บทที่ 99
ในบ้านมีกำแพงกั้น ป้าจ้าวจึงนั่งอยู่ใต้ขอบหน้าต่าง นางไม่ได้ยินการทะเลาะวิวาทหรือการเคลื่อนไหวอื่นใดที่มาจากข้างใน และนางก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เมื่อเซี่ยอู่และเซี่ยชีออกไปข้างนอกและเห็นฉากนี้ พวกเขาก็วางเท้ากลับอย่างเงียบๆ และปิดประตู
ช่างไม้จ้าวยืนอยู่ใต้ชายคา หลังจากกระแอมไอสองครั้งเพื่อดึงดูดความสนใจของป้าจ้าว เขาก็เข้าไปในบ้านด้วย
ป้าจ้าวมองกลับไปที่ห้องหลักที่ยังไม่มีเสียง จากนั้นจึงกลับเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ เมื่อนางปิดประตู นางก็จ้องมองไปที่ช่างไม้จ้าวแล้วพูดว่า “เจ้าคิดว่าไปแอบฟังที่ข้างกำแพงดีหรือไม่ ข้าเห็นว่าบางอย่างผิดปกติกับเด็กสองคนนั้นและกลัวว่าพวกเขาจะทะเลาะกัน”
ช่างไม้จ้าวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิง ตอนนี้เขาเพียงพูดว่า “ยัยหนูฉางอวี้เคยถูกพาตัวไปสร้างเขื่อนก่อนหน้านี้ เมื่อข้าพบนาง นางบอกข้าว่านางกับเหยียนเจิ้งหย่าร้างกันแล้ว”
ข่าวนี้ทำให้ป้าจ้าวตกใจ และนางก็เอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว “เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร!”
เนื่องจากความตกใจ นางจึงลืมลดเสียงลง นางรีบมองออกไปอีกครั้ง จากนั้นจึงนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วพูดว่า “เมื่อเหยียนเจิ้งถูกทหารพาตัวไป ฉางอวี้ยังรู้สึกหดหู่ใจเป็นเวลาหลายวันแล้ว และนางยังเตรียมของไว้มากมายทั้งห่อเล็กและห่อใหญ่ให้เขาด้วย ถ้าพวกเขาหย่ากันจริงๆ เมื่อครู่ข้าไปเกลี้ยกล่อมพวกเขา พวกเขาย่อมปฏิเสธที่จะนอนห้องเดียวกัน?”
ช่างไม้จ้าวบอกป้าจ้าวถึงสิ่งที่ฝานฉางอวี้เคยพูดกับเขาก่อนหน้านี้
ป้าจ้าวรู้สึกประหลาดใจในตอนแรกที่ทั้งสองคนแกล้งทำเป็นแต่งงานกัน จากนั้นนางก็คิดอย่างรอบคอบและตระหนักว่าเหยียนเจิ้ง หน้าตาดี อ่านออกเขียนได้จะสามารถตกลงที่จะแต่งงานกับฉางอวี้ได้ง่ายๆ ได้เช่นไร ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอย่างที่ช่างไม้เจ้าพูดจริงๆ
นางนั่งกังวลอยู่ข้างเตียงอยู่พักหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ถึงแม้การแต่งงงานของพวกเราจะไม่ใช่ความประสงค์ของพวกเราเช่นกัน สุดท้ายเราก็รักกันอย่างจริงใจ นับประสาอะไรกับคนสองคนที่หน้าตาดีพอๆ กัน พวกเขาจะเข้ากันไม่ได้และไม่มีความรู้สึกต่อกันได้ยังไง? เจ้าเห็นไหมว่าตอนที่เหยียนเจิ้งได้รับบาดเจ็บมากจนไม่สามารถลุกจากเตียงได้ ฉางอวี้กลัวว่าเขาจะกินยาแล้วขมปาก แม้ว่าตอนนั้นครอบครัวจะยากจน แต่นางยังซื้อลูกอมให้เขาด้วยซ้ำ! ความรู้สึกในการแบ่งปันความสุขและความทุกข์ร่วมกันนี้ไม่สามารถเสแสร้งได้!”
ช่างไม้จ้าวเหลือบมองที่ฉางหนิงที่กำลังฟังอย่างสงบและถอนหายใจ “เอาล่ะ เด็กทั้งสองคงคืนดีกันแล้ว หนิงเหนียงยังอยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย”
ฉางหนิงกระพริบตาโตสีดำของนาง
ป้าจ้าวช่วยนางแกะดอกไม้ไหมออกจากผมที่ตึง และหยิกใบหน้าอ้วนๆ ของนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “หนิงเหนียงของพวกเราก็โชคดีเช่นกัน ตอนนี้พี่สาวของเจ้าปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพ ต่อไปในอนาคตสามีของของหนิงเหนียงไม่สามารถรังแกหนิงเหนียงได้”
ฉางหนิงยิ้มมากจนเห็นฟันขาวเล็กๆ ของนาง หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง นางก็ยกนิ้วโป้งแล้วกล่าวเสริมว่า “พี่เขยเก่งมาก ท่านอาเสี่ยวชีก็เก่งมาก เจ้าเหยี่ยวก็เก่งมากเช่นกัน! ไม่มีใครสามารถรังแกหนิงเหนียงได้เลย!”
ป้าจ้าวรู้สึกขบขันไปกับนาง “เด็กฉลาดคนนี้”
หลังจากพาฉางหนิงเข้านอนแล้ว ป้าจ้าวก็นอนอยู่บนเตียง แต่นางก็นึกเรื่องอื่นได้ขึ้นมา
ตามคำพูดของชายชรา นางเกรงว่าคู่หนุ่มสาวจะยังไม่ได้เข้าหอกัน?
ป้าจ้าวหวังว่าทั้งสองคนจะมีชีวิตที่ดี นางคิดว่าฝานฉางอวี้เมื่ออยู่ในกองทัพคงจะลำบากมากถ้าหากนางตั้งครรภ์ขึ้นมา นางอดไม่ได้ที่จะกังวลทั้งคืนและนอนไม่หลับจึงลุกขึ้นมาหลายครั้ง เพื่อไปที่ประตูถัดไปแล้วแอบฟังความเคลื่อนไหวในห้อง
วันรุ่งขึ้นฝานฉางอวี้ตื่นแต่เช้าและถูกป้าจ้าวดึงไปยังสถานที่อันเงียบสงบ
นางนอนหลับฝันดี แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวงตาของป้าจ้าวซึ่งมีถุงใต้ตาอยู่แล้ว กลายเป็นดวงตาสีดำคล้ำที่น่ากลัว
ฝานฉางอวี้ถามด้วยความสับสน “ท่านป้า เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืนหรือเจ้าคะ?”
ป้าจ้าวมองไปรอบๆ แล้วลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ฉางอวี้ แม่ของเจ้าจากไปเร็ว และเจ้าไม่มีผู้อาวุโส ดังนั้นจึงไม่มีใครสอนเจ้าเกี่ยวกับเรื่องบางอย่าง ป้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนลูกแท้ๆ และไม่มีอะไรอ้อมค้อม ตอนนี้เจ้าอยู่ในกองทัพแล้ว หากเจ้ามีลูก ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่สะดวก เจ้าอยากให้ป้าไปหาท่านหมอเพื่อสั่งน้ำแกงคุมกำเนิดให้เจ้าหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าป้าจ้าวจะกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางส่ายหน้าและพูดว่า “ไม่จำเป็น”
หลังจากได้ยินคำตอบดังกล่าว ป้าจ้าวก็ไม่รู้ว่าจะผ่อนคลายหรือกังวลต่อชีวิตคู่ของหนุ่มสาวดี
ขณะที่นางกำลังดิ้นรนกับความคิดตนเอง ฝานฉางอวี้ก็ไปที่ลานบ้านเพื่อเอาน้ำมาล้างหน้า
แม้จะฤดูร้อนแล้ว น้ำในบ่อในตอนเช้ายังเย็นอยู่นิดหน่อย
เมื่อเห็นนางล้างหน้าด้วยน้ำเย็น ป้าจ้าวก็อดไม่ได้ที่จะบอกว่าความเย็นจะสะสมในร่างกาย จึงให้นางไปที่ห้องครัวเพื่อเอาน้ำร้อนมาล้างหน้า
ฝานฉางอวี้มีสุขภาพที่ดีและไม่ได้คำนึงถึงสิ่งที่นางจ้าวพูด ฉางหนิงก็เอามือของนางจุ่มลงในอ่างราวกับว่านางต้องการล้างหน้าด้วยน้ำเย็น ฝานฉางอวี้ดึงมือฉางหนิงออกไปและไปที่ห้องครัวเพื่อเอาน้ำร้อน
หลังจากล้างหน้าให้ฉางหนิงแล้ว ฝานฉางอวี้ก็หาวและช่วยฉางหนิงมวยผมด้วยตนเอง
ในอดีต นางเป็นเด็กที่สามารถมวยผมแบบใดก็ได้ที่ฝานฉางอวี้ต้องการ คราวนี้นางมองไปที่เงาสะท้อนในอ่างและพึมพำอย่างเสียใจว่า “ข้าอยากให้ท่านอาเสี่ยวชีมวยผม”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองผมที่ถูกมวยไปนึดนึงด้วยความยุ่งเหยิง ก็มีความรู้สึกผิดเล็กน้อยในมโนธรรมของนาง
เมื่อเด็กๆ โตขึ้น พวกเขาจะรู้จักความงามและความอัปลักษณ์ และไม่โดนหลอกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
นางพูดว่า “เอาเถิด เจ้าไปหาท่านอาเสี่ยวชีของเจ้าเถิด”
ฉางหนิงหยิบหวีและเดินข้ามธรณีประตูไปด้วยขาสั้นของนางเพื่อตามหาเซี่ยชี นางค้นหาจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง แต่ไม่พบเซี่ยชี เมื่อนางได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจากห้องหลัก นางก็วิ่งไปและพอเปิดประตูก็ตกใจจนร้อง “โอ้”
ในห้องเซี่ยเจิงสวมเสื้อโดยหันหลังให้กับประตู มีผ้าสีขาวเปื้อนเลือดกระจัดกระจายอยู่ที่เท้าของเขา
เมื่อเขาได้ยินเสียงร้องของฉางหนิง เซี่ยชีก็ตระหนักว่าสถานการณ์ไม่ดี ท่านโหวให้เขามาช่วยใส่ยาที่หลังหลังจากฮูหยินออกไป ตอนนี้คงจะไม่สามารถปิดบังมันไว้ได้แล้ว
แน่นอนว่าแม้ว่าเซี่ยเจิงจะห่อตัวเองด้วยเสื้อผ้าที่ไม่มีซับในได้ทันเวลา แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังคงมาถึงที่ประตูหลังจากได้ยินเสียงร้องของฉางหนิง
เมื่อนางเห็นผ้าสีขาวเปื้อนเลือดบนพื้นเป็นดวงๆ การแสดงออกของฝานฉางอวี้ก็เปลี่ยนไป นางเงยหน้าขึ้นและมองตรงไปที่เซี่ยเจิง “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ?”
เซี่ยเจิงผูกเสื้อของเขาแล้วตอบว่า “บาดเจ็บเล็กน้อย”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วแน่น เมื่อมองดูรอยเลือดเป็นดวงบนผ้าขาวบนพื้น นางก็รู้ว่าบาดแผลบนร่างกายของเขาอาจจะไม่เล็กเลย ไม่น่าแปลกใจเลยที่การต่อสู้กับนางเมื่อคืนนี้ เขามักจะหลีกเลี่ยงการโจมตีหนักๆ และใช้ทักษะอันชาญฉลาด
นางคุกเข่าลง ลูบหลังของฉางหนิงเพื่อปลอบใจนางและพูดกับเซี่ยชี “น้องเสี่ยวชีช่วยพาน้องสาวของข้าออกไปก่อน เพราะเหตุการณ์ในครั้งที่แล้วนางเลยกลัวกลัวเลือดนิดหน่อย”
เซี่ยชีจึงเกลี้ยกล่อมฉางหนิงให้ออกจากห้อง
ฝานฉางอวี้ปิดประตูแล้วหันกลับไป ใบหน้าของนางยังคงไม่แสดงอารมณ์ แค่มองไปที่เซี่ยเจิงแล้วพูดว่า “ขอข้าดูอาการบาดเจ็บที่หลังของเจ้าหน่อย”
คิ้วอันหล่อเหลาของเซี่ยเจิงขมวดเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะถามโดยไม่ทันตั้งตัว “ข้าใส่ยาแล้ว”
ฝานฉางอวี้จ้องมองที่เขาและพูดทีละคำ “ข้าบอกว่าข้าจะดู”
ทั้งสองอยู่ในทางตันชั่วขณะหนึ่ง แต่เซี่ยเจิงยังไม่ขยับ ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อปลดเข็มขัดของเขา
เมื่อเซี่ยเจิงจับมือของนาง นางก็ไม่กล้าขัดขืนแรงเพราะกลัวว่าบาดแผลบนหลังของเขาจะเปิดออก แต่ใบหน้าของนางดูน่าเกลียดมาก
ดวงตาเมล็ดซิ่งของนางเย็นชาและเฉียบคม และน้ำเสียงของนางก็แข็งแกร่งผิดปกติ “จะถอดเสื้อผ้าออกหรือจะออกไปตอนนี้และไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าอีก”
มือของเซี่ยเจิงจับข้อมือของนางโดยไม่ปล่อย ดวงตาที่แคบหรี่ลงครึ่งหนึ่ง และขนตายาวของเขาปัดออกเป็นส่วนโค้งที่งดงาม คางของเขาดูซีดเล็กน้อยท่ามกลางแสงยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง เขายิ้มอย่างเกียจคร้านและถามนาง “ทำไมน้ำเสียงของเจ้าดูเหมือนกำลังบังคับหญิงสาวดีๆ ให้มาเป็นอนุล่ะ?”
ริมฝีปากของฝานฉางอวี้เม้มขึ้น “ข้าแค่บังคับเจ้า”
เซี่ยเจิงมองดูนาง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฝานฉางอวี้ดูแข็งแกร่งมาก ดวงตาเมล็ดซิ่งของนางไม่ได้ใสซื่อและไม่เป็นอันตรายเหมือนปกติอีกต่อไป และการจ้องมองของนางก็เฉียบคมและก้าวร้าว
มันเหมือนกับแมวขี้เกียจจู่ๆ ก็กลายเป็นเสือที่สามารถฉีกเหยื่อออกจากกันได้อย่างง่ายดาย
แววตาของเขาดูราวกับจะติดใจ และมันติดอยู่ในหัวใจของเซี่ยเจิง
ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนลงมา ขนตาของเขาลดลง และเขาต่อต้านความคิดที่จะคว้ากรามของนางมาและจูบนางอย่างลึกซึ้งในขณะนี้ เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาอย่างเชื่อฟังอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และรูม่านตาสีเข้มของเขาก็จางลงในตอนเช้า แสงเหล่านั้นดูสวยงามเป็นพิเศษ และใบหน้าของเขาก็ถูกเคลือบด้วยแสงอันนุ่มนวลอีกด้วย
นิ้วที่ดึงเสื้อออกนั้นยาวและเรียว และมีรอยแผลเป็นเล็กๆ ปรากฏให้เห็นอย่างคลุมเครือ ร่างกายที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมนั้นไม่ชัดเจนและสวยงามเท่าที่ใบหน้าของเขาทำให้ผู้คนรู้สึก แต่มันแข็งแกร่งมาก และแม้กระทั่ง……ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความรู้สึกของการกดขี่
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฝานฉางอวี้เห็นร่างที่ไม่มีเสื้อของเซี่ยเจิง แต่ในอดีตเขานอนบาดเจ็บหรือมันก็ไม่ค่อยชัดมากภายใต้แสงจันทร์ ดังนั้นนางจึงไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนในครั้งนี้
เมื่อนางพบกับดวงตาที่ดุดันของเซี่ยเจิง ความแข็งแกร่งที่นางสร้างขึ้นก็ลดลงอย่างกะทันหัน นางอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก ละสายตาจากเอวสอบของเขา และเดินไปข้างหลังเขา เพื่อดูบาดแผลบนหลังของเขา
เมื่อนางเห็นบาดแผลแนวทแยงยาวระหว่างบาดแผลเก่าที่พันกัน ฝานฉางอวี้ก็พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามว่า “บาดเจ็บได้อย่างไร”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ แต่พูดว่า “มันไม่เจ็บ”
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาด้วยนัยน์ตาสีแดง “ข้าถามเจ้าว่าได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร”
เขายังคงไม่พูดอะไร ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงจ้องที่เขาและคาดเดา “เด็กสารเลวนั่นทำร้ายเจ้าหรือ?”
นางคิดผิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บจากสุยหยวนชิง ดังนั้นในที่สุดเซี่ยเจิงจึงพูดว่า “ข้าทำเอง”
เมื่อเห็นฝานฉางอวี้มองเขาเหมือนคนบ้า เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในขณะนี้ เขาทำได้เพียงขังนางไว้ด้วยดวงตาสีเข้มของเขา “ใช้เลือดเพื่อสังเวยดาบให้เจ้า”
ฝานฉางอวี้สบถด่าเขาจริงๆ “คนบ้า!”
แต่รอยแดงในดวงตาของนางหนักกว่านั้นอีก นางผลักเขาให้นั่งลง หยิบขวดยาที่ยังไม่ได้ใช้บนโต๊ะแล้วใส่ยาให้เขา นางพยายามควบคุมเสียงให้หนักแน่นที่สุดแล้วพูดอย่างเย็นชา “คราวหน้าข้าจะไม่สนเจ้าแล้ว ว่าเจ้าจะเจ็บจนตายหรือไม่! แล้วดาบหักๆ นั่น ข้าก็ไม่ต้องการอีกต่อไป!”
โอสถทองคำนั้นแรงมาก และเมื่อมันถูกโรยลงบนบาดแผล มันก็เจ็บเหมือนเกลือที่สาดลงบนบาดแผล เมื่อฟังคำดุด่าของฝานฉางอวี้ เซี่ยเจิงก็วางมือบนพนักพิงศีรษะของเก้าอี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม
ความคิดอันมืดมิด หวาดระแวง และแปลกประหลาดของเขาไม่ได้ทำให้นางกลัวหรือเกลียดเขา แต่ทำให้นางรู้สึกสงสารเท่านั้น
เขามีรอยแผลเป็นและรอยด่างเหมือนตะไคร่น้ำในตรอกมืด ชื้นและเหนียว แต่ดวงอาทิตย์ของเขาก็ยังเต็มใจที่จะส่องแสงมาที่เขา
ความเศร้าโศกที่ค้างอยู่ในใจของเขาดูเหมือนจะลดลงไปมาก
ฝานฉางอวี้ใส่ยาให้เขาแล้วพันผ้าพันแผลอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเขายังมีใจที่จะยิ้ม นางจึงพูดอย่างไร้มนุษยธรรม “เจ็บจนเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงจับมือของนางที่พันผ้าพันแผลบนหลังของเขา เขายกมือขึ้นแล้วกอดนาง วางคางไว้บนไหล่ของนาง และพูดน้ำเสียงเกียจคร้าน “ข้ารู้สึกมีความสุขเมื่อนึกถึงตุ๊กตาที่เจ้าจะมอบให้ข้า”
ฝานฉางอวี้ผูกปมบนเสื้อของเขาและจ้องมองเขา
จริงๆ แล้ว ฝานฉางอวี้คิดมานานแล้วว่าตุ๊กตาแบบไหนที่นางจะมอบให้เซี่ยเจิง
เดิมทีนางวางแผนที่จะทำตุ๊กตาดินเหนียว แต่เมื่อนางนึกถึงความคาดหวังของเซี่ยเจิง และความจริงที่ว่าตุ๊กตาดินเหนียวนั้นแตกหักง่าย แล้วนางเห็นช่างไม้จ้าวทำงานไม้ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจแกะสลักตึ๊ดตาหุ่นไม้ให้เขา
ช่างไม้จ้าวไม่เพียงเก่งในการทำเครื่องใช้ในครัวเรือนต่างๆ เท่านั้น เขายังสามารถแกะสลักงานแกะสลักบนชั้นวางและตู้ต่างๆ ได้เหมือนจริงอีกด้วย
เพียงแต่ว่าฝานฉางอวี้ไม่มีพื้นฐานด้านช่างไม้และไม่สามารถแกะสลักอะไรได้ในเวลาอันสั้น โชคดีที่นางมีทักษะการใช้มีดมาตลอดทั้งยังและเชี่ยวชาญมาก
ในกองทัพมีวันหยุดเพียงวันเดียว นางกลับมาเมื่อบ่ายวานนี้ และต้องกลับไปที่กองทัพในตอนบ่ายของวันนี้ นางจึงตั้งใจจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเรียนรู้งานแกะสลักไม้กับช่างไม้จ้าวเท่านั้น
เมื่อฝานฉางอวี้กำลังฝึกฝนอยู่ในห้องโดยมีกองวัสดุเหลือใช้ที่ช่างไม้จ้าวทิ้งไว้สำหรับทำเครื่องเรือน เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและมองไปที่กองกระดาษสีขาวบนโต๊ะ ใช้ข้อนิ้วของเขาประสานลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าอยากให้ข้าช่วยคัดลอกหนังสือให้เจ้าไหม?”
ฝานฉางอวี้พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น “ครั้งสุดท้ายที่พ่อบุญธรรมทดสอบข้าเกี่ยวกับจวงจื่อ ข้าจำประโยคผิด พ่อบุญธรรมจึงลงโทษข้าให้คัดลอกบทความนั้นสิบจบ”
เซี่ยเจิงมุนกระดาษสีขาวด้วยปลายนิ้วของเขาและพบว่ามีเพียงด้านบนสุดเท่านั้นที่มีข้อความเขียนอยู่สองสามบรรทัด เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้ “เจ้ายังคัดลอกไม่เสร็จเหรอ?”
ก่อนที่นางจะสบตาเขา ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดอยู่พักหนึ่ง นางก้มศีรษะลงและสับไม้พยายามทำให้เสียงของนางฟังดูหนักแน่นขึ้น “ข้าคัดลอกมันเสร็จแล้ว เพียงแต่พ่อบุญธรรมบอกว่าลายมือของข้าน่าเกลียดและบอกให้ข้าคัดลอกมันอีกสิบจบ ดังนั้นข้าจึงคัดลอกมันได้ช้ามาก”
เซี่ยเจิงยกกระดาษหน้าแรกด้วยมือเดียว มองดูครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ตัวอักษรของเจ้าดูน่าเกลียดนิดหน่อย”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความโกรธ “เจ้าจะช่วยข้าคัดลอกหรือไม่?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ลายมือของข้าแตกต่างจากของเจ้า มันยากกว่าที่จะเขียนด้วยลายมือของเจ้า”
ฝานฉางอวี้เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง เขาไม่สามารถเขียนตัวอักษรที่น่าเกลียดเช่นนี้ได้
มือของนางจับมีดแน่นขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากหายใจเข้าลึกๆ นางก็ยอมรับความจริงและพูดว่า “ช่างเถิด ข้าจะคัดลอกมันเอง แต่งานไม้นี้ข้ายังไม่สามารถแกะสลักมันให้ดีได้ ข้าจะค่อยๆ ฝึกมันช้าๆ เมื่อมีเวลาว่าง”
นางวางไม้และมีดตัดกระดูกลง และยื่นมือออกมาเพื่อคว้ากองกระดาษสีขาวที่อยู่ตรงหน้าเซี่ยเจิง แต่มีนิ้วหลายนิ้วที่มีข้อต่อที่ชัดเจนกดอยู่บนขอบกระดาษ
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันมืดมนของเซี่ยเจิงซึ่งทำให้นางประหลาดใจ
เขาพูดราวกับว่าเขาไม่มีทางเลือก “ช่างเถิด เจ้าไม่สามารถฝึกคัดลายมือนี้ให้ดีภายในหนึ่งหรือสองวัน ดังนั้นข้าจะคัดลอกมันให้เจ้าเอง”
แผนของฝานฉางอวี้ประสบความสำเร็จ นางหรี่ตาลง ยกมุมปากขึ้น และยิ้มเหมือนแมวที่ขโมยปลาสำเร็จ นางหยิบมีดตัดกระดูกขึ้นมาแล้วฝึกแกะสลักบนไม้ต่อไป
พู่กันของเซี่ยเจิงชุ่มไปด้วยหมึกหนา และเขามองไปที่คนที่นั่งขัดสมาธิโดยมุ่งความสนใจไปที่การแกะสลักไม้ แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง และผมของนางดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยแสง และตัวอักษรบนกระดาษที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ช่างแตกต่างจากรูปลักษณ์ของเจ้าของมันอย่างมาก……
เขาดึงมุมริมฝีปากอย่างไม่เต็มใจและจุ่มหมึกเขียนลงบนกระดาษต่อไปโดยเลียนแบบลายมือของนาง มีความนุ่มนวลในดวงตาของเขาที่เขาเองไม่เคยรู้จัก