บทที่ 94
ราชครูเถาคิดว่าเขารู้จักลูกศิษย์ที่ดื้อรั้นของเขาดีพอ แต่หลังจากที่ฝานฉางอวี้ถูกพาตัวไป จู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่แน่ใจเล็กน้อย เขามักจะมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า และในที่สุดก็ลงจากรถม้าแล้วเดินไปรอบๆ รถเป็นครั้งคราว จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปในทิศทางที่เซี่ยเจิงพาฝานฉางอวี้ออกไป
แม่ทัพหนุ่มที่นำทัพเข้ามาถามว่า “ท่านราชครู กองทัพหยุดรอที่จุดนี้มานานแล้ว แล้ว……จะออกเดินทัพต่อกันได้หรือยังขอรับ?”
ราชครูเถาประสานมือไว้ด้านหลังแล้วมองไปในระยะไกลแล้วพูดว่า “รอสักครู่”
แม่ทัพหนุ่มประสานมือและถอยหลังกลับ
ฉางหนิงยื่นศีรษะออกไปนอกหน้าต่างรถม้า นางเท้าคางที่ขอบหน้าต่างแล้วถามว่า “ท่านปู่ พี่หญิงของข้าจะกลับมาเมื่อไหร่หรือเจ้าคะ?”
หัวใจของราชครูเถาเต้นรัวในขณะนี้ และเขาไม่สนใจที่จะแก้ไขคำเรียกของฉางหนิง เขาแค่พูดว่า “เดี๋ยวก็กลับมาเร็วๆ นี้”
เขาคิดว่าแม้ว่าเจ้าเด็กสารเลวคนนั้นจะยังยืนกรานที่จะพานางไปทันที แต่ก็ยังมีเจ้าเด็กตัวเล็กนั่นอยู่ที่นี่ เขาคงไม่ทิ้งเจ้าตัวเล็กนี่ไว้ข้างหลังใช่ไหม?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย
ฉางหนิงซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง จู่ๆ ก็ตะโกนด้วยความประหลาดใจ “พี่หญิง!”
ราชครูเถาหยุดความคิดและมองไปรอบๆ และเห็นเด็กเหลือขอที่ก่อนจะจากไปยังทำสีหน้าเศร้าหมอง ตอนนี้เขากำลังขี่ม้ามาส่งบุตรสาวบุญธรรมที่เพิ่งรับของเขา กลับมาด้วยใบหน้าปกติของเขา
ขณะที่เขาดูฉากนี้ ความคิดแปลกๆ ก็เกิดขึ้นในใจของเขา ‘ของอย่างหนึ่งย่อมพิชิตของอีกอย่างหนึ่งได้’
หลังจากลงจากจากหลังม้าอย่างนุ่มนวลแล้ว ฝานฉางอวี้ก็เดินเคียงข้างกับเซี่ยเจิง โดยที่ตัวนางยังคงเจ็บริมฝีปากอยู่
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านางต้องจำไปอีกนานและไม่กล้าที่จะกัดเขาอีก ครั้งนี้ขโมยไก่ไม่ได้ ยังเสียข้าวสารอีกกำมือ เมื่อเขากัดนางกลับ เขารุนแรงมากกว่านางมาก ขณะนั้นนางรู้สึกว่าเขาอาจจะอยากกินนางทั้งเป็นจริงๆ
การหายใจของนางไม่อยู่กับร่องกับรอยมากและกลั้นลมหายใจไว้เป็นเวลานาน เขากัดนางอีกสองสามครั้งใกล้รอยฟันบนไหล่ของนาง
อาจจะไม่นับเป็นการกัด เพราะผิวหนังไม่ได้บาดเจ็บและไม่เจ็บปวดมาก แต่ก็มีรอยแดงหลายจุด
เมื่อนางเห็นราชครูเถา ฝานฉางอวี้กลัวว่าเขาจะเห็นว่าริมฝีปากของนางบวม นางจึงเม้มริมฝีปากให้มากที่สุดแล้วพูดว่า “พ่อบุญธรรม”
ก่อนที่ราชครูเถาจะมองดูนางอย่างใกล้ชิด ฉางหนิงก็กระโดดลงจากรถม้าราวกับกระต่ายอ้วนที่ว่องไว นางอ้าแขนของนางแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “พี่หญิง อุ้ม!”
ฝานฉางอวี้อุ้มน้องสาวของนางและหยอกนางด้วยรอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูก “หนิงเหนียงเป็นเค้กข้าวเหนียวหรือเปล่า เจ้าไม่เคยเจ้าติดข้าขนาดนี้มาก่อน”
ฉางหนิงคร่ำครวญและไม่พูดอะไร นางกอดคอฝานฉางอวี้ไม่ยอมปล่อย และเห็นเซี่ยเจิงมองนางมาจากหางตา จากนั้นนางก็เอ่ยออกมาอย่างเชื่อฟัง “พี่เขย”
นับตั้งแต่ที่นางแทงเซี่ยเจิงด้วยเข็มปักเมื่อครั้งที่แล้ว และได้เห็นการแสดงออกที่น่ากลัวของเซี่ยเจิงที่ราวกับปีศาจ ฉางหนิงก็กลัวเขามาโดยตลอด
เซี่ยเจิงถูกฉางหนิงเรียกจึงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วมองไปที่ราชครูเถาอีกครั้ง
เห็นได้ชัดว่าดวงตาของเขาสงบลงในขณะนี้ แต่ราชครูเถายังคงรู้สึกผิดต่อเขาอย่างแปลกๆ
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้ามอบนางให้กับอาจารย์แล้ว”
ราชครูเถารู้ว่านี่หมายความว่าเขาต้องปกป้องฝานฉางอวี้ให้ดียิ่งขึ้น และเขาก็ปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นและพูดว่า “ข้าลำบากมากกว่าจะได้รับบุตรสาวบุญธรรม แน่นอนว่าข้าต้องปกป้องนาง เจ้าไม่ต้องพูดเช่นนั้น”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้พาฉางหนิงขึ้นรถ กองทัพก็กำลังจะกลับเข้าสู่ทางหลัก
เซี่ยเจิงยืนอยู่ข้างทางบนหลังม้า ลมที่พัดผ่านพัดเสื้อคลุมของเขา ผ่านร่างสูงและตรงของเขา ฝานฉางอวี้เปิดม่านรถแล้วมองดูเขา “ข้าไปแล้วนะ”
เซี่ยเจิงพยักหน้าและกล่าวว่า “ระหว่างทางระวังตัวด้วย”
ฉางหนิงแทรกศีรษะเล็กๆ ออกจากมุมหน้าต่างรถ นางเกาะขอบหน้าต่างแล้วพูดว่า “หนิงเหนียงก็ไปแล้วเช่นกัน”
เมื่อพี่หญิงของนางอยู่ข้างๆ นางจึงไม่กลัวพี่เขยมากนัก และยังสามารถโบกมือลาด้วยมืออ้วนเล็กๆ ของนางได้อีกด้วย
เซี่ยเจิงมีประสบการณ์น้อยมากในการจัดการกับเด็กๆ และเขาไม่รู้วิธีหลอกล่อเด็ก เขาแค่พูดว่า “เชื่อฟังพี่หญิงของเจ้า”
ฉางหนิงพูดอย่างภาคภูมิใจ “หนิงเหนียงเป็นเด็กที่เชื่อฟังมากที่สุด”
เสียงเหยี่ยวส่งเสียงร้องดังมาจากฟากฟ้า และไห่ตงชิงที่เห็นเซี่ยเจิงก็โฉบลงมา
ทันใดนั้นดวงตาของฉางหนิงก็เป็นประกายขึ้น “เจ้าเหยี่ยว!”
ภายใต้การจ้องมองที่ประหลาดใจของฝานฉางอวี้ เซี่ยเจิงเดินพาไห่ตงชิงไปที่หน้าต่างรถม้าแล้วพูดว่า “เอาไห่ตงชิงไปด้วย มันจะช่วยให้ส่งจดหมายได้เร็วขึ้น”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “แล้วเจ้าล่ะ?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ถ้าเจ้าให้มันส่งจดหมายให้ข้า มันก็จะหาข้าเจอเอง ถ้าข้าจะส่งจดหมายถึงเจ้า มันอาจจะไม่สามารถหาเจ้าเจอ”
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะตอบ ฉางหนิงก็ตะโกนออกไปแล้ว “หนิงเหนียงจะเลี้ยงไก่เพื่อให้อาหารเจ้าเหยี่ยว!”
ราชครูเถาที่อยู่ด้านข้างพูดว่า “ยัยหนู เด็กคนนี้ไม่ค่อยมีน้ำใจนัก ดังนั้นอย่าเกรงใจเขานักเลย ข้าไม่เห็นเขาแสดงความกตัญญูต่อข้ามาหลายปีแล้ว แต่ตอนนี้เขาเต็มใจที่จะให้สิ่งดีๆ กับเจ้า……”
เขารู้สึกหงุดหงิด และแอบคิดว่าคำพูดในหมู่ผู้คนเป็นเรื่องจริง เจ้าเด็กสารเลวมักจะลืมบิดามารดาของพวกเขาหลังจากที่พวกเขาแต่งภรรยา และนับประสาอะไรกับบิดาครึ่งหนึ่งเช่นเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก
แต่แล้วเขาก็คิดได้ว่าลูกสะใภ้คนนี้ก็เป็นบุตรสาวบุญธรรมของเขาเช่นกัน ดังนั้นการที่เจ้าเด็กเหลือขอเจ้าเล่ห์คอยปกป้องนางก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอีกต่อไป ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ขุ่นเคืองอีกต่อไป แต่เขายังมีความสุขมากอีกด้วย
ในท้ายที่สุดไห่ตงชิงก็ถูกพาเข้าไปในรถม้าโดยฉางหนิง รถม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ในขบวนทหารราบเซี่ยเจิงพูดกับเซี่ยอู่และเซี่ยชีสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเซี่ยเจิง “ไปเถิด ปกป้องนางให้ดี”
เซี่ยอู่และเซี่ยชีประสานมือแน่นและขี่ม้าตามกองทัพไป
เซี่ยเจิงนำทหารองครักษ์ที่เหลือยืนอยู่ที่ข้างทางหลัก จนกระทั่งเขามองไม่เห็นท้ายขบวนของกองทัพจี้โจวอีกต่อไป เขาจึงดึงสายบังเหียน หันหัวม้าแล้วพูดว่า “กลับไปที่ค่าย”
ค่ายทหารเยี่ยนโจว
เมื่อกงซุนหยินรู้ว่าเซี่ยเจิงไม่สามารถพาบุคคลนั้นกลับมาได้หลังจากเขาไปไล่ตามนางมาด้วยตนเอง เขาก็เข้ามาด้วยความยินดี โบกพัด และเตรียมทำท่าจะพูดด้วยความโล่งใจสักหนึ่งหรือสองคำ
โดยไม่คาดคิดทันทีที่เขาเข้าไปในค่าย เขาพบว่าแม่ทัพเยี่ยนโจวและเจ้าหน้าที่กำลังยืนอยู่ในกระโจมทหาร เซี่ยเจิงสวมเสื้อคลุมแขนลูกศรสีดำนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ด้านหน้าของเขาคือแผนที่และแผนการป้องกันของเมืองคัง และเขากำลังคุยอะไรบางอย่างกับเม่ทัพของเขา อาจกล่าวได้ว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับรูปลักษณ์ที่หงุดหงิดตามที่เขาจินตนาการไว้
เมื่อเห็นเขาเซี่ยเจิงก็ยกมือขึ้น โยนแผนที่ลงไปแล้วพูดว่า “เจ้ามาพอดี เจ้าสอนกลยุทธ์การปิดล้อมของเมืองให้พวกเขาได้แล้ว”
กงซุนหยินรับแผนที่ที่เขาขว้างมาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง เขาเหลือบมองสถานที่ที่เขาวงอยู่นั้นแล้วอุทาน “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าเราจะต้องเสียเมืองคังเสียก่อน และรอให้เฮ่อจิ้งหยวนยึดฉงโจวได้ก่อนแล้วค่อยลงมือ?”
ท้ายที่สุดแล้ว คราวนี้เขากำลังปิดล้อมเมืองคังเพียงเพื่อละทิ้งความสำเร็จทางทหารของฉงโจว และหาอะไรทำเพื่อแสดงให้ราชสำนักและองค์ฮ่องเต้ได้เห็น
หากเขายึดเมืองคังด้วยพลังอันน่าสั่นสะเทือน เขายังคงต้องส่งกองกำลังไปช่วยเหลือเมืองฉงโจว และไม่มีการรับประกันว่าเขาจะไม่ตกอยู่ในการต่อสู้ระหว่างเว่ยเหยียนและตระกูลหลี่อีกครั้ง
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างเย็นชาเล็กน้อย และถามด้วยรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก “ใครบอกว่าข้าจะโจมตีเมืองคังโดยตรง”
กงซุนหยินมองดูพื้นที่วงกลมบนแผนที่อย่างใกล้ๆ และถามอย่างงุนงง “เจ้าไม่ได้วางแผนที่จะโจมตีอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเหรอ?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “กำจัดกากเดนของกลุ่มกบฏในเมืองคังให้หมด คงจะเป็นการเปล่าประโยชน์หากปล่อยให้พวกมันอยู่ต่อไป”
กงซุนหยินคิดกับตัวเองว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นไม่ผิด แต่ไม่ใช่กลยุทธ์ที่พวกเขากำหนดไว้ตั้งแต่แรกเพื่อปิดล้อมแทนการโจมตี และทำให้กลุ่มกบฏในเมืองหมดความอดทนก่อนที่จะโจมตีเมืองคัง ทำไมเขาถึงเปลี่ยนกลยุทธ์กะทันหัน?
พวกเขาพูดคุยกันเรื่องการวางกำลังจนดึกดื่น แม่ทัพและเจ้าหน้าที่ในกระโจมจากไปทีละคน หลังจากกงซุนหยินดื่มชาแก้กระหายแล้ว เขาก็ถามว่า “เหตุใดเจ้าจึงอยากรบ เพราะเจ้าล้มเหลวในการพาคนกลับมา? จึงอยากสู้รบเพื่อระบายความโกรธแค้นหรือ?”
เปลวเทียนกำลังลุกโชนอยู่ในกระโจม และแสงเทียนที่สะท้อนจากสายรัดข้อมือเหล็กสีดำบนแขนเสื้อของเซี่ยเจิงก็เย็นชา เขาถือม้วนไม้ไผ่อยู่ในมือแล้วพูดว่า “ในสามวัน ข้าจะทำให้เมืองคังไม่สามารถส่งกองกำลังได้อีกต่อไป ข้าทำได้แต่ป้องกันเท่านั้น”
เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่กงซุนหยิน “ภายในสามวัน เจ้านำกองทหารไปล้อมเมืองคัง เมื่อข่าวชัยชนะของฉงโจวมาถึง เจ้าสามารถพังประตูเมืองได้ทันที”
กงซุนหยินไตร่ตรองความหมายของคำพูดของเขา จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และเขากล่าวว่า “เจ้าจะทิ้งเรื่องวุ่นวายนี้ไว้ให้ข้าใช่หรือเปล่า”
เซี่ยเจิงเหลือบมองเขา “ข้าจะเอาชนะกลุ่มกบฏเมืองคังให้ได้จนกว่าพวกมันจะดิ้นทุรนทุราย หากเจ้าทำไม่ได้ ต่อไปไม่ต้องมาทำงานภายใต้คำสั่งข้าอีก”
กงซุนหยินจะเดาไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงกลับมาจัดการกับเรื่องนี้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ เมื่อคิดว่าเขารีบไปหยุดคนผู้นั้นไม่สำเร็จ และท้ายที่สุดก็ยังหงุดหงิดอยู่ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเขาไม่เสียใจมากเท่าไหร่ที่ถูกสั่งให้ไปทำงานที่เมืองคัง
เขาส่ายพัดในมือด้วยเกรงว่าความหุนหันพลันแล่นของเขาจะทำให้ตาของเขาบอด แต่เขาก็ยังพูดอยู่อีกสองสามประโยค “เอาล่ะ เอาล่ะ เจ้าจะไปที่ฉงโจวเพื่อตามหาแม่นางฝานภายในสามวันใช่ไหม? อย่าตำหนิว่าแม่นางฝานโหดร้ายเลย ข้าคิดว่าการที่นางไปที่กองทัพจี้โจวเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเจ้า แม้ว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะมอบตราพยัคฆ์ให้กับเจ้าแล้ว แต่หากหลี่ฮวายอันรู้อะไรบางอย่างจากจวนแม่ทัพจี้โจวจริงๆ เขาก็จะโค่นล้มเฮ่อจิ้งหยวนได้อย่างแน่นอน ตราพยัคฆ์ของเขาก็จะถูกยึดคืนให้แแก่ผู้มีอำนาจสูงกว่า หากแม่นางฝานเป็นแม่ทัพในเมืองจี้โจว และราชครูเถาก็อยู่ที่นั่นด้วย อย่างน้อยอำนาจทางทหารของจี้โจวก็จะไม่ตกไปอยู่ในมือของผู้อื่น”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “บุรุษที่มีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ ย่อมต้องสามารถปกป้องภรรยาและบุตรของตนได้ และข้าก็ไม่ได้ไร้ความสามารถที่ต้องให้สตรีเข้ามายึดอำนาจทางทหารแทนข้า ถ้าข้าต้องการจี้โจวจริงๆ ข้าไม่จำเป็นต้องมอบตราพยัคฆ์นี้ให้คนเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นพรรคพวกสกุลหลี่หรือพรรคพวกสกุลเว่ยก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเพียงการสังหารคนเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น”
เมื่อเขาพูดแบบนี้ สีหน้าของเขาเย็นชามาก และมีเพียงความเฉยเมยในดวงตาของเขา แม้แต่กงซุนหยินที่คิดว่าเขารู้จักเขาดีพอ ก็ยังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลังของเขาในขณะนี้
“แต่หลังจากการสังหารคนเหล่านี้ทั้งหมด ราชสำนักต้าอินก็จะกลายเป็นเพียงเปลือกที่ว่างเปล่า ฎีกาและนโยบายระดับชาติที่ประกาศใช้นั้นถูกสืบทอดกันทีละชั้นๆ ไม่อย่างนั้นราษฎรก็จะยิ่งวุ่นวายมากขึ้นเท่านั้น เขาหมุนแหวนหยกขาวในนิ้วมือแล้วพูดอย่างเบื่อหน่าย” การเปลี่ยนแปลงในราชวงศ์ที่ผ่านมากินเวลานานนับสิบหรือหลายสิบปี ท้ายที่สุดแล้วเราต้องสนับสนุนผู้ที่สามารถเข้ารับตำแหน่งเหล่านั้นก่อนที่เราจะดำเนินการได้”
จากนั้นเขาก็ยิ้มเยาะเบาๆ “นั่นย่อมเป็นความกังวลของฝ่าบาทที่มีต่อพวกเขา”
กงซุนหยินคิดในใจว่าเป็นสิ่งดีที่เขาไม่สนใจในตำแหน่งนั้น มิฉะนั้นเมื่อมีเว่ยเหยียนอยู่ข้างหน้าเขาและยังมีเซี่ยเจิงเป็นหมาป่าอยู่ด้านหลัง ฮ่องเต้น้อยคงจะหวาดกลัวอยู่ทุกวัน หากเขาไม่สวรรคตเพราะความกลัว ก็นับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว
เขาถามด้วยความสับสน “แล้วเจ้าวางแผนที่จะพาแม่นางฝานกลับมาภายในสามวันหรือ?”
ด้วยธรรมชาติของเขา ถ้าเขาต้องการให้นางกลับมาจริงๆ เมื่อเขาไล่ตามนางไปเขาไม่ควรกลับมาด้วยความพ่ายแพ้อีก
เซี่ยเจิงลดสายตาลงและมองดูใบไผ่ในมือของเขาแล้วพูดว่า “นางมีความทะเยอทะยานเช่นนี้ ข้าสามารถปกป้องนางได้ แต่ข้าไม่ควรหยุดนาง”
กงซุนหยินส่ายพัดบนมือแล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าหวังว่าแม่นางฝานจะยอมรับความรักของเจ้า”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็พูดว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีสตรีหลายคนชื่นชมเจ้า”
กงซุนหยินยืดหลังเล็กน้อย และการเคลื่อนไหวของพัดก็ดูสง่างามมากขึ้น “ไม่มากนัก ไม่มากนัก เพียงแค่ออกไปข้างนอกรถม้าก็เต็มไปด้วยผักและผลไม้”
เซี่ยเจิงยังคงมองใบไผ่ต่อไปโดยไม่เงยหน้าขึ้น “มีสตรีคนไหนที่ตั้งใจเรียนบทกวีและอ่านตำราเพื่อกลายเป็นนักปราชญ์เพราะเจ้าเป็นนักปราชญ์หรือไม่?”
กงซุนหยินเปิดปากของเขา ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เมื่อเขาได้ยินเซี่ยเจิงพูดว่า “นางบอกว่านางต้องการเดินตามเส้นทางที่ข้าเดินและกลายเป็นคนเช่นเดียวกับข้า”
กงซุนหยินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ตระหนักถึงสิ่งที่เขาต้องการจะพูด หลังจากการพูดจาอ้อมค้อมครั้งใหญ่เช่นนี้
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะมีหน้าตาเช่นนั้นเมื่อเขากลับมา!
ใบหน้าของกงซุนหยินเกือบจะบิดเบี้ยว เขายืนขึ้นแล้วพูดว่า “ลาก่อน!”