงที่เขากดบนไหล่ของนางนั้นแข็งแกร่งมาก นางพยายามจะหลุดพ้น แต่แทนที่จะหลุดพ้นเขากลับเกาะแน่นขึ้นจนกระดูกของนางรู้สึกเจ็บเล็กน้อย
นางขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
เซี่ยเจิงถามนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าไม่ได้อยากไปเข้าร่วมกองทัพจี้โจวหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าอยากเข้าร่วมกองทัพ แต่มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”
เซี่ยเจิงโกรธมากจนหัวเราะออกมาเสียงดัง “มันไม่ใช่อย่างที่ข้าคิด แล้วทำไมถึงกลัวข้ารู้ แล้วจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ?”
ฝานฉางอวี้มองดูดวงตาที่ดุร้ายและแดงก่ำของเขา นางรู้สึกผิดเล็กน้อยในใจของนาง แน่นอนว่านางขาดการพิจารณาเรื่องที่จะจากไปโดยไม่บอกลา แต่มีบางสิ่งที่นางไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรจริงๆ ต่อหน้าเขา
นางเม้มริมฝีปากล่างเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ข้าขอโทษ”
เซี่ยเจิงมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าเขาซึ่งมีใบหน้าที่ตรงไปตรงมาอยู่เสมอและไม่สามารถพูดโกหกได้แม้แต่ครู่หนึ่ง ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกอยากบีบคอนางให้ตาย มือที่จับไหล่ของนางสั่น และเขาก็ดันนางเข้าไปในอ้อมแขนของเขาด้วยสีหน้าดุร้าย เขาไม่อยากให้นางเห็นดวงตาที่ดุร้ายของเขาไปกว่านี้
เขาเกือบจะกัดฟันแล้วพูดว่า “ฝานฉางอวี้ เจ้าควรแทงข้าสักสองแผลก่อนออกเดินทาง เพื่อที่ข้าจะได้ลุกมาตามเจ้าไม่ได้”
ความโกรธเดือดพล่านอยู่ในใจเขา ซึ่งลึกลงไปในกระดูกของเขา ความรู้สึกตื่นตระหนกราวกับว่าเขาเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในโลก โผล่ออกมาจากช่องว่างในกระดูกของเขา และซึมเข้าสู่เลือดเนื้อของเขาทีละน้อย มือของเขาที่กอดนางแน่นจนไม่อาจยั้งได้
ความภาคภูมิใจและความแข็งแกร่งทั้งหมดพังทลายลงเหมือนน้ำแข็งบางๆ ใต้ดวงอาทิตย์
ทำไมนางถึงไม่อยากอยู่กับเขา?
ทำไมทุกคนถึงไม่ต้องการเขา?
ผู้หญิงคนนั้นในตอนนั้นก็เช่นกัน และตอนนี้นางก็เช่นกัน
ทุกสิ่งที่นางรู้สึกว่าเป็นอุปสรรคระหว่างพวกเขา เขาก็กำลังแก้ไข
แต่นางยังคงไม่ต้องการเขา!
เขามอบหัวใจทั้งหมดให้นาง แต่นางไม่สนใจด้วยซ้ำ!
ครู่หนึ่งเซี่ยเจิงรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ตัวของตัวเองอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของเขาได้ เขาเห็นตัวเองก้มศีรษะลง และกัดไหล่ของฝานฉางอวี้อย่างดุเดือดผ่านเสื้อผ้าของนาง
ฝานฉางอวี้ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด แต่ฟันของเขายังคงกัดนางอยู่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยสีแดงเลือด และแขนของเขาก็โอบกอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่น ไม่ว่านางจะพยายามดิ้นรนเพียงใด เขาก็ไม่เคยปล่อยมือ ราวกับว่าเขาเป็นคนป่า เป็นหมาป่าที่กำลังกัดเหยื่อที่กำลังจะตาย
ฝานฉางอวี้สบถ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”
ในที่สุดคนที่กัดนางก็ปล่อยนาง มีเลือดบนริมฝีปากของเขา แต่ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย เขามองลงไปที่นางแล้วกระซิบ “ฝานฉางอวี้ ทำไมเจ้าถึงไม่ชอบข้าล่ะ”
คำพูดของเขาเป็นเหมือนการอ้อนวอนมากกว่าการถาม
ลมพัดเบาๆ พัดผมยุ่งๆ ของเขาร่วงลงมาตรงหน้าผากของเขา
ในขณะนั้น ใบหน้าของเขาดูเปราะบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ความโกรธบนใบหน้าของฝานฉางอวี้แข็งทื่อ ในความทรงจำของนาง เซี่ยเจิงมักจะจองหอง เขาเคยดูถ่อมตัวขนาดนี้เมื่อไหร่?
นางยกมือขึ้นสัมผัสผมของเขา ดวงตาของนางอ่อนโยนและหนักแน่น “ถ้าข้าไม่ชอบเจ้า ข้าจะไม่มาหาเจ้า และข้าจะไม่ไปสนามรบแทนเจ้า เพราะกลัวว่าเจ้าจะตาย”
มือของนางวางลงบนเส้นผมของเขา และความเกลียดชังส่วนใหญ่บนร่างกายของเขาก็หายไป เขาจ้องมองนางอย่างว่างเปล่าครู่หนึ่ง จากนั้นเม้มริมฝีปากด้วยน้ำเสียงไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง “คนที่เจ้าชอบคือเหยียนเจิ้ง”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบเช่นนี้ นางพูดว่า “เจ้าคือเหยียนเจิ้ง ข้าก็ชอบเจ้า เจ้าคือเซี่ยเจิง ข้าก็ชอบเจ้าเช่นกัน”
“เมื่อเจ้าไม่มีอะไรเลย ข้าสามารถเชือดหมูเพื่อเลี้ยงดูเจ้าได้ แต่ตอนนี้เจ้าเก่งกว่าข้ามาก และข้ากำลังเรียนรู้ที่จะเก่งขึ้น ข้าก็เลยเข้าร่วมกองทัพ”
เซี่ยเจิงตกตะลึงอย่างสิ้นเชิงและจ้องมองนางด้วยดวงตาสีดำของเขาอย่างว่างเปล่า ขนตาสีดำของเขาหนาและโค้งงอ และนุ่มนวลเมื่อถูกแสงแดด ใบหน้าที่เย็นชาและละเอียดอ่อนของเขาแสดงให้เห็นความอ่อนโยนเล็กน้อย
เช่นเดียวกับเด็กที่ไม่เคยได้รับขนม แต่จู่ๆ วันหนึ่งก็ได้รับขนม ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่ความสุข แต่เป็นความสับสน
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองดูนางอย่างไม่มั่นใจและพูดว่า “เจ้ากำลังพยายามปลอบข้าอยู่หรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้โกรธเมื่อเห็นว่าเขาเป็นเช่นนี้ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นทุกข์ใจเล็กน้อย
นางคิดมาโดยตลอดว่าเขาเป็นคนที่ทระนงตน เขาสามารถได้ทุกสิ่งที่เขาต้องการ แต่ในขณะนี้ จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขามีดูเหมือนจะน้อยมาก
ดังนั้นทุกครั้งที่เขาสูญเสียบางสิ่งไป มันเหมือนกับเนื้อและเลือดของเขาถูกฉีกออกจากกัน ทำให้เขาเหมือนตายไปครึ่งหนึ่ง
นางพูดว่า “ข้าไม่ได้พยายามปลอบเจ้า ข้าแค่บอกเจ้าว่าข้าก็ชอบเจ้าเช่นกัน ไม่ว่าเจ้าจะคือเหยียนเจิ้งหรือเซี่ยเจิงก็ตาม”
“ข้าเคยปฏิเสธเจ้าเพราะรู้สึกว่าเราจะเข้ากันไม่ได้ เพราะเมื่อเจ้าเป็นเหยียนเจิ้งเราไม่มีอะไรต้องกังวลนอกจากฟืน ข้าว น้ำมัน และเกลือ และเจ้าสามารถทำเงินได้ด้วยการคัดลอกและเขียนบทกวี และข้าก็สามารถทำเงินได้ด้วยการเชือดหมูและขายหมู เราสามารถเอาชนะอุปสรรคนั้นได้โดยการสนับสนุนซึ่งกันและกัน”
“แต่เมื่อเจ้าเป็นอู่อันโหว ข้าไม่รู้วิธีช่วยเจ้าเมื่อเจ้าประสบกับปัญหาต่างๆ ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังยุ่งหรือกังวลเรื่องอะไร ท่านแม่เคยบอกว่าคู่รักที่เข้าใจและช่วยเหลือกันเท่านั้นจึงจะครองรักกันยืนยาว คนที่กลายเป็นคู่ครองที่ไม่พอใจต่อกัน ส่วนใหญ่ได้ละทิ้งมิตรภาพเก่าๆ และทนทุกข์ไปชั่วชีวิต”
“เดิมทีข้าอยากจะแยกตัวออกไป แต่เจ้าบอกข้าว่าต่อไปเราจะไปที่ภูเขาเยี่ยนเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้นและไปล่าสัตว์ในหุยโจวด้วยกัน หากข้ากลัวว่าจะถูกรังแก เจ้าก็ไปขอร้องให้ผู้อาวุโสเถารับข้าเป็นบุตรสาวบุญธรรม ข้าเป็นคนมีเลือดเนื้อ ไม่ใช่หิน ข้าจะไม่เสียใจ และปล่อยเจ้าไปได้อย่างไร”
“ข้าไม่รู้ว่าข้าจะเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้ในอนาคตหรือไม่ แต่อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็เต็มใจที่จะลองดู”
นางมองเขาอย่างจริงจัง “ข้าจะกลายเป็นคนเช่นเดียวกับเจ้า และอยู่กับเจ้าอย่างเปิดเผย”
ดวงอาทิตย์ส่องแสงจ้าบนท้องฟ้า แต่ไม่มีแสงส่องเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเซี่ยเจิง มีเพียงเงาของฝานฉางอวี้เท่านั้นที่สะท้อนออกมาเหมือนลูกบอลหนาที่พยายามกลืนนางจนหมด
เขากอดนางแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มและแหบห้าวว่า “ไม่ว่าตัวตนของเจ้าจะเป็นเช่นไร เมื่อเจ้าอยู่กับข้าเจ้าสามารถเป็นตัวของตัวเองได้เสมอ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “สิ่งที่ข้ากำลังมองหาคือความมั่นใจที่จะเดินเคียงข้างเจ้าต่อไป ความมั่นใจนี้ไม่ได้อยู่ที่ความรู้สึกลึกๆ ของเจ้าที่มีต่อข้า แต่อยู่ในตัวข้าเอง นกอินทรีแม้จะแข็งแกร่งมาก แต่ถ้ามีนกอินทรีอีกตัวคอยเกาะอยู่บนหลังตลอดก็ไม่ได้ใช่หรือไม่?”
เซี่ยเจิงเข้าใจความหมายของคำพูดของนาง แต่ก็เพียงเข้าใจ เขาเม้มริมฝีปากบางแน่นขึ้น เขายืดตัวขึ้นตรงแล้วพูดว่า “สนามรบไม่ใช่การละเล่นของเด็ก ถ้าเจ้าไม่ระวัง เจ้าอาจจะตายได้ แม้ว่าเจ้าจะเอาชนะคนนับหมื่นได้ แต่เหตุไม่คาดคิดก็เกิดได้เสมอ ข้าไม่ยอมให้เจ้าเสี่ยง”
ความสำเร็จทางการทหารมาจากสนามรบ แต่กระดูกจำนวนมากก็ถูกฝังไว้ใต้ดินเช่นกัน
ฝานฉางอวี้มองเขาแล้วพูดว่า “ข้าก็กลัวตายเหมือนกัน และข้าก็ปล่อยวางหนิงเหนียงและเจ้าไม่ได้ แต่ถ้าข้าไม่ไปตามถนนสายนี้ด้วยตัวเอง อาจมีคนบังคับให้ข้าตกอยู่ในอันตรายอีกก็เป็นได้ ข้ายังจำได้ในระหว่างการลอบฆ่าสองครั้งที่บ้านในตำบลหลินอัน ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าศัตรูของข้าเป็นคนที่มีอำนาจขนาดนี้ และเจ้าเองก็เกือบจะตายเพราะเขา”
“แทนที่จะได้รับการปกป้องอย่างระมัดระวังเหมือนแจกันและเครื่องลายครามซึ่งจะแตกเป็นชิ้นๆ ทันทีที่กระแทกพื้น ข้าอยากจะพัฒนาร่างกายให้มีกระดูกเหมือนเหล็ก ข้าบอกว่าข้าอยากจะเดินเคียงข้างกับเจ้า แต่นั่นก็คือศัตรูของข้าด้วย เพื่อความแค้นของบิดามารดา ข้าก็ควรทำเช่นเดียวกัน แม้ข้าจะชอบเจ้า แต่ข้าไม่สามารถพึ่งพาเจ้าได้ตลอดชีวิต ไม่เช่นนั้นนั่นก็คงจะไม่ใช่ข้า”
เซี่ยเจิงไม่สามารถหักล้างคำพูดของนางได้ และในที่สุดก็ยอมแพ้ “จะดีกว่าไหมถ้าอยู่ในกองทัพเยี่ยนโจว”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “นั่นก็ไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนบนภูเขา”
ทั้งสองมองหน้ากัน ดวงตาหงส์ของคนหนึ่งสงบเงียบงัน และดวงตาเมล็ดซิ่งของอีกคนหนึ่งก็ชัดเจนมุ่งมั่น
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ผ่อนคลาย “เอาเถิด เจ้าสามารถไปเข้าร่วมกองทัพจี้โจวได้ แต่เจ้าต้องพาเซี่ยอู่และเซี่ยชีไปด้วย”
ฝานฉางอวี้รู้ว่านี่คือทางถอยที่ดีสุดที่เขาสามารถทำให้นางได้ ดังนั้นนางจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ส่งข้ากลับไปเถิด ไม่เช่นนั้นผู้อาวุโสเถาและหนิงเหนียงคงรอนานแล้ว”
นางไม่คุ้นเคยกับการเรียกราชครูเถาว่าพ่อบุญธรรม นางหันหลังกลับเพื่อเดินไปหาม้าสีดำตัวใหญ่ที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ แต่นางก็ถูกเขาคว้าไว้ด้วยมือเดียว
นางมองเขาด้วยความสับสน “เหยียนเจิ้ง?”
แสงแดดร่วงหล่นจากช่องว่างระหว่างยอดต้นไม้และใบไม้ ทำให้เกิดแสงและเงาเป็นรอยด่างบนเส้นผมของชายหนุ่มและใบหน้าที่เย็นชาราวกับหยก
ม่านตาสีเข้มของเขาจับจ้องอยู่ที่นาง เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ดูเหมือนเขาจะขออะไรบางอย่างจากนางอย่างเงียบๆ
ฝานฉางอวี้ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ดังนั้นนางจึงถามอีกครั้ง “มีอะไรหรือ?”
เขาพูดช้าๆ “เจ้าบอกว่าเจ้าชอบข้า”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเมื่อนางสบตาเขา ก็นึกถึงสิ่งที่เขาเคยทำกับนางมาก่อน นางก็เข้าใจความหมายของคำพูดของเขาทันที
เขาทำเรื่องแบบนี้กับนางหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกของนาง
มันแตกต่างจากครั้งสุดท้ายที่เขาบาดเจ็บ หลังจากที่เขาจูบเปลือกตาของนาง นางก็จูบเขาที่หน้าผากด้วยความงุนงง
ตอนนั้นนางไม่ได้คิดอะไรมาก นางแค่รู้สึกว่ามันเหมือนกับการหอมแก้มฉางหนิง คราวนี้เพราะนางเข้าใจความหมาย หัวใจของนางเต้นแรงเล็กน้อยราวกับมีกวางตัวเล็กติดอยู่ในอกของนาง
นางไม่เคยเห็นคนอื่นจูบกันมาก่อน แต่ทุกครั้งที่เซี่ยเจิงจูบนาง เขาต้องก้มศีรษะลงเสมอ
ดังนั้นคำถามที่ว่าจะหลับตาหรือไม่จึงไม่ใช่สิ่งที่ฝานฉางอวี้จะพิจารณา
นางถือว่าสูงในหมู่ผู้หญิงด้วยกัน แต่เซี่ยเจิงยังคงสูงกว่านางมากกว่าครึ่งศีรษะ
ด้วยใบหน้าที่กระชับ นางยืนเขย่งเท้าและแตะริมฝีปากที่มีรูปทรงสวยงามของเขาอย่างรวดเร็ว
แตกต่างจากความรู้สึกบวมและเจ็บปวดที่ริมฝีปากของนางทุกครั้งที่เซี่ยเจิงจูบนาง ฝานฉางอวี้พบว่าริมฝีปากของเขาค่อนข้างนุ่มอย่างไม่คาดคิด
แล้วทำไมเมื่อก่อนนางถึงเจ็บปากขนาดนั้น?
อาจเป็นเพราะถูกเขากัด?
ทันทีที่ความคิดนี้เข้ามาในใจนาง ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าวิญญูชนไม่ควรพลาดโอกาสที่จะแก้แค้น รอยฟันบนไหล่ของนางยังคงรู้สึกเจ็บปวด ดังนั้นนางจึงกัดริมฝีปากของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
แม้แรงจะไม่มากหนัก แต่นางก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าคนตรงหน้านางสูดลมหายใจเข้า
ฝานฉางอวี้เห็นดังนั้นจึงรีบถอยออกไป “เอาล่ะ กลับกันเถอะ……”
ดูเหมือนว่าเซี่ยเจิงจะยังไม่ได้สติ ใบหน้าของเขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และขนตาสีดำหนาของเขาสั่นเล็กน้อย เขามีรูปลักษณ์ที่งดงามราวเทพเซียน แต่เพราะเขาอยู่ในสนามรบมาหลายปีแล้ว และอยู่ในตำแหน่งที่สูง เขามีความเป็นชายผู้มีอำนาจ ในวันปกติผู้คนจะรู้สึกได้ว่าเขายิ่งใหญ่และไม่สามารถมองข้ามได้
เขาแทบจะไม่แสดงสีหน้าแบบนั้นเลย ซึ่งดูดุร้ายและเอาแต่ใจเล็กน้อย และความรู้สึกที่น่าทึ่งของรูปร่างหน้าตาของเขาก็รุนแรงมากขึ้น
บุรุษจะหล่อเหลาได้ขนาดนี้ได้อย่างไร?
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นและแตะริมฝีปากล่างที่ถูกฝานฉางอวี้กัด เขาเหลือบมองฝานฉางอวี้อีกครั้งด้วยสายตาที่ไม่ชัดเจน ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ และเป่าสัญญาณนกหวีด แล้วม้าสีดำตัวใหญ่ที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ไกลๆ ก็วิ่งกลับมา
เขาปีนขึ้นไปบนหลังม้าและยื่นมือไปทางฝานฉางอวี้ หลังจากที่ฝานฉางอวี้จับมัน เขาก็ค่อยๆ ดึงนางขึ้นไปบนหลังม้า
ฝานฉางอวี้ถามอย่างสงสัย “เสียงสัญญาณนี้เรียกว่าไห่ตงชิงด้วยได้ไหม และมันควบคุมม้าได้ด้วยเหรอ?”
ขณะที่นางพูดสิ่งนี้ นางก็มองไปที่นิ้วชี้ที่เขาเพิ่งเป่าไป และพบรอยแผลเป็นเป็นวงกลมจากการบาดเจ็บที่ไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งดูเหมือนรอยกัด แต่ดูอาการหนักมากกว่ารอยกัด
คนข้างหลังเขาตอบว่า “ความยาวของเสียงและระดับเสียงที่แตกต่างกัน ดังนั้นมันจึงแตกต่างกัน”
ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันมากนักตลอดทาง ฝานฉางอวี้ถามคำถามเขาเป็นครั้งคราว และเขาก็ตอบง่ายๆ ราวกับว่าเขากำลังเลื่อนลอย
จนกระทั่งสามารถเห็นหางขบวนของกองทัพจี้โจว บนทางลาดข้างหน้า เซี่ยเจิงจึงควบคุมบังเหียนทันใด
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขากลัวว่าการส่งนางกลับไปที่ค่ายทหารจะดูโอ้อวดเกินไป นางกำลังจะลงจากม้า แต่แขนของนางถูกคว้าไว้
นางหันกลับมาด้วยความสับสน และพบว่าดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องที่นางอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ใกล้นางมาก และเขาสามารถจูบนางได้ถ้าเขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ก้มลงไปอีก
ความตั้งใจของเขาไม่สามารถชัดเจนมากไปกว่านี้อีกแล้ว
ฝานฉางอวี้หายใจไม่ออกเล็กน้อย และเมื่อนางจูบเขา นางยังคงคิดว่า ทำไมบุรุษผู้นี้ถึงอยากให้คนจูบเขาขนาดนี้ แต่เขากลับแสดงแต่ท่าทางแต่กลับไม่ยอมพูด และถ้านางไม่จูบเขาอารมณ์ของเขาจะเปลี่ยนไปทันทีงั้นเหรอ?