บทที่ 119
รุ่งอรุณเพิ่งจะสว่าง และมีน้ำค้างยามเช้าบางๆ รวมตัวกันบนใบไผ่ในลานบ้าน
ฝานฉางอวี้ลืมตาด้วยความงุนงง เพียงแต่รู้สึกเจ็บปวดในหัว
เมื่อคืนนางเมาหรือ?
นางขมวดคิ้วและยกมือขึ้นเพื่อถูหน้าผาก ขณะที่นางหายใจ นางสังเกตเห็นกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยบนผ้าปูเตียง จู่ๆ นางก็สะดุ้งและตื่นขึ้นมาโดยสมบูรณ์ นางก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่เสื้อผ้าของนางยังคงอยู่ครบ
แต่ที่เห็นเป็นผ้าห่มสีเข้มลายเหลี่ยมและลายนก ม่านเตียงปักลายดอกบัวลดระดับลงเหลือเพียงครึ่งเดียวใกล้ขอบเตียงเท่านั้น แสงแดดเปล่งประกายสาดส่องเข้ามา
ฝานฉางอวี้คิดว่านางถูกจัดให้อยู่ในจวนของเจ้าเมืองชั่วคราวหลังจากเมาแล้ว นางถอนหายใจด้วยความโล่งอกและลุกขึ้นนั่งบนเตียง
“เจ้าตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านนอกม่านเตียง
ฝานฉางอวี้ตัวแข็ง หันกลับมามองออกไปผ่านม่านเตียงสีทอง นางมองเห็นคนนั่งอยู่หน้าหน้าต่างตรงข้ามธรณีประตู เขาสวมชุดคลุมและเข็มขัดหยก และผมสีดำของเขาถูกมัดไว้ครึ่งหนึ่งและครึ่งหนึ่งสวมกวานสีทอง นางไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ตรงนั้นมานานเท่าไรแล้ว เงียบงันราวกับรูปปั้นในยามเช้า
เซี่ยเจิง?
นางอยู่ในห้องของเขาเหรอ?
ชั่วขณะหนึ่ง จิตใจของฝานฉางอวี้ก็ว่างเปล่า
นางมีอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงหลังจากตื่น นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยื่นมือออกและกดหน้าผากของนาง และครุ่นคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับทุกสิ่งเมื่อคืนนี้
นางจำได้ว่านางแสร้งทำเป็นเมาและได้รับความช่วยเหลือจากสาวใช้เพื่อออกจากห้องโถงหน้า แต่ต่อมาเมื่อนางพยายามหาที่ที่จะสงบสติอารมณ์ ดูเหมือนว่านางจะเมามากจริงๆ นางล้างหน้าในถังน้ำและถูกเซี่ยเจิงหิ้วคอเสื้อขึ้นมา
เขาเห็นตัวนางเมาหรือเปล่า?
เมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองในตอนนี้ทำไมเขาไม่ส่งสาวใช้ไปส่งนางที่ห้องพักแขกเพื่อพักผ่อนสักพักแต่กลับพานางกลับห้องแทน?
มีข้อสงสัยมากมายในใจของฝานฉางอวี้ แต่นางจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่นางเมา นางกลัวว่าอาจจะมีความเข้าใจผิด ดังนั้นนางจึงต้องพูดก่อน “ขออภัย ข้าเมาแล้ว เมื่อคืนข้า……ไม่ได้สร้างปัญหาให้ท่านโหวใช่หรือไม่”
นางไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของคนที่นั่งบนเก้าอี้ไม้เนื้อแดงตรงข้ามได้ชัดเจนผ่านม่านเตียง แต่นางรู้สึกได้ว่าความกดอากาศในห้องลดลงกะทันหัน
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าคำพูดของนางทำให้เขาขุ่นเคืองหรือไม่ หรือว่านางหยาบคายจริงๆ เมื่อคืนนี้
นางได้ยินเสียงบ่าวรับใช้ที่ตื่นเช้าเดินไปมาในลานบ้าน นางกังวลว่าคนอื่นจะเห็นนางอกจากห้องของเซี่ยเจิง นางจึงยกม่านเตียงสีทองขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน สวมรองเท้าของนางและพูดว่า “หากเมื่อคืนนี้มีอะไรที่ทำให้ขุ่นเคืองไป ข้าน้อยจะมาขออภัยต่อท่านโหวในภายหลัง……”
ชายที่นิ่งเงียบอยู่ตลอดเวลาก็หัวเราะ “เจ้าจะทำให้ข้าขุ่นเคืองได้อย่างไร?”
อาจเป็นเพราะเขานั่งอยู่ที่นี่ทั้งคืน เสียงของเขาแหบแห้งจนรู้สึกเหมือนมีทรายอยู่ในลำคอ แต่คำพูดของเขาเฉียบแหลมและเย็นชาราวกับว่าเขาเกลียดนางมากที่วาดเส้นที่ชัดเจนกับเขา
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราวขณะสวมรองเท้า และความเงียบงันก็แพร่กระจายระหว่างคนทั้งสอง
นางเงยหน้าขึ้นหลังจากสวมรองเท้า หากไม่มีผ้าเตียงบังสายตาของนาง นางก็จะสามารถเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาได้ชัดเจน และหางตาของเขามีสีแดงเล็กน้อยจากการที่ไม่ได้นอนทั้งคืน และปลายนิ้วมือของเขาที่ห้อยอยู่ตรงเข่าก็เต็มไปด้วยเลือดแห้ง
ทุกคนสามารถเห็นได้ว่าเขาเหนื่อยแค่ไหนในเวลานี้ แต่เขาเป็นเหมือนสายธนูที่ตึง ทำให้ผู้คนกลัวความบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจด้วยเหตุผลบางอย่าง
ในความรู้สึกของนาง เซี่ยเจิงมักจะหยิ่งผยอง แม้ว่าชีวิตของเขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายและต้องการความช่วยเหลือ แต่เขาไม่เคยแสดงอาการอ่อนแอเลย
ตอนนี้นางรู้สึกว่าความเย่อหยิ่งและความทะนงตนของเขา เหมือนกับหนามแหลมทั่วร่างกายของเขา เป็นเพียงน้ำแข็งบางๆ ที่ควบแน่นบนทะเลสาบ และอาจแตกออกได้ด้วยแสงแดดเพียงเล็กน้อย
ราวกับว่าเขาตระหนักได้ว่าคำพูดของเขาตอนนี้รุนแรงจนเกินไป เซี่ยเจิงก็เงียบไปสองอึดใจ แล้วลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู “เจ้าอยากกินอะไร?”
น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาตั้งใจให้เป็นเช่นนี้ และไม่เคยมีความบาดหมางกันเพราะความขุ่นเคืองของรุ่นบิดามารดาของพวกเขา
ความทรงจำบางอย่างของพวกเขาทั้งสองที่เข้ากันได้ในอดีตถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ฝานฉางอวี้คิดว่านางสามารถเผชิญกับมันได้อย่างสงบ แต่ในขณะนี้ นางยังคงถูกครอบงำด้วยความโศกเศร้าที่บีบคั้นหัวใจ
“เซี่ยเจิง”
คนที่เอามือจับกลอนประตูหยุดเคลื่อนไหวเพราะคำพูดของนาง
ฝานฉางอวี้มองไปที่แผ่นหลังของเขา นางหายใจเข้าลึกๆ และเมื่อนางพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของนางยังคงมีความเงียบงัน “เรายังไม่ได้คุยกันดีๆ เลยตั้งแต่เราบอกลากันที่ฉงโจว วันนี้เรามาคุยกันเถอะ”
คนที่หันหลังให้นางยังคงเงียบ แต่ไม่มีความตั้งใจที่จะออกไปข้างนอกราวกับรอให้นางพูดต่อ
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเสียใจกับการเสียชีวิตของแม่ทัพเซี่ย”
เมื่อมีการกล่าวถึงเซี่ยหลินซาน เซี่ยเจิงยังคงเงียบอยู่ เขาหันหลังให้กับฝานฉางอวี้ ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขาในขณะนี้ แต่เส้นเลือดในมือของเขาที่ยึดสลักประตูไว้นั้นชัดเจน มันปูดโปนเนื่องจากแรงบีบมากเกินไป
“ข้าไม่โทษเจ้าสำหรับสิ่งที่เจ้าเลือกในวันนั้นหรือคำพูดของเจ้า ก่อนที่ความจริงเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วจะถูกเปิดเผยอย่างสมบูรณ์ ข้าจะไม่บอกเจ้าให้เชื่อท่านตาและท่านพ่อของข้า เนื่องจากความเมตตาจากราชครูเถา เจ้าเคยกล่าวไว้ว่าต่อจากนี้ไปเจ้าจะปฏิบัติต่อข้าในฐานะน้องสาวเท่านั้น แต่ข้าไม่สามารถเป็นอิสระและง่ายดายเหมือนท่านโหวได้”
ฝานฉางอวี้จ้องไปที่แผ่นหลังของเขา ดวงตาของนางไม่อาจหยุดร้อนผ่าว แต่นางยังคงพูดอย่างจริงจังว่า “ต่อจากนี้เราปฏิบัติต่อกันเฉกเช่นคนแปลกหน้าเถิด วันนี้รบกวนแล้ว”
เมื่อมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ นางมักจะพูดเสมอว่าตัวนางมีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ แต่ทุกครั้งที่นางสูญเสียคนที่นางไว้วางใจจริงๆ นางจะต้องรู้สึกตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง
นางจะไม่ตกหลุมรักใครสักคนง่ายๆ แต่ถ้านางชอบใครสักคน นางจะปล่อยไปได้อย่างไร?
ความเกลียดชังระหว่างบิดาของพวกเขากับพระราชโองการประทานสมรสได้สร้างระยะห่างระหว่างพวกเขามากจนพวกเขาไม่สามารถย้อนกลับไปได้
“เปรี๊ยะ–”
เสียงไม้หักมาจากประตู เป็นเซี่ยเจิงที่หักกลอนประตู
หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นางเห็นนิ้วที่เปื้อนเลือดของเขา โดยมีเลือดหยดเล็กๆ ไหลออกมา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สังเกตเห็นความเจ็บปวดเลย เขาหันหลังให้นางแล้วถามว่า “ถ้าข้าบอกว่าข้ารู้สึกเสียใจแล้วล่ะ?”
ม่านตาของฝานฉางอวี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และนางก็ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรอยู่ครู่หนึ่ง “อะไรนะ”
เซี่ยเจิงหันกลับมาโดยมีเพียงความมืดมนในดวงตาของเขา หยดเลือดสีแดงเข้มพาดผ่านข้อนิ้วที่ซีดและเรียวของเขา หยดลงกับพื้นเป็นเหมือนดอกไม้เลือดเล็กๆ
“ข้าบอกว่าข้าเสียใจแล้ว”
เขาพูดช้าๆ น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและดื้อรั้น
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฝานฉางอวี้ตกใจ จากนั้นนางก็รู้สึกขมขื่นไม่รู้จบ นางไม่ได้พูดเป็นเวลานาน
กรอบประตูบังแสงยามเช้าที่ส่องเข้ามาจากนอกบ้าน เซี่ยเจิงยืนอยู่ที่นั่นราวกับว่าเขาละลายเข้าไปในเงามืด สถานที่ที่ฝานฉางอวี้ยืนอยู่ตรงข้ามกับหน้าต่างธรณีประตูพอดี และแสงแดดยามเช้าก็ส่องมาที่ร่างกายของนาง ร้อนแรงและอบอุ่น
เส้นแบ่งระหว่างแสงสว่างและความมืดดูเหมือนจะเป็นช่องว่างที่ไม่อาจเชื่อมโยงได้
หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็ได้ยินตัวเองถามด้วยเสียงแหบห้าว “เจ้าเสียใจ แล้วอย่างไรล่ะ”
เซี่ยเจิงมองนางอย่างเงียบๆ โดยไม่มีร่องรอยของแสงในรูม่านตาอันมืดมิดของเขา “เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?”
เขาพยายามจะยอมแพ้เรื่องของนาง แต่ความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาเคยประสบในชีวิตอาจเป็นในช่วงเวลาเหล่านี้
ตอนแรกเขาคิดว่าเขาจะชินกับมันทีละน้อย เช่นเดียวกับตอนที่เขายังเป็นเด็ก ตอนแรกเขาไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าบิดามารดาของเขาจากไปทีละคน แต่เขาก็สามารถผ่านมันไปได้ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
หากไม่ได้ผลหนึ่งวันก็จะใช้เวลาหนึ่งเดือน หากไม่ได้ผลหนึ่งเดือนก็จะใช้เวลาหนึ่งปี……แต่กับนางเขาทนไม่ได้แม้แต่เดือนเดียวด้วยซ้ำ
ในใจเขารู้สึกว่างเปล่ายิ่งเขาจากนางไปนานเท่าไหร่ ความรู้สึกก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นจนเกือบจะทำให้เขาเป็นบ้า
การสังหารไม่อาจบรรเทาความเจ็บปวดและเป็นความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด
หลายครั้งที่เซี่ยเจิงรู้สึกเหมือนเขาตายไปแล้ว
ไม่หรอก ความตายน่าจะง่ายกว่าความทุกข์เช่นนี้
ดูเหมือนนางจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของเขา ดังนั้นเมื่อเขาสูญเสียนางไป เขาจะเสียสติและกลายเป็นเหมือนศพเดินได้
นางและภาพโศกนาฏกรรมของการเสียชีวิตของเซี่ยหลินซานในจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนสลับกันหลายวันคืนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในความฝันของเขา ทำให้เขาต้องต่อสู้ดิ้นรนในความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุดจนกระทั่งเลือดของเขาไหลริน
ในชีวิตของเขา ดูเหมือนว่าเขาควรจะมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นเท่านั้น และเขาไม่สมควรได้รับความสุขหรือความสงสารใดๆ ในโลกนี้
แต่เขาได้รับความรักอันบริสุทธิ์และอบอุ่นที่สุดจากนาง
นางเป็นคนทำให้เขารู้ว่าโลกนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความทุกข์เท่านั้น
แต่ช่องท้องของเซี่ยหลินซานที่ถูกผ่าอวัยวะภายในออกนั้น ถูกเย็บอย่างคดเคี้ยวโดยหมอด้วยเข็มและด้าย และรอยแผลเป็นจากมีดและขวานที่บาดลึกถึงกระดูก ก็ทำให้เขาหายใจไม่ออกเช่นกัน
เมื่อเขาถูกทรมานจนเกือบเป็นบ้าด้วยความเกลียดชังและความรัก เขาก็ตกใจเมื่อรู้ว่าเขาก็เกลียดนางเช่นกัน
บิดามารดาของนางสังหารบิดาของเขา! มันทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานไปครึ่งชีวิต
นางทำให้เขารู้ว่าความรักคืออะไร แต่นางกลับทำให้ความรักนั้นทรมานเขาทั้งกลางวันและกลางคืน ทำให้เขาไม่มีความสงบสุขไปตลอดชีวิต!
เมื่อความเกลียดชังของเขาถึงขีดสุด เขาก็คิดว่าหลังจากแค้นของเขาได้รับการชำระแล้ว เขาจะพานางไปตายด้วย
หากไม่สามารถแบ่งปันผ้าห่มผืนเดียวกันไปได้ตลอดชีวิต ก็แบ่งปันความตายร่วมกัน
เขาไม่ต้องทนต่อความเจ็บปวดและความทรมานเช่นนี้อีกต่อไป เขาสามารถจับมือนางบนสะพานไน่เหอ[1] และไปสู่ชีวิตหน้าด้วยกัน
ชาติหน้าพวกเขาคงจะไม่พลัดพรากจากกันเพราะความบาดหมางทางสายเลือดเช่นนี้ เขาอาจจะรู้จักนางในฐานะคู่รักในวัยเด็กก็ได้……นางชอบบัณฑิต ดังนั้นเขาจะเป็นบัณฑิตที่อ่อนโยน ได้รับชื่อเสียงที่ดี และแต่งนางเป็นภรรยาและมีลูกด้วยกัน……
แต่มันเป็นเพียงความคิด
หากเขาเต็มใจที่จะทำร้ายนาง เขาคงไม่เพียงแค่บอกว่าเขาจะไม่เจอนางอีกในชีวิตนี้
เมื่อเขาเห็นนางอีกครั้งและรู้ว่านางเกือบได้ผ่านประตูนรกไปแล้ว เขาก็ตกใจมากจนฟันของเขากระทบกันและร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธและไร้พลัง และมึความกลัวที่เขาไม่เคยอยากจะสัมผัสมันอีกเลยในชีวิต
เซี่ยเจิงมองดูหญิงสาวในชุดทหารที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า แม้แต่ผมของนางก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทองราวกับเทพธิดาที่หลงทางไปสู่โลกมนุษย์
ฉากที่เจิ้งเหวินฉางดื่มอวยพรให้นางในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ปรากฏขึ้นอีกครั้งต่อหน้าต่อตาเขา และความหึงหวงที่คำรามในใจของเขาก็เพิ่มขึ้นเหมือนเถาวัลย์ที่เลื้อยพัน
นางเป็นเทพธิดาสำหรับเขาคนเดียวได้ไหม?
เมื่อไม่ได้ยินคำตอบของฝานฉางอวี้นานแล้ว
เซี่ยเจิงก็กำมือของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดเล็กน้อยจากบาดแผลที่ปลายนิ้วทำให้เขาตื่นตัวมากขึ้น และดวงตาสีเข้มของเขาก็มืดลงและมืดลง
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเพียงอย่างเดียว
เหมือนเมื่อก่อน?
ทำยังไงให้เหมือนเดิม?
มีความเกลียดชังระหว่างบิดามารดาของพวกเขา แม้ว่าในที่สุดโศกนาฏกรรมจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนจะถูกเปิดเผยในที่สุด แต่ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงแล้ว สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร?
ฝานฉางอวี้ยังได้ยินมาว่าขุนนางระดับสูงบางคนจะเลี้ยงดูภรรยานอกบ้าน เป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องการให้นางเป็นเช่นนั้น?
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกหายใจไม่ออก และความเจ็บปวดรวดร้าวก็พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้การมองเห็นของนางไม่ชัดเจน นางระงับความฝาดในดวงตาของนางแล้วถามว่า “ท่านโหว ระหว่างเราจะเป็นเหมือนเดิมได้อย่างไร?”
“ท่านโหวสามารถแสร้งทำเป็นว่าเหตุการณ์จิ่นโจวยุติแล้ว หรือสามารถเพิกเฉยต่อพระราชโองการของฝ่าบาทได้หรือ?”
เมื่อนางพูดประโยคสุดท้าย แม้ว่านางจะกัดฟันและกลั้นน้ำตาไว้เป็นเวลานาน แต่ในที่สุดมันก็ไหลออกมาจากดวงตาของนางและหยดลงกับพื้นอย่างแรง
เซี่ยเจิงได้ยินประโยคครึ่งแรกของนาง ดวงตาของเขามืดมนอย่างน่าสะพรึงกลัว แต่หลังจากได้ยินประโยคครึ่งหลัง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างดุเดือด “ใครบอกเจ้าว่าฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้ข้า”
[1] สะพานไน่เหอ - เป็นสะพานข้ามภพที่เชื่อมแดนสวรรค์ มนุษย์ และนรก ตามความเชื่อของพุทธมหายาน มนุษย์ที่ตายแล้วทุกคนจะต้องเดินข้ามสะพานนี้