บทที่ 100
ในช่วงบ่ายฝานฉางอวี้เพิ่งกลับมาที่กองทัพก็ถูกราชครูเถาเรียกตัวไป
นางคิดว่าราชครูเถากำลังตรวจสอบตำราที่ให้นางคัดลอก ดังนั้นนางจึงไปที่นั่นโดยถือกองกระดาษที่เซี่ยเจิงช่วยคัดลอกให้ แต่นางพบว่ามีคนอื่นอยู่ที่นั่นด้วย
อีกฝ่ายดูเหมือนเขาอายุเกือบสี่สิบปี ด้วยใบหน้าที่สง่างามและตรงไปตรงมา เขาไม่ได้สวมชุดเกราะและดูเหมือนขุนนาง
ฝานฉางอวี้ไม่รู้จักเขา ดังนั้นนางจึงเอ่ยกับราชครูเถาว่า “พ่อบุญธรรม”
ชายวัยกลางคนมองดูฝานฉางอวี้ตั้งแต่นางเข้าไปในกระโจม ดวงตาของเขาใจดีและหนักแน่น พร้อมด้วยความโล่งใจและความกังวลเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจมาก แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้าย นางจึงปล่อยให้อีกฝ่ายมองนาง
ราชครูเถาเห็นฝานฉางอวี้จึงพูดว่า “เจ้ามานี่”
ดูเหมือนว่าเขาไม่มีความตั้งใจที่จะแนะนำฝานฉางอวี้ให้กับชายคนนั้น เขาเพียงแต่พูดว่า “นี่คือแม่ทัพในกองทัพ เมื่อได้ยินว่าเจ้าสังหารฉือหู่ เขาก็อยากเห็นทักษะการต่อสู้ของเจ้า”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นแม่ทัพเพราะเขาสวมเสื้อคลุมขงจื๊อแบบบัณฑิต นางรีบประสานมือและทำความเคารพว่า “คารวะท่านแม่ทัพ”
ชายวัยกลางคนคือเฮ่อจิ้งหยวน เขาเห็นเงาของสหายเก่าบนตัวของฝานฉางอวี้ เขามีความรู้สึกผสมปนเปกัน จึงถามว่า “เจ้ารู้วรยุทธ์หรือ?”
ฝานฉางอวี้ตอบว่า “ข้ารู้นิดหน่อย”
แม้ว่าเขาจะคาดเดาอยู่ในใจแล้ว แต่เฮ่อจิ้งหยวนก็ยังถามว่า “ใครเป็นคนสอนวรยุทธ์ให้เจ้า”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เป็นบิดาของข้า”
เฮ่อจิ้งหยวนถามว่า “เจ้าช่วยแนะนำข้าหน่อยได้หรือไม่?”
ฝานฉางอวี้มองไปที่ราชครูเถา
ราชครูเถาลูบเคราของเขาแล้วพูดว่า “แม่ทัพผู้นี้ก็เชี่ยวชาญเรื่องดาบเช่นกัน ให้เขาชี้แนะเจ้าสักสองสามกระบวนท่า”
ฝานฉางอวี้ประสานมือของนางแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ โปรดให้คำชี้แนะแก่ข้า”
พื้นที่ในกระโจมทหารมีขนาดเล็กและไม่สามารถทำตรงนี้ได้
พวกเขาทั้งสองไปนอกกระโจม แต่ละคนถือดาบด้ามยาว
ฝานฉางอวี้เป็นผู้นำในการโจมตี และลมดาบนั้นรวดเร็วและหนักแน่น เฮ่อจิ้งหยวนเพียงแต่ป้องกันแทนที่จะโจมตีในตอนแรก และต่อสู้และล่าถอยเพื่อให้เห็นการเคลื่อนไหวของฝานฉางอวี้อย่างชัดเจน
เมื่อเขากำลังจะล่าถอยไปที่กระโจมทหาร จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนจากการป้องกันเป็นการรุก โดยใช้ท่าเดียวกับที่ฝานฉางอวี้เคยใช้ก่อนหน้านี้
เมื่อเปรียบเทียบกับการแสวงหาความดุร้ายอย่างไร้เหตุผลของฝานฉางอวี้ ทักษะดาบของเขามีความเสถียรมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด เขาสามารถรุกคืบและโจมตี ถอยกลับและป้องกันได้ และมีความผ่อนคลายในระดับหนึ่ง
เมื่อฝานฉางอวี้ต้องการเปลี่ยนการโจมตีของนาง ฝ่ายตรงข้ามก็จับช่องโหว่การป้องกันและชี้ดาบไปที่คอของนางโดยตรง
ฝานฉางอวี้ไม่มีเวลายื่นดาบออกไป และทันใดนั้นนางก็ต้องตกใจ แม้ว่าในทางปฏิบัตินางจะขาดประสบการณ์ และนางก็อยู่แต่ในบ้าน สิ่งเดียวที่นางมีความสุขคือได้ฝึกฝนทักษะการใช้มีดที่บิดาของนางสอน นางคุ้นเคยกับมันมากในทุกกระบวนท่า
แต่คราวนี้เมื่อนางประมือกับแม่ทัพท่านนี้ นางมีภาพลวงตาว่าเขาก็คุ้นเคยกับเคล็ดลับการใช้ดาบชุดนี้มากกว่านาง และบางทีอาจรู้วิธีใช้ด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นนางตกตะลึง เฮ่อจิ้งหยวนก็วางดาบลงแล้วถามนางว่า “เจ้ารู้ไหมว่าช่องโหว่ในการเคลื่อนไหวของเจ้าตอนนี้อยู่ที่ไหน?”
ฝานฉางอวี้ประสานมือของนางด้วยความเคารพและพูดว่า “ท่านแม่ทัพโปรดชี้แนะ”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “ด้วยวิธีการใช้ดาบชุดนี้ ข้าคิดว่าเจ้าฝึกฝนแต่ละกระบวนท่ามานานเกินไป ดังนั้นดาบจึงแข็งเกินไป เจ้าต้องทำกระบวนท่านี้ให้เสร็จสิ้นก่อนที่จะใช้กระบวนท่าถัดไป อย่างไรก็ตามสนามรบเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว หากการโจมตีครั้งหนึ่งไม่สำเร็จ การโจมตีอีกครั้งจะหยุดชะงักลงได้หากมีคนทำลายการเคลื่อนไหวและใช้ประโยชน์จากมัน”
คำพูดเหล่านี้ชี้ให้เห็นข้อบกพร่องของทักษะดาบของฝานฉางอวี้ เมื่อนางใช้มีดเขียง นางยังสามารถสังหารคู่ต่อสู้เพราะความประหลาดใจได้
ด้วยการใช้ดาบด้ามยาว นางจะเอาชนะคนที่มีทักษะการต่อสู้ไม่ดีเท่านางอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม นางจะถูกจำกัดอย่างมากต่อคนอย่างเฮ่อจิ้งหยวนและเซี่ยเจิงที่เชี่ยวชาญอาวุธทุกประเภท
ความเคารพของฝานฉางอวี้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และนางกล่าวอย่างขอบคุณ “ขอบคุณ ท่านแม่ทัพ!”
เมื่อเห็นว่านางเข้าใจ ดวงตาของเฮ่อจิ้งหยวนไม่เพียงแต่ซับซ้อนเท่านั้น แต่ยังโล่งใจเล็กน้อยด้วย เขากล่าวว่า “ให้ข้าแสดงให้เจ้าดูอีกสองสามกระบวนท่า”
ทั้งสองคงแลกเปลี่ยนฝีมือกันในพื้นที่โล่งนอกกระโจมทหาร ทุกครั้งที่ฝานฉางอวี้เคลื่อนไหว เฮ่อจิ้งหยวนจะชี้ให้เห็นถึงข้อบกพร่องและบอกนางว่าจะชนะด้วยการเคลื่อนไหวนี้ได้อย่างไร
จนกระทั่งทหารที่ดูเหมือนเป็นองครักษ์ส่วนตัวเข้ามา เฮ่อจิ้งหยวนจึงหยุดมือและบอกให้ฝานฉางอวี้กลับไปทำความเข้าใจสิ่งที่เขาได้แนะนำไปในวันนี้
หลังจากที่ฝานฉางอวี้กล่าวคำอำลากับราชครูเถา นางก็กลับมาพร้อมกับสมองที่เต็มไปด้วยทักษะดาบ
เมื่ราชครูเถาเห็นฝานฉางอวี้เดินจากไป เฮ่อจิ้งหยวนยังคงมองไปยังทิศทางที่นางเดินจากไป และพูดว่า “ข้ารู้สึกมาโดยตลอดว่าเด็กคนนั้นจริงใจ มีความพยายามและความเข้มแข็ง ไม่ว่านางจะอยู่ที่ไหนนางก็รักษาความมีน้ำใจของนางไว้เสมอ ต่อมาเมื่อข้าได้ยินเจ้าบอกว่านางเป็นลูกหลานของตาเฒ่านั่น ข้าจึงรู้ว่าสติปัญญาและความโง่เขลาของนางนั้นเหมือนกับท่านตาของนางไม่มีผิด”
เฮ่อจิ้งหยวนโค้งคำนับอย่างเคร่งขรึมต่อราชครูเถา “สหายเก่าได้ทิ้งเด็กกำพร้าทั้งสองไว้ ดังนั้นจิ้งหยวนขอมอบความไว้วางใจให้ท่านราชครูเถาไว้ ณ ที่นี้”
ราชครูเถาถอนหายใจ “สำหรับหนุ่มสาวสองคนนั้นไม่ว่าจะฝ่ามือหรือหลังมือก็เป็นเนื้อเหมือนกัน[1] แต่อดีตได้ผ่านไปแล้ว เมื่อเรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้น เด็กหญิงทั้งสองคนยังไม่เกิด แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับพวกนาง? อย่างไรก็ตามข้าจะดูแลพวกนางอย่างดี”
เฮ่อจิ้งหยวนโค้งคำนับอีกครั้ง
ราชครูเถากล่าวว่า “สำหรับจิ่วเหิง เราอย่างเพิ่งบอกเขาจะดีกว่า”
เฮ่อจิ้งหยวนพูดอย่างเป็นกังวล “ข้าแค่กลัวว่ากระดาษจะห่อไฟไม่มิด”
ราชครูเถาตบไหล่เขา “จิ้งหยวนหนอจิ้งหยวน เจ้ายังไม่รู้จักมหาอัครเสนาบดีของเจ้าดีพอ เจ้าคิดว่าเขาใช้เวลานานกว่าสิบปีกว่าจะพบว่าบุตรสาวและบุตรเขยของเมิ่งซูหย่วนซ่อนตัวอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเจ้าในอำเภอชิงผิงหรือ?”
เฮ่อจิ้งหยวนตกตะลึง
ราชครูเถาไพล่มือไว้ข้างหลังและมองดูช่องว่างของภูเขาและท้องฟ้าอันห่างไกลแล้วพูดว่า “สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นอาจไม่เป็นอย่างที่เจ้าคิด เจ้าและข้าต่างก็รู้ว่าเมิ่งซูหย่วนเป็นเช่นไร เขาไม่มีทางทำแบบนั้นได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เมืองจิ่นโจวถูกทำลาย เขาก็ฆ่าตัวตายในกระโจมของเขา และแม่ทัพคนสำคัญที่อยู่รอบตัวเขาก็ถูกสังหารและบาดเจ็บในการรบครั้งต่อไป ไม่มีทางรู้ความจริงของปีนั้นได้ แต่ถ้ามีคนบอกว่าเว่ยเหยียนเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้ และลูกหลานของเมิ่งซูหย่วนยังคงมีหลักฐานว่าเขาถูกใส่ร้ายอยู่ในมือ ด้วยนิสัยของเว่ยเหยียนเขาสามารถฆ่าคนนับพันคนโดยไม่ได้ตั้งใจ ดีกว่าปล่อยให้คนคนหนึ่งไป และเขาจะปล่อยให้พวกเขาหนีไปชายแดน และซ่อนตัวมานานกว่าสิบปีเหรอ?”
เฮ่อจิ้งหยวนยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “ตอนนั้นเมื่อสหายฉีหลิน มาหาข้าพร้อมกับบุตรสาวคนเดียวของแม่ทัพเมิ่ง เขาบอกข้าว่าคำสั่งของท่านมหาอัครเสนาบดีที่สั่งเขาคือการสังหารบุตรสาวคนเดียวของแม่ทัพเมิ่ง แต่เขาทำไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงแกล้งทำเป็นว่าเขาและบุตรสาวคนเดียวของแม่ทัพเมิ่งตกหน้าผาเสียชีวิต อย่างที่ท่านราชครูกล่าว ถ้าท่านมหาอัครเสนาบดีตั้งใจที่จะปล่อยให้พวกเขามีชีวิตรอดตั้งแต่แรก ทำไมเขาถึงสั่งให้ข้าสังหารสหายเก่าภายหลัง และยังส่งทหารหน่วยกล้าตายไปยังตระกูลฝานหลายครั้งเพื่อค้นหาสิ่งนั้น”
หากมีแม่ทัพทหารมากประสบการณ์อยู่ที่นี่ด้วย พวกเขาจะรู้ว่า “ฉีหลิน” ที่เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวถึงคือเว่ยฉีหลิน แม่ทัพแห่งตระกูลเว่ย
เว่ยฉีหลินเดิมทีไม่ได้แซ่เว่ย และเขาไม่มีชื่อ เขาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ที่ตระกูลเว่ยซื้อและฝึกฝนให้เป็นทหารหน่วยกล้าตาย เนื่องจากความแข็งแกร่งและพรสวรรค์โดยธรรมชาติของเขาด้านศิลปะการต่อสู้ เขาจึงได้รับการฝึกฝนจากหัวหน้าตระกูลเว่ย
เดิมทีเว่ยเหยียนไม่มีอำนาจทางการทหารเลย แต่เป็นเพราะเฮ่อจิ้งหยวนและเว่ยฉีหลินออกปฏิบัติการทางทหารซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสนามรบ จึงทำให้พวกเขาได้รับเกียรติอย่างค่อยเป็นค่อยไป
ต่อมาน้องสาวของเว่ยเหยียนได้แต่งงานกับเซี่ยหลินซาน และตระกูลเว่ยและตระกูลเซี่ยก็สนิทกันมากขึ้น เมื่อเว่ยฉีหลินไปทำงานภายใต้คำสั่งของเซี่ยหลินซาน และได้รับการชื่นชมจากเมิ่งซูหยวน แม่ทัพทหารของเซี่ยหลินซาน เนื่องจากแม่ทัพเมิ่งมีบุตรสาวเพียงคนเดียว เขาจึงแต่งเข้าตระกูลเมิ่ง
เว่ยฉีหลินผู้นี้คือฝานเอ้อร์หนิวในเวลาต่อมา
สิ่งที่เฮ่อจิ้งหยวนกลัวมาโดยตลอดก็คือ เว่ยฉีหลินเองที่ใช้ตัวเองเป็นดาบและเป็นแรงผลักดันเบื้องหลังความล่าช้าของแม่ทัพเมิ่งในการขนส่งเสบียงอาหาร
อย่างไรก็ตามเว่ยฉีหลินเล่าให้เขาฟังเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในจิ่นโจวในตอนนั้น ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ยกเว้นช่วงเวลาที่เว่ยฉีหลินมาหาเขาเพื่อขอร้องเขา ทั้งสองไม่ได้พบกันอีกเลยเพียงเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เว่ยเหยียนค้นพบเบาะแส
เขาถอนหายใจลึก “ถ้าข้าเปิดของนั้นตอนที่เขามอบให้ข้า ตอนนี้ข้าก็คงไม่ต้องสงสัยขนาดนี้”
แต่ถ้าเขาได้เห็นมันในเวลานั้น เว้นแต่เขาจะทรยศต่อเว่ยเหยียน เขาจะไม่สามารถช่วยฝานฉางอวี้สองพี่น้องได้
ราชครูเถากล่าวด้วยความโล่งใจ “ทุกอย่างยังไม่คลี่คลาย เรามาดูกันใหม่ดีกว่า ข้าลงมาจากภูเขาเพราะข้ากังวลว่าจะมีใครบางคนใช้ประโยชน์จากการต่อสู้ในจิ่นโจวและใช้จิ่วเหิงเป็นดาบ การตายของหลินซานเป็นอุปสรรคในใจที่เด็กนั่นไม่สามารถเอาชนะได้ ข้ากลัวว่าเขาจะตกหลุมพรางของผู้อื่น”
เฮ่อจิ้งหยวนแม้ว่าเขาเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันอย่างถ่องแท้ แต่เขายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย เขากล่าวว่า “ผู้แซ่โม่โง่เขลา เมื่อมีข้อสงสัยเกี่ยวกับสงครามที่จิ่นโจวแพร่กระจายในหมู่ประชาชน เป้าหมายของการโจมตีก็ตกอยู่ที่ท่านอัครมหาเสนาบดีโดยตรง ท่านราชครูหมายความว่าอย่างไร มีใครพยายามหลอกล่อท่านโหวให้สู้กับท่านอัครมหาเสนาบดีหรือ?”
ราชครูเถากล่าวว่า “ข้ากับเว่ยเหยียนไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ทั้งราษฎรและราชสำนักต่างตำหนิเขา บางทีหลังจากนั่งอยู่ในตำแหน่งนั้นเป็นเวลานานเขาก็อาจเสียสติไปแล้ว แต่อย่างที่เจ้าพูดอนาคตกว่าสิบปีของเขาอาจกล่าวได้ว่าอุทิศให้กับต้าอินไปหมดแล้ว ในตอนนั้นเมื่อเขาขอให้ข้ารับจิ่วเหิงเป็นศิษย์ เขายังขอให้อาจารย์ของสำนักศึกษาหนานซานด้วย ภายใต้ร่มธงของเซี่ยหลินซานเขาพยายามชักชวนข้า แต่เขากังวลว่าข้าจะไม่รับจิ่วเหิงเป็นศิษย์ เพราะข้าไม่สามารถจัดการกับเขาได้”
ราชครูเถาศึกษาที่สำนักศึกษาหนานซาน
เฮ่อจิ้งหยวนไม่ได้คาดคิดว่าเว่ยเหยียนจะวางแผนสำหรับเซี่ยเจิงจนถึงจุดนี้ ในอดีตเขาเคยถูกมองว่าเป็นคนสนิทของเว่ยเหยียน และเคยเห็นเว่ยเหยียนและเซี่ยเจิงเข้ากันได้หลายครั้ง เว่ยเหยียนใจดีกับหลานชายของเขามาโดยตลอด
แม้ว่าเซี่ยเจิงจะประสบความสำเร็จอย่างมากในการรบและได้รับการยกย่อง แต่ก่อนอื่นเขาจะตำหนิเขาสักสองสามคำ จากนั้นจึงสรรเสริญเขาสักสองสามคำโดยไม่มีความเจ็บปวดใดๆ
ทุกคนในจวนรู้ดีว่าเว่ยเหยียนไม่ชอบหลานชายของเขาเซี่ยเจิง แต่เขาแอบขอให้ราชครูเถาสอนเขาในนามของเซี่ยเจิงอย่างไม่เห็นแก่ตัว ในฐานะบุตรชายแท้ๆ ของเว่ยเหยียน เว่ยซวนอาจยังไม่ได้รับการเอาใจใส่เช่นนี้
ชั่วขณะหนึ่ง เฮ่อจิ้งหยวนเริ่มสับสนมากขึ้น
เขากล่าวว่า “เป็นความจริงหรือที่ท่านอัครมหาเสนาบดีต้องการสังหารท่านโหวในสนามรบที่ฉงโจว”
ราชครูเถาหรี่ตาลง และดวงตาของเขาก็ไม่อาจหยุดยั้งได้ เขากล่าวว่า “คดีของจิ่นโจวในตอนนั้นต้องเกี่ยวข้องกับเว่ยเหยียน เพียงแต่ว่าอาจมีความลับที่ซ่อนอยู่บางอย่างที่ทำให้เขาตามอำเภอใจมาก ข้าจะไปที่เมืองหลวงเพื่อพบเขาเป็นการส่วนตัว และอย่าเพิ่งบอกจิ่วเหิงเกี่ยวกับตระกูลเมิ่ง จนกว่าข้าจะกลับมา”
เขาหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “ตระกูลหลี่ได้พบหลักฐานบางอย่างมากมาย และข้าเกรงว่าจะมีการดำเนินการบางอย่าง บุตรสาวของข้าเกือบจะพร้อมแล้ว ให้นางไปที่สนามรบเพื่อฝึกฝนให้มากขึ้น หากตระกูลหลี่ทำให้สถานการณ์ยุ่งเหยิง แจ้งข่าวให้เด็กตัวเหม็นนั่นจัดการ นางมีคนของเขาอยู่ข้างกาย ไม่ต้องกังวลเรื่องของนาง”
เฮ่อจิ้งหยวนรู้สึกว่าความคิดที่พันกันของเขาถูกจัดการในที่สุด และเขาก็ตอบรับอย่างรวดเร็ว
เมืองหลวง
หลังจากประชุมราชสำนักในช่วงเช้า ขุนนางและทหารเดินออกจากตำหนักจินหลวนทีละคน ขุนนางที่นำโดยเว่ยเหยียนและราชครูหลี่ รวมตัวกันและแยกไปอีกด้านหนึ่ง
เมื่อเว่ยเหยียนเดินลงบันไดหินอ่อนสีขาว เขาก็พบกับราชครูหลี่ที่กำลังลงมาจากปลายอีกด้านของบันไดหินอ่อนสีขาวที่ถูกรูปปั้นมังกรขวางไว้
พวกเขาทั้งสองเป็นสุนัขจิ้งจอกเฒ่าที่ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการมาหลายปี เมื่อพวกเขาพบกัน คนหนึ่งแข็งแกร่งและสง่างาม ในขณะที่อีกคนเป็นคนสบายๆ และใจดี
หลังจากมองหน้ากันครู่หนึ่งราชครูหลี่ก็เป็นผู้นำและโค้งคำนับมือให้เว่ยเหยียน “อัครมหาเสนาบดีเว่ย”
เขามีรูปร่างผอมเพรียว มีเคราและผมสีขาว เขาดูแก่กว่าเว่ยเหยียนมาก อย่างไรก็ตาม เขาไม่สบายๆ เหมือนราชครูเถา ดังนั้นแม้ว่าเขาจะดูเข้าถึงได้ แต่ก็ยากที่จะเข้าใกล้เขาได้จริงๆ
เว่ยเหยียนเพียงแต่ประสานมือขึ้นแล้วตอบว่า “ราชครูหลี่”
เขาหลบเลี่ยงอำนาจของฮ่องเต้มานานกว่าสิบปีแล้ว และความสง่างามของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าองค์ฮ่องเต้
ราชครูหลี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “สถานการณ์รบในซีเป่ยตอนนี้อู่อันโหวและแม่ทัพเฮ่อกำลังแยกกำลังกันล้อมรอบพวกกบฏและควบคุมพวกเขา ตอนนี้พวกเขาไม่มีอำนาจที่จะต่อสู้กลับแล้ว ฝ่าบาททรงเกษมสำราญ ข้าคิดว่าพวกเขาคงจะเดินทางกลับเมืองหลวงทันทีที่มีข่าวดี ผู้แซ่หลี่ขอแสดงความยินดีกับท่านอัครมหาเสนาบดีล่วงหน้า”
สีหน้าของเว่ยเหยียนไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ เขาแค่พูดว่า “เรื่องสำคัญของแว่นแคว้น ทุกคนล้วนยินดี”
การเผชิญหน้าระหว่างทั้งสองได้สิ้นสุดลงแล้ว
ไม่ว่าสถานการณ์ในราชสำนักจะเป็นอย่างไร และผู้คนทั่วหล้าล้วนตำหนิเว่ยเหยียนมากเพียงใด แต่เขาคือบุคคลอันดับหนึ่งในราชสำนักของต้าอิน เขาเดินผ่านราชครูหลี่ไปโดยตรง เสื้อคลุมทางการสีแดงเข้มของเขาเต็มไปด้วยลม และเขาเดินอย่างใจเย็นไปยังส่วนถัดไปของหินอ่อนสีขาว ไม่มีใครกล้าพูดอะไรบนขั้นบันไดหิน
จนกระทั่งเว่ยเหยียนไปไกล ขุนนางที่ที่อยู่ด้านหลังราชครูหลี่ ก็กล้าพูดด้วยความโกรธ “เว่ยเหยียนนั้นโอหังเกินไปแล้ว! ราชวงศ์ต้าอินยังคงแซ่ฉี!”
ราชครูหลี่เหลือบมองผู้พูดเบาๆ “รักษาความชอบธรรม อย่าพูดไร้สาระ!”
เสียงของเขาไม่ดังและไม่ได้โกรธด้วยซ้ำ แต่เขาตกใจมาก จนขุนนางคนนั้นโค้งคำนับแล้วพูดว่า “ข้าน้อยผิดไปแล้ว……”
ราชครูหลี่ไม่ได้พูดอะไรอีก และเดินออกไปพร้อมกับขุนนางคนอื่นๆ ที่อยู่รอบตัวเขา ขุนนางคนนั้นจ้องมองอย่างหวาดกลัวที่ตำหนักจินหลวนที่อยู่ข้างหลังเขา และยกแขนเสื้อขึ้นเพื่อเช็ดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผากของเขา
ตระกูลหลี่สามชั่วอายุคนได้เข้าสู่ราชสำนักและมีตำแหน่งอย่างเป็นทางการแล้ว ยกเว้นราชครูหลี่ที่เป็นผู้นำในการต่อสู้กับเว่ยเหยียน และหลี่ฮวายอันซึ่งไปซีเป่ย ราชครูหลี่ยังมีบุตรชายหลายคนที่ทำงานในราชสำนักด้วย แต่ในปัจจุบันคนเดียวที่ยังคงอยู่ในเมืองหลวงคือบุตรชายคนโตของเขา ซึ่งเป็นบิดาของหลี่ฮวายอันด้วย
หลังจากที่ราชครูหลี่และบุตรชายของเขาขึ้นรถม้ากลับบ้าน บุตรชายคนโตของเขาหลี่หย่วนถิงกล่าวว่า “ท่านพ่อ อู่อันโหวไม่ได้โจมตีฉงโจว แต่ไปปิดล้อมเมืองคังแทน เขาคงเห็นว่าเราต้องการยึดเอาความชอบทางการทหารของฉงโจวจึงจงใจหลีกเลี่ยง แต่เช้าวันนี้ที่ราชสำนัก ฝ่าบาทยังคงชื่นชมอู่อันโหว และจากคำพูดของพระองค์ยังดูเหมือนว่าทรงต้องการให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ เว่ยเหยียนยังไม่ล้ม แต่ฝ่าบาทกลับเริ่มกลัวตระกูลหลี่ของเราแล้ว”
ราชครูหลี่หลับตาแล้วถามว่า “สถานการณ์ทางด้านฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง”
หลี่หย่วนถิงพูดด้วยความยากลำบาก “ฮองเฮา..ยังไม่ทรงพระครรภ์”
ราชครูหลี่ยังเป็นอาจารย์ของโอรสสวรรค์ ในตอนนั้นเพื่อสนับสนุนตระกูลหลี่ ต่อต้านเว่ยเหยียน พระองค์จึงทรงแต่งตั้งบุตรสาวของตระกูลหลี่ซึ่งมีอายุน้อยกว่าสิบสามปีเป็นฮองเฮาของเขา
แต่เมื่อหลายปีผ่านไป ฮองเฮาก็ยังไม่ทรงพระครรภ์เลย
ราชครูหลี่ถามว่า “หมอหลวงว่าอย่างไรบ้าง?”
หลี่หย่วนถิง กล่าวว่า “หมอหลวงไม่สามารถบอกได้ว่าโรคนี้คืออะไร”
ราชครูหลี่ลืมตาขึ้นและพูดอะไรบางอย่างที่ไม่ชัดเจน “ฝ่าบาททรงเติบใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ”
หลี่หย่วนถิงถามอย่างสับสน “ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไร?”
ราชครูหลี่มองไปที่บุตรชายคนโตของเขาแล้วถามว่า “เจ้าจำได้ไหมว่าเว่ยเหยียนเลือกฮ่องเต้ซึ่งไม่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลฝ่ายมารดามาสืบทอดบัลลังก์ท่ามกลางองค์ชายทั้งหมดได้อย่างไร?”
หลังจากหลี่หย่วนถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาก็แสดงความประหลาดใจ “ฝ่าบาททรงจงใจป้องกันไม่ให้ฮองเฮาทรงพระครรภ์หรือ?”
เว่ยเหยียนเลือกฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมาสืบทอดบัลลังก์ เพราะเขาไม่มีญาติ หากฮ่องเต้น้อยต้องการจะครองบัลลังก์ เขาจะต้องฟังเว่ยเหยียนในทุกสิ่ง
ด้วยวิธีนี้เว่ยเหยียนจึงได้ยึดอำนาจของฮ่องเต้
เพื่อขอความคุ้มครอง ฮ่องเต้น้อยได้แสร้งทำเป็นเด็กดีต่อหน้าราชครูหลี่มานานกว่าสิบปี แต่ตอนนี้เขาค่อยๆ แผยเขี้ยวเล็บของเขาออกมา
ด้วยการสนับสนุนมาหลายปี ตระกูลหลี่จึงได้รับความนิยมอย่างมากในราชสำนัก ฮ่องเต้จึงกลัวที่จะเขาจะโค่นล้มพรรคพวกสกุลเว่ยและไม่มีใครคานอำนาจในราชสำนัก
ท้ายที่สุดแล้วอำนาจในมือของเขาก็ยังไม่คืนกลับมา หากหลี่ฮองเฮาทรงครรภ์ และหากเขามีความคิดที่จะกำจัดตระกูลหลี่ในอนาคต ตระกูลหลี่อาจทำแบบเดียวกับตระกูลเว่ยในตอนนั้น และสนับสนุนองค์ชายน้อยขึ้นครองราชย์
ราชครูหลี่ไม่ตอบ ดังนั้นหมายความว่าเขายอมรับคำพูดของบุตรชายคนโต
หลี่หย่วนถิงแสดงสีหน้าโกรธเคือง “ไม่น่าแปลกใจที่ฝ่าบาทต้องการให้อู่อันโหวแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ เขาต้องการใช้อู่อันโหวเพื่อควบคุมตระกูลหลี่ของเราหลังจากการล่มสลายของเว่ยเหยียน! ตอนนี้เว่ยเหยียนยังคงควบคุมราชสำนักอยู่ ฝ่าบาททรงรอคอยตระกูลหลี่ของเรามาถึงจุดนี้แล้ว และหากเว่ยเหยียนถูกกำจัดแล้ว ตระกูลหลี่จะยังตั้งหลักได้อยู่อีกหรือ?”
ราชครูเถากล่าวว่า “ช่างเถิด จิตใจของโอรสสวรรค์เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้มาตั้งแต่สมัยโบราณ”
หลี่หย่วนถิงพูดอย่างวิตกกังวล “ท่านพ่อ ท่านต้องคิดอะไรบางอย่าง วันนี้ฝ่าบาททรงปฏิบัติต่อเว่ยหยานอย่างไร ข้าเกรงว่าพรุ่งนี้จะเป็นคราวของตระกูลหลี่ของเรา”
ราชครูหลี่พูดอย่างสบายๆ “บนโลกนี้ ยังมีคนอื่นที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่จะสืบทอดบัลลังก์?”
หลี่หย่วนถิงตกใจ “ท่านหมายถึง……พระนัดดาเหรอ?”
ราชครูหลี่หยุดพูดและถามว่า “ฮวายอันพบอะไรในจี้โจวบ้างไหม?”
หลี่หย่วนถิงตระหนักว่าบทสนทนาที่เขาเพิ่งพูดกับราชครูหลี่หมายถึงอะไร และเหงื่อเย็นก็ไหลออกมาบนหลังของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ และเขาตอบว่า “เว่ยเหยียนสามารถนั่งในตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีมาได้อย่างมั่นคงมาหลายปีแล้ว เขามีคนที่มีประโยชน์ไม่กี่คนภายใต้คำสั่งของเขา เฮ่อจิ้งหยวนอยู่ในจี้โจวมานานกว่าสิบปี แต่เขาก็ไม่ได้ทุจริตเลย หลังจากการสอบสวนหลายเดือน ฮวายอันก็พบเพียงคนขายเนื้อที่เว่ยเหยียนส่งทหารหน่วยกล้าตายจำนวนมากมาสังหารและคดีนี้น่าสงสัย”
ราชครูหลี่เปลือกตากระตุกแล้วถามว่า “ทหารหน่วยกล้าตายเหล่านั้นลอบสังหารอู่อันโหวไม่ใช่หรือ?”
หลี่หย่วนถิงกล่าวว่า “ฮวายอันพบบันทึกการเดินทัพของจี้โจว เมื่อเว่ยเหยียนส่งหน่วยกล้าตายไป เฮ่อจิ้งหยวนก็ส่งทหารไปช่วยด้วย ดูเหมือนว่าคนหนึ่งต้องการฆ่าและอีกคนต้องการช่วยชีวิต หลังจากนั้นการเก็บเสบียงอาหารของเว่ยซวนก็ก่อให้เกิดปัญหาทางซีเป่ย เฮ่อจิ้งหยวนได้ส่งคนไปส่งของบางอย่างไปให้เว่ยหยวนซึ่งอยู่ห่างออกไปแปดร้อยลี้ และหลังจากนั้นเว่ยเหยียนก็ไม่แม้แต่จะตำหนิเขา”
เขาเหลือบมองดูสีหน้าของบิดาของเขาแล้วพูดต่อ “คนขายเนื้อและภรรยาของเขาถูกบันทึกไว้ในแฟ้มคดีว่าเสียชีวิตด้วยน้ำมือของโจร แต่ต่อมาฮวายอันได้สอบปากคำพวกโจรที่ถูกจับเป็น และพวกโจรก็ตอบเป็นเอกฉันท์ว่าไม่ได้สังหารครอบครัวของคนขายเนื้อ ฮวายอันเจาะลึกเข้าไปในแฟ้มคดีของคนขายเนื้อและพบว่าเขากลับมาที่อำเภอชิงผิงเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วและได้พาหญิงที่ไม่ทราบที่มากลับมา ก่อนจะมาเปิดร้านขายเนื้อเขาเคยเป็นผู้คุ้มกันมาก่อน”
ราชครูหลี่กล่าวว่า “เมื่อมองดูทั่วทั้งจี้โจว มีเพียงเฮ่อจิ้งหยวนเท่านั้นที่มีสิทธิ์ปลอมแปลงเอกสารทะเบียนบ้านและเอกสารอื่นๆ”
เขามองไปที่บุตรชายคนโต “เจ้าหมายถึงว่า เฮ่อจิ้งหยวนซ่อนอะไรไว้เกี่ยวกับคนขายเนื้อนั้น และเขาปกป้องคนขายเนื้อและครอบครัวของเขาด้วย”
หลี่หย่วนถิงพยักหน้า “ถูกต้อง”
ราชครูหลี่ไม่ได้พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง
สิบเจ็ดปีที่แล้ว ตัวเลขนี้อ่อนไหวเกินไป
สิบเจ็ดปีที่แล้ว เกิดเรื่องราวขึ้นมากแค่ไหน?
แม่ทัพเมิ่งซูหย่วนของเซี่ยหลินซานเพิกเฉยต่อคำสั่งทางทหารและไปช่วยเหลือผู้คนที่ติดอยู่ในเมืองชายแดนจำนวนหนึ่งแสนคนระหว่างทางไปส่งเสบียงอาหาร ส่งผลให้การต่อรบล่าช้า ทำให้องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและเซี่ยหลินซานเสียชีวิตในสนามรบจิ่นโจว เขาฆ่าตัวตายและแบกรับความผิดชั่วนิรันดร์
ในปีเดียวกันนั้น ยังเกิดไฟไหม้ในตำหนักตงกง และทั้งชายารัชทายาทและพระนัดดาก็ล้วนสิ้นพระชนม์ในกองเพลิง
ราชครูหลี่พูดช้าๆ “เฮ่อจิ้งหยวนมอบอะไรให้กับเว่ยเหยียน”
หลี่หย่วนถิงพูดว่า “น่าเสียดายที่เฮ่อจิ้งหยวนระมัดระวัง และฮวายอันก็ไม่พบสิ่งอื่นใดอีก”
แต่ราชครูหลี่กล่าวว่า “เราหามันไม่เจออีกต่อไปแล้ว ปล่อยให้คนที่หามันเจอจัดการมันเถอะ”
หลี่หย่วนถิงลังเลและพูดว่า “ท่านหมายถึง……รายงานต่อฝ่าบาท?”
ราชครูหลี่ตอบว่า “ใต้เท้าจ้าวจากฝ่ายตรวจการพูดถูก เขากล่าวว่าราชวงศ์ต้าอินยังคงแซ่ฉี”
ใต้เท้าจ้าวแห่งฝ่ายตรวจการ ก็คือขุนนางที่พูดด้วยความโกรธหลังจากที่เว่ยเหยียนเดินจากไป
หลี่หย่วนถิงรู้ว่าเขาเดาความหมายของบิดาได้ถูกต้อง
รถม้าหยุดแล้ว และหลี่หย่วนถิงก็ช่วยราชครูหลี่ลงจากรถม้าด้วยตนเอง มีคนรับใช้และทหารยามหลายคนอยู่ที่ประตูบ้าน ทั้งสองไม่ได้พูดคุยเรื่องของราชสำนักอีกต่อไป หลังจากเข้าไปในจวนแล้ว หลี่หย่วนถิงกล่าวว่า “ด้วยมือของฝ่าบาท ถ้าสามารถกำจัดเฮ่อจิ้งหยวนจะเป็นการตัดแขนของเว่ยเหยียน แต่เนื่องจากท่านพ่อต้องการความชอบที่ฉงโจว และหากฝ่าบาทอนุญาตให้องค์หญิงใหญ่แต่งงานกับอู่อันโหว และเมื่อฝ่าบาทได้รับความช่วยเหลือจากอู่อันโหว ข้าเกรงว่าสถานการณ์ต่อไปภายภาคหน้าจะไม่เป็นผลดีต่อเราอย่างยิ่ง”
ราชครูหลี่ยกเปลือกตาขึ้นแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินจากฮวายอัน ว่ามีสตรีคนหนึ่งอยู่ข้างกายอู่อันโหว?”
หลี่ฮวายอันกล่าวอย่างเร่งรีบ ”เป็นหญิงขายเนื้อ เมื่อฮวายอันไปที่จี้โจวเป็นครั้งแรกและเผชิญหน้ากับพวกโจรพร้อมกับหญิงคนนั้น อู่อันโหวปลอมตัวเป็นทหารม้าจี้โจวมาช่วยเหลือนาง ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในกองทัพจี้โจว และได้รับการรับเลี้ยงเป็นบุตรสาวบุญธรรมของราชครูเถา ข้าคิดว่านางได้รับการยกย่องอย่างสูงจากอู่อันโหว
ราชครูหลี่หยุดชั่วคราวเล็กน้อย “ตาเฒ่าเถาคนนั้นเหรอ?” เปลือกตาของเขาตกเล็กน้อย และรูม่านตาของเขาก็ซีดเล็กน้อยเนื่องจากอายุของเขา หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า ”หาทางแพร่ข่าวนี้ไปยังองค์หญิงใหญ่
หลี่หย่วนถิงรับคำสั่ง
นอกจากนี้เขายังเข้าใจในใจว่าหลังจากกลายเป็นบุตรสาวบุญธรรมของราชครูเถา สถานะของผู้หญิงคนนั้นย่อมไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่า อู่อันโหวไม่ได้ตั้งใจที่จะยอมรับผู้หญิงคนนั้นเป็นอนุเท่านั้น
องค์หญิงใหญ่นั้นมีนิสัยเหย่อหยิ่งซึ่งนางจะไม่มีทางยอมรับมัน
หากฮ่องเต้ต้องการบังคับอู่อันโหวให้แต่งงาน สิ่งนี้ก็ไม่ชัดเจนว่าจะกลายเป็นพันธมิตรหรือศัตรู
ไม่กี่วันต่อมา เอกสารฟ้องร้องเฮ่อจิ้งหยวนฐานปลอมเอกสารและซ่อนผู้กระทำผิดถูกส่งไปยังฮ่องเต้
เฮ่อจิ้งหยวนเป็นสมาชิกของพรรคพวกสกุลเว่ย และปัจจุบันเขากำลังนำกองกำลังปราบปรามกลุ่มกบฏในฉงโจว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่องค์ฮ่องเต้จะลงโทษเขาในเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงยื่นฎีกานี้ให้ขุนนางในราชสำนักหารือถึงวิธีจัดการ
ขุนนางกำลังประสบปัญหา คนที่ร้องเรียนมาจากทางราชครูหลี่ และคนที่ถูกกล่าวหานั้นมาจากทางเว่ยเหยียน แม้ให้ความกล้าหาญแก่พวกเขานับร้อยครั้ง พวกเขาก็ไม่กล้าเข้าไปมีส่วนร่วมในการต่อสู้ที่ร้ายแรงนี้
เช้าวันนั้น เหลือเพียงพรรคพวกสกุลเว่ย และพรรคพวกสกุลหลี่เท่านั้นที่โต้เถียงกัน
ในท้ายที่สุด ฮ่องเต้ก็ระงับเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว โดยอ้างสงครามเป็นข้ออ้าง
หลังจากออกจากราชสำนักแล้วเว่ยเหยียนและราชครูหลี่ก็ได้พบกันอีกครั้งบนทางแคบๆ ตรงปลายบันไดหินอ่อนสีขาว
ราชครูหลี่ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา และเขาก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “เมื่อเราอายุมากขึ้น เหล่าศิษย์ก็มีความคิดที่ยิ่งใหญ่และไม่สามารถควบคุมความคิดเหล่านั้นได้ ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่ควรคำนึงถึงเรื่องของตนเอง”
คนที่กล่าวหาเฮ่อจิ้งหยวนคือลูกศิษย์ของราชครูหลี่
เว่ยเหยียนไม่ได้ตอบด้วยความสุภาพในครั้งนี้ด้วยซ้ำ เขากวาดสายตาเหยี่ยวแล้วพูดอย่างใจเย็น “ราชครูหลี่ก็ชราแล้ว ทำไมไม่เรียนรู้จากราชครูเถา ย้อนกลับไปในตอนนั้นราชครูเถาไท่รู้จักล่าถอยอย่างกล้าหาญ ตอนนี้ไม่ใช่แค่เหล่าขุนนางเท่านั้น แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังทรงคิดถึงเขาอีกด้วยจริงหรือไม่?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของราชครูหลี่จางหายไปเล็กน้อย
เว่ยเหยียนยกมือขึ้นและกล่าวว่า “ผู้แซ่เว่ยขอตัว”
หลังจากที่เว่ยเหยียนเดินจากไป ใบหน้าของราชครูหลี่ก็มืดมิดลงเช่นกัน
เว่ยเหยียนขึ้นไปบนเกี้ยวและหลับตาลง ใบหน้าของเขาจริงจังและเคร่งขรึม
การเคลื่อนไหวของราชครูหลี่ คือการบังคับให้ฮ่องเต้สอบปากคำเฮ่อจิ้งหยวน
ฮ่องเต้ทรงระงับเรื่องนี้ชั่วคราวเนื่องจากสงครามในฉงโจว แต่เมื่อสงครามในฉงโจวสิ้นสุดลง ฮ่องเต้ก็จะนำเรื่องนี้กลับเข้าสู่วาระการประชุมโดยที่ตระกูลหลี่ไม่ต้องเอ่ยถึง
สิบเจ็ดปีผ่านไป ฮ่องเต้น้อยค่อยๆ เติบโตขึ้น และต้องการยึดอำนาจคืนจากเขา
ทันทีที่เรื่องที่เฮ่อจิ้งหยวนปลอมแปลงตัวตนของผู้ทรยศถูกเปิดเผย โศกนาฏกรรมที่จิ่นโจวในปีนั้นก็จะถูกกล่าวถึงอย่างแน่นอน เมิ่งซูหย่วนเป็นคนร้ายที่ได้รับการยืนยันแล้ว หลังจากที่คนสนิทของเขาปกป้องผู้กระทำผิด คดีจิ่นโจวที่เขาพยายามกลบมันไปตลอด อาจจะต้องเผชิญกับปลลัพธ์ในการพิจารณาคดีใหม่
หลังจากนั้นเป็นเวลานาน เขาก็ลืมตาเหยี่ยวของเขาแล้วพูดช้าๆ “เฮ่อจิ้งหยวน ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่ออีกต่อไป”
เงาดำหายออกไปอย่างรวดเร็วนอกเกี้ยว
[1] ไม่ว่าจะฝ่ามือหรือหลังมือก็เป็นเนื้อเหมือนกัน - จะตีตรงไหน ตัดตรงไหนก็เจ็บเหมือนกัน ใช้เปรียบเปรย ความลำบากใจเมื่อต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง เพราะทั้งสองคนล้วนมีความสำคัญเมือนกัน