บทที่ 95
หลังจากเดินทัพได้หนึ่งวัน พวกเขาก็มาถึงชายแดนเมืองฉงโจว
ฝานฉางอวี้กำลังจะเข้าร่วมกองทัพ ดังนั้นจึงไม่สามารถพาฉางหนิงไปด้วยได้อีกต่อไป
เพื่อที่จะตามหาฉางหนิง นางได้ช่วยทางการทำลายรังโจรจำนวนมากที่ลักพาตัวเด็กและผู้หญิงในจี้โจว หลังจากได้รับรางวัลอันทรงเกียรติมามาก นางจึงเช่าลานเล็กๆ ในเมืองใกล้เคียงและนำฉางหนิงมาไว้ที่นี่ โดยจ้างหญิงชาวนาที่รู้วิธีเลี้ยงดูเด็กและมอบเงินเดือนให้นางเพื่อดูแลเรื่องอาหารและชีวิตประจำวันของฉางหนิง
และนางได้ทิ้งเซี่ยชีไว้ที่นี่และไปที่กองทัพโดยมีเซี่ยอู่ติดตามเพียงคนเดียว
นี่เป็นกรณีของทหารที่เฝ้าชายแดนตลอดทั้งปี ส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานในเมืองชายแดนและสามารถกลับบ้านไปรวมตัวกับครอบครัวได้เมื่อไม่ได้เฝ้าชายแดน
หลังจากจัดการทุกอย่างแล้วฝานฉางอวี้ได้รับการแนะนำจากราชครูเถาและรวมตัวเข้ากับกองทัพจี้โจวอย่างเป็นทางการ ก่อนหน้านี้นางเคยสังหารหน่วยสอดแนมสามคน ซึ่งเป็นความสำเร็จทางทหารที่มั่นคงในกองทัพจี้โจว ต่อมานางได้สังหารแม่ทัพกบฏฉือหู่ในหุบเขาอีเซียน การได้รับตำแหน่งจึงไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ระหว่างทางไปค่ายทหาร จู่ๆ ราชครูเถาก็ถามนางว่า “ยัยหนู เจ้าต้องการคนจำนวนมากที่ไม่ใกล้ชิดกับเจ้า หรือเจ้าอยากจะดึงคนที่มีประโยชน์ออกมาสักสองสามคนด้วยตัวเอง?”
ฝานฉางอวี้เคยเห็นการต่อสู้ในสนามรบ ถ้าไม่ใช่คนใกล้ชิดที่ไว้ใจ ใครจะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องตนเอง?
แม่ทัพในกองทัพได้รับการเลื่อนยศจากผู้บัญชาการกองพลเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นเพราะพวกเขามีทุนที่จะโน้มน้าวทหารด้านล่างและมิตรภาพช่วยชีวิตของผู้ที่ได้รับการเลื่อนขั้นทีละระดับที่ทหารในสนามรบจะติดตามพวกเขาและพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล
แม้ว่าอำนาจทางทหารจะเปลี่ยนไป ทหารระดับล่างก็ยังเต็มใจที่จะรวมตัวกับแม่ทัพที่พวกเขาติดตามมากกว่าที่จะเชื่อฟังอำนาจของฮ่องเต้ที่อยู่ห่างไกลจากพวกเขา
ฝานฉางอวี้ไม่ฉลาด แต่นางก็ไม่โง่เช่นกัน นางรีบคิดถึงข้อดีและข้อเสียและพูดว่า “เมื่อข้าไปที่สนามรบ ต้องมีสักคนที่สามารถไว้วางใจได้”
ความหมายคือนางเลือกอย่างหลัง
ราชครูเถาลูบเคราของเขาแล้วยิ้มแล้วพูดว่า “เช่นเดียวกับความต้องการของข้า เจ้าเพิ่งมาที่กองทัพและไม่คุ้นเคยกับทุกอย่างในกองทัพ ข้ามอบตำแหน่งทหารระดับสูงแก่เจ้าแต่ไม่สามารใช้งานใครได้ ไม่ต่างอะไรกับการที่มีแต่ชื่อที่ว่างเปล่าที่ทำให้ผู้คนอิจฉา เป็นการดีกว่าที่จะเก็บเล็กประสมน้อยค่อยๆ ทำไปทีละขั้น และทำอย่างต่อเนื่อง”
ด้วยคำพูดของราชครูเถา ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าถ้านางไปเป็นทหาร นางจะสามารถเริ่มต้นจากการเป็นผู้บัญชาการกองพลได้
ระบบการทหารของราชวงศ์ต้าอินประกอบด้วย ห้านายคืออู่ สิบนายคือเฉิน ห้าสิบนายคือกองกำลัง กองกำลังทั้งหมดคือกองพัน และห้ากองพันคือค่าย จำนวนขั้นต่ำในหนึ่งกองพันคือห้าร้อยคน แต่ไม่มีขีดจำกัดสูงสุดที่แน่นอน
มีเพียงความแข็งแกร่งที่รวมกันของหลายกองพันเท่านั้นที่สามารถเรียกว่ากองทัพได้
ตำแหน่งทางการทหารมีการพลิกผันมากมาย บางแห่งมีทั้งยศและอำนาจที่แท้จริง บางแห่งมียศแต่ไม่มีอำนาจที่แท้จริง และบางแห่งไม่มียศแต่มีอำนาจที่แท้จริง
ตัวอย่างเช่นหัวหน้าหน่วยทหารกองร้อยที่รับผิดชอบทหารหลายร้อยคนหรือที่เรียกว่าไป่ฮู่(หัวหน้ากองร้อย) ถ้าต้องการนับตามยศอย่างเป็นทางการจริงๆ ก็ไม่มียศ แต่อำนาจแท้จริงภายในนั้นไม่น้อยเลย
ในสนามรบ ผู้คนร้อยคนสามารถทำอะไรได้มากมาย ดังนั้นตั้งแต่สมัยโบราณ แม่ทัพที่มีชื่อเสียงส่วนใหญ่จึงสามารถบรรลุผลสำเร็จทางการทหารเมื่อพวกเขาเป็นหนึ่งในหัวหน้ากองร้อย
ฝานฉางอวี้อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของถังเผยอี้ หลังจากที่เอาชนะกลุ่มกบฏนอกเมืองหลูที่ถูกน้ำท่วม ทหารและม้าที่ได้รับคัดเลือกใหม่สองหมื่นนายภายใต้การบัญชาการของถังเผยอี้ได้รับบาดเจ็บและสูญหายเกือบสามพันนาย หลังจากการจู่โจมโดยกลุ่มกบฏในคืนฝนตก เขาได้มอบทหารหนึ่งพันนายให้แก่ราชครูเถาไปที่ช่องเขาอีซียนเพื่อส่งเสบียงอาหาร และเขาก็นำกองกำลังที่เหลือไปล้อมเมืองฉงโจว
หลังจากที่คนนับพันที่นำโดยราชครูเถา ได้เข้าร่วมกำลังเสริมของเยี่ยนโจวที่ช่องเขาอีเซียน พวกเขาถูกนำโดยทหารผู้มีประสบการณ์จากเยี่ยนโจวและต่อสู้กับกลุ่มกบฏหลายครั้ง ทำให้ก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน ขณะนี้มีคนหลายร้อยคนที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับทหารมากประสบการณ์ในสนามรบ
ถังเผยอี้ต้องการแยกย้ายคนเหล่านี้ จัดพวกเขารวมกับทหารใหม่และให้พวกเขาเป็นผู้นำทหารใหม่
หลังจากที่เขาปิดล้อมเมืองหลู เขาได้ต่อสู้กับกองทัพของฉางซิ่นอ๋องครั้งหนึ่ง แต่ได้รับความสูญเสียอย่างหนัก เขาไม่กล้าหายใจด้วยความโล่งใจจนกระทั่งเฮ่อจิ้งหยวนมาถึงพร้อมกับกำลังเสริมจากจี้โจว
ทหารใหม่อีกหลายหมื่นคนไม่สามารถเก็บไว้อย่างเปล่าประโยชน์ได้ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตอนนี้กำลังหลักจากจี้โจวกำลังสนับสนุนพวกเขาอยู่ เขาจะฝึกทหารใหม่โดยเร็วที่สุด
เมื่อราชครูเถาไปหาเขาและแนะนำให้ฝานฉางอวี้เข้าร่วมกองทัพ ถังเผยอี้ก็ตอบตกลงทันที
หากฝานฉางอวี้ไม่สกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมทั้งสาม เมืองหลูคงจะแตกไปแล้ว และเขาก็คงถูกสังหารไปแล้ว
เขาพูดว่า “แม่นางผู้นั้นสามารถสังหารฉือหู่ได้ ความกล้าหาญเช่นนี้หาได้ยากในหมู่บุรุษด้วยซ้ำ เป็นโชคของผู้แซ่ถังที่มีแม่ทัพเช่นนี้อยู่ภายใต้คำสั่งของข้า!”
ราชครูเถากล่าวว่า “หากหยกไม่เจียระไน มันก็จะกลายเป็นของไร้ค่า ท่านต้องขัดเกลานางให้ดี”
เมื่อฝานฉางอวี้ถูกรวมเข้าในกองทัพ นางก็ตระหนักว่านางไม่ได้เริ่มต้นด้วยการเป็นทหารระดับล่างหรือหัวหน้ากองพล นางได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ากอง และรับผิดชอบกองกำลังที่สี่สิบเก้า และเซี่ยเจิงก็ได้รับมอบหมายให้เข้ากองกำลังของนาง
ทหารด้านล่างพบว่าหัวหน้ากองของพวกเขาเป็นสตรีผู้หนึ่ง และพวกเขาทั้งหมดเริ่มกระซิบขณะยืนอยู่ในแถว
“ทำไมถึงมีสตรีอยู่ในกองทัพ”
หัวหน้ากองร้อยของฝานฉางอวี้คือหัวหน้ากองร้อยกัว เป็นชายมีหนวดมีเครา ตัวสูงและมีลักษณะคล้ายหอคอย และทหารในกลุ่มทหารเกณฑ์ใหม่ก็ถูกย้ายจากกองทัพของจี้โจวทั้งหมด
เมื่อพบว่าทหารคนหนึ่งที่อยู่ในบังคับบัญชาของเขาเป็นสตรี จมูกของเขาเกือบจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ และเขาสบถต่อหน้าบรรดาทหาร “ข้าไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูจากจวนแม่ทัพใดที่มากองทัพเพื่อแสวงหาความก้าวหน้าและสร้างชื่อเสียงที่ดีในกองทัพ มาถึงก็ได้ตำแหน่งหัวหน้ากองโดยตรง ให้สมาชิกในกองของพวกเราต้องปกป้องสามระดับทั้งภายในและภายนอก แต่เจ้ามาเจอข้า ครึ่งชีวิตของเจ้าก็นับว่าสูญเปล่าแล้ว”
คำพูดของเขามีจุดมุ่งหมายเพื่อข่มขู่ฝานฉางอวี้ เพื่อทำทำให้อับอายต่อสาธารณะ และหน้าบางจนไม่สามารถทนอยู่ได้อีกต่อไป
สถานการณ์นี้เป็นสิ่งที่หัวหน้ากองร้อยกัว มีความสุขที่สุดที่ได้เห็น ท้ายที่สุดไม่ต้องพูดถึงคุณหนูจวนแม่ทัพ แม้แต่ลูกชายของเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ไม่รู้จักความยากลำบากในกองทัพที่ถูกส่งไปฝึกซ้อม พวกเขาก็ไม่เต็มใจที่จะรับความลำบากเช่นกัน
พวกเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะถูกทุบตีหรือทนคำดุด่าได้ แต่ยังต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องพวกเขาในสนามรบอีกด้วย
แม้ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บ พวกเขาก็จะไม่สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าในสนามรบดาบไม่มีตา และความตายก็เป็นเรื่องปกติ
เมื่อมีคนมีเจตนาไม่ดีและเจ้าหน้าที่อาวุโสสอบสวนแล้ว ศีรษะของทุกคนในกองก็ยากจะเพียงพอให้ตัด
ดังนั้นสำหรับบุตรชายตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้นเมื่อถูกส่งไปฝึกทหาร แม่ทัพที่อยู่เหนือพวกเขาล้วนมีข้อกำหนดที่ไม่ได้กล่าวไว้ว่าพวกเขาจะมอบยศเท็จ ตั้งค่ายทหาร และส่งเขาไปทำงานง่ายๆ เท่านั้น
อย่าทำผิดพลาดและอย่าแสวงหาความผิดก็เพียงพอแล้ว
เมื่ออีกฝ่ายเสร็จสิ้น ‘ประสบการณ์’ ของเขา ก็เพิ่มประโยชน์ทางการทหารเล็กน้อย และส่งบุคคลนั้นกลับไปโดยสมบูรณ์ เรื่องนี้จะถือว่าเสร็จสมบูรณ์
ทายาทของแม่ทัพที่ทหารระดับล่างสามารถชื่นชมได้อย่างแท้จริง ต่างไต่เต้าขึ้นทีละระดับจากล่างสุดโดยอาศัยความชอบทางทหาร
กองทัพไม่ได้รับสมัครทหารหญิง ดังนั้นหัวหน้ากองร้อยกัวจึงถือว่าฝานฉางอวี้เข้าร่วมกองทัพโดยได้รับการสนับสนุนจากทางบ้าน เขาได้ยินฝานฉางอวี้หายใจแรง และเป็นผู้ฝึกยุทธ โดยคาดเดาว่าฝานฉางอวี้ต้องการเลียนแบบลูกหลานของแม่ทัพที่เริ่มต้นจากระดับล่าง ซึ่งทำให้เขาโกรธมากยิ่งขึ้น
เขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นหลิงอวิ๋นจื้อหรือไม่ แต่ถ้าหลิงอวิ๋นจื้อคนนี้อาจทำให้เขาและพี่น้องของเขาเสียชีวิตอย่างไร้ประโยชน์ในสนามรบ เขาคงจะรังเกียจมาก
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ความคิดเหล่านี้และถูกหัวหน้ากองร้อยกัวโจมตีทันที นางไม่ได้แสดงความลำบากใจใดๆ บนใบหน้าของนางและยังคงยืนอยู่ที่นั่นอย่างเปิดเผย
คนอื่นเข้าใจผิดและนางก็ไม่มีอะไรต้องโกรธ
เซี่ยอู่พูดแทนนาง “หัวหน้ากองฝานมาจากสนามรบของหุบเขาอีเซียน นางสังหารฉือหูและสามารถเข้าร่วมกองทัพได้เพราะความสามารถทางทหารที่แข็งแกร่งของนาง”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทหารในกองก็เริ่มคึกคักมากขึ้นเรื่อยๆ
พวกเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับชื่อเสียงอันเลวร้ายของฉือหู่นับตั้งแต่เขาเข้าร่วมกองทัพ พวกเขาได้ยินมาว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดที่ชอบกินเนื้อดิบและดื่มเลือดมนุษย์
แม่นางตรงหน้าที่สวมชุดทหารจี้โจว และดูผอมเพรียวในหมู่บุรุษสามารถสังหารฉือหู่ได้หรือ?
หัวหน้ากองร้อยกัวมองไปที่ฝานฉางอวี้อีกครั้งราวกับว่าเขากำลังตัดสินว่านางมีความกล้าที่จะสังหารฉือหู่หรือไม่
มีคนในฝูงชนเห็นฝานฉางอวี้แบกดินและหินขณะสร้างเขื่อน และพวกเขาก็ตะโกนทันที “ข้ารู้จักหัวหน้ากองฝาน ตอนที่นางสร้างเขื่อนที่แม่น้ำจี้โจว นางแบกหินสามร้อยชั่งลงภูเขาโดยไม่หอบด้วยซ้ำ!”
ด้วยค่าตัวเลขที่แน่นอน เหล่าทหารจึงมองดูฝานฉางอวี้ด้วยความชื่นชมมากยิ่งขึ้น
เซี่ยอู่อยากจะบอกว่าฝานฉางอวี้ล่าหมีด้วย แต่เขาไม่เคยเห็นมันกับตาของเขาเอง การเล่าให้คนอื่นฟังอาจฟังดูเหมือนเป็นการอวดอ้างเกินจริง
หัวหน้ากองร้อยถามฝานฉางอวี้ “เจ้าเชี่ยวชาญอาวุธอะไร?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “มีดฆ่าหมู”
ทหารบางคนในแถวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ
หัวหน้ากองร้อยกัวมีสีหน้าน่าเกลียดเล็กน้อยและตะโกน “เมื่อเจ้าไปที่สนามรบเพื่อฆ่าศัตรู เจ้าก็จะใช้มีดเขียงด้วยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างจริงใจ
มีเสียงหัวเราะอู้อี้อีกครั้งในฝูงชน
หัวหน้กองร้อยกัวรู้สึกรำคาญอย่างยิ่ง และเขาไม่คิดว่านางจะสังหารฉือหู่ได้จริงๆ เขาคิดว่าอาจเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังนางที่เป็นคนจัดแจงให้นางได้รับเกียรติทางทหารเช่นนี้ เพื่อสร้างแรงผลักดันให้กับนาง สิ่งนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก
เขาไม่ต้องการรักษาหน้าให้ฝานฉางอวี้ ดังนั้นเขาจึงตะโกน “เอาเถิด วันนี้บิดาจะเรียนรู้วิธีใช้มีดเขียงของเจ้า!”
เขากำหมัดของเขาเหมือนกระสอบทรายและโจมตีอย่างแรง เขาเต็มไปด้วยความโกรธและตะโกนใส่ฝานฉางอวี้ “มา!”
ทหารระดับล่างไม่ได้คาดหวังความตื่นเต้นเช่นนี้ในวันแรกของการจัดกองทัพ และพวกเขาก็ส่งเสียงตะโกนโห่ร้อง
การเคลื่อนไหวที่นี่ทำให้แม่ทัพบนแท่นสูงมองไปด้านข้าง
ถังเผยอี้ถามว่า “เกิดอะไรขึ้นที่นั่น?”
กองทหารของฝานฉางอวี้อยู่ที่สนามด้านหลังสุดของบริเวณ เมื่อมองลงมาจากแท่นสูง เขาจึงมองเห็นได้เพียงร่างจำนวนมากที่ยืนอยู่ในพื้นที่เล็กๆ และเป็นไปไม่ได้ที่จะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
ทหารองครักษ์หนึ่งตอบทันที “ข้าจะไปดูเดี๋ยวนี้”
ทันทีที่เขาจากไป ทหารองครักษ์อีกคนก็มารายงานว่า “ท่านแม่ทัพ คุณชายหลี่มาที่นี่!”
ถังเผยอี้ถามว่า “คุณชายหลี่คนไหน”
ทหารองครักษ์เช็ดเหงื่อแล้วตอบว่า “หลานชายของท่านราชครูหลี่ หลี่ฮวายอัน!”
ถังเผยอี้มองไปที่ราชครูเถาทันที ราชครูหลี่เข้ารับตำแหน่งนั้นเพียงสองปีหลังจากที่ราชครูเถาลาออก แม้ว่าเขาจะเป็นผู้นำของพรรคชิงหลิว แต่ครึ่งหนึ่งของราชสำนักและราษฎรทั่วไปก็เป็นศิษย์ของเขา และพวกเขาค่อนข้างเต็มใจที่จะแข่งขันกับเว่ยเหยียน นั่นแปลว่า……
เขากล่าวว่า ”หลังจากที่อู่อันโหวไปที่เมืองคังเพื่อกำจัดกลุ่มกบฏที่หลงเหลืออยู่ เสบียงทหารจากราชสำนักก็ถูกส่งมาโดยหลี่ฮวายอัน นอกจากนั้นเขายังทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมกองทัพด้วย เขามาที่นี่เพื่อตรวจสอบปริมาณอาหารและอาหารสัตว์ และเขาน่าจะมาพบใต้เท้าเฮ่อด้วย เขาควรจะให้ราชครูเถาเจอเขาดีหรือไม่
ราชครูเถาเพียงยิ้มและพูดว่า “เนื่องจากเด็กคนนี้ก็รู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ แม้จะสามารถหลีกเลี่ยงได้ในวันนี้แต่พรุ่งนี้ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ลองพบเขาเถอะ ข้าก็อยากเห็นด้วยว่าตาเฒ่าตระกูลหลี่สอนเด็กประเภทไหนออกมา”
ถังเผยอี้พูดกับทหารองครักษ์ “เชิญเขามาที่นี่”
อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลี่ฮวายอันซึ่งสวมเสื้อคลุมขงจื๊อสีฟ้าก็ถูกทหารองครักษ์ของเขาพาเข้ามา
ทั้งคู่เป็นนักปราชญ์เป็นบัณฑิต แต่รูปร่างหน้าตาของเขาดูหม่นหมองกว่าของกงซุนหยินเล็กน้อย แต่เขาเป็นเหมือนชาถ้วยหนึ่ง ยิ่งเขาลิ้มรสมันมากเท่าไรก็ยิ่งมีรสชาติมากขึ้นเท่านั้น เมื่อประกอบกับอารมณ์ที่บริสุทธิ์และอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา มันทำให้ผู้คนคิดว่าเขาดูเหมือนนักบุญ
เขามองเห็นราชครูเถาทันที เขาโค้งคำนับด้วยความเคารพและพูดอย่างอบอุ่นว่า “คารวะท่านราชครู”
ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ถังเผยอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเขาก็พูดอีกครั้ง “คารวะท่านแม่ทัพ”
ราชครูเถาตำแหน่งสูงกว่าถังเผยอี้มากในแง่ของคุณสมบัติและตำแหน่งอย่างเป็นทางการก่อนหน้านี้ จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะเป็นคนที่พูดกับหลี่ฮวายอันก่อน เขามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “เมื่อมองแวบแรกเจ้าดูเหมือนปู่ของเจ้าตอนที่เขายังเยาว์ ข้าคิดว่าเขาคงมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา”
เขาไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องหยอกล้อหรือว่ามันหมายถึงอะไรบางอย่าง
หลี่ฮวายอันเพียงยิ้มและพูดว่า “ร่างกายและกระดูกของท่านปู่ไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่สามารถตามทันความแข็งแกร่งของท่านราชครูได้”
ราชครูเถาลูบเคราของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าเป็นชายที่รักความสนุกสนาน แม้ข้าจะยังไม่ได้เห็นภูเขาแม่น้ำที่งดงามมากพอ แต่ไหล่ทั้งสองข้างของข้าก็ยังหนักไม่เท่ากับปู่ของเจ้า แน่นอนว่าข้าจึงไร้กังวงกว่าปู่ของเจ้า”
หลี่ฮวายอันกล่าวว่า “เป็นเพราะราชครูเถาล่าถอยอย่างกล้าหาญ ท่านปู่ของข้ามักจะกล่าวว่า ด้วยการถ่ายทอดความรู้ของท่านราชครูเช่นนี้ ท่านคงจะพอใจในชีวิตนี้แล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของราชครูเถาไม่ได้ลดลง และริ้วรอยบนใบหน้าของเขาลึกมาก เขาพูดติดตลกครึ่งหนึ่ง “ข้าเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว ด้วยความรู้ของเขาได้สอนศิษย์ครึ่งหนึ่งของราชสำนักยังไม่เพียงพอหรือ?”
หลี่ฮวายอันหัวเราะไปพร้อมกับน้ำเสียงอันอ่อนโยนของเขา “ครึ่งหนึ่งของขุนนางในราชสำนักจะดีเท่าเสาหลักของแว่นแคว้นเช่นอู่อันโหวได้อย่างไร”
ถังเผยอี้เป็นคนหยาบ แต่เขาสามารถนั่งในตำแหน่งนี้ได้เขาไม่ใช่คนโง่เง่าอย่างแน่นอน ยิ่งเขาได้ยินคำพูดของทั้งสองมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกมากขึ้นเท่านั้น เขากำลังคิดว่าจะพูดอะไรสักอย่างแล้วทิ้งหัวข้อนี้ไป องครักษ์ส่วนตัวที่ถูกส่งออกไปวิ่งหอบอย่างหนักกลับมา
องครักษ์ประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ที่สนามหัวหน้ากองร้อยกัวกำลังประลองกับหัวหน้ากองหญิงของเขา!”
หลี่ฮวายอันพูดด้วยความประหลาดใจ “มีสตรีที่รับราชการในกองทัพภายใต้คำสั่งของแม่ทัพถังด้วยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ได้รับการแนะนำจากราชครูเถาให้เข้าร่วมกองทัพ ถังเผยอี้ไม่แน่ใจว่าเขาควรเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับในขณะนี้หรือไม่ แต่เขาได้ยินเสียงไชโยโห่ร้องอย่างรุนแรงดังมาจากด้านหลังของพื้นที่กองทัพ
หลี่ฮวายอันเหลือบมองไปที่นั่นและดูเหมือนจะสนใจ “ข้าขอดูการประลองทหารได้หรือไม่?”
ไม่มีกฎเกณฑ์ในการดูการแข่งขัน และถังเผยอี้ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาทำได้เพียงกัดฟันแล้วพูดว่า “ได้”
เมื่อเสียงตะโกนที่สั่นสะเทือนดังขึ้น เป็นฝานฉางอวี้ที่ทุ่มหัวหน้ากองร้อยกัวออกจากไหล่ของนาง
หัวหน้ากองร้อยกัวเข้าสู่การต่อสู้ด้วยมือเปล่าเพื่อต่อสู้กับนาง ดังนั้นนางจึงไม่สามารถรังแกผู้อื่นได้ ท้ายที่สุดแล้ว คนสุดท้ายที่ยื่นมือข้างเดียวให้นางและบอกให้นางต่อสู้ด้วยมีดตัดกระดูกคือเซี่ยเจิง
หัวหน้ากองร้อยกัวลุกขึ้นด้วยมือของเขาและยิ้ม เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วถามว่า “บิดาเชี่ยวชาญการใช้ดาบ แต่ไม่เชี่ยวชาญด้านหมัดมวย เจ้าล่ะ กล้าประลองกับข้าอีกครั้งด้วยดาบหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ตอบทันที “ตกลง”
ไม่นานก็มีคนถือชั้นวางอาวุธมา
หัวหน้ากองร้อยกัวหยิบดาบออกมา ฝานฉางอวี้เก่งที่สุดในทักษะดาบด้ามยาว นางรู้สึกว่าถ้าหัวหน้ากองร้อยกัวยังแพ้ต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก มันคงน่าเกลียดเกินไปสำหรับเขา เพราะเขาจะเสียหน้า
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน นางก็เลือกค้อนขนาดใหญ่สองอันสำหรับตัวเอง
เหตุผลหลักคือด้ามค้อนนั้นสั้นและไม่เหมือนดาบที่สามารถเฉือนร่างกายได้ด้วยการตวัดเพียงครั้งเดียว ตราบใดที่นางระงับกำลังของนางไว้ นางก็ยังสามารถเอาตัวรอดจากหัวหน้ากองร้อยกัวได้อีกสองสามกระบวน
อย่างที่ทุกคนรู้ รูปร่างของนางเล็กกว่าบุรษ ดังนั้นนางจึงดูผอมเพรียวเล็กน้อย ด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนและไม่เป็นอันตรายและถือค้อนขนาดใหญ่สองอันที่หนักหลายสิบชั่งอยู่ในมือ ฉากนี้จึงดูแปลกนัก
หัวหน้ากองร้อยกัวตะโกนเสียงดังพร้อมดาบขนาดใหญ่ในมือ แต่ฝานฉางอวี้ก็ไม่ขยับ นางเพียงแค่หลบ
เมื่อหัวหน้ากองร้อยกัวเห็นว่านางยังคงว่องไวมากแม้ถือค้อนขนาดใหญ่สองอัน และจิตใจของเขาก็สั่นคลอนลงเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นว่านางไม่ขยับ เขาก็สบถ “ทำไมเจ้าถึงซ่อนตัวอยู่ล่ะ รับดาบของบิดา!”
ฝานฉางอวี้หยุดหลบจริงๆ เมื่อดาบฟาดหน้านาง ทหารที่เฝ้าดูข้างสนามก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ
แม้ว่าเซี่ยอู่จะมั่นใจในทักษะศิลปะการต่อสู้ของฝานฉางอวี้ แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะผ่อนคลายตลอดเวลา เขาคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของทั้งสองอย่างใกล้ชิด และจะลงมือทันทีหากฝานฉางอวี้ตกอยู่ในอันตราย
เมื่อหัวหน้ากองร้อยกัวตระหนักว่าพลังดาบของเขานั้นที่สุดแล้ว แต่ฝานฉางอวี้ไม่ได้หลบหรือขัดขวางเลย เหงื่อเย็นๆ ก็ไหลออกมาบนหลังของเขา ในขณะนั้น ไม่ว่าฝานฉางอวี้จะเป็นบุตรสาวของแม่ทัพหรือไม่ก็ตาม แต่นางก็มาถึงจุดนี้ได้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังในกองทัพ
หากเขาสังหารนางที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ ชีวิตของเขาคงจบเห่ลงแล้วจริงๆ
มีเสียงดังกระทบกันซึ่งทำให้แก้วหูของคนเจ็บ
ดาบที่โจมตีใบหน้าของฝานฉางอวี้นั้นถูกนางรับโดยตรงด้วยค้อนขนาดใหญ่สองอัน เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของดาบ
หัวหน้ากองร้อยกัวถือด้ามดาบอยู่ และเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความตกใจอย่างรุนแรงในง่ามมือของเขา อาการชาและความเจ็บปวดของเขาทำให้เขาแทบจะไม่สามารถจับด้ามดาบได้ และเหงื่อเย็นหยดใหญ่ก็หยดลงจากหน้าผากของเขา
ผู้ที่อยู่ใกล้ในสนามสามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าเป็นฝานฉางอวี้ที่รับดาบโดยตรงด้วยค้อนสองอันเพื่อไม่ให้ดาบของหัวหน้ากองร้อยกัวสามารถโจมตีได้อีก เห็นได้ชัดว่าผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังไม่รู้สึกว่าพลังของดาบนั้นเป็นเช่นนี้ และพวกเขาก็เริ่มพูดด้วยเสียงต่ำ
“หัวหน้ากองร้อยกัวปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปเพราะเขาเห็นแก่ความงามของนางใช่ไหม”
“ยอมเสียหน้าแลกกับใจสาวงาม ถ้าเป็นข้าก็ยินดี!”
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมา ฝานฉางอวี้ก็ปล่อยค้อนที่ชนกันอย่างแน่นหนา
ดาบขนาดใหญ่ของหัวหน้ากองร้อยกัวติดอยู่ตรงกลางกระทบกับพื้นเหมือนน้ำแข็งแตก
มีช่วงเวลาแห่งความเงียบงันทั้งในและนอกสนาม
ทหารที่เคยสงสัยว่าหัวหน้ากองร้อยกัวปล่อยฝานฉางอวี้ไปก็กลืนคำพูดนั้นลงอย่างลำบากเช่นกัน
ค้อนในอากาศทำให้ดาบที่ถูกทุบหักลง
มีเสียงปรบมือนอกบริเวณสนาม ซึ่งเงียบมากจนสามารถได้ยินเสียงเข็มตก
ถังเผยอี้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด และนี่คือสนามของกองทัพเขา ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “การประลองนี้ยอดเยี่ยมมาก ให้รางวัล!”
ทหารต่างส่งเสียงตะโกน ฝานฉางอวี้เคยเห็นคนอื่นทำความเคารพทางทหารมาก่อนในกองทัพ ดังนั้นนางจึงเรียนรู้ที่จะประสานมือและพูดว่า “ขอบคุณท่านแม่ทัพ!”
หลี่ฮวายอันดูประหลาดใจมากที่เห็นว่าเป็นนาง “ข้าคิดว่าแม่ทัพหญิงคนใดของแม่ทัพถังที่กล้าพอที่จะทำเช่นนี้ แต่กลับกลายเป็นแม่นางฝาน”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาที่ฉงโจว เมื่อคิดว่าเขาเป็นขุนนางและนางควรจะทักทายเขา นางจึงประสานมือแน่นแล้วเรียกเขา “ใต้เท้าหลี่”
ไม่เพียงแต่ราชครูเถาเท่านั้น แต่ถังเผยอี้ยังสับสนเล็กน้อยและถามว่า “พวกท่านสองคนรู้จักกันเหรอ?”
หลี่ฮวายอันยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า “แม่นางฝานเคยช่วยชีวิตผู้แซ่หลี่ไว้”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างเร่งรีบ “มันเป็นเรื่องเล็กน้อย”
เซี่ยอู่เป็นหนึ่งในทหารม้าร้อยนายที่เซี่ยเจิงพาไปที่อำเภอชิงผิงในวันนั้น เขาจำได้ดีว่าฝานฉางอวี้กำลังปกป้องหลี่ฮวายอัน
หลี่ฮวายอันไม่แปลกใจเลยที่ฝานฉางอวี้สุภาพกับเขา นับตั้งแต่ที่นางรู้จักตัวตนของเขาและขอให้เขาช่วยตรวจสอบเอกสารเกี่ยวกับสาเหตุการเสียชีวิตของบิดามารดาของนาง นางก็มักจะเรียกเขาว่าใต้เท้าอย่างสุภาพ
เขากล่าวว่า “บังเอิญจริงๆ วันนั้นเจ้าไปที่ฉงโจวคนเดียวโดยบอกว่าจะมาตามหาน้องสาวและทิ้งท่านป้าแซ่จ้าวไว้ที่จวนแม่ทัพจี้โจว พอข้ามาฉงโจว ท่านป้าผู้นั้นก็บอกว่า นางเป็นห่วงแม่นางฝานและขอให้ข้าพานางมาที่ฉงโจวเพื่อตามหาเจ้า”
ฝานฉางอวี้กึ่งสับสนและกึ่งแปลกใจ “ป้าจ้าว?”
หลี่ฮวายอันยิ้มและพยักหน้า “ตอนนี้นางอยู่ที่นี่”
วันนี้กองทัพเพิ่งจัดกองกำลังและทหารใหม่ยังไม่ต้องซ้อมในช่วงบ่าย
หลังจากการจัดตั้งกองกำลัง ฝานฉางอวี้ก็ขอลาจากกองทัพครึ่งวันและวางแผนที่จะพาป้าจ้าว กลับไปที่บ้านเช่าของนาง
เซี่ยอู่ลางานและไปกับนาง
เมื่อทั้งสองขึ้นรถม้าของตระกูลหลี่ด้วยกัน หลี่ฮวายอันก็มองไปที่เซี่ยอู่ โดยยังคงมีรอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้าของเขา และพูดโดยไม่คิดร้ายว่า “น้องชายผู้นี้คือใครหรือ?”
ตอนนี้ฝานฉางอวี้ต้องการเริ่มต้นที่ค่ายทหาร และมีความขัดแย้งมากมายสำหรับสตรีที่เข้าร่วมกองทัพ หลังจากเปิดเผยความสัมพันธ์ของนางกับเซี่ยเจิง มันก็ยิ่งจะเป็นอันตรายต่อนางมากยิ่งขึ้น แม้ว่าเซี่ยอู่ต้องการทำให้บุรุษที่ยิ้มแย้มเหมือนเสือตรงหน้าเขาเข้าใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เขาก็รู้ว่าไม่ควรสร้างปัญหาให้กับฝานฉางอวี้ ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างหนักแน่น “ข้าเป็นผู้ติดตามส่วนตัวของหัวหน้ากอง!”
เมื่อหลี่ฮวายอันได้ยินคำตอบนี้ เขาก็หัวเราะเบาๆ ซึ่งยังคงดูอ่อนโยนและไม่มีความคิดร้ายใดๆ เขาพูดกับฝานฉางอวี้ “ขอแสดงความยินดีกับแม่นางฝาน ด้วยทักษะการต่อสู้ของแม่นางฝาน อนาคตจะต้องสร้างความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในกองทัพอย่างแน่นอน”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าแค่หวังว่าใต้หล้านี้จะสงบสุข”
เมื่อนางมารับป้าจ้าว ป้าจ้าวเห็นฝานฉางอวี้ในชุดทหารและรู้ว่านางได้เข้าร่วมกองทัพ นางก็กอดฝานฉางอวี้และร้องไห้อยู่พักหนึ่ง
เซี่ยอู่ติดตามนางไปทุกที่ ไม่ว่าที่ไหนก็ตามที่มีหลี่ฮวายอัน เขาก็อยู่ที่นั่น
ฝานฉางอวี้พาป้าจ้าวกลับไปที่ลานเล็กๆ ที่นางเช่า เนื่องจากเป็นการเดินทางค่อนข้างลำบากและพื้นที่รอบๆ ก็รกร้าง พวกเขาไม่สามารถเช่ารถม้าได้ หลี่ฮวายอันจึงบอกให้คนขับรถม้าไปส่งพวกเขา
ระหว่างทางเซี่ยอู่และคนขับรถม้านั่งข้างนอกด้วยกัน ในขณะที่ฝานฉางอวี้และป้าจ้าวนั่งคุยกันในรถม้า และพวกนางไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากการแยกทางกันในช่วงหลายวันนี้
เซี่ยอู่ตั้งใจฟังตลอดเวลา โดยกลัวว่าเขาจะพลาดคำพูดเกี่ยวกับคนแซ่หลี่
เมื่อพวกเขามาถึงลานเล็กๆ ฉางหนิงเมื่อเห็นป้าจ้าวที่นางไม่ได้เจอมาเป็นเวลานาน นางก็โยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของป้าจ้าวและร้องไห้เสียงดัง
ป้าจ้าวตกใจมากเมื่อนึกถึงการหายตัวไปของฉางหนิง จนนางก็ร้องไห้เช่นกัน
ฝานฉางอวี้กำลังยุ่งอยู่กับการปลอบโยนทั้งคนแก่และเด็ก ในขณะที่เซี่ยอู่ขยิบตาให้เซี่ยชี แล้วทั้งสองคนไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหาร เขาก็รีบบอกเซี่ยชีเกี่ยวกับการพบกับหลี่ฮวายอันในวันนี้และพูดว่า “คืนนี้เจ้าเขียนจดหมายแล้วให้ไห่ตงชิงส่งไปให้ท่านโหว”
เขานวดแป้งในอ่างอย่างแรงแล้วพูดด้วยความโกรธ “เจ้าบุรุษหน้าขาวนั่น จ้องฮูหยินของพวกเราตาเป็นมัน!”