บทที่ 102
ท้องฟ้ามีลมแรงและเต็มไปด้วยทรายสีเหลือง
กองทัพฉงโจวซึ่งถูกกองทัพจี้โจวบุกโจมตี กำลังตกอยู่ในความยุ่งเหยิงในสนามรบ เหล่าแม่ทัพรุ่นเยาว์ยังคงพยายามรักษารูปขบวนของพวกเขาไว้ อย่างไรก็ตามกองทัพจี้โจวที่อยู่เบื้องหลังพวกเขานั้นแข็งเกินไป และช่องโหว่ในการจัดขบวนเริ่มแตกแยกมากขึ้นเรื่อยๆ มันมีขนาดใหญ่และในที่สุดก็ถูกแบ่งออกเป็นส่วนเล็กๆ โดยมีกองทัพจี้โจวล้อมรอบ
จุดเน้นในสนามรบคือการทำงานหนัก เมื่อจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้หายไป กองทัพฉงโจวก็จะพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่องจากการรุกอันดุเดือด
ทหารจี้โจวที่อยู่แถวหน้าโกรธจัดและมีความกล้าหาญมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่พวกเขาต่อสู้
ในกองทัพฉงโจว ตั้งแต่แม่ทัพไปจนถึงทหาร ทั้งหมดมีสีหน้าตื่นตระหนก และแม่ทัพหนุ่มที่ตะโกน “ฆ่า” ก็ดูไม่มั่นใจอีกต่อไป
มีแม้กระทั่งทหารที่มักจะหนีอย่างระส่ำระสายในสนามรบ
แม่ทัพฉงโจว ที่เป็นผู้นำกองทัพโกรธมากจนชักดาบออกมาสังหารทหารที่ล่าถอยด้วยความตื่นตระหนก เขาตะโกนด้วยเสียง “ผู้ที่ล่าถอยจะถูกสังหารอย่างไร้ความเมตตา”
แต่เสียงของเขาถูกกลบด้วยเสียงการต่อสู้และการปะทะที่ดังกว่า และมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก
แม่ทัพกำลังจะนำกองทหารของเขาเข้าโจมตีด้วยตนเอง แต่เสียงกลองสงครามก็ดังมาจากกำแพงเมืองฉงโจวที่อยู่ด้านหลังเขา
กำแพงเมืองฉงโจวถูกสร้างขึ้นสูงมาก และกำแพงด้านหน้าก็ขยายไปทั้งสองข้างของกำแพงเมือง ทำให้มีช่องว่างเหมือนภูเขา มีกลองสงครามหลายสิบกลองตีพร้อมๆ กัน หลังจากถูกปิดกั้นทั้งสามด้าน คลื่นเสียงก็อัดแน่นไปที่ช่องว่างเพียงแห่งเดียว
ภูมิประเทศนี้เปรียบเสมือนแตรทำให้เสียงกลองสงครามดังก้องไปทั่วสนามรบทำให้ใจของผู้คนสั่นสะท้าน
ฝานฉางอวี้นำกองทัพฝ่ายขวาเข้าโจมตีที่แนวหน้า เมื่อนางได้ยินเสียงกลองสงคราม นางก็มองไปในทิศทางของประตูเมืองฉงโจวโดยไม่รู้ตัว
ประตูเมืองอันหนักอึ้งซึ่งไม่ได้เปิดมาเป็นเวลาครึ่งวัน ก็ค่อยๆ เปิดออกผ่านสัญญาณของแตรและธงจากทั่วพื้นดิน
ควันและฝุ่นปกคลุมท้องฟ้า ทหารในเมืองดูโหดเหี้ยม พวกเขาถืออาวุธและส่งเสียงคำรามขณะที่พวกเขารีบวิ่งออกไปราวกับน้ำไหล
หลังจากกองกำลังแนวหน้าทั้งสองออกเปิดทาง ทหารมากประสบการณ์ร่างกำยำผมดำขาวครึ่งนึง สวมชุดเกราะสีทอง ขี่ม้าออกมาจากเมือง และดึงดาบที่เอวของเขาออกมา จากนั้นตะโกนเสียงดังว่า “ฆ่า–”
กองหลังของฉงโจวจำนวนมากหลั่งไหลออกมาจากประตูเมืองที่อยู่ข้างหลังเขา ต่างคำรามและรีบเร่งไปยังสนามรบที่อยู่ข้างหน้า
พวกกบฏไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มและตะโกน “ท่านอ๋องทรงออกรบด้วยพระองค์เอง! ศึกครานี้ฉงโจวต้องชนะอย่างแน่นอน!”
เสียงนี้เหมือนกับก้อนหินที่ทำให้เกิดคลื่นนับพันและกระจายไปทั่วสนามรบอย่างรวดเร็ว
ด้วยกำลังเสริมและฉางซิ่นอ๋องที่ออกมารบด้วยตนเอง กองทัพฉงโจวที่เคยอยู่ในสภาพตกต่ำและเสียขวัญกำลังใจ จู่ๆ ก็ฟื้นคืนจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้กลับคืนมา
เมื่อฝานฉางอวี้เข้าโจมตีในสนามรบ นางคว้าม้าตัวหนึ่ง นางสอดธงรบของกองทัพแนวหน้าเข้าไปในโกลน และเหยียบบนเสาของธงด้วยเท้าข้างเดียวเพื่อป้องกันไม่ให้ธงตก
หลังจากการต่อสู้อันยาวนาน ม้าที่นางนั่งอยู่ก็หมดแรงแล้ว เมื่อฝานฉางอวี้จับดาบใหญ่เพื่อฟัน ดาบยังคงโหดเหี้ยม แต่ร่างกายและมือของนางก็อ่อนล้าลง
บางครั้งเมื่อนางหยุดครู่หนึ่ง มือที่ถือดาบก็อดสั่นไม่ได้
ไม่ใช่ว่านางกลัว แต่กล้ามเนื้อของนางอ่อนแอเกินไปและมันก็กระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อนางค้นพบว่ากำลังเสริมของกลุ่มกบฏกำลังมุ่งหน้าไปยังสนามรบ ฝานฉางอวี้ก็นั่งบนหลังม้าด้วยมุมมองที่กว้างขึ้น นางเหลือบมองช่องว่างความแข็งแกร่งระหว่างทั้งสองฝ่ายและรู้ว่าหากฝ่ายของตนถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มกบฏในเวลานี้ กลุ่มคนของพวกนางจะตกอยู่ในอันตรายราวกับว่าไม่มีทางกลับไปได้แล้วจริงๆ
นางเหยียบโกลนอย่างแรงแล้วดึงบังเหียนหันไปทางอื่น ผมที่ชุ่มเหงื่อของนางเกาะติดกับใบหน้าของนางที่เหนียวแน่นไปด้วยเหงื่อ ดวงตาของนางลุกวาวสดใสราวกับเสือ และนางก็ตะโกนว่า “จงเข้าไปตรงกลางกองทัพฉงโจวที่กำลังสู้รบกัน อย่าติดอยู่ตรงนี้!”
ธงของแนวหน้าปลิวไสวไปข้างหลังนาง นางชุดเกราะทหารที่แตกหัก แต่ไม่มีใครคิดว่านางเป็นเพียงทหารธรรมดา
ทหารจี้โจวที่อยู่ข้างหลังนางเหมื่อเห็นว่านางเปลี่ยนทิศทาง พวกเขาก็เปลี่ยนทิศทางอย่างทันที โดยยังคงติดตามนางอย่างใกล้ชิด
เมื่อกลุ่มกบฏเห็นว่ากองทหารทัพหน้าของราชสำนักที่ทะลวงกองทัพของตนจนแหลกเป็นเสี่ยงๆ กำลังจะออกไป พวกเขาที่ถูกปราบปรามเป็นเวลานาน และเมื่อคิดว่าตอนนี้เมื่อมีกำลังเสริมอยู่ข้างหลังพวกเขา พวกเขาก็ใช้ท่าทางที่คุกคามถึงชีวิตเพื่อหยุดทัพจี้โจว
แม่ทัพที่นำทัพถึงกับถอนการป้องกันทางด้านหลังโดยตรงและส่งกองกำลังทั้งหมดออกไปโจมตีพร้อมกันจากด้านซ้ายและด้านขวา เพียงเพื่อดักจับกองทัพแนวหน้าของราชสำนัก
เฮ่อจิ้งหยวนและกลุ่มแม่ทัพที่ยืนอยู่บนที่สูงเห็นเหตุการณ์ของสถานการณ์การรบด้านล่าง
ถังเผยอี้โกรธมากจนชกต้นสนข้างๆ เขา เขากำหมัดแน่นและขอคำสั่งจากเฮ่อจิ้งหยวน “ท่านแม่ทัพ ข้ายินดีที่จะนำกองทหารไปฝ่าทลายวงล้อมเพื่อช่วยกองทัพฝ่ายขวา!”
เฮ่อจิ้งหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “การที่สุยทั่วได้ประทานยศเป็นอ๋องก็มีผลมาจากความดีความชอบทางด้านการทหารด้วยเช่นกัน แม้ว่าเขาจะชราแล้ว แต่พลังของหอกหัวสิงห์ในมือของเขาก็ไม่สามารถมองข้ามได้ ข้าจะนำทหารสามพันนายไปรับมือเขาด้วยตนเอง แม่ทัพถังนำทหารสองพันไปช่วยกองทัพฝ่ายขวา”
ทันใดนั้นถังเผยอี้ก็เปลี่ยนจากความกังวลเป็นความสุข และรีบประสานมือของเขาไว้แล้วพูดว่า “ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
ฝานฉางอวี้เหวี่ยงดาบจนแขนเกือบชา ของเหลวที่เปียก ร้อน และฉุนตกลงมาจากเปลือกตาเข้าดา ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือเลือด
นางกัดฟันแน่น และเมื่อดาบทะลุผ่านทหารกบฏที่ขวางทางไปข้างหน้า นางไม่สามารถบอกได้เลยว่าสีหน้าของพวกเขาโหดเหี้ยม กว่าหรือเป็นของนางเองที่โหดเหี้ยม
มีครั้งหนึ่งที่นางไม่สามารถชักดาบใส่ทหารกบฏได้
ดูเหมือนว่ากลุ่มกบฏจะเห็นว่านางเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง เมื่อทหารถูกบังคับให้พุ่งเข้าใส่ตรงข้างหน้าม้าของนาง เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีความลังเลและความตื่นตระหนกมากขึ้น ทำให้กลุ่มของพวกเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ยากลำบาก
แต่ในไม่ช้า ทหารกลุ่มหนึ่งก็ลากตะขอเกี่ยวขึ้นมา อาวุธในมือของพวกเขาแตกต่างจากทหารทั่วไป นอกจากหอกแล้ว ยังมีตะขอเกี่ยวคล้ายพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวบนหอก ซึ่งไม่เพียงแต่แทงได้เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวและสังหารจากระยะไกลได้อีกด้วย
เมื่อเซี่ยอู่เห็นทหารเหล่านี้มีตะขอเกี่ยว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาก็ตะโกนใส่ฝานฉางอวี้ “ระวัง!”
ทหารกลุ่มนั้นทำงานร่วมกันตามการแบ่งงาน กลุ่มหนึ่งยืดตัวขึ้นและเล็งหอกในมือไปที่ฝานฉางอวี้ซึ่งขี่ม้าอยู่ ทหารอีกกลุ่มหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้นหยิบตะขอเกี่ยวในมือแล้วกวาดไปทางขาม้า
แม้ว่าเซี่ยอู่และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังนาง จะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะฆ่าทหารแล้ว แต่ม้าของฝานฉางอวี้ก็ยังคงถูกตะขอเกี่ยวและล้มลงพร้อมกับเสียงร้อง
ช่วงเวลาที่ฝานฉางอวี้ตกลงจากม้า กลุ่มกบฏจำนวนนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกันรอบตัวนางราวกับฝูงหมาป่าที่ได้กลิ่นเลือดบนทุ่งหญ้า และเล็งไปที่นางด้วยหอกของพวกเขา
ฝานฉางอวี้ใช้ธงบนหลังม้าพยุงตัวพื้น ลอยขึ้นไปในอากาศ เหยียบอกของทหารกบฏและเตะผู้คนเป็นวงกลมก่อนที่นางจะร่อนลงอย่างมั่นคง
มือของนางเต็มไปด้วยเลือด และเหนียวเกินกว่าที่จะจับด้ามเหล็กสีดำของดาบใหญ่ได้ ธงนี้ยาวประมาณหนึ่งฉื่อ และมีหัวหอกอันแหลมคมอยู่ที่ปลายเสาธง ฝานฉางอวี้เพียงม้วนธงขึ้นพันกับเสาธง และต่อสู้โดยมีธงอยู่ในมือ
ทหารที่เข้ามาใกล้นางก็ถูกเสาธงกวาดออกไป
ในขณะนี้เซี่ยอู่ก็มาเพื่อช่วยฝานฉางอวี้เช่นกัน การเป็นแนวหน้านั้นเหนื่อยที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย เช่นเดียวกับห่านที่เป็นผู้นำการบิน
ความแข็งแกร่งทางร่างกายของนางหมดลงไปมาก ใบหน้าที่บอบบางแต่เดิมเต็มไปด้วยเลือดจนเขามองเห็นไม่ชัดว่าเลือดเป็นของตัวเองหรือของคนอื่น เซี่ยอู่หยิบธงออกจากมือของนาง
เขาตะโกน “หัวหน้ากอง สั่งถอยทัพ!”
ธงกางออกในมือของเขาและปลิวไปตามสายลมอีกครั้ง กองทัพจี้โจวที่อยู่ด้านหลังรวมตัวกันเข้าหาพวกเขา
ฝานฉางอวี้สูญเสียกำลังของนางและจับดาบใหญ่เพื่อปรับลมหายใจ หนึ่งในกลุ่มกบฏพยายามโจมตีนางจากด้านหลัง แต่หัวหน้ากองร้อยกัวตะโกนเสียงดัง และดาบก็เกือบจะแยกหลังของกบฏออกเป็นสองท่อน
ฝานฉางอวี้เหลือบมองกลับไป ใบหน้าครึ่งหนึ่งของหัวหน้ากองร้อยกัว ถูกซ่อนอยู่ใต้หนวดเคราของเขา มีเพียงดวงตาสีแดงคู่หนึ่งเท่านั้นที่ถูกเปิดเผย “บิดาบอกว่าข้าจะไม่สนใจชีวิตและความตายของเจ้าหลังจากไปสนามรบ แต่เจ้าไม่ได้ทำให้ข้าขายหน้าเลย! หลังจากการสู้รบครั้งนี้ มันคุ้มค่าสำหรับบิดาที่จะตายที่นี่แล้ว!”
ดาบใหญ่ในมือของฝานฉางอวี้ฟาดฟันไปทางข้างหน้าเขาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และหัวหน้ากองร้อยกัวก็ตกใจมากจนเหงื่อไหลเย็น
ช่วงเวลาต่อมา เลือดจำนวนหนึ่งก็ชุ่มไปบนไหล่ของเขา
สีหน้าของเขาชะงักค้าง เขาหันกลับมาและเห็นกลุ่มกบฏเข้ามาหาเขาอย่างเงียบๆ ถือดาบและพยายามจะฟันเขา แต่ถูกฝานฉางอวี้พาดฟันจนตาย
หนวดเคราหนารอบปากของเขาขยับ และเขาไม่กล้าที่จะฟุ้งซ่านอีกต่อไป เขาแค่ตะโกนใส่ฟ่านฉางอวี้ “หายกันแล้ว!”
ฝานฉางอวี้ไม่ตอบสนอง เลือดบนมือของนางยังคงเปียกอยู่ และนิ้วของนางก็เจ็บปวดมากจนแทบจะจับดาบไม่ได้
ริมฝีปากของนางแห้งมากจนแตก และไม่อยากเสียเวลาพูดอีกต่อไป
นางดึงผ้าผืนยาวออกจากเสื้อของนาง พันมันไว้รอบมือของนาง จากนั้นจึงจับที่ด้ามของดาบใหญ่
เซี่ยอู่เถือธงทหาร และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเป้าหมายที่กำลังเคลื่อนที่ ดาบจำนวนนับไม่ถ้วนถูกขว้างใส่เขา แต่เขาพยายามหลีกเลี่ยงดาบที่อันตรายถึงชีวิต การเพิ่มอาการบาดเจ็บที่ไม่ร้ายแรง แค่ทำให้เสื้อของเขาเปื้อนสีแดงไปครึ่งหนึ่ง
แม่ทัพกบฏหนุ่มขี่ม้ามาและพยายามปลิดชีวิตเซี่ยอู่ด้วยหอกในมือ เซี่ยอู่กำลังโบกธงใส่ทหารที่ปิดล้อมเขากลับ เขาไม่มีเวลาต่อต้านหรือหลบเลี่ยง
ฝานฉางอวี้พุ่งไปข้างหน้าด้วยก้าวเดียว เช่นเดียวกับที่นางช่วยเขาจากค้อนสงครามของฉือหู่ในสนามรบหุบเขาอีเซียนเมื่อครั้งที่แล้ว นางใช้ดาบใหญ่เพื่อสกัดหอกของแม่ทัพหนุ่ม
การต่อสู้อันยาวนานทำให้เซี่ยอู่รู้สึกเวียนศีรษะ เขาต้องติดตามฝานฉางอวี้ในทุกย่างก้าว ในกองทัพนี้ถ้าฝานฉางอวี้เป็นคนที่ยากจะสังหารมากที่สุด เซี่ยอู่ก็คงเป็นอันดับสอง
เขาไม่เพียงแต่ต้องดูแลตัวเองเท่านั้น แต่ยังให้ความสนใจกับสถานการณ์รอบตัวฝานฉางอวี้อยู่เสมอ
ในขณะนี้ เมื่อเห็นฝานฉางอวี้สกัดกั้นหอกแทนเขา เขาก็ตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว “หัวหน้ากอง……”
ฝานฉางอวี้ผลักเขาไปทางทหารจี้โจวที่ตามมาข้างหลัง และตะโกนอย่างเย็นชา “ไปข้างหลังข้า!”
ในขณะที่พูด ดาบใหญ่และปลายหอกของแม่ทัพหนุ่มบนหลังม้าก็ปะทะกันอย่างรุนแรง ทำให้เกิดประกายไฟปลิวไปทุกที่
แม่ทัพหนุ่มถูกเหวี่ยงกลับไปด้วยความแข็งแกร่งของฝานฉางอวี้ และการรุกของเขาก็ตามหลังไปครึ่งจังหวะ ก่อนที่ความกลัวต่อพลังมหาศาลนี้จะหมดไปในใจของเขา ฝานฉางอวี้ก็ย่อตัวลงแล้วฟาดดาบไปที่ขาม้าของเขา
ดาบใหญ่นั้นยาวและคมมาก เมื่อประกอบกับมืออันแข็งแกร่งของฝานฉางอวี้ ขาหน้าของม้าศึกก็เกือบจะถูกตัดออกอย่างราบรื่น เมื่อมันล้มลงไปข้างหน้าด้วยเลือดที่พุ่งทะลัก แม่ทัพหนุ่มบนหลังม้าก็ถูกเหวี่ยงออกไปด้วยแรงเฉื่อยนี้เช่นกัน
ฝานฉางอวี้ฟันดาบของนางอีกครั้ง และศีรษะของแม่ทัพหนุ่มก็กลิ้งลงไปที่พื้น
หัวหน้ากองร้อยกัวซึ่งถือดาบและต้องการก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วย เขากลืนน้ำลายเมื่อเห็นสิ่งนี้ และพูดกับเซี่ยอู่ “เป็นเพียงแม่นางผู้หนึ่ง นางจะสู้เก่งขนาดนี้ได้ยังไง”
เซี่ยอู่ไม่ตอบเลย เขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของฝานฉางอวี้แต่เขากลับถือธงซึ่งเป้าที่มีชีวิต และไม่สะดวกที่จะไปหาฝานฉางอวี้ ดังนั้นเขาจึงชูธงให้หัวหน้ากองร้อยกัว แล้วพูดว่า “มอบธงทหารให้กับเจ้าแล้ว”
ก่อนที่หัวหน้ากองร้อยกัวจะพูดอะไร เขาก็หยิบดาบยาวขึ้นมาแล้วพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง เพื่อจัดการทหารกบฏร่วมกับฝานฉางอวี้
หัวหน้ากองร้อยกัวหรี่ตาลงและมองดูธงบนมือของเขาที่เปื้อนเลือดของผู้คนไม่ทราบจำนวน และสบถ “บิดาดูเหมือนคนที่ถือธงและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหรือ?”
เขาหันไปมอบธงให้ทหารที่อยู่ข้างหลังเขา และตะโกนด้วยใบหน้าเสือ “เจ้าปกป้องธงของแนวหน้า ติดตามอย่างใกล้ชิด!”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบดาบเล่มใหญ่ขึ้นมาและฟันทหารกบฏ เขาไล่ตามฝานฉางอวี้และเซี่ยอู่ได้ในไม่กี่ก้าว และสบถในขณะที่สังหาร “บิดาเป็นหัวหน้ากองร้อย พวกเจ้าเด็กสารเลวสองคน มาฆ่าคนก่อนบิดาได้อย่างไร!”
ทหารที่อยู่ข้างหลังเขาดูสับสนในตอนแรก แต่แม่ทัพที่ได้รับบาดเจ็บคนหนึ่งบอกว่าธงนี้เป็นสัญญาณบอกทิศทางในสนามรบอันกว้างใหญ่และจะห้ามหาย ดังนั้นเขาจึงสั่งคนหลายร้อยคนอย่างรวดเร็วให้ปกป้องธงที่อยู่ตรงกลาง
คนอื่นๆ ยังคงรักษารูปทรงกรวยไว้ด้านนอก เหมือนมดรวมตัวกันในกองไฟที่ลุกโชน ตามเส้นทางนองเลือดที่ฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ ได้สลักไว้ และค่อยๆ บีบตัวออกมาจากวงล้อมของกลุ่มกบฏ