บทที่ 97
การต่อสู้ระหว่างกองทัพของทางการและกลุ่มกบฏฉงโจวดำเนินมาเกือบปีแล้ว
ชุดเกราะและดาบทั้งหมดที่กองทัพต้องการนั้นดูแลโดยผู้ควบคุมอาวุธยุทโธปกรณ์ อย่างไรก็ตามหากชุดเกราะและอาวุธได้รับความเสียหายระหว่างรบ พวกเขาไม่สามารถเดินทางกลับไปเมืองหลวงเพื่อซ่อมแซมหรือชดเชยได้ ดังนั้นกองทหารรักษาการณ์ส่วนใหญ่จะตั้งโรงผลิตอาวุธไว้ใกล้เมืองที่รบ
นอกเหนือจากการซ่อมแซมอาวุธที่เสียหายแล้ว ช่างตีเหล็กยังสามารถสร้างอาวุธใหม่เพื่อจัดหาให้กับกองทัพได้อีกด้วย
แม้ว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะควบคุมอำนาจทางทหารในจี้โจว แต่เซี่ยเจิงก็สามารถระดมกองทัพของซีเป่ยทั้งหมดได้ และกองทัพจี้โจวของเฮ่อจิ้งหยวนก็อยู่ในขอบเขตของเขาเช่นกัน
ในตอนแรก มีเพียงทัพตระกูลเซี่ยเท่านั้นที่ต่อสู้กับกลุ่มกบฏฉงโจว ต่อมาเมื่อชาวเป่ยเจวี๋ยโจมตีจิ่นโจว กองทัพสกุลเซี่ยก็ขึ้นไปทางเหนือเพื่อสนับสนุนพวกเขา ฉางซิ่นอ๋องตั้งใจที่จะใช้โอกาสนี้ที่จะลงไปทางใต้เพื่อยึดจี้โจว และกองทัพจี้โจวจึงเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องในสงครามนี้
ก่อนที่เฮ่อจิ้งหยวนจะนำกองทัพจี้โจวที่เหลือไปยังฉงโจวเพื่อเข้าร่วมกับถังจาวอี้ กองทัพจี้โจวที่เหยียบย่ำชายแดนฉงโจว มีทหารเกณฑ์ประมาณหมื่นกว่านายเท่านั้นที่อยู่ในมือของถังจาวอี้
ถังจาวอี้เป็นคนระมัดระวัง เมื่อเขาปิดล้อมฉงโจว เขาไม่แน่ใจว่าหลังจากแก้ไขปัญหากลุ่มกบฏที่หุบเขาอีเซียนเรียบร้อย เซี่ยเจิงจะไปฉงโจวเพื่อร่วมกันทำลายล้างกลุ่มกบฏหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเข้าไปและเข้าควบคุมโรงผลิตอาวุธใกล้ฉงโจว
จนถึงขณะนี้ โรงผลิตอาวุธเหล่านั้นยังอยู่ในพื้นที่คำสั่งของหุยโจว ภายใต้คำสั่งของเซี่ยเจิง คราวนี้เขาไปจัดหาอาวุธสำหรับฝานฉางอวี้ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องปกปิดตัวตนของเขา
ทันทีที่แม่ทัพหนุ่มประจำการอยู่ที่นี่ได้ยินประกาศก็รีบออกจากค่ายด้านในไปทักทาย “คารวะท่านโหว”
เซี่ยเจิงมอบสายบังเหียนของม้าศึกให้กับทหารที่เดินเข้ามาข้างหน้า แล้วเดินตรงเข้าไปในค่ายแล้วถามว่า “การหล่อดาบใหญ่นั้นเป็นยังไงบ้าง?”
แม่ทัพหนุ่มเดินอย่างรวดเร็วเพื่อตามเซี่ยเจิงและตอบว่า “เมื่อหลอมอีกครั้งก็จะพร้อมแล้วขอรับ”
ทันทีที่เขาเข้าไปในโรงหลอมอาวุธ เขารู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนที่พุ่งเข้าหาใบหน้า ราวกับว่ากำลังอยู่ในเรือกลไฟ
เตาถลุงหลายแถวขยายไปจนถึงส่วนในสุดโดยมองไม่เห็นปลายแถวเมื่อมองในครั้งเดียว
ช่างตีเหล็กที่ไม่สวมเสื้ออยู่หน้าโต๊ะทำงานของตน หมุนค้อนและทุบเหล็กบนเขียงด้วยค้อนทีละอัน กล้ามเนื้อในแขนของพวกเขาพองโต เต็มไปด้วยพลัง และเสียงกระทบกันก็ผสมกับค้อน เสียงตะโกนที่ต่ำและทรงพลังทำให้ใจของผู้คนสั่นสะท้าน
ไฟลุกโชนในเตาหลอม และถัดจากช่างตีเหล็กแต่ละคนก็มีรองผู้รับผิดชอบในการดึงเครื่องสูบลม เขาก็ท่อนบนเปลือยเปล่าและเหงื่อออกมาก
แม่ทัพหนุ่มนำเซี่ยเจิงไปที่เตาหลอมซึ่งกำลังทำดาบใหญ่ ข้างเตาหลอมมีชั้นวางชั่วคราวสำหรับวางอาวุธ ดาบใหญ่ที่มีความยาวใบมีดสามฉื่อและมีด้ามจับยาวห้าฉื่อวางอยู่
ใบมีดคม ด้ามเหล็กสีดำ และเหล็กที่ถูกหลอมและตีด้วยค้อนหลายพันครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า สะท้อนให้เห็นถึงพื้นผิววงกลมที่จางมากภายใต้แสงไฟ
แม่ทัพหนุ่มกล่าวว่า “คมดาบทำจากเหล็กร้อยชั้น”
เซี่ยเจิงจ้องมองเบาๆ เขายกด้ามดาบขึ้น ชั่งน้ำหนัก และตวัดดาบ เสียงของดาบนั้นเหมือนกับเสียงคำรามของเสือ และแม่ทัพหนุ่มก็ตกใจกับลมสายนั้นและถอยกลับไปหนึ่งก้าว
เซี่ยเจิงมองไปที่ดาบด้วยแสงเย็นๆ แล้วถามว่า “คมดาบใช้ได้แล้ว ทำไมถึงต้องหลอมอีก?”
แม่ทัพหนุ่มไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ ช่างตีเหล็กเก่าที่รับผิดชอบในการสร้างดาบใหญ่ใช้ค้อนทุบอาวุธใหม่ในมือ และพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น “เป็นกฎที่บรรพบุรุษของเราทิ้งไว้หมายความว่าเมื่อมีการสร้างอาวุธอันกระหายเลือดเพื่อใช้ในสนามรบ จะต้องหลอมมันด้วยเลือดก่อนจึงจะใช้งานได้”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาอยู่ที่เตาไฟตลอดทั้งปีหรือไม่ แต่เสียงของช่างตีเหล็กเฒ่านั้นแหบแห้งราวกับฆ้องที่หัก แม้จะรุนแรงเล็กน้อยก็ตาม
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นข่าวลือในหมู่ประชาชน อาวุธที่กระหายเลือดในสนามรบนั้นมีความรุนแรงมาก ด้วยเหตุนี้จึงมีคำกล่าวที่ว่าอาวุธนั้นจะเอาชนะนายได้เมื่อมันดื่มเลือดมากเกินไป ดังนั้นเมื่อหลอมอาวุธเสร็จแล้วอาวุธได้ลิ้มรสของเลือดแล้ว จะต้องหลอมมันในเตาหลอมอีกครั้ง ซึ่งว่ากันว่าจะช่วยสยบวิญญาณของอาวุธ
แม่ทัพหนุ่มกลัวว่าเซี่ยเจิงจะตำหนิ ดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า “ชายคนนี้มาจากสำนักเดียวกับปรมาจารย์หยินหยาจื่อ ผู้สร้างง้าวให้ท่านโหว ถ้าไม่ใช่เพราะท่านโหวสั่งให้หลอมดาบใหญ่จากเหล็กดำขึ้น คงไม่สามารถเชิญเขาลงมาจากภูเขาได้”
เหล็กดำเป็นสิ่งล้ำค่า และช่างตีเหล็กธรรมดาก็ไม่กล้าใช้วัสดุเหล็กล้ำค่าเช่นนี้ในการหลอมอาวุธ
นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องยากสำหรับปรมาจารย์การตีเหล็กที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นที่จะได้รับวัสดุที่ดีเช่นนี้ ส่วนใหญ่พวกเขาจะได้รับค่าตอบแทนจากองค์ชายและราชวงศ์ในการหลอมพวกมัน
ตั้งแต่วันที่เขาไปสนามรบ เซี่ยเจิงก็ไม่เชื่อเรื่องผีสางหรือเทพเซียนอีกต่อไป
แต่ดาบใหญ่นี้จะมอบให้ฝานฉางอวี้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องเท็จ แต่เขาก็ยังต้องการที่จะทำให้มั่นใจ
เขาถามว่า “เลือดอะไร?”
ช่างตีเหล็กผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้นมองท่ามกลางแสงไฟที่สว่างไสว เห็นได้ชัดว่าดวงตาข้างหนึ่งของเขาบอดไปแล้ว แต่ตาอีกข้างนั้นแหลมคมราวกับนกอินทรี เขามองดูเซี่ยเจิงอย่างไม่เกรงกลัวและพูดว่า “ทหารกล้าใช้มันเพื่อสังหารคน ดังนั้นการดื่มเลือดมนุษย์จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการควบคุมวิญญาณ แต่โดยทั่วไปจะใช้เลือดสุนัขดำ”
แม่ทัพหนุ่มกล่าวอย่างเร่งรีบ “ท่านโหวโปรดรอสักครู่ ข้าได้สั่งให้คนไปเอาเลือดของสุนัขดำมาแล้ว”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ไม่จำเป็น”
เขามองดูดาบยาวที่ส่องแสงแวววาวด้วยสีหน้าไม่แยแส เขายกมือขึ้นและคว้าคอเสื้อของเขาแล้วดึงเสื้อคลุมที่ปักด้วยลวดลายสีเข้มอันงดงามโยนออกมา เผยให้เห็นร่างกายส่วนบนที่มีกล้ามเนื้อของเขา
แม่ทัพหนุ่มรับเสื้อคลุมของเขาด้วยมือทั้งสอง และเมื่อเขารู้ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็ดูตื่นตระหนก “ไม่นะ ท่านโหว ร่างกายของท่านล้ำค่าดุจทองคำ……”
เซี่ยเจิงไม่สนใจ จับดาบใหญ่ในมือและปาดหลังของเขา ทิ้งรอยเลือดลึกไว้บนหลังที่มีกล้ามเนื้อของเขาทันที
เมื่อยกดาบกลับมา หยดเลือดก็หยดลงบนพื้น
เมื่อช่างตีเหล็กเฒ่าเห็นสิ่งนี้ เขาก็มองไปที่เซี่ยเจิงด้วยความประหลาดใจ จากนั้นตะโกนด้วยเสียงอันดังราวกับฆ้องที่หัก “หลอม!”
ชายผู้รับผิดชอบในการดึงเครื่องสูบลมก็รีบดึงเครื่องสูบลม และทันใดนั้นไฟในเตาเผาก็เพิ่มขึ้นระดับหนึ่ง และคลื่นความร้อนทำให้ผิวหนังและเนื้อเจ็บแสบ
ดาบใหญ่ที่ดื่มเลือดถูกนำเข้าไปในเตาเพื่อเผาอีกครั้ง และแม่ทัพหนุ่มก็รีบเรียกคนมาใส่ยาบนหลังของเซี่ยเจิง
หลังจากที่ดาบใหญ่ร้อนและแดงแล้ว ช่างตีเหล็กเฒ่าก็หยิบค้อนขึ้นมาและทุบมันอย่างระมัดระวัง หลังจากที่ใช้น้ำราดมันลงไป ควันสีขาวก็ลอยขึ้นมาทันทีพร้อมกับเสียง “ชี่”
หลังจากที่เย็นลงแล้ว ช่างตีเหล็กเฒ่าก็หยิบดาบใหญ่ขึ้นมาและมองดูใกล้ๆ เขาดีใจมากเมื่อเห็นว่าคมดาบมีสีดำเท่ากับด้ามจับ พื้นผิวของการตีขึ้นรูปที่ทับซ้อนกันยังคงเป็นสีทองและสีแดง และมีเพียงขอบของใบมีดเท่านั้นที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและสีเทา เขามีความสุขมากจนแทบจะน้ำตาไหล
เขาพึมพำ “เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว……”
ช่างฝีมือที่อยู่รอบๆ ก็ตะโกนเสียงดัง และรวมตัวกันรอบๆ เพื่อดูอาวุธชิ้นที่สองที่ทำจากเหล็กดำ
ช่างตีเหล็กเฒ่าใช้เครื่องมือลับคมและขัดเงาคมดาบอีกครั้ง และสุดท้ายก็ใช้ผ้าเช็ดสิ่งสกปรกที่หลงเหลืออยู่ระหว่างการขัดเงา หลังจากถูกหลอมใหม่ ใบมีดสีเทา-ขาวก็คมทันที จะสัมผัสได้ถึงความคมของใบมีด
วงกลมของพื้นผิวการตีขึ้นรูปสีแดงทองบนใบมีดยังแสดงให้เห็นถึงความแปลกประหลาดที่แตกต่างออกไปในขณะนี้
ช่างตีเหล็กเฒ่าถือดาบใหญ่ไว้ในมือทั้งสองข้างแล้วมอบให้เซี่ยเจิง เขาพูดอย่างตื่นเต้น “ท่านโหวได้เลือกดาบใหญ่นี้ และชายชราเช่นข้าก็ใช้ความรู้ที่เรียนมาไว้ในดาบเล่มนี้ หากดาบนี้สามารถทำให้เจ้าของของมันมีชื่อเสียงไปทั่วใต้หล้า ข้าก็ไม่ด้อยกว่าหยุนหยาจื่อ!”
เซี่ยเจิงตอบว่า “แน่นอน”
เมื่อเขาเห็นดาบใหญ่ที่มีด้ามยาวนี้ เขาก็รู้ว่ามันเหมาะสำหรับฝานฉางอวี้
ดาบใหญ่สามารถใช้ฟันหรือแทงก็ได้ ไม่ว่าจะใช้ในการรบบนหลังม้าหรือทหารราบ ก็เป็นอาวุธที่ยอดเยี่ยม
เซี่ยเจิงสั่งให้คนของเขาใส่ดาบยาวเข้าไปในกล่อง ทันทีที่เขาเดินออกจากค่าย ก็มีทหารไล่ตามเขามาบนหลังม้าจากทิศทางของเมืองคัง “ท่านโหว มีจดหมายจากท่านราชครูขอรับ!”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว เซี่ยชีเพิ่งให้ไห่ตงชิงส่งจดหมายให้เขาเมื่อวาน และราชครูเถาก็ส่งจดหมายอีกฉบับให้เขา เป็นไปได้ไหมว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงในฉงโจว
เขาหยิบจดหมายจากทหารคนนั้น เปิดอ่านจากนั้นจึงหยิบจดหมายกลับเข้าไปในสาบเสื้อของเขา และมองดูทหารคนนั้น “ไปที่ฉงโจวกับข้า”
ทหารตอบรับอย่างรวดเร็ว
ราชครูเถากล่าวในจดหมายว่า หลี่ฮวายอันอยู่ในกองทัพฉงโจว ราชครูเถาสงสัยว่าหลี่ฮวายอันได้ค้นพบบางอย่างเกี่ยวกับเฮ่อจิ้งหยวน จากเอกสารในจี้โจว และมีข่าวว่าพระนัดดาอาจอยู่ในฉงโจว ดังนั้นเขาจึงเฝ้าอยู่ในกองทัพ
แสงระเรื่อของดวงอาทิตย์ตกส่องเข้าตาของเซี่ยเจิง ดวงตาของเขาเย็นชาลงเรื่อยๆ
เมื่อราชครูเถาไปหาเฮ่อจิ้งหยวน เฮ่อจิ้งหยวนก็ประหลาดใจครึ่งหนึ่งและโล่งใจครึ่งหนึ่ง โดยพูดว่า “หลังจากน้ำท่วมกลุ่มกบฏที่โจมตีเมืองหลู แม่ทัพถังซึ่งมีทหารใหม่ไม่ถึงสองหมื่นนาย ก็มีความกล้าที่จะปิดล้อมฉงโจวจริงๆ ข้าควรจะคิดได้ว่าเป็นท่านราชครูที่ให้คำปรึกษาแก่แม่ทัพถัง”
ราชครูเถากล่าวว่า “ซีเป่ยอยู่ในความสับสนวุ่นวายมาเป็นเวลานานแล้ว พรรคพวกสกุลหลี่และพรรคพวกสกุลเว่ยก็เกือบจะต่อสู้กันเองในราชสำนักแล้ว ถึงเวลาที่จะคืนความสงบสุขให้กับผู้คนในใต้หล้าเสียที”
เฮ่อจิ้งหยวนถอนหายใจ “ราษฎรในต้าอินต้องทนทุกข์ทรมานแล้ว”
ราชครูเถาได้ยินสิ่งนี้จึงถามเขาว่า ”ในเมื่อเจ้ากังวลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของผู้คนในใต้หล้า การตอบแทนบุญคุณทำงานให้กับเว่ยเหยียนมาหลายปีก็ควรพอได้แล้วหรือยัง?
เฮ่อจิ้งหยวนยิ้มอย่างขมขื่น “ในปีที่องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและแม่ทัพเซี่ยเสียชีวิตในสนามรบที่จิ่นโจว ไม่มีแม่ทัพคอยปกป้องเมืองชายแดนอีกต่อไป และต้าอินก็ตกอยู่ในอันตราย เป็นท่านอัครมหาเสนาบดีที่สนับสนุนกระดูกสันหลังของต้าอิน ไม่ว่าสถานการณ์ปัจจุบันจะเป็นอย่างไร ท่านโหวก็สามารถส่งกองทหารของเขาไปทางเหนือและยึดครองจิ่นโจวได้สำเร็จ นี่เป็นรากฐานที่ต้าอินต้องพักฟื้นมานานกว่าสิบปี ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาท่านอัครมหาเสนาบดีทำสิ่งต่างๆ มากมายเพื่อต้าอิน หากข้าไม่ได้พบเขา จิ้งหยวนก็คงเป็นเพียงศพในกองหิมะที่เสียชีวิตข้างถนนเมื่อหลายสิบปีก่อน ข้าไม่กล้าลืมบุญคุณที่ได้รู้จักเขา”
ราชครูเถากล่าวว่า “ตาเฒ่าตระกูลหลี่ ภูมิใจในตัวเองที่สะอาดหนักหนา และความทะเยอทะยานของเขาไม่น้อยไปกว่าของเว่ยเหยียน สมาชิกพรรคสกุลเว่ยแม้จะโลภ แต่พวกเขายังสามารถทำอะไรบางอย่างเพื่อราษฎรได้ หากเว่ยเหยียนล้มลง พรรคพวกสกุลหลี่จะเข้ายึดครองอำนาจ และกลุ่มคนที่หิวโหยจะเข้ามายึดครองราชสำนักอีกครั้ง เมื่อถึงครานั้นข้าเกรงว่าท้องพระคลังคงจะว่างเปล่า”
เขามองไปที่เฮ่อจิ้งหยวน “ข้ามีความขัดแย้งทางการเมืองกับเว่ยเหยียนก็จริง แต่ข้าก็ไม่ต้องการเห็นพรรคพวกสกุลหลี่ยึดครองอำนาจ เพื่อที่จะต่อสู้กับเว่ยเหยียนตลอดหลายปีที่ผ่านมา สกุลหลี่ระงับอาหารบรรเทาทุกข์และทำให้ผู้ที่ตกเป็นเหยื่ออดอาหารจนตายจำนวนมาก แล้วใช้สิ่งนี้เพื่อฟ้องร้องเว่ยเหยียน ตอนนี้หลี่ฮวายอันมาที่ฉงโจวแล้ว และข้าคิดว่าเขาคงพบอะไรเกี่ยวกับเจ้าบ้างแล้ว เว่ยเหยียนอาจจะไม่ปกป้องเจ้า แต่เมื่อพิจารณาถึงความเมตตาที่เจ้าแสดงต่อภรรยาสูงอายุและลูกๆ ของข้า ข้ายังคงเต็มใจที่จะปกป้องชีวิตของเจ้า เพียงแต่เจ้าต้องบอกข้าว่าหลี่ฮวายอันมีหลักฐานอะไรบ้าง”
เฮ่อจิ้งหยวนฟังราชครูเถาพูดถึงเรื่องราวในครานั้น เมื่อมองย้อนกลับไปในอดีต เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า
เหตุผลที่ราชครูเถาชื่นชมเขาไม่เพียงเพราะเขาซื่อสัตย์ในราชสำนักและรักราษฎรเหมือนบุตรเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะภรรยาและลูกๆ ของราชครูเถาเสียชีวิตอย่างอนาถในสงครามในช่วงปีแรกๆ และเขายังช่วยสร้างสุสานด้วย
ภรรยาและลูกๆ ของเขาเสียชีวิตไปนานกว่ายี่สิบปีแล้ว และราชครูเถาอยู่คนเดียวมาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับคนในวัยเดียวกัน เขาดูแก่กว่าวัยกว่าหนึ่งรอบ
หลังจากที่เซี่ยเจิงเข้าร่วมกองทัพ เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาตลอดชีวิตได้รับการสืบทอดแล้ว ดังนั้นเขาจึงลาออกและไปอยู่อย่างสันโดษ เขาไม่ได้เข้ากองทัพอีกเลยจนกระทั่งจนถึงวันนี้
ด้วยการรับประกันของราชครูเถา เฮ่อจิ้งหยวนจำสิ่งที่เขาสัญญากับเซี่ยเจิงในวันนั้นได้ และลุกขึ้นยืนและก้มศีรษะอย่างเคร่งขรึม “ชีวิตอันต่ำต้อยของข้าอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ไม่มีอะไรให้เสียดาบ แต่ภาระบนบ่าของเขายังไม่ได้รับการบรรเทา หากวันหนึ่งมาถึง ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่านราชครูเถาให้ช่วยชีวิตพี่น้องคู่หนึ่ง”
ราชครูเถาได้ยินคำตอบนี้จึงแปลกใจเล็กน้อย แล้วถามว่า “เป็นใคร”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “พวกนางเป็นบุตรสาวของสหายเก่าของข้า”
คิ้วของราชครูเถาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็ได้ยินเฮ่อจิ้งหยวนพูดต่อ “ข้าคิดว่าราชครูเถาก็ทราบเรื่องราวเกี่ยวกับสหายเก่าผู้นั้นด้วย”