บทที่ 101
ฝานฉางอวี้ใช้เวลาสามวันในการทำความเข้าใจช่องโหว่ที่เฮ่อจิ้งหยวนชี้ให้นางเห็นอย่างถ่องแท้
แต่ไม่มีใครมาซ้อมกับนาง และนางก็ไม่รู้ว่านางพัฒนาขึ้นไปมากขนาดไหน
ฝานฉางอวี้กำลังนับวันจนกว่านางจะได้กลับบ้านอีกครั้ง จากนั้นนางจะมีช่วงเวลาที่ดีกับเซี่ยเจิง
ครั้งสุดท้ายที่นางกลับมาที่ค่ายทหาร เซี่ยเจิงบอกว่าเขามาที่ฉงโจวเพราะมีธุระต้องจัดการ ดูจากคำพูดของเขา เขาคงจะอยู่ที่ฉงโจวไปสักระยะหนึ่ง
ดังนั้นฝานฉางอวี้ไม่เพียงแต่ฝึกฝนกับกองทัพทุกวันเท่านั้น แต่นางยังพยายามอย่างหนักเพื่อเจียดเวลาไปฝึกฝนทักษะการแกะสลักของนาง
หลังจากแกะสลักไม้จำนวนนับไม่ถ้วน ในที่สุดเธอก็สามารถแกะสลักต้นแบบของตุ๊กตาตัวเล็กได้
โดยไม่คาดคิด เมื่อการฝึกซ้อมสิ้นสุดลงในวันนั้นหัวหน้ากองร้อยกัวจะกล่าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ค่ายทหารจะถูกปิด ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ออกจากค่ายทหาร และเวลาฝึกแต่ละวันจะเพิ่มขึ้นสองเท่า”
ทหารระดับล่างกำลังกระซิบ และฝานฉางอวี้และหัวหน้ากองอีกกองก็มองหน้ากันด้วยความสับสน
“เสียงดังอะไร?”
หัวหน้ากองร้อยกัวตะโกนเสียงดัง หลังจากหนึ่งสัปดาห์ของการลาดตระเวนด้วยสายตาที่ดุร้าย ความคิดเห็นในบทสนทนาเหล่านั้นก็ลดลงทันที
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหยาบ “หัวหน้ากองอยู่ก่อน ที่เหลือกลับไปที่ค่ายทหาร!”
ทหารระดับล่างเดินกลับไปในสองสามวินาที และการสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ก็แพร่กระจายอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้และหัวหน้ากองอีกกองยังคงยืนอยู่ที่เดิม เพื่อรอคำแนะนำของหัวหน้ากองร้อยกัว
หัวหน้ากองร้อยกัวเหลือบมองพวกเขาทั้งสองแล้วพูดว่า ”นี่เป็นโอกาสของพวกเจ้าที่จะแสดงฝีมือ กองกำลังหลักไม่แข็งแกร่งพอ เราจะถูกย้ายไปยังกองทัพฝ่ายขวาเพื่อช่วยกองกำลังแนวหน้า และกองกำลังหลักในการโจมตี สิบปีที่อยู่ในกองทัพมีกี่คนที่ได้ตามกองทัพไปรบ? มีแต่งานทำความสะอาดสนามรบ คราวนี้เรามีโอกาสแล้ว อย่าทำให้บิดาขายหน้าเด็ดขาด!
ฝานฉางอวี้และหัวหน้ากองอีกคนสัญญาว่าจะฝึกฝนให้เข้มข้นยิ่งขึ้น
การรบในฉงโจวนั้นจนมุมมาเป็นเวลานานแล้ว ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าจะมีการเผชิญหน้ากันครั้งใหญ่ระหว่างทั้งสองกองทัพเร็วๆ นี้ เมื่อนางเดินกลับมาพร้อมกับความคิดในใจ นางก็ถูกหัวหน้ากองร้อยกัวหยุดไว้อีกครั้ง ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาปกคลุมไปด้วยเคราหนาของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงหยาบ “บิดารู้ว่าต้องมีใครสักคนที่อยู่เบื้องหลังของเจ้า และทักษะของเจ้าก็ไม่เลว แต่ถ้าเจ้าตกอยู่ในอันตรายในสนามรบ จะไม่มีใครในกองร้อยของบิดาที่จะสละชีวิตเพื่อช่วยเจ้า หากเจ้ากลับไปหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังเจ้าในตอนนี้ ก็ไม่สายเกินไปที่จะเขาจะย้ายเจ้าไปที่อื่น”
ฝานฉางอวี้เพียงเหลือบมองหัวหน้ากองร้อยกัว แล้วจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อนางกลับไปที่ค่ายทหาร ทหารที่เป็นสหายกันก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มและดูเหมือนว่าจะยังคงพูดคุยถึงความหมายของคำพูดของหัวหน้ากองร้อยกัว
เมื่อพวกเขาพบกับฝานฉางอวี้ ก็มีคนถามว่า “หัวหน้ากองฝาน เราจะต้องรบหรือ?”
เพื่อให้ดูสง่างาม ฝานฉางอวี้มักจะพูดน้อยมากต่อหน้าคนอื่นและมีทำสีหน้าจริงจังเล็กน้อย
ไม่ต้องพูดเลยว่าวิธีนี้ได้ผลค่อนข้างดี แต่นางก็ไม่เคยอารมณ์เสียเลย แต่ทหารใต้บังคับบัญชาดูเหมือนจะค่อนข้างกลัวนาง
แน่นอนว่าไม่อาจปฏิเสธได้ว่านางใช้ค้อนสองอันเพื่อทุบดาบใหญ่ของหัวหน้ากองร้อยกัว ในวันแรกที่นางเป็นหัวหน้ากอง
หลังจากที่นางพูดว่า “ใช่” ด้วยใบหน้าจริงจัง ทหารก็เงียบไปสักพัก ใบหน้าของพวกเขาแสดงความตื่นตระหนกกับสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เช่นเดียวกับความเศร้าที่พวกเขากลัวว่าจะไม่ได้เจอหน้าบิดามารดา ภรรยา และลูกๆ ของพวกเขาอีก
ฝานฉางอวี้รู้ดีว่าแม้แต่ทหารก็ยังกลัวสงคราม ก่อนที่จะสวมชุดทหารนี้ พวกเขาเป็นเพียงคนทั่วไปเพื่อหาเลี้ยงชีพหรือชาวนาที่ขยันขันแข็ง
นางไม่ได้พูดอะไรที่ให้กำลังใจ นางแค่พูดว่า “ต่อไป ทุกคนควรฝึกฝนทักษะดาบและหอกของตนอย่างขยันขันแข็งมากขึ้น แม้ไม่ต้องการแสวงหาอนาคตและความมั่งคั่ง แต่ก็ต้องมีความสามารถที่จะรักษาชีวิตของตนเอง ด้วยวิธีนี้เท่านั้น พวกเจ้าจึงจะรอดตายจากสนามรบและกลับบ้านไปหาภรรยา ลูกๆ รวมทั้งบิดามารดาได้”
หลังจากหยุดชั่วครู่ นางก็เสริมว่า “ข้าสามารถเอาชีวิตรอดจากหุบเขาอีเซียนได้ แม้จะใช้เพียงมีดเขียงก็ตาม เพราะกบฏเหล่านั้นมีประสบการณ์ไม่มากเท่ากับหมูที่ข้าเคยเชือดมาก่อนหน้านี้”
นางคิดอย่างหนักครู่หนึ่งและในที่สุดก็นึกคำพูดได้และพูดตามความเป็นจริง “การฝึกฝนทำให้สมบูรณ์แบบ มันใช้ได้กับทุกที่ เจ้ากลัวเมื่อไปสนามรบ และพวกกบฏก็กลัวพวกเราเช่นกัน แต่มันคือการเปรียบเทียบว่าใครเก่งกว่ากัน และใครจะสามารถเหวี่ยงมีดหรือขว้างหอกได้เร็วกว่ากัน”
ทหารหัวเราะเสียงดัง และบรรยากาศตึงเครียดก็คลี่คลายไปมาก
การฝึกครั้งถัดไปเกี่ยวข้องกับว่าพวกเขาจะสามารถรักษาชีวิตของตัวเองได้หรือไม่ และคำพูดของฝานฉางอวี้ที่ว่า “การฝึกฝนทำให้สมบูรณ์แบบ” ทำให้ผู้คนหลายสิบคนที่อยู่ภายใต้การฝึกฝนของนางฝึกฝนอย่างหนัก
เซี่ยอู่ยังสอนเทคนิคการต่อสู้ที่ร้ายกาจมากมายให้พวกเขาโดยไม่ลังเล
คืนก่อนการเดินทาง ทหารคนหนึ่งในกองมาพบฝานฉางอวี้ และมอบค่าจ้างทหารทั้งหมดที่เขาได้รับตั้งแต่เข้าร่วมกองทัพให้กับฝานฉางอวี้ เพื่อความปลอดภัยหากเขาไม่รอดชีวิต
เขาพูดว่า “หัวหน้ากอง ท่านแม่ของข้ามีข้าเป็นบุตรเพียงคนเดียว ข้ามาจากอำเภอฮวางผิง เมืองจี้โจว ถ้าข้าตายได้โปรดช่วยข้านำเงินไปให้ท่านแม่ด้วย”
หลังจากที่เขาพูดสิ่งนี้ เขาก็วิ่งหนีไป
ฝานฉางอวี้จ้องไปที่เงินในมือของเขาเป็นเวลานาน และในที่สุดก็เก็บมันเข้าไป
นางเคยกลัวสนามรบ แต่เมื่อคิดถึงความแค้นของบิดามารดา อวี๋เฉียนเฉียน และเซี่ยเจิงที่ติดอยู่ในเมืองฉงโจว นางก็ไม่กลัวอีกต่อไป
ความชอบทางทหารคือสิ่งที่นางคิดได้ในขณะนี้ และเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำทั้งหมดนี้ให้สำเร็จด้วยตัวนางเอง
แต่ตอนนี้ นางมีความเชื่ออีกอย่างหนึ่งในใจ นางหวังว่าจะนำทหารทุกคนที่อยู่ภายใต้การดูแลของนาง เดินออกจากสนามรบแบบมีชีวิต
เหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วยามก่อนที่กองทหารจะถูกส่งออกไป ฝานฉางอวี้นอนลงสักพักและนอนไม่หลับ ดังนั้นนางจึงหยิบหุ่นครึ่งตัวที่แกะสลักออกมาจากใต้หมอนแล้วแกะสลักต่อไป
นางแกะสลักผมของตุ๊กตาหุ่นไม้ และนางก็หมุนใบมีดเพื่อค่อยๆ แกะดวงตาออกมา
เนื่องจากเป็นหุ่นที่มีศีรษะกลม ดวงตาจึงมีขนากใหญ่ขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน
เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์ของเซี่ยเจิงในใจ นางก็ยกปลายตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเก็บมีดเข้าฝัก
ฝานฉางอวี้หัวเราะโดยไม่รู้ตัว นางแหย่ใบหน้าอ้วนของตุ๊กตาหุ่นไม้ แล้วกระซิบ “มันดูคล้ายกันมาก”
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?
ดวงจันทร์ลอยอยู่บนฟ้า นกกาตระหนกบินไปเหนือป่า
จ้าวสวินถูกกดลงคุกเข่า และศพบนพื้นล้วนเป็นผู้คุ้มกันของเขา
ใบหน้าของเขาซีดเซียวโดยมีเหงื่อเย็นปกคลุมหน้าผาก ม่านตาของเขาสะท้อนปลายดาบของชายคนนั้นที่หยดเป็นเลือดในกองไฟ เขาตัวสั่นและร้องออกมา “โหว……ท่านโหว……”
เซี่ยเจิงสะบัดเลือดเหนียวๆ บนดาบและมองดูเล็กน้อย “กระต่ายเจ้าเล่ห์มีโพรงสามโพรง คุณชายจ้าวมีโพรงหลายแห่ง แต่มันกลับง่ายมากสำหรับข้าที่จะหาเจ้าพบ”
สายลมพัดผ่านยอดไม้ และเสียงที่ตกลงไปในกองไฟนั้นเย็นชา
เมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากที่ฝานฉางอวี้กลับมาที่ค่าย เซี่ยเจิงก็ไปพบราชครูเถาเดิมทีเขาจะหารือเรื่องต่างๆ กับราชครูเถาเกี่ยวกับพระนัดดาและตระกูลหลี่ แต่ราชครูเถาไปเมืองหลวงเพราะเรื่องเร่งด่วน ก่อนที่เขาจะกลับมาเขาได้สั่งให้เขาตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างพระนัดดากับฉางซิ่นอ๋องอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เซี่ยเจิงเห็นด้วย เดิมทีเขาต้องการตามหาเฮ่อจิ้งหยวนและรับคำตอบเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตของฝานฉางอวี้
แต่บังเอิญว่าเฮ่อจิ้งหยวนกำลังนับเสบียงและอาวุธที่ส่งมาจากราชสำนักร่วมกับหลี่ฮวายอันเป็นการส่วนตัว เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ที่เมืองคัง และการปรากฏตัวของเขาในฉงโจว จะเป็นเพียงข้ออ้างในการออกจากตำแหน่งของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต จากนั้นเซี่ยเจิงจึงไปสอบสวนเรื่องพระนัดดาโดยตรง
ผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับพระนัดดาคือจ้าวสวิน ดังนั้นเขาจึงเริ่มการสอบสวนจากจ้าวสวิน
เนื่องจากตระกูลจ้าวทำการค้าอยู่ พวกเขาจึงมีอแหล่งข้อมูลอย่างดี จ้าวสวินได้ออกจากเมืองไปแล้วก่อนที่ฉงโจวจะถูกปิดล้อม
การค้าของตระกูลเจ้าครอบคลุมพื้นที่หลากหลายและมีฐานที่มั่นมากมาย เซี่ยเจิงต้องใช้ความพยายามพอสมควรในการจับคน
เมื่อจ้าวสวินเห็นเซี่ยเจิงมาด้วยตนเอง เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติและตอบอย่างไม่เต็มใจ “ท่านโหวล้อเล่นแล้ว ท่านโหวสามารถใช้ประโยชน์จากผู้แซ่จ้าวได้ทางใดทางหนึ่ง ถ้าผู้แซ่จ้าวตายไปคงไม่มีประโยชน์ต่อท่าน……”
เซี่ยเจิงมองเขาด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ แต่ไม่ใช่ยิ้ม “คุณชายจ้าวพูดแบบเดียวกันเมื่อพบข้าที่อำเภอชิงผิงเมื่อหลายเดือนก่อน”
ใบหน้าของจ้าวสวินแข็งทื่อ
ดาบยาวเปื้อนเลือดในมือของเซี่ยเจิงตกลงบนไหล่ของเขา จ้าวสวินกลืนน้ำลายอย่างแรงและพูดด้วยความยากลำบาก “ท่านโหวโปรดใจเย็น ชีวิตของผู้แซ่จ้าวก็อยู่ในมือของผู้อื่นเช่นกัน หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นกับ ไม่ใช่เพราะความต้องการของข้าน้อย”
เซี่ยเจิงใช้แรงเล็กน้อยบนมือของเขาและกดดาบลง จ้าวสวินตกใจมากจนไม่กล้าพูดอะไรอีก
เซี่ยเจิงพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ตอนที่ข้าลำบาก คุณชายจ้าวซื้อเมล็ดพืชสองแสนกระสอบให้ข้า เรานับเป็นสหายเก่ากัน ข้ามีเรื่องอยากจะถามคำถามคุณชายจ้าวสักสองสามคำถาม ตราบใดที่คุณชายจ้าวตอบตามความเป็นจริง ข้าจะไม่ทำให้คุณชายจ้าวต้องลำบากใจ”
เมื่อเขาพูดถึงมัน ใบหน้าของจ้าวสวินก็ซีดลงด้วยซ้ำ
เมื่อเขาซื้อเสบียงครั้งแรก เขาเห็นว่าเว่ยเหยียนต้องการสังหารเขา ในขณะที่ราชครูหลี่ก็กำลังนั่งอยู่บนภูดูเสือกัดกัน และเพียงต้องการทำให้เรื่องให้ใหญ่ขึ้นเพื่อที่เว่ยเหยียนจะถูกกล่าวโทษ ดังนั้นเขาจึงใช้ความระมัดระวังและตุนข้าวไว้ให้จิ่นโจว
แต่จ้าวสวินจงใจทิ้งร่องรอยไว้ให้เฮ่อจิ้งหยวน เพื่อให้เฮ่อจิ้งหยวนรู้ว่าเป็นเซี่ยเจิงที่ซื้อเสบียงอาหาร
เดิมทีเขาต้องการให้เซี่ยและเฮ่อต่อสู้กัน ท้ายที่สุดหนึ่งในนั้นหันมาต่อต้านเว่ยเหยียน และในขณะที่อีกคนยังคงภักดีต่อเว่ยเหยียน ใครจะคาดคิดว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะไม่ดำเนินการใดๆ เลย จากนั้นเขาก็เดินตามเว่ยซวนเพื่อรวบรวมเสบียงอย่างแข็งขัน และสุยหยวนชิงก็ไปแสร้งทำเป็นเจ้าหน้าที่ทหารเก็บเสบียงเพื่อก่อควันไฟให้ผู้คนก่อกบฏ
เขาคำนับอย่างหนักต่อเซี่ยเจิงโดยโขกหน้าผากของเขาลงบนพื้นและพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “ท่านโหว โปรดใจเย็นๆ ข้าน้อยได้พยายามโน้มน้าวพระนัดดาแล้ว แต่คำพูดของข้าน้อยไม่มีน้ำหนักและไม่มีมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของพระองค์ สิ่งที่เกิดขึ้นในสมัยนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย”
เซี่ยเจิงถามว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าทำงานให้กับพระนัดดา ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าคือพระนัดดาจริงๆ”
มีการต่อสู้ดิ้นรนเล็กน้อยในสายตาของจ้าวสวินแต่ในที่สุดเขาก็ตอบ “ท่านแม่ของข้าน้อยเป็นสาวใช้ข้างกายอดีตชายารัชทายาท ต่อมานางได้รับการปล่อยตัวออกจากวัง แต่ในความเป็นจริงนางแต่งงานกับท่านพ่อและแอบจัดการทรัพย์สินข้างนอกให้กับพระชายา”
เซี่ยเจิงได้สั่งให้คนตรวจสอบแฟ้มคดีเพลิงไหม้ตำหนักตงกงในปีนั้น และพบว่าชายารัชทายาทมีสาวใช้คนหนึ่งที่ถูกปล่อยตัวออกจากวังหลังจากมีอายุครบยี่สิบห้าปี
ความพ่ายแพ้ของจิ่นโจวและไฟของตำหนักตงกงเกิดขึ้นทีละเหตุการณ์ เมื่อองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อสิ้นพระชนม์ ชายารัชทายาทและพระนัดดาก็ประสบโชคร้ายเช่นกัน
เบื้องหลังเพลิงไหม้ตำหนักตงกง บางทีอาจเป็นความจริงเกี่ยวกับความล้มเหลวของจิ่นโจว
มือของเซี่ยเจิงที่อยู่ด้านหลังของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว และเสียงของเขาก็เย็นชา “พระชายาและพระนัดดาต่างก็สิ้นพระชนม์ในกองเพลิงในตำหนักตงกงไม่ใช่หรือ?”
จ้าวสวินตอบว่า “พระชายาเป็นคนวางเพลิงตำหนักตงกงเอง เพื่อรักษาโอกาสรอดชีวิตให้พระนัดดา”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วอย่างแรงและถามว่า “ใครอยากให้พระนัดดาตาย?”
จ้าวสวินยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าน้อยไม่รู้จริงๆ หลังจากเพลิงไหม้ในตำหนักตงกง ท่านแม่ของข้าน้อยก็ได้รับจดหมายที่เขียนโดยพระชายาเกี่ยวกับที่อยู่ของพระนัดดา อย่างไรก็ตามจดหมายดังกล่าวไม่ได้กล่าวถึง เกี่ยวกับผู้ที่ต้องการสังหารตำหนักตงกง”
ทันใดนั้นดวงตาของเซี่ยเจิงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะบนใบหน้า “คุณชายจ้าวกำลังโกหกข้าอยู่หรือเปล่า”
จ้าวสวินพูดอย่างเร่งรีบ “ข้าไม่กล้า ถ้าท่านโหวไม่เชื่อ ข้ามีจดหมายและตราประทับของพระชายาเพื่อเป็นข้อพิสูจน์”
ดวงตาของเซี่ยเจิงมืดมัวในแสงไฟ และไม่มีใครมองเห็นความหมายที่ซ่อนอยู่ได้ชัดเจน เขาถามว่า “พระนัดดาเป็นบุตรชายคนโตคนปัจจุบันของฉางซิ่นอ๋องใช่หรือไม่?”
จ้าวสวินมีการติดต่ออย่างใกล้ชิดกับจวนฉางซิ่นอ๋อง นอกจากนี้ฉางหนิงยังกล่าวก่อนหน้านี้ว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์และมารดาของเขาถูกจับตัวอยู่ในจวนฉางซิ่นอ๋อง เห็นได้ชัดว่าทุกอย่างกำลังชี้ไปในทิศทางเดียวกัน เซี่ยเจิงถามเพียงเพื่อต้องการคำยืนยันประโยคสุดท้ายนี้เท่านั้น
จ้าวสวินไม่กล้าปิดบังและพยักหน้า
ดวงตาที่แคบของเซี่ยเจิงหรี่ลงเล็กน้อย
ทุกอย่างถูกต้อง ฉางซิ่นอ๋องกบฏภายใต้ข้ออ้างในการกำจัดเว่ยเหยียนและจัดการขุนนางเก่าของฮ่องเต้ แต่เขาไม่เคยพูดถึงการมีอยู่ของพระนัดดา เนื่องจากฉางซิ่นอ๋องไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบุตรชายของเขาไม่อยู่นานแล้ว และพระนัดดาก็ไม่กล้าเปิดเผยตัวเอง
ท้ายที่สุดแล้วฉางซิ่นอ๋องสามารถกบฏได้โดยตรง เมื่อเขาพบว่าบุตรชายของเขาถูกสลับมานานแล้ว แต่เกรงว่าถ้าเป็นแบบนั้นพระนัดดาอาจไม่รอดชีวิต
เขาถามว่า “การปรากฏตัวในอำเภอชิงผิงของสุยหยวนชิงเมื่อหลายเดือนก่อนเป็นผลงานของพระนัดดาด้วยหรือ?”
เหงื่อไหลออกมาจากเปลือกตาของจ้าวสวินและเขาก็ตอบว่า “ใช่”
พระนัดดาทราบผ่านจ้าวสวินว่าเซี่ยเจิงอยู่ในอำเภอชิงผิง และวางแผนที่จะส่งสุยหยวนชิงไปที่นั่นโดยหวังว่าจะใช้ความช่วยเหลือของเซี่ยเจิงเพื่อกำจัดสุยหยวนชิง
ในเวลานั้นฉงโจวยังไม่พ่ายแพ้ หากฉางซิ่นอ๋องสามารถใช้ประโยชน์จากกองทัพเซี่ยที่ถูกควบคุมโดยชาวเป่ยเจวี๋ย และพิชิตจี้โจวได้ในคราวเดียวและเดินทัพต่อไปทางใต้ มันจะเป็นไปได้ที่จะไปถึงเมืองหลวงและยึดพระราชวัง
แต่ฉางซิ่นอ๋องได้แต่งตั้งสุยหยวนชิงเป็นซื่อจื่อ แม้เขาจะยึดบัลลังก์ได้ แต่สุยหยวนชิงก็คือผู้สืบทอดบัลลังก์
ดังนั้นพระนัดดาจึงวางแผนกำจัดสุยหยวนชิง
ตอนนี้ฉางซิ่นอ๋องพ่ายแพ้อย่างชัดเจนแล้ว พระนัดดาก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะขึ้นครองบัลลังก์และกลับคืนสู่การต่อสู้ในเมืองหลวง ดังนั้นเขาจึงแสดงความโปรดปรานต่อตระกูลหลี่อยู่บ่อยครั้ง
เซี่ยเจิงหัวเราะเยาะ “นี่หรือคือทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ?”
จ้าวสวินยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “เพื่อที่จะมาแทนที่บุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋อง พระนัดดาทรงถูกเผาทั้งเป็นเมื่อยังทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงทนทุกข์ทรมานจากโรคภัยไข้เจ็บมากมายและทรงอารมณ์แปรปรวนมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าผู้แซ่จ้าวจะเป็นเพียงพ่อค้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นทองแดง แต่ก็ยังสามารถแยกแยะสิ่งถูกและสิ่งที่ผิดได้ ผู้แซ่จ้าวแอบชื่นชมผู้กล้าที่ยิ่งใหญ่เฉกเช่นท่านโหว และผู้แซ่จ้าวยังเข้าใจด้วยว่าหากสักวันหนึ่งพระนัดดาทรงสืบทอดบัลลังก์ วิถีชีวิตของผู้คนจะน่าสังเวช”
ดูเหมือนเขาจะต่อสู้กับตนเองอยู่พักหนึ่งและในที่สุดก็กล้าที่จะพูดถึงความคิดของเขาออกมา “พระนัดดาทรงมีทายาทแล้ว ข้าน้อยคิดว่าท่านโหวก็น่าจะเคยเจอเขาแล้วเช่นกัน เจ้าของร้านของหออี้เซียงในอำเภอชิงผิงเป็นอนุที่หนีไปจากพระนัดดา เด็กก็มีศักดิ์เป็นหลานของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ท่านโหวยังคงเห็นแล้วว่าอำนาจของฝ่าบาทกำลังลดลง ฝ่ายต่างๆ ต่อสู้กันอย่างต่อเนื่องและการดำรงชีวิตของผู้คนก็ยากลำบากเมื่อเปรียบเทียบกับเว่ยเหยียนในสมัยนั้น มันแย่ยิ่งกว่าอีก ถ้าท่านโหวเต็มใจที่จะเลียนแบบเว่ยเหยียนและสนับสนุนหลานชายขององค์ฮ่องเต้ให้ขึ้นครองบัลลังก์ ข้าน้อยก็ยินดีที่จะทำให้ดีที่สุดเพื่อท่านโหว!”
ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ในสายตาของเซี่ยเจิง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจสิ่งที่จ้าวสวินพูด ปากของเขายกขึ้นและเต็มไปด้วยถ้อยคำประชดประชัน “เจ้าทรยศต่อพระนัดดาแล้วหันมาหาข้าได้ ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่หันหลังกลับไปหาผู้อื่นอีก”
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน บ่าวสองนายย่อมถูกดูหมิ่น
จ้าวสวินเข้าใจรื่องนี้ดีและในที่สุดก็บอกความจริงว่า “ข้าน้อยแค่อยากหาทางออกให้กับตัวเองและมารดา เมื่อพระนัดดาได้พบกับบุตรชาย อารมณ์ของพระองค์ก็เริ่มแปรปรวนมากขึ้นเรื่อยๆ เขาถึงกับส่งองครักษ์เงาคอยติดตามข้าน้อยและมารดา เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้เราสนับสนุนโอรสของเขา ความสงสัยของพระองค์เพิ่มมากขึ้นทุกวัน และข้าก็กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะทำร้ายข้าน้อยและมารดา”
เขาหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “เมื่อได้พบท่านโหวเป็นครั้งแรก ข้าน้อยยังรู้สึกว่าท่านโหวเป็นคนตรงไปตรงมา ดังนั้นข้าน้อยจึงกล้าพูดถ้อยคำหยาบคายเช่นนี้ต่อหน้าท่านโหว”
เซี่ยเจิงเพิกเฉยต่อคำพูดประจบประแจงสองสามคำสุดท้ายของเขา ขนตาสีดำของเขาถูกพาดไว้ครึ่งหนึ่ง ราวกับว่าเขากำลังนึกถึงสถานการณ์ปัจจุบัน
คบเพลิงกำลังลุกไหม้ มีเสียงแตกซึ่งชัดเจนเป็นพิเศษในตอนกลางคืน และมีเพียงเสียงลมเท่านั้น
เซี่ยเจิงถามว่า “ตอนนี้สองคนแม่ลูกคู่นั้นอยู่ที่ไหน?”
จ้าวสวินตอบอย่างเชื่องช้า “พวกเขาสองคนยังอยู่ในเมืองฉงโจว”
เทียบเท่ากับการเป็นตัวประกัน ทำให้คนภายนอกต้องไต่ตรองเมื่อจะลงมือ
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้
ขณะนี้ฉางซิ่นอ๋องกำลังร่วมมือกับพรรคพวกสกุลหลี่ หากเขาต้องการช่วยพรรคสกุลหลี่แสวงหาประโยชน์ทางทหารของฉงโจว เขาทำได้เพียงโค่นเฮ่อจิ้งหยวนก่อน
เมืองหลวงและฉงโจวอยู่ห่างกันหลายพันลี้ และการฟ้องร้องเฮ่อจิ้งหยวนในราชสำนักยังไม่เข้าหูของเซี่ยเจิง
เขาถามว่า “เจ้าได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเฮ่อจิ้งหยวนบ้าง”
ฝานฉางอวี้แกะสลักหุ่นกระบอกทั้งคืน และในที่สุดก็แกะสลักหัวและลำตัวของตุ๊กตาหุ่นไม้เสร็จแล้ว
เรียกได้ว่าน่าเกลียดกันเลยทีเดียว แต่เมื่อมองดูไปนานๆ นางก็รู้สึกว่ามันน่ารักแปลกๆ
นางค่อนข้างพอใจกับของแกะสลักชิ้นแรกของนาง
เซี่ยอู่ได้เอาเกราะป้องกันหัวใจจากที่ไหนสักแห่งและบอกให้นางสวมไว้ใต้เครื่องแบบของนาง
ฝานฉางอวี้ดูขนาดของเกราะและรู้สึกว่ามันคงจะปลอดภัยน้อยกว่าแผ่นเหล็กสองแผ่นที่นางเคยทำขึ้นมาตอนที่นางเดินทางจากจี้โจวไปตามหาฉางหนิง
เซี่ยอู่ตกตะลึงเมื่อรู้ว่านางเอาแผ่นเหล็กมาป้องกันร่างกายทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเซี่ยอู่ตกใจมาก บางทีเขาอาจไม่เคยเห็นใครกลัวความตายเท่าตัวนาง แต่มันหลักการที่สำคัญที่สุดในการเอาชีวิตรอด ดังนั้นนางจึงไม่ลังเลที่จะใส่มัน
แม่ทัพสวมเกราะป้องกันหัวใจเพราะเกราะได้ปกป้องจุดสำคัญอื่นๆ แล้ว และหัวใจเป็นเพียงเกราะป้องกันสุดท้ายเท่านั้น
เครื่องแบบทหารที่นางสวมอยู่คงไม่สามารถหยุดแม้แต่คมมีดได้ ดังนั้นนางจึงต้องพึ่งพาแผ่นเหล็กเพื่อช่วยชีวิตนางในช่วงเวลาวิกฤติ
ฝานฉางอวี้คิดว่าเกราะป้องกันหน้าอกขนาดเท่าฝ่ามือที่เซี่ยอู่ให้มานั้นไม่สะดวกและส่งผลต่อความยืดหยุ่นของนาง ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงแอบมอบมันให้กับทหารที่เอาเงินมาขอให้นางเก็บไว้ให้
เมื่ออีกฝ่ายหยิบเกราะป้องกันหัวใจ เขามองดูฝานฉางอวี้ทั้งน้ำตา ราวกับว่านางเป็นบิดามารดาของเขา ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกเขินอายเป็นพิเศษ
เมื่อหัวหน้ากองร้อยกัวนับจำนวนทหาร เขาพบว่าฝานฉางอวี้ไม่ได้ออกไป เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขากลัวปัญหาหรืออย่างอื่น พูดง่ายๆ ก็คือมันซับซ้อนมาก
เขาคำราม “เมื่อไปที่สนามรบ สังหารได้หนึ่งคนไม่ขาดทุน สังหารได้สองคนถือว่าได้กำไร! ผู้ที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง บิดาจะฉลองความสำเร็จให้พวกเจ้า!”
ฝานฉางอวี้ตะโกน “ดี” พร้อมกับทหารที่อยู่รอบๆ
ความกลัว ความภาคภูมิใจ และความห่วงใย ดูเหมือนจะคำรามออกมาด้วยเสียงนั้น
แตกต่างจากสนามรบครั้งก่อน ฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ ไม่ได้ยืนอยู่ไกลนัก และพวกเขาไม่ได้ไปสนับสนุนกลางคัน พวกเขาสามารถมองเห็นการก่อตัวของกองทัพทั้งสองได้อย่างสมบูรณ์ก่อนการสู้รบ
มันมืดมากจนดูเหมือนฝูงมดกำลังเผชิญหน้ากัน เมื่อมองจากที่ไกลเกินไป มีเพียงพู่สีแดงพันอยู่ที่กลุ่มกบฏที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยึดไว้สูง
เมื่อแตรทั้งสองด้านดังขึ้น กองกำลังแนวหน้าของทั้งสองกองทัพก็คำรามไปข้างหน้า และในไม่ช้าก็ปะทะกัน ราวกับส่งเสียงอู้อี้
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าในบรรดาทหารในกองทัพ คนที่กล้าหาญที่สุดคือทหารจากทัพหน้า
เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผู้คนที่อยู่ทัพหลังก็รีบเร่งไปข้างหน้าเพื่อช่วยผู้คนในทัพหน้า ในขณะที่ผู้คนที่อยู่ทัพหน้าก็พุ่งไปข้างหน้าเพื่อโจมตีดาบและหอกของศัตรู
สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจและพอใจก็คือทหารหลายสิบนายที่อยู่ใต้บัญชาการของนางกำลังติดตามนางแทบจะก้าวไปทีละก้าวพร้อมกัน เมื่อนางไปสังหารพวกเขา พวกเขาก็รีบวิ่งไปทันที
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถบอกได้ว่าพวกเขาพยายามปกป้องนางโดยติดตามนางอย่างใกล้ชิด หรือพวกเขาต้องการขอร้องให้นางปกป้อง
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการรวมกันของพวกเขาเป็นเหมือนสว่าน ไม่มีที่ใดที่นางไม่สามารถทะลุเข้าไปได้
ดาบใหญ่แกว่งไกวในมือของฝานฉางอวี้ นางเดินไปข้างหน้าจนสุดทาง ในตอนแรกนางยังคงมองเห็นเงาของทัพหน้า แต่ต่อมานางก็พบว่ากองทหารศัตรูทั้งหมดอยู่ในสายตาของนาง
นางจำได้ว่าพวกนางต้องช่วยทัพหน้า และนางยังคงวิตกกังวลหลังจากสูญเสียการมองเห็นทัพหน้า ขณะที่นางพุ่งไปข้างหน้าต่อไป นางก็ถามเซี่ยอู่ “เจ้าเคยเห็นธงของทัพหน้าหรือไม่”
กองทัพหน้ามีหน้าที่รับผิดชอบในการสลายกระโจมทหารของฝ่ายกบฏ ในขณะที่พวกเขาต้องบีบเข้ามาผ่านช่องเปิดที่กองทัพหน้าทำไว้ และปล่อยให้ทหารราบที่อยู่ข้างหลังพวกเขาขยายช่องเปิดออกเพื่อแบ่งแยกกองกำลังกบฏ
เมื่อพวกเราล้อมรอบด้วยกลุ่มกบฏ ก็ถึงคราวที่ต้องหลบหนีจากความตายอย่างหวุดหวิด
ใบหน้าของเซี่ยอู่เต็มไปด้วยเลือด เขาฟันใส่กลุ่มกบฏที่พุ่งเข้ามาด้วยดาบ และพูดพร้อมกับล้มลง “ทัพหน้ากระจัดกระจาย ตอนนี้เรากลายเป็นทัพหน้าแล้ว!”
ฝานฉางอวี้พูดว่า “อ๋า” ด้วยความสับสน โดยใช้ประโยชน์จากความยาวของดาบยาว จัดการทหารที่จะสังหารนางไป นางมองย้อนกลับไปและตระหนักว่าทหารที่ติดตามนางเริ่มมีคนหลายสิบคนแล้ว และกลายเป็นคนกลุ่มใหญ่
หัวหน้ากองร้อยกัวอยู่ไม่ไกลจากนาง เขาถือดาบยาวและหายใจหอบ และสบถด่า “เจ้าโง่ เจ้าวิ่งไปข้างหน้าราวกับว่าเจ้ากำลังจะรีบกลับชาติไปเกิด และกองทัพฝ่ายขวาของบิดาก็กลายเป็นทัพหน้าเพราะเจ้า!”
เซี่ยอู่เพิกเฉยต่อหัวหน้ากองร้อยกัว และเช็ดเลือดออกจากใบหน้าของเขาแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ “ข้าจะไปหยิบธงข้างหน้า ทหารที่อยู่ด้านหลังมองไม่เห็นธงและไม่รู้ว่าจะโจมตีด้วยวิธีใด”
สิ่งที่แย่ที่สุดในสนามรบคือทำให้รูปแบบของกระบวนทัพยุ่งเหยิงและถูกศัตรูกินไปเป็นกลุ่มๆ
ฝานฉางอวี้เตะทหารคนหนึ่งออกไปแล้วถามว่า “ธงอยู่ที่ไหน?”
เซี่ยอู่เก่งในเรื่องความคล่องแคล่ว เขาเหยียบศีรษะของกลุ่มกบฏและกระโดดไปข้างหน้าหลายก้าว เขาชี้ทิศทางไปที่ฝานฉางอวี้ และฝานฉางอวี้ก็ดันไปข้างหน้าไปในทิศทางนั้นเหมือนมีดคมๆ
แม่ทัพที่กำลังเฝ้าดูการรบจากที่สูงดูเคร่งขรึมขณะที่พวกเขาเฝ้าดูขบวนของกองทัพหน้ากระจัดกระจาย ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคาดการณ์ได้ว่าการรบครั้งแรกจะพ่ายแพ้โดยไม่คาดคิด จู่ๆ ศีรษะรูปทรงกรวยก็ปรากฏขึ้นเหมือนเหล็กในผึ้ง และมันยังคงแทงทะลุหน้าท้องของทัพกบฏด้วยความคมอย่างยิ่ง
เหล่าแม่ทัพมองหน้ากันด้วยความสับสนในตอนแรก หลังจากรอให้ศีรษะรูปทรงกรวยเข้าร่วมกับกองกำลังแนวหน้าที่กระจัดกระจาย และชูธงแนวหน้า หลังจากสังหารกลุ่มกบฏและล่าถอยอย่างต่อเนื่อง สายตาของทุกคนก็เริ่มแปลกไป
แม่ทัพคนหนึ่งกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่าทัพหลังสามารถเปลี่ยนเป็นทัพหน้าได้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นว่ากองทัพฝ่ายขวาก็กลายเป็นกองทัพแนวหน้าได้ด้วย มันไม่ง่ายเมื่อมีการเปลี่ยนกระบวนทัพ และต้องรักษาเสถียรภาพของสถานการณ์รุกและป้องกัน ข้าเกรงว่าผู้นำกองทัพจะต้องเป็นทหารที่มีประสบการณ์ และมีความกระตือรือร้นและความเข้าใจในสถานการณ์โดยรวม”
แม่ทัพอีกคนกล่าวว่า “กองทัพฝ่ายขวานี้ก่อตั้งขึ้นชั่วคราวโดยการคัดเลือกของแม่ทัพถัง ผู้ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพถังช่างมีความสามารถมาก”
ถังเผยอี้ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแข็ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่สนามรบด้านล่าง พยายามมองเห็นให้ชัดเจนว่าใครเป็นผู้นำกองทหาร แต่ระยะทางนั้นไกลเกินไป เขาเกือบจะตาเหล่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน เขาสับสนมากจนนึกไม่ออกว่าเมื่อใดกันที่เขามีคนที่มีความสามารถเช่นนี้อยู่ภายใต้บัญชาการของเขา
มีเพียงเฮ่อจิ้งหยวนเท่านั้นที่มองไปที่สนามรบด้านล่างโดยไม่พูดอะไรสักคำ