บทที่ 98
เมื่อราชครูเถากลับมาจากเฮ่อจิ้งหยวน เขาก็ตรงไปตามหาฝานฉางอวี้ เมื่อเขามาถึงค่ายที่นางอยู่ เขาก็แจ้งว่านางได้กลับบ้านแล้ว
ทหารเกณฑ์ใหม่ยังไม่ต้องรบ และแม่ทัพจะให้หยุดงานทุกๆ ครึ่งเดือน ดังนั้นทหารระดับล่างจึงสามารถมีเวลาว่างในวันนี้ได้เช่นกัน
ราชครูเถาเอามือไพล่หลังแล้วมองดูท้องฟ้าแล้วบ่นว่า “สวรรค์ช่างเล่นตลกกับชะตาของมนุษย์ ทำไมทุกอย่างถึงปะปนกันแบบนี้”
เกือบจะพลบค่ำเมื่อเซี่ยเจิง มาถึงที่อยู่ที่ระบุไว้ในจดหมายของเซี่ยชี ก็พบลานเล็กๆ ที่ฝานฉางอวี้เช่า
ลานบ้านค่อนข้างห่างไกล โดยมีถนนหินทอดยาวไปถึงทางเข้าลานบ้าน มีกิ่งก้านของต้นทับทิมโผล่ออกจากกำแพงลานบ้าน
ประตูลานบ้านเปิดอยู่ และป้าคนหนึ่งอายุมากกว่าห้าสิบปีกำลังนั่งอยู่บนหน้าประตูโดยถือหม้อล้างผัก เด็กสาวที่เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเป็นชุดผู้หญิงก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ยช่วยป้าล้างผักด้วย
ในสวนชายชราร่างผอมกำลังทำอุปกรณ์บางอย่าง และชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการช่วยวางแผงไม้
เซี่ยเจิงจับบังเหียนม้าเพื่อหยุด และมองดูมันอย่างเงียบๆ เป็นเวลานาน
บางทีอาจเป็นแสงระเรื่อของดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินซึ่งทำให้เกิดแสงสลัวและอบอุ่นแก่ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บ้านจริงๆ
กระแสอันปั่นป่วนในราชสำนักหายไปแล้ว และมีเพียงความสงบในใจเขาเท่านั้น
มีเสียงฝีเท้าดังมาจากอีกฟากหนึ่งของถนน และเสียงเด็กร้องเพลงอย่างมีความสุข
เซี่ยเจิงมองไปด้านข้างและเห็นฉางหนิงเดินอยู่ข้างหน้า กระโดดขึ้นลง และลูกเป็ดสองตัวบนศีรษะของนางก็โยกเยกเช่นกัน เซี่ยชีกำลังต้อนแม่เป็ดและกลุ่มลูกเป็ดอยู่ข้างหลัง และพูดอย่างช่วยไม่ได้ “บรรพบุรุษน้อย ได้โปรดเดินช้าๆ ระวังล้มนะ……”
ไห่ตงชิงก็เดินเตาะแตะไปด้วย มีเป็ดตัวน้อยตัวหนึ่งที่รั้งอยู่ด้านหลัง และเซี่ยชีไม่สามารถต้อนมันได้
เซี่ยชีเงยหน้าขึ้นและเห็นเซี่ยเจิงยืนอยู่ข้างทางและจูงม้าของเขาไว้ เขาสะดุ้งและรีบเรียก “โหว……นายท่าน”
ฉางหนิงก็ประหลาดใจเช่นกันและพูดว่า “พี่เขยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ที่กำลังนั่งอยู่ที่ประตูลานบ้านได้ยินเสียงดังกล่าวจึงมองออกไป เขาเห็นชายคนหนึ่งและม้ายืนอยู่ท่ามกลางพระอาทิตย์ตกดิน นางตกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเช็ดมือบนเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นยืน นางต้องการที่จะไปช่วยเซี่ยเจิงผูกม้า แต่นางก็ลังเลและยืนอยู่ที่เดิม
อย่างไรก็ตาม ป้าจ้าวยิ้มอย่างสดใสเมื่อนางเห็นเหยียนเจิ้งและเร่งเร้าฝานฉางอวี้ “เร็วเข้า เสี่ยวเหยียนอยู่ที่นี่ ทำไมเจ้าไม่ไปรับเขามาเล่า”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าเซี่ยเจิงจะปรากฏตัวที่ฉงโจวเร็วขนาดนี้
เขาต้องนำกองทหารเข้าโจมตีเมืองคังไม่ใช่หรือ?
ทำไมเขาถึงมาที่นี่กระทันหัน?
ฝานฉางอวี้ก้าวไปข้างหน้าด้วยความสับสนภายในหัวของนาง ขณะที่นางกำลังจะบอกว่าจะช่วยนำม้าไปเก็บให้ เซี่ยอู่ผู้ช่วยช่างไม้จ้าว วางแผนไม้ในลานบ้าน ก็รีบวิ่งไปแย่งงานไปทันที
เขาหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “คอกวัวว่างเปล่า ข้าจะผูกม้าไว้ที่คอกวัวก่อน”
ลานนี้แต่เดิมเคยเป็นลานของชาวนา มีการสร้างโรงเลี้ยงหมูและคอกวัว
หลังจากที่ป้าจ้าวเข้าอยู่ที่นี่แล้ว นอกจากปลูกผักแล้ว นางยังเลี้ยงไก่และเป็ดอีกด้วย ฉางหนิงจะขอให้เซี่ยชีพานางไปที่ลำธาร เพื่อพาเป็ดไปเล่นน้ำทุกวัน
ในฐานะช่างฝีมือและหมอรักษาสัตว์ที่ถูกเกณฑ์เข้ากองทัพ ช่างไม้จ้าวไม่จำเป็นต้องฝึกกับกองทัพ และเวลาของเขาก็ยืดหยุ่นกว่าของฝานฉางอวี้ เขาจึงมีเวลาไปหาป้าจ้าวบ่อยๆ
ช่างไม้จ้าวไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับภรรยาของเขาอีกในต่างแดน เมื่อเขาถูกจับเป็นทหารเกณฑ์ เขาก็พร้อมที่จะตายข้างนอก ตอนนี้คู่สามีภรรยาสูงอายุได้อยู่ด้วยกันแล้ว เขาจึงกลับไปที่ลานบ้านเป็นส่วนใหญ่
เขากระสับกระส่ายเมื่อเห็นว่าโต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่งในสวนนั้นเก่าไปหมดแล้ว เขาจึงเริ่มสร้างเครื่องใช้ในครัวเรือนต่างๆ
ลานที่ทรุดโทรมในตอนแรก จึงค่อยๆ เริ่มมีบรรยากาศของบ้านมากขึ้น
ฝานฉางอวี้มองไปที่คนที่แยกจากกันเพียงไม่กี่วันแล้วถามอย่างงุนงง “เจ้าไม่ได้ไปที่เมืองคังเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”
พระอาทิตย์ตกสีส้มแดงตกลงบนแก้มของนาง ทำให้ใบหน้าของนางดูเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยสีแดง เซี่ยเจิงจ้องที่นางอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ภูเขานั้นไม่ใช่ของข้า ข้าทำได้เพียงพิชิตภูเขาเท่านั้น”
ราชครูเถาพาฝานฉางอวี้ศึกษาตำราทุกวันในช่วงนี้ นางฟังเขาพูดถึงความจริงอันยิ่งใหญ่ทุกวัน และนางก็มีความก้าวหน้าในความรู้มากขึ้น หลังจากเข้าใจคำพูดของเขา ใบหน้าของนางก็แดงขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว
ป้าจ้าวลุกขึ้นยืนพร้อมกับจานที่ล้างไว้แล้วพูดอย่างมีความสุข “เสี่ยวเหยียน เข้ามาในบ้านก่อนเถิด”
นางมีความสุขที่ได้พบเซี่ยเจิง ตั้งแต่สมัยโบราณ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถกลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังจากไปรบ และตาเฒ่าของนางทำได้และสามีของฉางอวี้ก็ทำได้ ป้าจ้าวคิดว่ามันเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่และหันกลับไปตะโกนเรียกช่างไม้จ้าว “ตาเฒ่า รีบไปเชือดแม่ไก่มาทำน้ำแกงเร็วเข้า”
เซี่ยชีซึ่งเพิ่งต้อนเป็ดกลุ่มหนึ่งกลับเข้ามาจึงพูดว่า “ท่านป้า ให้ข้าไปทำเถอะ”
ขณะที่เขาพูด เขาก็นำแม่ไก่แก่ตัวหนึ่งออกจากเล้าไก่ข้างคอกเป็ด แล้วไปที่ห้องครัว
ป้าจ้าวยังไม่รู้ตัวตนของเซี่ยเจิงและกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด ดังนั้นนางจึงพูดว่า “นั่นคือเสี่ยวชี คนที่ช่วยเจ้านำม้าไปเก็บคือเสี่ยวอู่ พวกเขาทั้งหมดเป็นทหารภายใต้บังคับบัญชาของฉางอวี้ เจ้าไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉางอวี้มีความสามารถมาก นางกลายเป็นเจ้าหน้าที่ในค่ายทหาร! และมีคนหลายสิบคนที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของนาง”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้บอกตัวตนที่แท้จริงของเซี่ยเจิงแก่ป้าจ้าวและสามีของเขา ประการแรก นางกลัวว่าจะทำให้ผู้อาวุโสสองคนกลัว ประการที่สอง พวกเขาเคยแต่งงานกันในอดีต และกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น ดังนั้นจึงรอจนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย”
โดยไม่คาดคิด ป้าจ้าวจะยกย่องหัวหน้ากองตัวน้อยอย่างนางต่อหน้าเซี่ยเจิง นางจึงรีบขัดจังหวะ “ท่านป้า เย็นนี้มีอะไรกินบ้างเจ้าคะ?”
ตามที่คาดไว้ ความสนใจของป้าจ้าวถูกเบี่ยงเบนไป นางคิดถึงงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้และพึมพำ “เรามีไก่ แต่น่าเสียดายที่มีแม่เป็ดเพียงตัวเดียว เราต้องเลี้ยงลูกเป็ดเหล่านั้นไว้ก่อน มากินต้มจืดซี่โครงหมูกันเถอะ…”
น่าจะเป็นเพราะให้คนสองคนที่ไม่ได้เจอกันมานานมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น เมื่อป้าจ้าวไปที่ห้องครัว นางก็ให้ช่างไม้จ้าวช่วยจุดไฟ และฉางหนิงก็ถูกเกลี้ยกล่อมให้ไปที่ห้องครัวกับนาง
หลังจากไปผูกม้าแล้ว เซี่ยอู่ก็ยังไม่กลับมา ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเป็นเพียงสองคนที่เหลืออยู่ในลานบ้าน
นางพูดด้วยความเขินอาย “ข้ายังไม่ได้บอกตัวตนของเจ้ากับป้าจ้าวและลุงจ้าวเลย”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ”
จากนั้นเขาก็ถามนางว่า “เจ้าอยู่ในกองทัพเป็นอย่างไรบ้าง?”
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสองสบายดีเมื่อแยกทางกัน แต่ตอนนี้ฝานฉางอวี้รู้สึกอึดอัดเข้าไปทุกที นางใช้เท้าวาดวงกลมบนพื้นแล้วพูดว่า “พ่อบุญธรรมหาตำแหน่งให้ข้า ตอนนี้ข้าเป็นหัวหน้ากอง ทุกอย่างเรียบร้อยดี”
เซี่ยเจิงพูดอืมเบาๆ
ฝานฉางอวี้ไม่รู้พูดอะไรต่อ เมื่อเห็นว่าเขาถือกล่องไม้ยาวสูงเท่ากับคนอยู่ในมือ นางจึงถามว่า “นี่คืออะไร?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “สำหรับเจ้า”
“สำหรับข้า?” ฝานฉางอวี้เหลือบมองเขาอย่างสงสัย เมื่อนางยกมือขึ้นเพื่อหยิบมันขึ้นมา นางก็พบว่ามันค่อนข้างหนัก
เมื่อนางเปิดมันออก นางเห็นใบมีดสีดำที่มีพื้นผิวสีทองและสีแดง เป็นดาบยาวที่วางอยู่ไว้ในนั้น
ฝานฉางอวี้หยิบดาบยาวขึ้นมาชั่งน้ำหนัก และรู้สึกว่าปลายนิ้วของนางปัดเพียงแค่สัมผัสคมดาบเบาๆ และผิวหนังก็มีเลือดหยดเล็กๆ ไหลออกมา
นางพูดด้วยความประหลาดใจ “คมอะไรเช่นนี้!”
นางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เซี่ยเจิง “เจ้าสั่งให้ใครหลอมขึ้นมาเป็นพิเศษหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงไม่แสดงความคิดเห็น เขายกเปลือกตาขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยว่า “ข้ากำลังรอให้เจ้าสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในไม่ช้า”
ฝานฉางอวี้ตระหนักถึงความหมายของคำพูดของเขา และใบหน้าของนางก็เคืองลงเล็กน้อย นางบีบด้ามดาบในมือ แต่ยังคงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแน่วแน่แล้วพูดว่า “ข้าจะทำมันอย่างแน่นอน”
เซี่ยเจิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับรูปลักษณ์ของนาง ดวงตาของเขามืดมนลงเล็กน้อยแล้วถามว่า “เจ้าอยากฝึกดาบใหม่ของเจ้าหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาจะทะเลาะกับนาง จึงพูดอย่างมีความสุข “ตกลง”
ขณะที่นางพูด นางก็ตั้งท่าที่จะต่อสู้แล้ว
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “อออกไปข้างนอกเถิด”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาคิดว่าลานบ้านเล็กเกินไปและกลัวว่าจะไม่สามารถแสดงความสามารถได้เต็มที่ นางจึงเดินตามไปแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นไปที่ริมลำธารกันเถอะ พวกเป็ดชอบไปเล่นน้ำที่นั่น”
นางตะโกนไปที่ห้องครัวและบอกว่าจะกลับมาในภายหลัง จากนั้นนางก็เดินตามเซี่ยเจิงออกไปพร้อมกับดาบที่นางเพิ่งได้รับ
เวลานี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว และไม่มีใครอยู่ที่ริมลำธาร
เซี่ยเจิงสุ่มหยิบท่อนไม้ขึ้นมาและใช้เป็นอาวุธ ฝานฉางอวี้เคยพกมีดเชือดหมูสองเล่มและเคยเจอรูปแบบการต่อสู้ที่หลากหลาย ตอนนี้นางมีดาบยาวและจะใช้ประโยชน์จากมันให้ดีที่สุด
ภายใต้แสงจันทร์ อาวุธในมือของทั้งสองประสานกัน และมองเห็นได้เพียงภาพภายหลังอย่างชัดเจน อาวุธเหล็กและท่อนไม้ปะทะกันและทำให้เกิดเสียงดังกึกก้อง
เมื่อเทียบกับดาบสั้น ฝานฉางอวี้ใช้ดาบด้ามยาวทำให้มีการเคลื่อนไหวที่สม่ำเสมอมากขึ้น อย่างไรก็ตามเนื่องจากมีโอกาสน้อยมากที่จะใช้ดาบด้ามยาวในการต่อสู้จริง และนางกำลังเผชิญหน้ากับเซี่ยเจิง นางจึงยังคงดูด้อยไปเล็กน้อย
ด้วยเหตุผลบางอย่างเซี่ยเจิงดูเหมือนจะไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่ในคืนนี้ เขาแทบจะไม่ได้ต่อสู้กับนางด้วยกำลังที่ดุร้าย ฝานฉางอวี้เคยชินกับการโจมตีมากกว่าการป้องกัน เมื่อถูกโจมตีโดยคู่ต่อสู้ นางรู้สึกว่านางไม่สามารถระบายความแข็งแกร่งอันดุร้ายของนางได้ และข้อบกพร่องของดาบก็ถูกเปิดเผยอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่นางฟันเซี่ยเจิง ท่อนไม้ก็กระแทกดาบออกจากมือของนาง นางเหยียบลงบนกรวดและถอยโซเซไปด้านหลัง เซี่ยเจิงใช้ท่อนไม้ในมือของเขาชี้ไปที่หัวใจของนางแล้ว โดยเว้นระยะครึ่งชุ่น
ฝานฉางอวี้แอบตกใจ นางเหงื่อออกมากเพราะแรงที่นางเพิ่งใช้ และหอบหายใจหนักมาก หน้าอกของนางขึ้นลงอย่างรุนแรง สาบเสื้อของนางแทบจะทิ่มไม้ท่อนไม้ที่เซี่ยเจิงชี้
การแสดงออกของเซี่ยเจิงไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนในตอนกลางคืน แต่นางได้ยินเพียงว่า “เจ้าแพ้แล้ว”
เสียงของเขาแหบแห้งด้วยเหตุผลบางอย่าง
ฝานฉางอวี้คิดถึงการเคลื่อนไหวที่นางเพิ่งทำและเม้มริมฝีปากของนาง นางต้องการขยับ แต่พบว่าท่อนไม้ในมือของเซี่ยเจิงไม่ได้ขยับออกไป นางพูดอย่างไม่มั่นใจ “ลองใหม่อีกครั้ง!”
คนตรงหน้านางจ้องมองนางเพียงชั่วครู่เท่านั้น
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองเขา และสะดุ้งกับดวงตาสีเข้มของเขา นางอยากจะมองไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว แต่ราวกับว่านางถูกอาคมบางอย่าง นางก็จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า
เมื่อเขาก้มศีรษะลงเพื่อจูบนาง ลมหายใจของนางก็ติดขัดเล็กน้อย เมื่อฟังเสียงน้ำไหลริมลำธาร ขนตายาวของนางก็สั่นเทา และนางก็ค่อยๆ หลับตาลง
เมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อก่อน จูบของเขาครั้งนี้อ่อนโยนกว่าแต่มันลึกล้ำเป็นพิเศษ
ฝานฉางอวี้รู้สึกเหมือนนางหายใจไม่ออก ดังนั้นนางจึงดันเขาออกไป แต่เขาคว้านางไว้ด้วยมือทั้งสองข้างและกดมันไว้เหนือศีรษะของนาง เขาจับคางของนางด้วยมืออีกข้างแล้วจูบนางอย่างลึกซึ้ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเพิ่งฝึกฝนการต่อสู้หรือเปล่า แต่ร่างกายของเขารู้สึกร้อน และลมหายใจของเขาดูเหมือนจะลุกเป็นไฟ เสื้อผ้าฤดูร้อนบางๆ ไม่สามารถปิดกั้นอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนในร่างกายของเขาได้เลย
ความร้อนทำให้กลิ่นกายของเขารุนแรงขึ้น ไม่ใช่กลิ่นเหงื่อ แต่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่มีแต่กลิ่นหอมของเขาเท่านั้น
อาจเป็นเพราะขาดอากาศหายใจ และมันแตกต่างจากอาการชาที่ริมฝีปากหลังจากถูกจูบก่อนหน้านี้ ฝานฉางอวี้รู้สึกว่ามือและเท้าของนางอ่อนแรงและไม่สามารถยืนได้เล็กน้อย
คนที่อยู่ตรงหน้านางดูเหมือนจะอยู่ในสภาพที่แย่กว่านาง เขาซุกศีรษะไว้ที่ซอกคอของนาง และหายใจแรงราวกับสัตว์ป่า และลมหายใจของเขาที่ร้อนรินก็รดที่ต้นคอของนาง
ฝานฉางอวี้รู้สึกถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ นางหันหน้าไปอีกทางหนึ่งให้มากที่สุด คิดหนักแล้วเสนอว่า “เราจะสู้กันอีกครั้งไหม?”
จู่ๆ คนตรงหน้านางก็กัดคอของนางแล้วดูดมันเหมือนแก้แค้น
ความเจ็บปวดอันละเอียดอ่อนแต่ชัดเจนทำให้ฝานฉางอวี้สูดลมหายใจเข้าและไม่กล้าพูดอีกต่อไป
นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชายและหญิงมากนัก แต่นางรู้สึกว่าหลังจากที่นางได้ยินการหายใจเข้าเบาๆ ของนาง ร่างกายของเขาก็ดูตึงเครียดมากขึ้น และมีเหงื่อออกเล็กน้อยตรงข้างขมับของเขา
ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าเขารู้สึกอึดอัดมาก จึงลูบหลังเบาๆ ในลักษณะที่ปลอบโยน
เขาปล่อยมือจากคอของนางและจ้องมองนางจากระยะเพียงครึ่งฉื่อ ม่านตาของเขามืดมนกว่าตอนกลางคืน และเสียงแหบห้าวของเขาก็มีความหมายแผ่วเบา “ฝานฉางอวี้ ข้าจะแต่งงานกับเจ้าได้เมื่อไหร่?”
เขาหล่อเหลาจริงๆ มีผมเปียกๆ กระจายอยู่บนหน้าผากของเขา ดวงตาหงส์ของเขาแข็งแกร่ง แต่มีนัยยะของการประนีประนอมและความคับข้องใจน้อยอย่างเห็นได้ชัดจนทำให้ผู้คนอยากจูบเขา
ฝานฉางอวี้ทำให้หัวใจของนางอ่อนลง นางยกมือขึ้นและสัมผัสใบหน้าของเขา และพูดอย่างจริงจังมาก “ข้าจะแต่งงานกับเจ้าเมื่อข้าสามารถเก็บ ‘สินเดิม’ ไว้เพียงพอสำหรับตัวเอง”
สินเดิมที่นางต้องการโดยธรรมชาติแล้วไม่ใช่เงิน แต่อย่างที่นางเคยบอกเขาก่อนหน้านี้คือความมั่นใจที่จะเดินไปพร้อมกับเขา
เซี่ยเจิงจ้องที่นาง “เอาเถิด ข้าจะรอเจ้า ข้าจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากเจ้าในชีวิตนี้ และเจ้าจะแต่งงานกับผู้อื่นไม่ได้”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างขบขัน “ตั้งแต่ข้าโตมาก็ชอบเพียงแต่เจ้า ถ้าข้าไม่แต่งงานกับเจ้า แล้วข้าจะแต่งงานกับใคร”
คำพูดเหล่านี้ทำให้เซี่ยเจิงตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง
ฝานฉางอวี้เขินอายเล็กน้อยที่พูดแบบนั้น นางจึงเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วพูดว่า “ป้าจ้าวคงทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว เรากลับกันเถอะ”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็ถามขึ้นมาว่า “แล้วอดีตคู่หมั้นของเจ้าล่ะ?”
มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นตั้งแต่ฝานฉางอวี้ออกจากอำเภอชิงผิง จนนางเกือบจะลืมเรื่องราวเกี่ยวกับซ่งเยี่ยนแล้ว ตอนนี้เมื่อนางได้ยินเซี่ยเจิงพูดถึงเขา นางก็มองดูเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าคิดว่าข้าชอบเขาไหม?”
เซี่ยเจิงบังคับคำพูดเอ่ยออกมา “ครั้งหนึ่ง”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าเขาจะชำระหนี้เก่าอย่างกะทันหัน ทุกคนรู้ว่าในอดีตเขาเคยดูหมิ่นซ่งเยี่ยนอย่างแน่นอน
นางพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”
นางเกาศีรษะและพูดอย่างเขินอาย “จริงๆ แล้ว……ข้าไม่ค่อยคุ้นเคยกับเขาเท่าไหร่ ในอดีตผู้ใหญ่สองฝ่ายล้วนมีปฏิสัมพันธ์กัน เขาเอาแต่ศึกษาตำราปราชญ์ตั้งแต่เด็ก ส่วนข้าเมื่อตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก ข้าติดตามเด็กๆ ทุกคนในตรอกเพื่อเล่นอย่างบ้าคลั่ง เมื่อข้าโตขึ้น ท่านแม่คอยควบคุมข้า ข้าแทบจะไม่ได้พบเขาเลย และถึงแม้ข้าจะพบเขา เราก็ไม่ได้พูดอะไรกัน ว่าเขาค่อนข้างทระนงตนมาโดยตลอดและดูเหมือนจะไม่อยากแต่งงานกับสาวขายเนื้ออย่างข้า ข้ายังเคยบอกเขาเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำว่าให้ยกเลิกการแต่งงานนี้ไปซะ”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็พูดว่า “เจ้าเคยให้ตุ๊กตาดินเหนียวคู่หนึ่งแก่เขา”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าบุคคลนี้มีความทรงจำที่ดียิ่งนัก
นางพูดตะกุกตะกัก “ไม่ ตอนนั้นข้าอายุยังไม่ถึงแปดขวบเลย ข้ามอบตุ๊กตาดินเหนียวคู่หนึ่งให้เขาไม่ใช่เพราะความรักชายหญิง เพียงแต่บิดาของเขาเพิ่งจะจากไป ข้าจึงมอบมันให้เขาเพราะข้าสงสารเขา”
เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร
ฝานฉางอวี้เกาศีรษะของนางแล้วถามว่า “เจ้าไม่เคยให้อะไรกับเด็กผู้หญิงตามมารยาทมาก่อนเลยเหรอ?”
อีกฝ่ายพูดอย่างเย็นชา “ไม่เคย”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์ปัจจุบันอย่างไร ราวกับว่านางเป็นคนมากรักและได้พบกับคนที่นางชื่นชอบ แต่จู่ๆ อีกฝ่ายก็เริ่มสนใจอดีตของนาง
นางถอนหายใจ “ถ้าเจ้ารังเกียจ……”
อีกฝ่ายขัดจังหวะนาง “ข้าไม่รังเกียจ”
ฝานฉางอวี้ “……”
ถ้าพูดเช่นนี้แล้วนางจะพูดอะไรได้อีก?
นางกับคนตรงหน้ามองหน้ากันด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ลดขนตาสีดำที่ยาวและหนาลงแล้วพูดว่า “กลับกันเถอะ”
ร่างที่หันหลังกลับดูสง่างามและโดดเดี่ยวภายใต้แสงจันทร์
เมื่อฝานฉางอวี้ แบกดาบยาวและไล่ตามเขา นางยังคงสับสน นางไม่รู้ว่าทำไมนางถึงกลายเป็นผู้หญิงที่มากรักและไร้หัวใจไปในทันใด
ระหว่างทางฝานฉางอวี้พยายามคุยกับเซี่ยเจิงอีกครั้ง แต่เขาตอบเพียงคำหรือสองคำตามมารยาทเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ยังเห็นว่าเขาไม่ต้องการคุยกับนางอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงหุบปากและไม่พูดอะไรอีกเลยจนถึงบ้าน
ขณะรับประทานอาหาร ป้าจ้าวอาจสังเกตเห็นบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างทั้งสองคน
หลังอาหารเซี่ยอู่และเซี่ยชีรีบไปเก็บจาน เซี่ยเจิงนั่งอยู่ที่ลานบ้านและพูดคุยกับลุงจ้าว ขณะที่ฝานฉางอวี้ไปปูที่นอน
ในบ้านมีเพียงสามห้อง โดยปกติแล้วป้าจ้าวและฉางหนิงจะอยู่ห้องเดียวกัน เซี่ยชีอยู่อีกห้องหนึ่งและอีกห้องสงวนไว้สำหรับฝานฉางอวี้
ทุกครั้งที่ฝานฉางอวี้กลับมา ช่างไม้จ้าวและเซี่ยอู่ก็จะกลับมาด้วย ในเวลานี้ฉางหนิงมักจะนอนกับฝานฉางอวี้ ท่านลุงจ้าวและป้าจ้าวจะใช้ห้องด้วยกัน ในขณะที่เซี่ยอู่จะเบียดเสียดเข้าไปในห้องของเซี่ยชี
ในสถานการณ์เช่นนี้คืนนี้คงมีคนต้องปูผ้านอนบนพื้น
ตอนที่นางถือผ้าห่มและเตรียมกลับห้อง ป้าจ้าวก็ขวางประตูแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉางอวี้ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าหน่อย”
ฝานฉางอวี้คิดว่ามีบางสิ่งที่สำคัญ นางจึงวางผ้าห่มลงชั่วคราว หลังจากที่ป้าจ้าวปิดประตูแล้วนั่งในห้อง นางก็พูดว่า “เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?”
ป้าจ้าวมองดูนางแล้วถอนหายใจ “ฉางอวี้ ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าก็เจริญรุ่งเรืองแล้ว แต่มีคำพูดในหมู่คนว่าภรรยาที่อยู่กับเราตอนตกทุกข์ได้ยากไม่สามารถหย่าได้ เมื่อเจ้ามีช่วงเวลาที่ยากลำบาก เสี่ยวเหยียนเป็นผู้ให้การสนับสนุนเจ้า ต่อมาแม้เขาจะถูกพาไปเป็นทหาร แต่ความรักแบบนี้ก็ไม่มีใครเทียบได้ รูปร่างหน้าตาและร่างกายของเสี่ยวเหยียนเองก็ไม่ได้แย่เช่นกัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ข้ายังคงหวังว่าเจ้าจะมีชีวิตที่ดีและอย่าเป็นเหมือนคนใจร้ายที่หันหลังและปฏิเสธผู้อื่นเมื่อพวกเขาได้ดี”
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถโต้เถียงได้ ดังนั้นนางจึงได้แต่กัดฟันแล้วพูดว่า “ความสัมพันธ์ของพวกเราค่อนข้างดี”
ป้าจ้าวพูดด้วยใบหน้าเสือ “เขายังดีๆ อยู่เมื่อกลับมา แต่ทำไมเขาถึงมีหน้าตาแบบนั้นหลังจากที่เจ้าพาเขาอออกไป? ต้องมีเรื่องยุ่งยากอยู่บ้าง อย่าหลอกป้าเลย พวกเจ้าสองคนข้าเห็นมาตั้งนานแล้ว ข้าจะดูผิดได้อย่างไร?”
นางคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “เสี่ยวอู่อยู่กับเจ้ามาตลอด ถ้าเหยียนเจิ้งกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ป้าจะทำหน้าที่เป็นแม่สื่อหาคู่ให้เสี่ยวอู่เองเป็นอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างรวดเร็ว “ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ท่านป้าโปรดอย่ากังวลไป มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ข้าจะหาโอกาสพูดคุยเรื่องต่างๆ กับเขา”
ป้าจ้าวรู้สึกสงสัย นางดูผ้าห่มที่ฝานฉางอวี้ยัดพวกมันทั้งหมดกลับเข้าไปในตู้ จากนั้นนางก็เปิดประตูตู้แล้วพูดว่า “คืนนี้พวกเจ้าอยู่ในห้องเดียวกันแล้วคุยกัน ข้าจะดูแลหนิงเหนียงเอง”
ฝานฉางอวี้พยายามดิ้นรนอย่างยิ่ง “ผ้าห่มผืนเดียวไม่พอ”
ป้าจ้าวหรี่ตามอง “ทำไมจะไม่พอล่ะ? นี่ก็ฤดูร้อนแล้ว ผืนเดียวก็ห่มสองคนได้ เจ้าจะนำผ้าห่มมามากมายเพื่อไล่คนออกจากเตียงแล้วปูบนพื้นเหรอ?”
เมื่อป้าจ้าวกลับไป ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น
สถานการณ์นี้ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการให้เกิด!
ไม่นานหลังจากนั้นเซี่ยเจิงก็เข้ามาในห้อง ไม่จำเป็นต้องพูดก็รู้ว่าป้าจ้าวชักชวนให้เขาเข้ามา
ฝานฉางอวี้นั่งอยู่บนขอบเตียง โดยหันหน้าเข้าหาเขา นางพูดอย่างหมดอารมณ์ “เจ้าอยากพักผ่อนหรือยัง?”
เซี่ยเจิงถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วนอนข้างในโดยสวมเพียงเสื้อคลุมตัวกลางเท่านั้น
ฝานฉางอวี้เห็นว่าเขาได้สงวนพื้นที่ส่วนใหญ่ไว้สำหรับตัวนางแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมาถึงจุดนี้แล้ว และนางก็เขินอายเกินกว่าจะบอกว่านางจะนอนบนเตียงคนเดียว
นางเป่าตะเกียง เดินไปรอบๆ ในความมืด แล้วนอนลงข้างขอบเตียง โดยเหลือที่ว่างขนาดใหญ่ไว้ตรงกลาง
ไม่มีใครพูดอะไรในคืนที่มืดมิด หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็ถอนหายใจและพูดว่า “เจ้าไม่มีเหตุผลขนาดนี้ได้ยังไง? ตอนที่ข้ามอบตุ๊กตาดินเหนียวให้เขาตอนเด็ก ข้าไม่รู้ว่าคนแซ่ซ่งโตมาแล้วจะนิสัยเช่นนี้ และข้าไม่รู้ว่าในอนาคตจะได้เจอเจ้า เจ้าจะทะเลาะกับข้าเพราะเรื่องในปัจจุบันย่อมได้ แต่ถ้าเจ้าสนใจเรื่องในอดีต เจ้าอยากให้ข้าทำเช่นไร?”
คนที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่ขยับ และเสียงทุ้มดังขึ้นในความมืด “เมื่อข้าอายุสี่ขวบ ข้าสูญเสียบิดามารดาไป”
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็ตระหนักถึงสิ่งที่เขาพูด โดยคิดว่าเขาได้ยินนางพูดว่านางได้มอบตุ๊กตาดินเหนียวให้ซ่งเยี่ยนเพราะเขาสูญเสียบิดาไป และเขาต้องการขอของขวัญจากนาง
นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดกับเขาว่า “ตุ๊กตาดินเหนียวคู่นี้ลุงจ้าวเป็นคนทำให้ข้าเล่น พวกมันเหมือนกับตั๊กแตนฟางที่ฉางหนิงเล่น ข้าจะทำตุ๊กตาดินเหนียวคู่หนึ่งให้เจ้าด้วยมือของข้าเอง ตกลงไหม?”
เมื่อนางถามสามคำสุดท้าย นางก็เอื้อมมือไปจับมือเขาแล้วส่ายเล็กน้อย
รู้สึกเหมือนมีขนนกทิ่มแทงหัวใจของเขาเบาๆ
เขาเงียบไปนานและตอบด้วยคำว่า “ตกลง”
ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจ แต่เขาอิจฉา
ความอิจฉาที่เกิดขึ้นในปีที่เขาไม่ได้พบนาง เขาเติบโตไปข้างหน้าเพียงลำพัง แต่มีเด็กอีกคนหนึ่งที่ได้รับความสงสารจากนางเพราะการสูญเสียบิดา เขามีสิ่งของที่นางมอบให้และสามารถเติบโตไปพร้อมกับนางได้ เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่เขาจะไม่มีวันได้เห็นอีก ทุกสิ่งที่นางมีในอดีต ในวัยเยาว์ เขายังมีส่วนร่วมกับนางด้วยซ้ำ แค่คิดเรื่องนี้ก็มีความอาฆาตพยาบาทที่อธิบายไม่ได้แพร่กระจายอยู่ในใจของเขา
แต่เขาไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับฝานฉางอวี้ เพราะเขากลัวว่าฝานฉางอวี้จะคิดว่าเขาเป็นคนบ้า
หลังจากได้รับคำตอบแล้ว ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่านางได้เกลี้ยกล่อมชายคนนี้อย่างดีแล้วจึงพูดกับเขาว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง”
เมื่อนางกำลังจะถอนมือ เขาก็จับมือนางไว้แน่นแทน ทำให้นางไม่มีโอกาสที่จะถอนมือออกมา
ฝานฉางอวี้มองคนข้างๆ นางด้วยความประหลาดใจ เพียงแต่เห็นว่าเขาหลับตาลง ราวกับว่าเขาหลับไปแล้ว
นางทำอะไรไม่ถูก หัวใจของนางอ่อนลง และนางก็จับมือกับเขาแล้วนอนหงาย
หลังจากที่ลมหายใจของฝานฉางอวี้สงบลง ชายผู้หลับตาก็ลืมตาขึ้น เขาหันศีรษะเล็กน้อย และมองดูนางครู่หนึ่งในความมืดมิด