บทที่ 96
เมืองคัง ภายในกระโจมทหารหลัก
หน่วยสอดแนมรีบเดินเข้ามาจากด้านนอกกระโจม เขาคุกเข่าลงบนพื้นประสานมือแน่นแล้วรายงานว่า “ท่านโหว พวกกบฏในเมืองคังยังคงเฝ้าประตูเมืองอยู่ขอรับ!”
คนที่นั่งหัวโต๊ะสวมชุดดำแต่ไม่มีชุดเกราะใดๆ เลย เขาถือตำราสงครามไว้บนปลายนิ้วสีขาวเรียวของเขา ดูเหมือนเขาจะคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้ว เขาเพียงแต่พูดว่า “โจมตีเมืองต่อไปจนกว่าพวกกบฏจะไม่สามารถมาเฝ้าประตูเมืองได้อีก”
ทหารหน่วยสอดแนมรับคำสั่ง
เซี่ยเจิงโยนตำราสงครามในมือของเขาทิ้งไปและเรียกทหารของเขา “เอาชุดเกราะของข้ามาที”
กงซุนหยินที่อยู่ด้านข้างถามว่า “เจ้าจะเรียกจัดกระบวนทัพหรือ?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ทหารที่เหลืออยู่ในเมืองคัง ไม่มีอะไรให้กังวล มีเพียงสุยหยวนชิงเท่านั้นที่ยังมีอันตรายซ่อนอยู่ ตอนนี้กองทัพในเมืองแตกสลายแล้ว ข้าจะไปจัดกระบวนทัพ ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะไม่ตอบสนอง”
แน่นอนว่ากงซุนหยินเข้าใจข้อดีและข้อเสีย สุยหยวนชิงเป็นคนเดียวที่สามารถยืนหยัดในเมืองคัง ต้องจัดการกับสุยหยวนชิงก่อนออกเดินทาง
หลังจากปิดล้อมมาสองวันแล้วก็มีการจัดกระบวนทัพ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งนี้จะทำให้สุยหยวนชิงอยู่บนตะแกรงไฟ หากเขายอมรับการท้าทาย มันจะเป็นประโยชน์ต่อเซี่ยเจิง และเขาสามารถขจัดปัญหาร้ายแรงนี้ในสนามรบได้โดยตรง
หากเขาไม่ตอบสนอง ขวัญกำลังใจในเมืองที่ต่ำอยู่แล้วก็อาจจะยิ่งลดลงไปอีก
ด้านล่างกำแพงเมืองคัง หลังจากที่กองทัพเยี่ยนโจวซึ่งเดิมโจมตีอย่างดุเดือดได้หยุดกลางคัน ทหารบนกำแพงเมืองยังไม่ทันได้หายใจ ก็เห็นว่ารูปขบวนกองทัพเยี่ยนโจวด้านล่างเปลี่ยนไป
กระบวนทัพที่มีลักษณะคล้ายมดดำแยกออกจากกัน เหลือเส้นทางแคบๆ เพียงพอให้คนสองคนเดินผ่านเท่านั้น
ในทรายและฝุ่นสีเหลือง ชายคนหนึ่งขี่ม้ามาอย่างช้าๆ จากด้านหลังของทางแคบๆ ไปยังด้านหน้าของกระบวนทัพ กิเลนบนไหล่ของเขาดูเคร่งขรึมและดุร้ายภายใต้ดวงอาทิตย์ที่แผดเผา เสื้อคลุมสีดำคลุมยาวพาดหลังม้า และง้าวที่มีด้ามจับสีดำสลักลวดลายมังกรขดสีทองเคลือบเงาในแนวทแยง
ม้าสีนิลลึกลับตัวนี้น่ากลัวมากจนจู่ๆ ทหารบนกำแพงเมืองก็หดตัวลง และร่างกายก็เริ่มสั่นเทา
เมื่อมองเห็นด้ามจับของง้าวเหล็กสีดำที่มีลวดลายมังกรขดอยู่ใกล้ง้าวอย่างชัดเจน ก็ได้ยืนยันตัวตนของผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน และใบหน้าของทหารบนกำแพงเมืองก็เริ่มตื่นตระหนกมากขึ้นเรื่อยๆ
“ง้าวสีดำลายมังกรทอง เป็นอู่อันโหว!”
“อู่อันโหวมาที่นี่ด้วยตนเอง เมืองคังคงไม่สามารถป้องกันได้แล้ว!”
แม่ทัพธรรมดาคงไม่กล้าใช้อาวุธที่มีลวดลายมังกร ง้าวลายมังกรทองถูกสร้างขึ้นโดยอู่อันโหว เมื่อเขายึดจิ่นโจวกลับคืนมา เพื่อหลีกเลี่ยงความอับอายในการสูญเสียดินแดนเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว ฮ่องเต้ทรงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และสั่งให้ช่างฝีมือหลายร้อยคนหลอมมันขึ้นมาและมอบมันให้กับอู่อันโหว
เมื่อเขาได้รับตำแหน่งอู่อันโหว ฮ่องเต้ยังตรัสอีกว่า “เพราะมีอู่อันโหว ต้าอินอันยิ่งใหญ่ของเราจึงสงบสุขได้”
ในราชสำนักปัจจุบัน มีแม่ทัพที่หยิ่งผยองหลายนายพยายามแข่งขันกับอู่อันโหว
แต่ผลงานทางการทหารของอู่อันโหวนั้นเป็นจุดสูงสุดที่พวกเขาไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ตลอดชีวิต
กลองสงครามสองแถวถูกตั้งไว้บนรถม้าด้านข้าง เมื่อเสียงกลองอันทรงพลังดังขึ้นในสนามรบ ทหารที่เฝ้ากำแพงเมืองเมืองก็ขนลุกไปทั้งตัว และพวกเขาแทบจะไม่สามารถถือดาบไว้ในมือได้อย่างมั่นคง
มือของทหารที่มีคันธนูและลูกธนูโผล่ออกมาจากมุมกำแพงเมือง มืนั้นสั่นราวกับกรงเล็บไก่ และลูกธนูบนสายเชือกก็ไม่แม่นยำด้วยซ้ำ
ท่ามกลางเสียงกลองสงคราม แม่ทัพหนุ่มบนหลังม้ามองขึ้นไปที่กำแพงเมือง เขามีดวงตาหงส์ที่ไม่แยแสอย่างยิ่งผยองและมีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับหยกสลัก เขาถือง้าวไว้ในมือข้างหนึ่งและชี้ไปที่กำแพงเมืองโดยตรงเขาตะโกน “สุยหยวนชิงอยู่ที่ใด ออกมารับความตายซะ!”
ทหารบนกำแพงเมืองเกือบจะคลานกลับไปรายงานข่าว
เมืองคังถูกล้อมอยู่เพียงไม่กี่วัน แต่จวนของเจ้าเมืองก็อยู่ในสภาพที่มืดมนเป็นอย่างมาก
ทุกคนรู้ดีว่าอู่อันโหวกำลังปิดล้อมเมืองคังในครั้งนี้ ไม่ต้องพูดถึงทหารที่อยู่ระดับล่าง แม้แต่บ่าวรับใช้ของจวนเจ้าเมืองก็รู้ดีว่าเมืองนี้จะถูกทำลายไม่ช้าก็เร็ว
ไม่มีใครกล้าพูดคุยเกี่ยวกับสงคราม ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา บ่าวรับใช้หลายคนในจวนถูกทุบตีจนตายเนื่องจากพวกเขาพูดว่าเมืองคังจะแตกในไม่ช้า
ผู้รายงานข่าวที่รีบกลับจากประตูเมืองรีบวิ่งไปตลอดทางผ่านลานลึก และในที่สุดก็เดินไปถึงที่พักของสุยหยวนชิง
เขาคุกเข่าลงบนพื้นและพูดด้วยเสียงเกือบสั่น “ซื่อจื่อ อู่อันโหวกำลังจัดกระบวนทัพหน้าประตูเมือง แล้วบอกให้ท่านออกไปรบ”
ฤดูร้อนกำลังใกล้เข้ามาและดวงอาทิตย์ก็เจิดจ้าเล็กน้อย ม่านไม้ไผ่ที่อยู่หน้าหน้าต่างเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง และดวงอาทิตย์ก็ส่องแสงเจิดจ้าที่ทางเข้า ไกลออกไปข้างในไม่มีแสงแดดเลยและดูเหมือนว่ามันมืดมนเล็กน้อย
สุยหยวนชิงกำลังนั่งเท้าเปล่าบนพื้นโดยปล่อยมือออก และโต๊ะเตี้ยตรงหน้าเขาก็เต็มไปด้วยตำรา พู่กัน และหมึก
เขาตกอยู่ในมือของเซี่ยเจิงและได้รับบาดเจ็บมากมาย หลังจากได้รับการช่วยเหลือ เขาก็รักษาสุขภาพให้แข็งแรงเป็นเวลาหลายวัน แม้ว่าบาดแผลที่ผิวหนังและเนื้อบนร่างกายของเขาจะหายดีแล้ว แต่ร่างกายของเขาก็ทรุดโทรมลงไปมาก ความเครียดหว่างคิ้วของเขาหนักขึ้น เมื่อเขาพูดอย่างเศร้าหมอง “ถ้าข้าไม่ไป คงจะไม่สามารถรักษาประตูเมืองต่อไปได้”
ผู้รายงานข่าวลังเล “ซื่อจื่อ เจ้าหน้าที่ทหารในเมืองต่างท้อแท้และขวัญกำลังใจก็ตกต่ำ หากยังเป็นเช่นนี้เมืองคังอาจพ่ายแพ้โดยไม่ต้องโจมตีด้วยซ้ำ ครั้งหนึ่งท่านเคยเอาชนะอู่อันโหวในสนามรบที่ฉงโจว ถ้าท่านไปครั้งนี้และสามารถเอาชนะเขาได้ มันจะเป็นการสามารถฟื้นฟูขวัญกำลังใจของทหารได้”
สุยหยวนชิงยิ้มเยาะ “ถ้าข้าเข้าสู่สนามรบจริงๆ ก็คงจะตกอยู่ในแผนของเซี่ยเจิงพอดี เขาละทิ้งฉงโจวไว้ และมาเมืองคังเพื่อมารบกับข้าด้วยตนเอง ไม่ใช่เพราะเขากระตือรือร้นที่จะถอยออกจากความวุ่นวายในราชสำนักหรอกหรือ? ตราบใดที่ฉงโจวยังคงไม่แตก เขาก็ไม่กล้าพังประตูเมืองคัง”
ผู้รายงานข่าวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล่าถอย
สุยหยวนชิงเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้องหนังสือ และทันใดนั้นเขาก็คำรามด้วยความโกรธ เขาปัดม้วนหนังสือออกจากโต๊ะและขว้างแท่นหมึกลงบนพื้น หมึกสีดำกระเซ็นลงบนพื้นไม้
สุยหยวนชิงจับโต๊ะเตี้ยด้วยมือทั้งสองข้าง เส้นเลือดที่หลังมือบางของเขาโปนออกมา และกรามล่างซีดของเขาก็เกิดจากการกัดฟันของเขา
ครั้งหนึ่งการเอาชนะเซี่ยเจิงนั้นเหมือนเป็นปีศาจในตัวเขามาโดยตลอด ท้ายที่สุดแล้วเขาใช้ชีวิตเหมือนเซี่ยเจิงมาหลายปี โดยเรียนรู้สิ่งที่เขาได้เรียนรู้และฝึกฝนสิ่งต่างๆ ที่เขาฝึกฝนมา
ในการเผชิญหน้าครั้งแรกในสนามรบฉงโจว เขาคิดว่าเขาชนะแล้ว นับแต่นั้นเซี่ยเจิงก็เป็นแค่แม่ทัพที่พ่ายแพ้
ตอนนี้เขาเข้าใจความไร้เดียงสาของเขาในเวลานั้นแล้ว
เขายังมีลางสังหรณ์ว่าเขาอาจจะตายด้วยน้ำมือของเซี่ยเจิง
ลางสังหรณ์นี้เหมือนกับชั้นหมอกในใจของเขา ทำให้เขาจมดิ่งมากขึ้นทุกวัน ทุกวันนี้เขาขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือเพื่อเรียน
เขาจำเป็นต้องสงบสติอารมณ์ ตราบใดที่เขาพบจุดอ่อนที่จะควบคุมเซี่ยเจิง และจุดประสงค์ของการโจมตีเมืองอย่างกะทันหัน เขาก็สามารถหาทางจัดการกับมันได้
สุยหยวนชิงหลับตาลง
มีเสียงฝีเท้าสั่นเทาเดินเข้ามาใกล้
เมื่อสุยหยวนชิงลืมตาขึ้น เด็กสาวก็ตกใจมากจนเกือบจะทำจานขนมในมือจนตก
ด้วยมืออันสั่นเทา นางวางจานของว่างที่จัดอย่างประณีตไว้บนโต๊ะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ข้าเอง ญาติผู้พี่”
หญิงสาวที่เติบโตมาในห้องหอ มีใบหน้าเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ ผิวบอบบางนุ่มนิ่ม และดวงตาคล้ายเมล็ดซิ่งเต็มไปด้วยความกระจ่างใส ความเขินอาย ซึ่งทำให้ผู้คนนึกถึงคำว่า ‘ดอกสาลี่กลางสายฝน”’
สุยหยวนชิงหรี่ตาลง นี่เป็นความงามที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากแมวป่าที่เขาพบ แมวป่ามีความก้าวร้าวมากและสามารถข่วนและกัดคนได้
สตรีที่อยู่ตรงหน้าเป็นเหมือนดอกไม้บอบบางที่เบ่งบานท่ามกลางสายฝนและน้ำค้าง เพียงรอให้ใครสักคนมาเด็ดมัน
นางบอบบางเกินไป ราวกับว่าคนอื่นสามารถทำอะไรนางก็ได้ และนางก็ไม่สามารถต่อต้านได้อย่างสมบูรณ์ แม้ว่านางจะต่อต้าน นางก็อาจจะแค่มองคนที่รังแกนางด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาและร้องไห้อย่างเงียบๆ
เมื่อสุยหยวนชิงยกมือขึ้นจับคางของนาง ร่างกายของนางก็สั่นเทาไปหมด นางตื่นตระหนกและหยิบขนมชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาบนจานเพื่อยื่นให้เขา “ท่านแม่บอกว่า……ช่วงนี้ญาติผู้พี่พยายามปกป้องเมืองคังและทำงานหนัก จึงสั่งให้ห้องครัวทำขนมและให้ข้านำขนมมาส่งให้ท่าน”
สุยหยวนชิงไม่เปิดปาก เขามองดูใบหน้าที่สวยงามตรงหน้าแล้วถามอย่างสบายๆ “ญาติผู้น้องเจ้ากำลังกลัวอะไร ร่างกายของเจ้าสั่นเทาอย่างมาก”
สตรีผู้นั้นส่ายศีรษะด้วยความตื่นตระหนก
สุยหยวนชิงคลายการจับกรามของนาง หยิบขนมที่นางต้องการป้อนเขาขึ้นมา มองดูมัน จู่ๆ ก็ยิ้ม แล้วส่งไปที่ริมฝีปากของสตรีผู้นั้น แล้วพูดว่า “ข้าไม่ชอบขนมหวาน ญาติผู้น้องเจ้ากินมันเสียเถิด”
ทันใดนั้นใบหน้าของนางก็ซีดลง และนางก็ส่ายศีรษะ “ข้า……ข้าก็ไม่ชอบเช่นกัน”
สุยหยวนชิงบีบขนม และเมื่อเขาก้มศีรษะลง ริมฝีปากของเขายังคงมีรอยยิ้ม แต่สีหน้าของเขาดูเศร้าหมองอย่างยิ่ง และเขาถามด้วยเสียงแผ่วเบา “เพราะเหตุใด”
ในที่สุดหญิงสาวก็พ่ายแพ้ต่อเขา และในไม่ช้านางก็ทรุดตัวลงและร้องไห้ออกมาโดยพูดว่า “ญาติผู้พี่ ท่านรีบหนีไปเร็ว ท่านพ่อของข้าได้ยินว่าอู่อันโหวจัดกระบวนทัพหน้าประตูเมือง ท่านพ่อเกรงว่าหลังจากประตูเมืองพังตระกูลหลิวจะถูกจับและประหารชีวิตไปด้วย จึงสั่งให้ทางห้องครัวทำขนมนี้โดยตั้งใจจะวางยาพิษท่าน แล้วจึงตัดศีรษะของท่านนำไปให้ท่านโหวที่ประตูเมือง เพื่อเป็นการยอมแพ้”
สุยหยวนชิงยิ้ม และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็กว้างขึ้น และเขาก็พูดว่า “เช่นนี้นี่เอง”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบดาบโดยตรงจากแท่นดาบแล้วออกไป
เมื่อกองทัพเยี่ยนโจมตีเมือง กองกำลังหลักในเมืองอยู่ที่ประตูหลักทั้งสี่แห่ง และเหลือทหารเพียงไม่กี่ร้อยนายเท่านั้นที่คอยเฝ้าจวนของเจ้าเมือง
สตรีคนนั้นคิดว่าสุยหยวนชิงหยิบดาบขึ้นเพื่อที่จะหลบหนี นางเดินออกจากห้องหนังสือด้วยมือและเท้าที่อ่อนแรง นางรู้สึกตื่นตระหนกและไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ แต่นางได้ยินเสียงกรีดร้องในห้องโถงด้านหน้า
นางสะดุ้ง ผ้าเช็ดหน้าที่นางถือตกลงกับพื้นและนางก็ไม่ได้สนใจที่จะหยิบมันขึ้นมาเลย นางจับชายกระโปรงขึ้นมาแล้ววิ่งอย่างรวดเร็วไปยังต้นตอของเสียงกรีดร้อง นางเห็นห้องเต็มไปด้วยคนตาย และนางแทบจะหมดสติไปทันที
เมื่อนางเห็นบิดาและมารดาของนางนอนจมกองเลือด นางก็หมดเรี่ยวแรงและล้มลงกับพื้น ความเศร้าและความกลัวอย่างหนักทำให้นางร้องไห้ไม่ออก มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาเหมือนไข่มุกที่แตกสลาย นางร้องออกมาอย่างคร่ำครวญ “ท่านพ่อ–ท่านแม่–”
นางมองไปที่สุยหยวนชิงซึ่งยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงโดยมีเลือดหนายังคงหยดลงมาจากดาบราวกับว่าเขาเป็นปีศาจ “เพราะเหตุใด……ทำไมท่านถึงต้องฆ่าท่านพ่อท่านแม่ของข้า ด้วยความสามารถของท่าน ท่านสามารถหลบหนีได้ ทำไมท่านถึงไม่หนีไปจากจวนเจ้าเมือง……”
สุยหยวนชิงมองดูหญิงสาวบอบบางที่ร้องไห้หนักมากอย่างเย็นชาจนแทบจะหายใจไม่ออกและกระตุกมุมริมฝีปากของเขา
ไม่รู้ว่าญาติผู้น้องของเขาถูกเลี้ยงดูมาแบบไร้เดียงสาเกินไปหรือนางโง่เกินไป
หรือบางทีตระกูลหลิวรู้ดีว่าคนรวยและคนมีอำนาจจะแต่งงานกับหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อเป็นภรรยาของตระกูลเท่านั้น และเพื่อให้เป็นที่ยอมรับ แน่นอนว่าพวกเขาจะต้องอ่อนโยน ใจกว้าง และมีจิตใจที่เรียบง่าย พวกเขาจึงเลี้ยงดูบุตรสาวได้อ่อนแอมาก
ในแง่หนึ่ง สตรีที่อยู่ตรงหน้านางเป็นบุตรที่ถูกทอดทิ้งของครอบครัวนางแล้ว
น่าสงสารมากที่นางร้องไห้ให้กับบิดามารดาเช่นนี้ แทนที่จะวางแผนไม่ให้พวกเขามองนางเป็นสิ่งของที่ทำอะไรก็ได้
เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้านาง ใช้มือเปื้อนเลือดลูบใบหน้าของนางแล้วถามนางว่า “พวกเขาจะยอมแพ้พร้อมกับส่งมอบศีรษะของข้า ทำไมข้าจะฆ่าพวกเขาไม่ได้”
แก้มของหลิวหว่านเอ๋อร์เปื้อนไปด้วยเลือดจากมือของเขา นางอ้าปากของนาง แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ ขนตายาวของนางพลิ้วไหวและน้ำตาของนางก็ร่วงหล่น ทำให้นางดูเปราะบางและน่าสงสารมากยิ่งขึ้น
นางมีความงดงามอย่างยิ่ง และคงไม่มีชายคนใดในโลกที่จะไม่ใจอ่อนต่อความงามเช่นนี้
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆ สุยหยวนชิงก็นึกถึงท่าทางที่เย็นชาและดุร้ายของฝานฉางอวี้เมื่อนางแทงเขาด้วยมีด
ในอดีต เขายังคงชมชอบความงามเฉกเช่นหลิวหว่านเอ๋อร์ ที่มีความประพฤติดีและอ่อนโยน เหมือนเถาวัลย์ที่จะเหี่ยวเฉาและตายหากปล่อยไว้ตามลำพัง ดังนั้นเถาวัลย์นั้นจึงทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเกาะติดกับเขา
แต่เขาเคยเห็นความงามเช่นนี้หลายครั้งจนแทบจะจำไม่ได้ว่าใบหน้าของใครเป็นของใคร รวมทั้งนิสัยแบบเดียวกัน และความอ่อนโยนแบบเดียวกัน
ผู้มีอำนาจต่างแข่งขันกันเพื่อความงามประเภทนี้ และพวกเขากำลังแข่งขันกันเพื่อความงามที่สุดเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ความงามย่อมมีวันโรยราเสมอ ภายในสามถึงห้าปี ความงามใหม่ๆ ที่อ่อนโยนกว่าก็จะมาแทนที่พวกนางเหล่านั้น
เมื่อถึงตอนนั้นใครยังจำหญิงงามที่ไขว่คว้ามาในอดีตได้บ้างว่าหน้าตาเป็นเช่นไร?
เช่นเดียวกับหญิงในหอนางโลม เมื่อโรยราแล้วย่อมมีคนใหม่เข้ามาแทนที่
เขาเคยเห็นความงามที่เหมือนกันมามากเกินไปแล้ว แต่แมวป่าที่สามารถทำร้ายคนได้ เขาไม่มีวันลืม
สุยหยวนชิงดึงมือออก มองดูสตรีที่นอนอยู่บนพื้น เอวและสะโพกของนางสั่นเพราะนางร้องไห้ เขาพูดว่า “เจ้าเป็นเด็กดี เจ้าบอกความจริงกับข้า ข้าจึงไม่ฆ่าเจ้า”
เขาวางดาบลงยืนขึ้นและเดินไปที่ประตู จากนั้นจึงหยุดอีกครั้ง หันหน้ากลับมาแล้วพูดว่า “ตั้งแต่นี้ไป เจ้าไม่ใช่บุตรสาวตระกูลหลิวอีกต่อไปแล้ว เจ้าควรซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คนและใช้ชีวิตให้ดีด้วยตัวเอง”
หลิวหว่านเอ๋อร์จ้องมองร่างที่จากไปของสุยหยวนชิงอย่างว่างเปล่า จากนั้นมองดูบิดามารดาของนางในบ้านที่เสียชีวิตอย่างไม่สงบสุข ชั่วขณะหนึ่งที่นางคิดได้คือความกลัวและความสับสน
นางไม่สนใจด้วยซ้ำว่าชายคนนั้นเพิ่งจะสังหารบิดามารดาของนาง นางแทบจะกระเสือกกระสนไปทางประตูโดยสัญชาตญาณ นางร้องไห้และเกาะกำแพงเพื่อไล่ตามเขา “ญาติผู้พี่……”
พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าตอนเที่ยง และสุยหยวนชิงไม่ได้ออกจากห้องหนังสือมาเป็นเวลานาน เมื่อเขาเดินผ่านซุ้มประตูดอกไม้ที่ห้อยอยู่ เขาก็หยุดและเหล่มองดูดวงอาทิตย์ทรงกลมที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า
แสงจ้าทำให้ดวงตาของเขาสูญเสียการมองเห็นไปชั่วขณะหนึ่ง และโลกทั้งใบก็มืดลง
เขาจับริมฝีปากและยิ้มอย่างเกียจคร้านราวกับว่าเขายอมรับชะตากรรมของเขาอย่างใจเย็น
ในโลกนี้มีทางดำรงอยู่อีกทางหนึ่งเรียกว่าการมีชีวิตอยู่เพื่อไปสู่ความตาย
กองทัพเยี่ยนโจวเรียกร้องให้มีการรบใต้ประตูเมืองมาเป็นเวลานาน แต่สุยหยวนชิงไม่ได้ออกมาเพื่อสู้รบ แต่พวกเขาได้แต่เพียงเห็นทหารฉงโจวแขวนป้ายที่เป็นสัญลักษณ์ของการยังไม่เริ่มสงครามอยู่บนกำแพงเมืองแทน
กองทัพเยี่ยนโจวด้านล่างดุด่าอย่างดุเดือดมากขึ้นเรื่อยๆ ทหารฉงโจวบนกำแพงเมืองต่างได้รับความอับอาย และดวงตาของพวกเขาอาจพูดได้ว่ามึนงงเล็กน้อย เมื่อเปรียบเทียบกับการทรมานจากการถูกปิดล้อมวันแล้ววันเล่า ตอนนี้พวกเขาหวังว่ากองทัพเยี่ยนโจวจะผ่อนคลายมากขึ้นและโจมตีพวกเขาในคราวเดียว
หลังจากที่เซี่ยเจิงและกงซุนหยินกลับมาที่ค่าย กงซุนหยินก็โกรธมากจนเขาตบพัดลงอย่างดุเดือด “สุยหยวนชิงเจ้าลูกเต่าขี้ขลาดตัวนั้นเขากล้าที่จะท้าทายเจ้า เรียกเจ้าให้ออกมารบอย่างหยิ่งผยองในสนามรบที่หุบเขาอีเซียน แต่ดูตอนนี้ เขาแทบจะมีหางห้อยอยู่ตรงหว่างขาแล้วเพียงแต่ทำตัวเหมือนมนุษย์!”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “การยั่วยุเขาไม่ได้ผล เขาคงเข้าใจดีว่าข้าต้องรอให้ฉงโจวพ่ายแพ้ก่อนจึงจะเปิดฉากการรบกับเขาได้ แต่หลังจากวันนี้ ขวัญกำลังใจของพวกกบฏในเมืองคังก็จะหมดสิ้นไป ถ้ามีคนสองใจในกองทัพ ความขัดแย้งของพวกเดียวกันจะเกิดขึ้น และคงเป็นเรื่องน่าปวดหัวอยู่พักหนึ่ง และจะไม่ริเริ่มสงครามอีกในระหว่างนี้”
กงซุนหยินหายโกรธและพูดว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ เจ้ากำลังจะไปที่ฉงโจวใช่ไหม?”
เขาเดาะลิ้นสองครั้ง “เราตกลงกันว่าสามวัน แต่นี่ผ่านไปเพียงสองวันครึ่ง ก็นั่งไม่ติดแล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงพูดเบาๆ ว่า “ข้ามีเรื่องส่วนตัวที่ต้องจัดการ สุยหยวนชิงรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม หลังจากที่ข้าไป แค่หาคนที่จะแสร้งทำเป็นข้าและอยู่แต่ในกระโจม”
กงซุนหยินอดไม่ได้ที่จะสงสัย “นอกจากไปหานาง เจ้ายังมีเรื่องส่วนตัวอื่นที่ต้องจัดการอีกหรือ?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าสั่งให้คนเตรียมอาวุธให้นาง”
ครั้งล่าสุดที่ฝานฉางอวี้ต่อสู้กับฉือหู่ เขาได้ยินจากเซี่ยอู่ว่านางเกือบจะพ่ายแพ้เพราะนางไม่มีอาวุธใดๆ เลย
เกือบจะทันทีที่ลงมาจากภูเขา เขาได้สั่งให้คนหาช่างตีเหล็กเพื่อทำอาวุธ เดิมทีเขาต้องการทำให้ฝานฉางอวี้ประหลาดใจ แต่เขาไม่คิดว่านางจะมีความคิดที่ยิ่งใหญ่และต้องการเข้าร่วมกองทัพและไปที่สนามรบฉงโจว
เมื่อนับวัน อาวุธคงจะพร้อมแล้ว เขาจะไปเอามันและจะส่งให้นางทันเวลาพอดี
กงซุนหยินจำได้ว่าเขาทำให้ตัวเองอับอายครั้งที่แล้วได้อย่างไร และคราวนี้เขาเพียงพูดไม่กี่คำเท่านั้น “เอาล่ะ รีบไปซะเถอะ!”
ด้านนอกกระโจม มีทหารเข้ามาพร้อมกับจดหมายม้วนเล็กๆ “ท่านโหว ไห่ตงชิงส่งจดหมายมาขอรับ”
ไห่ตงชิงไปกลับฝานฉางอวี้ และไห่ตงชิงก็กลับมาพร้อมกับจดหมาย ซึ่งอาจเป็นจดหมายมาจากฝานฉางอวี้
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อหยิบมันขึ้นมาและอ่านสามบรรทัดอย่างรวดเร็ว การแสดงออกอันอบอุ่นของเขาเริ่มมืดมนลงทันที เขาโยนจดหมายลงในอ่างถ่านและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เตรียมม้า!”
ทันใดนั้น กงซุนหยินก็รู้สึกราวกับว่ามีแมวกำลังข่วนอุ้งเท้าของเขา และถามอย่างเร่งรีบ “มีอะไรหรือ?”
แต่เซี่ยเจิงไม่ตอบเขาเลย เขาแค่ยกม่านขึ้นแล้วเดินจากไป
กงซุนหยินเหลือบมองกระดาษจดหมายในอ่างถ่านใกล้ๆ ที่ยังไม่ถูกเผาหมดและถูกลมพัดปลิวไป เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาและมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แม้ว่ากระดาษจดหมายส่วนใหญ่จะถูกเผาด้วยไฟถ่าน แต่คำว่า ‘หลี่ฮวายอันมีเจตนาชั่วร้ายต่อฮูหยิน’ ในประโยคท้ายยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน
กงซุนหยินหัวเราะออกมาดังๆ และอดไม่ได้ที่จะยินดี “เซี่ยจิ่วเหิง เอ๋ย เซี่ยจิ่วเหิง กรรมตามสนองเจ้าเร็วเกินไปแล้ว!” -
ฝานฉางอวี้ซึ่งอยู่ห่างไกลในฉงโจวเพิ่งติดตามกองทัพฝึกและวิ่งไปรอบๆ ภูเขาเป็นระยะทางกว่าสิบลี้ ทหารระดับล่างล้มลงกับพื้นเหมือนบะหมี่ต้มนิ่มๆ ทหารคนหนึ่งพบแม่น้ำตรงหน้าเขา ด้วยเหงื่อท่วมตัวจากการวิ่ง เหล่าทหารจึงลุกขึ้นไปชำระตัวที่แม่น้ำอีกครั้ง
อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ และฝานฉางอวี้ก็มีเหงื่อออกมาก แต่ในฐานะสตรีนางจึงไม่สะดวกใจนัก โดยธรรมชาติแล้วนางไม่สามารถลงไปในน้ำเพื่ออาบน้ำได้ ดังนั้นนางจึงยืนในร่มเงาของต้นไม้และดื่มน้ำไม่กี่อึก
ก่อนหน้านี้ นางคิดว่าการที่ราชครูเถาช่วยให้นางได้ตำแหน่งหัวหน้ากองตรงๆ ค่อนข้างโอ้อวดไปเสียหน่อย แต่หลังจากที่กระโจมทหารถูกแบ่งออกเป็นส่วนเท่าๆ กัน นางก็ได้เรียนรู้ว่าอย่างน้อยก็ต้องเป็นหัวหน้ากองเพื่อที่จะมีกระโจมทหารส่วนตัวของตัวเอง นางจึงรู้ว่าราชครูเถารอบคอบและมีความตั้งใจดี
นางไปพบราชครูเถาเพื่อแสดงความขอบคุณ แต่ราชครูเถาบอกว่าสมควรแล้ว คนในกองยกเว้นเซี่ยอู่ นางสามารถรับมือกับพวกเขาได้แม้หลับตา
นางรู้อยู่แล้วว่าหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง และคงเสียเวลาที่จะเรียนรู้เรื่องแบบนี้อีกครั้ง นางจึงได้เริ่มตำแหน่งหัวหน้ากอง
นางต้องเรียนรู้ที่จะบริหารจัดการผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ จากหลายสิบคน หลายร้อยคน หลายพันคน หรือแม้แต่หลายหมื่นคน
มีคนมากเกินไป และนางไม่สามารถฝึกฝนทุกคนเป็นการส่วนตัวได้ ดังนั้นนางจึงต้องส่งเสริมคนที่นางสามารถใช้งานได้
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น นั่นคือการชนะใจผู้คน
เซี่ยเจิงเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าฝานฉางอวี้ไม่เชี่ยวชาญในเรื่องนี้ นางเคยชินกับการเป็นคนตรงไปตรงมา มันยากมากสำหรับนางที่ต้องพิจารณาถึงการพลิกผันมากมายในทันที
อย่างไรก็ตามในสนามรบ ทหารที่อยู่ด้านล่างสุดแสวงหาความอยู่รอดก่อนที่จะแสวงหาปัจจัยภายนอก เช่น อำนาจและเงินทอง
ใจของคนที่นี่ค่อนข้างไม่ซับซ้อน
ตอนนี้ฝานฉางอวี้เป็นเหมือนเด็กที่เพิ่งหัดเดินบนทางสายนี้
นางเคยแข่งขันกับหัวหน้ากองร้อยกัวมาก่อน ซึ่งเป็นการพิสูจน์ตัวเองว่าการที่นางได้รับอำนาจในกองทัพ ได้มาเพราะความสามารถ อย่างน้อยก็ไม่มีใครกล้าดูถูกนางอีกต่อไป
ผู้บัญชาการและหัวหน้ากองพลที่นางสังกัดก็เคารพนางมากขึ้น
เซี่ยอู่กล่าวกับนางว่าในหมู่คนเหล่านี้ อาจมีบางคนที่สามารถกลายเป็นคนสนิทของนางในอนาคต แต่บางทีก็อาจไม่มีประโยชน์เลยก็ได้
นางต้องคิดด้วยตัวเองว่านางจะใช้มันได้หรือไม่ และจะใช้มันได้อย่างไร ถ้าใช้ไม่ได้ และคนๆ นั้นอยู่ในมือของนางแล้ว นางจะจัดการกับมันอย่างไร……
ตอนนี้ฝานฉางอวี้ติดตามการฝึกซ้อมในระหว่างวัน และเมื่อนางมีเวลาว่าง นางก็ไปหาราชครูเถาเพื่อศึกษาตำราเกี่ยวกับวิชาทหาร ก่อนนอนตอนกลางคืน นางก็ไตร่ตรองถึงสิ่งที่เขาไม่เข้าใจในหนังสือ หรือกำลังคิดว่าจะเอาชนะใจคนอย่างไร
แต่บางทีนางอาจจะเหนื่อยเกินไป และนางก็จะหลับไปอย่างสมบูรณ์ภายในสองลมหายใจ
ฝานฉางอวี้จะจ้องมองไปที่ทหารสองสามนายที่ไม่ได้ไปที่แม่น้ำ และเริ่มคิดถึงการเลือกพวกพ้องของนาง ทันใดนั้นเขาก็จามโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า
เซี่ยอู่อยู่ข้างๆ ฝานฉางอวี้ เมื่อเขาเห็นสิ่งนี้ เขาก็รีบถามว่า “หัวหน้ากอง ท่านเป็นหวัดหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้โบกมือแล้วพูดว่า “ดังสุภาษิตโบราณ เมื่อจามอาจมีคนคิดถึงข้า บางทีหนิงเหนียงอาจคิดถึงข้า”
ทันทีที่นางพูดจบนางก็จามอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง
เซี่ยอู่นึกถึงจดหมายที่เขาบอกให้เซี่ยชีส่งกลับไปให้เซี่ยเจิง และทันใดนั้นก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ