บทที่ 118
ในคุกอันมืดมิด
แสงไฟบนตะเกียงสะท้อนคราบเลือดสกปรกไปทั่วพื้น และอุปกรณ์ทรมานต่างๆ ที่วางอยู่บนชั้นวางไม้ก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของคราบเลือดสีแดงเข้ม กลิ่นแห่งความเน่าเปื่อยอบอวลไปทั่วห้องลงทัณฑ์ซึ่งมีเสียงกรีดร้องอย่างต่อเนื่อง
“จะยอมรับหรือไม่ยอมรับ?”
“จะยอมรับหรือไม่ยอมรับ!”
ทุกครั้งที่เหวี่ยงแส้หนังงูลงไป จะเกิดฟองเลือดกระเซ็นขึ้นมา
ชายที่ถูกล่ามโซ่ไว้กับชั้นทรมานนั้นใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด เขาแทบไม่มีแรงหายใจเลย ทุกครั้งที่แส้ตกลงมาที่ร่างกายของเขา เขาแทบไม่มีแรงและหายใจด้วยความเจ็บปวด
ภายใต้เครื่องแบบนักโทษที่โชกไปด้วยเลือด มีชั้นเลือดใหม่ปะปนอยู่แม้กระทั่งเนื้อชิ้นเล็กๆ
ผู้คุมที่ถือแส้ได้โบยอย่างหนักจนแขนของเขาอ่อนแรงมาก เขามองดูนักโทษอย่างขมขื่นซึ่งไม่สามารถอ้าปากได้แม้จะถูกเฆี่ยนตีหลายสิบครั้งก็ตาม แล้วจึงหันกลับมาด้วยความกลัว พลางประสานมือแน่นมองคนที่มาดูการลงทัณฑ์แล้วกล่าวว่า “ท่านโหวขอรับ คนผู้นี้ดื้อรั้น แม้จะถูกทรมานอย่างหนัก แต่เขาก็ยังปิดปากสนิท”
หลังจากที่ไม่ได้ยินคำตอบจนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน เขาก็รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวังและมองเข้าไปในความมืด เพียงเพื่อเห็นคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือโดยมีศอกวางอยู่บนที่วางแขนของเก้าอี้ หน้าผากเขาเผยออกครึ่งหนึ่ง ดวงตาของเขาลดลงเล็กน้อย และดวงตาที่หนาของเขา ทำให้ขนตาเกิดเงาจางๆ ใต้เปลือกตา ราวกับว่าเขาอยู่ในภวังค์
ผู้คุมต้องตะโกนอีกครั้งอย่างกล้าหาญ “ท่านโหวขอรับ?”
ครู่ต่อมา ชายผู้หลับตาลงครึ่งหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมาราวกับว่าเขาตกอยู่ในความคิดบางอย่าง
ดวงตาที่โหดร้ายและเย็นชาราวกับหมาป่าทำให้ผู้คุมสั่นไหวในใจ เขาพูดซ้ำอีกครั้งโดยไม่รู้ตัวด้วยความกลัว “……การทรมานทั้งหมดได้ถูกใช้ไปแล้ว แต่……ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง”
ดวงตาที่มืดมนและเย็นชาของเซี่ยเจิงเหลือบมองชายที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่งบนชั้นทรมานแล้วถามว่า “เขาถูกเฆี่ยนไปกี่ครั้งแล้ว?”
ผู้คุมพูดด้วยความเคารพ “สี่สิบเจ็ดครั้งขอรับ”
เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ ดวงตาของเซี่ยเจิงไม่มีสัญญาณของความสับสน มีเพียงสีหน้าไม่อดทนปรากฏขึ้นบนคิ้วของเขา และเขาพูดว่า “สืออี”
เซี่ยสืออีซึ่งยืนอยู่ข้างเขาก้าวไปข้างหน้าและทำท่าทางให้ผู้คุมทันที ผู้คุมนำถังน้ำเย็นมาเทลงบนชายที่ดูเหมือนถูกล้างด้วยเลือด
ชายผู้สลบตื่นขึ้นมาอย่างเงียบๆ โดยมีผมเปียกชุ่มหยดลงมา เขาทำได้เพียงยืนนิ่งโดยอาศัยเหล็กที่ล่ามไว้กับร่างกายของเขา แต่เขาก็ยังตอบโดยไม่รู้ตัว “ข้า……ข้าไม่รู้อะไรเลย ข้าไม่รู้อะไรเลยจริงๆ…”
เซี่ยสืออีเพียงยิ้มแล้วพูดกับเขา “เจ้ามีลูกสาวคนหนึ่งที่แต่งงานกับตระกูลเกาในจี่หนาน”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ชายผู้นั้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดก็มีความกลัวปรากฏในดวงตาของเขา
เซี่ยสืออีพูดต่ออย่างไม่เร่งรีบ “ลูกชายคนเล็กของเจ้ากำลังศึกษาอยู่ที่สำนักศึกษาซงซาน ข้าเดาว่าตระกูลหลี่ให้เจ้าปิดปากเพื่อแลกกับอนาคตและชีวิตของลูกทั้งสองของเจ้าใช่หรือไม่ หากเจ้าตาย ลูกชายของเจ้าจะสามารถใช้ตระกูลหลี่เพื่อเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ? และลูกเขยของเจ้ายังสามารถรับการเลื่อนตำแหน่งกลับสู่เมืองหลวงใช่หรือไม่?”
“เจ้า……เจ้ารู้ได้อย่างไร” ชายที่ถูกมัดไว้กับชั้นทรมานพูดด้วยความหวาดกลัว เมื่อรู้ว่าเขาหลุดปากออกไป เขาก็รีบปฏิเสธ “ข้าไม่มีลูก ข้าอยู่คนเดียว ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร……”
ด้านหลังเซี่ยเจิงซึ่งนั่งอยู่ได้หมดความอดทนโดยสิ้นเชิงและพูดอย่างใจเย็น “ในเมื่อคนของข้าสามารถหาลูกๆ ของเจ้าเจอ เจ้าคิดว่าตระกูลบัณฑิตหน้าซื่อใจคดอย่างตระกูลหลี่จะสามารถช่วยพวกเขาได้หรือ? ศีรษะที่เพิ่งตัดใหม่ส่งไปที่จี้โจว ไม่น่าจะใช้เวลาเกินสามวัน”
ขณะที่เขาพูดเขาก็ลุกขึ้นยืน ลดศีรษะลงเล็กน้อย และอยู่ในระดับสายตากับบุคคลที่ถูกมัดไว้กับชั้นทรมาน ดวงตาอันแหลมคมของเขาเย็นชา “ความอดทนของข้ามันแย่มาโดยตลอด ใต้เท้าหลิว เจ้าคิดชัดเจนแล้วหรือยัง?”
ชายที่ร่างกายปกคลุมไปด้วยเลือดตัวสั่น ความตั้งใจของเขาถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง และเขาสารภาพด้วยเสียงสั่นเครือ “เขาซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์เต๋อเยว่”
เจ้าหน้าที่สองคนที่ร่วมจดบันทึกปากคำไปด้วยต่างก็ประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นก็ดีใจมาก และรีบเขียนคำสารภาพลงในกระดาษคำร้อง
หลังจากได้รับคำตอบนี้ ดวงตาของเซี่ยเจิงก็ปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็ง และเขาก็เดินออกจากคุกโดยไม่หันกลับมามอง เซี่ยสืออีเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
นับตั้งแต่เซี่ยเจิงเตือนหลี่ฮวายอันในคืนนั้น เขาได้ส่งคนไปจับตาดูตระกูลหลี่ อย่างไรก็ตามตระกูลหลี่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่นั้นเป็นสุนัขจิ้งจอกและต่างระมัดระวังอย่างมาก เพื่อจับคนทำบัญชีที่อยู่ข้างกายหลี่ฮวายอัน ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ
เซี่ยเจิงสั่งให้คนตรวจสอบตัวตนของเขาอย่างระมัดระวังและพบว่าเขาเปลี่ยนชื่อของเขาหลังจากทำงานในตระกูลหลี่ สันนิษฐานว่านี่อาจเป็นเพื่อว่าวันหนึ่งเรื่องจะถูกเปิดเผยและครอบครัวของเขาจะไม่มีส่วนเข้าไปเกี่ยวข้อง และครอบครัวของเขาซึ่งมีเพียงตระกูลหลี่เท่านั้นที่รู้ ได้กลายเป็นจุดอ่อนของเขา
เซี่ยสืออีรีบตามเซี่ยเจิงไปและถามว่า “ท่านโหวจะให้ส่งกองกำลังไปที่คฤหาสน์เต๋อเยว่ทันทีไหมขอรับ?”
เมื่อเดินออกจากคุก ลมที่พัดไล่ผม ทำให้รู้สึกหนาวเล็กน้อย
เซี่ยเจิงไปที่ใบไม้สีเหลืองที่หมุนวนและตกลงมาจากยอดไม้
มันเป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
เขาพูดอย่างไม่เป็นทางการ “ส่งทหารม้าชั้นยอดสามร้อยคนจากค่ายฮู่ปู้ไปล้อมคฤหาสน์เต๋อเยว์ ไปในนามของการจับโจร ส่วนตระกูลหลี่จับตาดูพวกเขาต่อไป”
เซี่ยสืออีลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านโหวนี่เป็นเรื่องร้ายแรง ทำไมถึงไม่ส่งทหารม้าเกราะโลหิตไปล่ะขอรับ?”
ทหารม้าเกราะโลหิตจำนวนแปดร้อยนายภายใต้การบังคับบัญชาของเซี่ยเจิง ต่างก็เป็นทหารของเขาเอง และสิบเก้าคนแรกที่ได้รับแซ่เซี่ยนั้นดีที่สุดในหมู่พวกเขา
หากบุคคลที่ซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์เต๋อเยว์เป็นทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจริงๆ คนที่ไปจับกุมเขาควรเป็นผู้รับคำสั่งโดยตรงตามคำสั่งของเซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงดึงริมฝีปากล่างของเขาอย่างเย็นชา “คฤหาสน์เต๋อเยว์เป็นเพียงเหยื่อล่อที่ตระกูลหลี่สร้างขึ้น ทำไมเจ้าถึงวิตกกังวลขนาดนี้”
เซี่ยสืออีกึ่งตกใจและกึ่งงุนงง เขาใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อค้นหาคนแซ่หลิว จะบอกว่านี่เป็นกลอุบายของตระกูลหลี่หรือ?
ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็ส่องประกายด้วยความเคารพ และเขากำลังจะติดตามเซี่ยเจิงไปด้วยความตื่นเต้น แต่เขาได้ยินคนที่เดินอยู่ข้างหน้าพูดว่า “แม่ทัพแซ่เจิ้งภายใต้บัญชาการของเฮ่อจิ้งหยวน ก็หาคนไปจับตาดูเขาด้วย”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนแทบแตกเป็นเสี่ยง
จวนตระกูลหลี่
หลี่ฮวายอันนั่งอยู่หน้ากองเอกสารโดยสวมชุดขงจื๊อสีคราม เขานั่งลงอย่างเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย โดยยกศีรษะขึ้น และนิ้วเรียวยาวก็พาดคิ้วไว้ครึ่งหนึ่ง เขาถามผู้ที่กลับมารายงานข่าว “คนของอู่อันโหวไปยังคฤหาสน์เต๋อเยว์แล้วหรือยัง?”
บุคคลด้านล่างตอบว่า “ลูกน้องของข้าน้อยเห็นทหารหลายร้อยนายแอบออกจากเมืองหลูแล้วขอรับ”
หลี่ฮวายอันเปิดเปลือกตาของเขา และดวงตาสีอ่อนของเขาดูเหมือนกระจกที่สะท้อนแสงส่องผ่านตะแกรงหน้าต่าง “ส่งจดหมายไปยังที่นั่น แล้วบอกให้พวกเขาไปที่เมืองหลวงโดยเร็วที่สุด”
คฤหาสน์เต๋อเยว์เป็นเพียงกับดัก หลังจากที่คนของอู่อันโหวถูกหลอก พระนัดดาก็สามารถแอบกลับไปเมืองหลวงได้
นี่คือแผนการล่อเสือออกจากภูเขา
เอกสารฟ้องร้องเว่ยเหยียนถูกส่งไปยังเมืองหลวงแล้ว เมื่อเว่ยเหยียนล้มลง พวกเขาจะบอกว่าพวกเขาพบทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อแล้วและ “ชักชวน” ให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์ แม้แต่อู่อันโหวที่อยู่ซีเป่ยก็ไม่อาจกลับคืนสู่ท้องฟ้าได้
เว้นแต่เขาจะชักธงออกมากบฏอีกครั้ง
แต่ตระกูลเซี่ยเต็มไปด้วยผู้ที่ภักดี และเขารู้ว่าเซี่ยเจิงจะไม่ไปไกลขนาดนั้นเพราะชื่อเสียงของบรรพบุรุษของเขา
นอกจากนี้……ใต้หล้านี้ก็ไม่เหลือใครที่จะยับยั้งเขาอีกแล้ว
คนที่มารายงานข่าวได้ถอยออกไปแล้ว หน้าต่างที่ไม่มีฝาปิดถูกลมยามเย็นพัดเปิดออก และดวงอาทิตย์ที่กำลังตกก็เอียงไปครึ่งฉื่อ
หลี่ฮวายอันขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่ภาพวาดที่วาดไว้เมื่อไม่นานมานี้
ภาพวาดนี้เต็มไปด้วยต้นสนสีเขียวที่ถูกลมและหิมะกดทับ และท่ามกลางหิมะที่กว้างใหญ่ มีเพียงจุดสีเมล็ดซิ่งเล็กๆ บนถนนทางการอันขรุขระกลายเป็นสีสว่างเพียงสีเดียวในภาพวาดนี้
เมื่อมองอย่างใกล้ชิด เห็นได้ชัดว่านางเป็นผู้หญิงในเสื้อคลุมและกระโปรงสีเมล็ดซิ่ง นางกำลังเดินไปตามถนนที่ขรุขระโดยหันหลังอยู่ ดูเหมือนนางจะเดินอยู่บนหิมะมาเป็นเวลานาน และผมสีดำของนางปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งและหิมะ เท้าข้างหนึ่งที่ไม่มีรองเท้าและถุงเท้าเป็นสีแดงเนื่องจากความหนาวเย็น
หนึ่งแม่ทัพประสบความสำเร็จ แลกกับกระดูกนับหมื่นที่ผุผัง
เมื่อตระกูลหลี่มาถึงจุดนี้ก็ไม่มีทางเลือก
แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่อยากเกี่ยวข้องกับนาง
นางเป็นหญิงสาวที่จริงใจและน่าหลงใหลมากที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมาในชีวิตนี้ นางเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างทุกสิ่งที่สกปรกในโลก-
ในวันที่สี่เมื่อฝานฉางอวี้อยู่บนเตียงเพื่อพักฟื้น เซี่ยชีและทหารไม่กี่คนที่นางส่งไปก็พาฉางหนิงและป้าจ้าวมาถึงเมืองหลู ในที่สุดคนทั้งกลุ่มก็พบว่านางอาศัยอยู่ที่ไหนโดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก
เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บของฝานฉางอวี้ พวกนางก็ร้องไห้ ฝานฉางอวี้กอดนางและเกือบจะร้องไห้และใช้ความพยายามอย่างมากในการปลอบโยนทั้งเด็กและผู้ใหญ่
มีคนจำนวนมาก แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะบีบพวกเขาทั้งหมดเข้าไปในลานเล็กๆ ที่กองทัพจัดสรรไว้เพื่อให้ทหารพักฟื้น หลังจากเตรียมพร้อม นางก็พาเซี่ยอู่ซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ไปอาศัยอยู่กับป้าจ้าวและคนอื่นๆ
เซี่ยอู่และเซี่ยชีเป็นเหมือนพี่น้องกัน และด้วยการที่เซี่ยชีดูแลพวกนางมาตลอดทาง ป้าจ้าวจึงตุ๋นน้ำแกงต่างๆ ทุกวัน และแก้มของเขาที่ซุบลงเพราะได้รับบาดเจ็บ จู่ๆ ก็กลมขึ้นอย่างรวดเร็ว
ฉางหนิงได้ยินว่ากลุ่มกบฏถูกสังหารแล้ว นางลืมตาโตสีดำแล้วถามฝานฉางอวี้อย่างกังวล “พี่หญิง เป่าเอ๋อร์กับท่านแม่ของเขาอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ?”
ฝานฉางอวี้ก็กังวลเกี่ยวกับการตามหาอวี๋เฉียนเฉียนเช่นกัน แต่นางได้รับคำสั่งให้พักฟื้น และรู้น้อยมากเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวในกองทัพ
นางทำได้เพียงแตะปมบนศีรษะของฉางหนิงและปลอบโยนนาง “พวกเขาไม่ได้อยู่ในกองทัพ บางทีพวกเขาอาจหลบหนีไปแล้ว”
ใบหน้าเล็กๆ ที่อ้วนท้วนของฉางหนิงมีรอยย่นทันที “เราหาเป่าเอ๋อร์และคนอื่นๆ ไม่พบ และพวกเขาก็หาเราไม่พบ……”
นางหมุนนิ้วแล้วถามด้วยเสียงแผ่วเบา “แต่ต่อไปเราจะได้เจอกันอีกใช่ไหม?”
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างหนักแน่น “ใช่”
ฉางหนิงมีความสุขอีกครั้งและพูดว่า “ก่อนที่หนิงเหนียงจะถูกพาตัวไป หนิงเหนียงบอกเป่าเอ๋อร์ว่าจะไปหาพี่หญิงและให้พี่เขยมาช่วยเขา หนิงเหนียงไม่สามารถผิดสัญญาได้”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและลูบศีรษะของนาง แต่ดวงตาของนางมีความกังวลมากมาย
จนถึงตอนนี้นางยังไม่ได้ยินข่าวใดๆ ที่ว่ากลุ่มกบฏที่เหลืออยู่ยังมีชีวิตอยู่ และนางไม่รู้ว่าเซี่ยเจิงไม่รู้หรือระงับข่าวนี้ไว้
เมื่อนึกถึงตอนที่นางออกจากคุกในวันนั้น นางก็ยังรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
นางคิดว่าบางทีนางอาจไม่คุ้นเคยกับการพบกันใหม่เช่นนี้
แต่ไม่รู้ว่าวันนั้นเขาไปสอบปากคำใครในคุก คงไม่ใช่สองแม่ลูกนั่น……
นางกังวลและหลังจากงานศพของเฮ่อจิ้งหยวน นางก็เสนอให้กลับไปที่กองทัพเพื่อทำงาน แต่ถังเผยอี้ให้นางใช้โอกาสนี้พักผ่อนสักพักหนึ่งแล้วจึงกลับไปที่กองทัพหลังจากได้รับรางวัลจากเมืองหลวง
ฝานฉางอวี้พูดอะไรไม่ออก นางต้องการใช้อำนาจในกองทัพเพื่อตามหาสองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียนอย่างลับๆ นางยังอยากรู้ว่าเซี่ยเจิงแอบตามหาสุยหยวนฮวายต่อไปหรือไม่
พวกเขาทั้งสองไม่ได้ติดต่อกันอีกต่อไป หลังจากการรบอันน่าสลดใจในเมืองหลู นางทนไม่ได้ที่จะเร่งเซี่ยอู่และเซี่ยชีให้ออกไปอีกครั้ง นางถือว่าพวกเขาเป็นเพียงพี่น้องของนางเท่านั้น ในขณะนี้นางไม่มีความคิดเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของเซี่ยเจิง
หากเซี่ยเจิงต้องการจัดการกับสุยหยวนฮวายเป็นการส่วนตัว พวกเขาอาจจะสามารถร่วมมือได้ ตราบใดที่พวกเขาสามารถช่วยชีวิตของอวี๋เฉียนเฉียนสองแม่ลูกได้
หากเซี่ยเจิงไม่รู้เรื่องนี้เลย ฝานฉางอวี้คิดว่านางต้องหาวิธีตามหาสุยหยวนฮวานและยุติภัยพิบัตินี้
อวี๋เฉียนเฉียนจากหออี้เซียงไม่มีแล้ว เด็กกำพร้าและแม่ม่ายสองคนคงไม่มีที่ให้พึ่งพิง อวี๋เฉียนเฉียนใจดีกับนางในตอนนั้น แต่ตอนนี้นางสามารถสร้างชื่อให้ตัวเองแล้ว นางก็เต็มใจที่จะรับอวี๋เฉียนเฉียนสองแม่ลูกมาอยู่ด้วยกัน
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่านางจะเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้หรือไม่ แต่อวี๋เป่าเอ๋อร์เป็นเพียงเด็กที่ไม่เคยทำสิ่งชั่วร้ายใดๆ เขาถูกจับและพากลับไปที่จวนฉางซิ่นอ๋องพร้อมกับอวี๋เฉียนเฉียน เขาไม่ได้เป็นฝ่ายต้องการ แต่เขาเลือกไม่ได้
ฝานฉางอวี้ยังเชื่อว่า อวี๋เฉียนเฉียนสามารถสอนอวี๋เป่าเอ๋อร์ได้เป็นอย่างดี
หากมีเหตุการณ์เช่นอวี๋เป่าเอ๋อร์จะเลวร้ายพอๆ กับพ่อลูกตระกูลสุยในอนาคตและพยายามเริ่มสงคราม เด็กอยู่ใต้จมูกของนาง และนางจะไม่ยอมให้เขามีโอกาสก่อภัยพิบัติครั้งใหญ่
หลังจากที่นางซึมเศร้าและพักฟื้นอยู่ที่บ้านได้สองสามวัน จู่ๆ แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็มาเยี่ยม
ในเวลานั้นนางถูกป้าจ้าวบังคับให้ดื่มน้ำแกงไก่แก่ที่ปรุงสดใหม่หนึ่งชาม เซี่ยชีเข้ามาในห้องแล้วบอกว่าเจิ้งเหวินฉางมาเยี่ยมและรออยู่นอกประตู
ฝานฉางอวี้สงสัยว่าทำไมจู่ๆ ชายผู้นี้ถึงมาเยี่ยมนาง?
เป็นไปได้ไหมที่เขามาท้าประลองกับนาง?
หากเป็นเช่นนั้น อาการบาดเจ็บของนางยังไม่หายขาด และถ้าประลองก็อาจต้องพักฟื้นบนเตียงต่ออีกสองสามวัน
นางพูดว่า “เชิญคนเข้ามาก่อน”
ไม่นานมานี้ มีกระแสข่าวลือเกี่ยวกับพวกเขาทั้งสองแพร่ในกองทัพ ฝานฉางอวี้ไม่อยากให้คนอื่นเห็นและทำให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นอีก
เซี่ยชีกล่าวด้วยสีหน้าแปลกๆ “ผู้บัญชาการ ท่านควรไปดูด้วยตัวเองดีกว่า”
ฝานฉางอวี้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสำหรับรับแขกและไปที่ประตู เมื่อนางเห็นเจิ้งเหวินฉางคุกเข่าอยู่ที่ประตูโดยมีหนามแหลมอยู่บนหลังและไม่สวมเสื้อผ้า เปลือกตาของนางก็กระตุกอย่างรวดเร็ว
นางรีบส่งสัญญาณให้เซี่ยชีช่วยพยุงเขาลุกขึ้น “แม่ทัพเจิ้ง ท่านกำลังทำอะไรอยู่? ลุกขึ้นเร็วเข้า!”
เจิ้งเหวินฉางคุกเข่าลงบนพื้นโดยไม่เคลื่อนไหว เมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้ เขาก็ประสานมือขึ้นแล้วพูดว่า “ผู้แซ่เจิ้งรู้สึกละอายใจมากจึงมาขอรับโทษต่อผู้บัญชาการฝาน ความผิดประการแรกคือในวันที่กลุ่มกบฏโจมตี ผู้บัญชาการกลัวว่าผู้แซ่เจิ้งจะทำผิดพลาดเพราะความแค้น จึงตั้งใจทำให้ผู้แซ่เจิ้งหมดสติ แต่ผู้แซ่เจิ้งไม่ได้ตระหนักถึงความตั้งใจดีของผู้บัญชาการฝานและเกือบจะท้าประลองกับผู้บัญชาการฝานนอกโถงไว้ทุกข์ของใต้เท้าเฮ่อนี่ไม่ยุติธรรมเลย”
“ความผิดประการที่สองคือการโต้เถียงกับผู้บัญชาการฝานทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดและทำลายชื่อเสียงของผู้บัญชาการ นี่เป็นเรื่องที่หยาบคาย ผู้บัญชาการฝานโปรดลงโทษข้าด้วยไม้หนามด้วย ไม่เช่นนั้นผู้แซ่เจิ้งคงจะไม่เห็นหน้ามาพบผู้บัญชาการฝานอีกต่อไปในอนาคต รวมทั้งไม่มีหน้าไปพบใต้เท้าเฮ่อในปรโลกด้วย!”
เจิ้งเหวินฉางเป็นคนตรงไปตรงมาและจริงจังเข้มงวดอยู่เสมอ
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจ “แม่ทัพเจิ้งไม่จำเป็นต้องกังวล ใต้เท้าเฮ่อปฏิบัติต่อข้าด้วยความเมตตาเช่นเดียวกัน ข้าเข้าใจสภาพจิตใจของแม่ทัพเจิ้งในขณะนั้นและไม่ได้คำนึงถึงเรื่องของวันนั้น แม่ทัพเจิ้งสามารถกลับมายืนได้อีกครั้ง ใต้เท้าเฮ่อที่อยู่ในปรโลกย่อมรับรู้ได้และยินดี สำหรับข่าวลือที่ไร้สาระเหล่านั้น ในเมื่อมันไร้สาระ เราจะไปใส่ใจมันทำไม?”
เจิ้งเหวินฉางเป็นคนเย็นชาและแข็งแกร่งมาโดยตลอด แต่วันนี้ใบหน้าของเขาแสดงความละอายเล็กน้อย และเขาก็ก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “ข้ารู้สึกละอายใจ ผู้แซ่เจิ้งอยู่ในกองทัพมาเป็นเวลานานช่างไร้ประโยชน์ วิสัยทัศน์และอุปนิสัยของข้าไม่ดีเท่าผู้บัญชาการ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับใต้เท้าเฮ่อ แม่ทัพเจิ้งย่อมกังวลและสับสน ข้าไม่เคยใส่ใจกับข่าวลือ และแม่ทัพเจิ้งก็ไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเอง เนื่องจากเจ้าและข้าเป็นเพื่อนร่วมงานและได้รับการสั่งสอนจากใต้เท้าเฮ่อ เราจึงไม่ควรทำร้ายความสามัคคีของเรา ข้าอยากจะขอคำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับแม่ทัพเจิ้ง เมื่อเราทำงานร่วมกันในอนาคต”
เจิ้งเหวินฉางประสานมืออีกครั้งแล้วพูดว่า “ข้าไม่กล้าให้คำแนะนำ ข้าอยากขอคำแนะนำจากท่านมากกว่า”
เมื่อมาถึงจุดนี้ นางและเจิ้งเหวินฉางก็ได้คืนดีกันอย่างสมบูรณ์
แม้ว่าคำขอโทษของเจิ้งเหวินฉางจะพูดเกินจริงไปเล็กน้อย แต่ก็ลบข่าวลือก่อนหน้านี้ออกไปโดยสิ้นเชิง
นางและเจิ้งเหวินฉางมีมิตรภาพมากกว่าความสัมพันธ์ครั้งก่อนเพราะเฮ่อจิ้งหยวน
ครึ่งเดือนต่อมา มีการจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองในกองทัพ
พวกกบฏทั้งหมดถูกประหารชีวิตแล้ว แต่คราวนี้ยังไม่มีใครได้รับรางวัล พวกเขาต้องไปเมืองหลวงและรับพระราชทานรางวันจากฮ่องเต้ในตำหนักจินหลวน ยิ่งไปกว่านั้นราชสำนักยังได้เกิดความโกลาหลเนื่องจาก การกล่าวโทษของเว่ยเหยียน ฮ่องเต้ไม่สามารถทำอะไรได้สักระยะหนึ่ง
ทหารบางคนไม่สามารถติดตามพวกเขาไปที่เมืองหลวงได้ ดังนั้นแน่นอนว่างานเลี้ยงเฉลิมฉลองจะต้องจัดขึ้นที่ค่ายทหารจี้โจว
ครั้งนี้ฝานฉางอวี้เป็นวีรบุรุษในการป้องกันเมืองหลู แม้ว่าตำแหน่งอย่างเป็นทางการของนางจะอยู่ที่ขั้นที่ห้า แต่ที่นั่งของนางถูกจัดไว้ที่ด้านหน้า ด้านข้างรองแม่ทัพเหอพอดี
ทหารไม่กี่คนที่ติดตามเซี่ยอู่ออกจากเมือง แม้จะมีตำแหน่งต่ำ แต่ก็มีที่นั่งในงานเลี้ยงเช่นกัน ยกเว้นเซี่ยอู่ คนอื่นๆ เห็นได้ชัดว่ามีความสุขครึ่งหนึ่งและตื่นตระหนกครึ่งหนึ่ง
ฝานฉางอวี้คิดว่าที่นั่งเหล่านี้คงจัดอันดับตามความเหมาะสม
ที่นั่งบนสุดว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าสงวนไว้สำหรับเซี่ยเจิง
โต๊ะแรกในบรรดาขุนนางทางด้านขวานั้นว่างเปล่า
ฝานฉางอวี้ประเมินว่าตำแหน่งนี้เป็นของหลี่ฮวายอัน
เมื่อแม่ทัพทหารเข้ามาที่โต๊ะทีละคน ห้องโถงก็ค่อยๆ มีชีวิตชีวา ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มขึ้น แม่ทัพทหารหลายคนก็เข้ามาแสดงความยินดีกับนาง พวกเขาทุกคนดูเหมือนจะรู้ว่านางประสบความสำเร็จอย่างมากในครั้งนี้ และหลังจากไปเมืองหลวงนางก็จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งด้วย
แม้ว่าอาการบาดเจ็บของฝานฉางอวี้ส่วนใหญ่จะหายดีแล้ว แต่นางยังคงยืนกรานที่จะดื่มชาแทนสุราเนื่องมาจากอาการบาดเจ็บ
ประการแรก อาการบาดเจ็บของนางยังไม่หายดี และประการที่สอง นางดื่มได้ไม่มากนัก และนางไม่สามารถหลีกเลี่ยงการดื่มสุราอวยพรได้ หากนางดื่มสุราที่แม่ทัพคนนั้นคารวะ แต่ไม่ดื่มของแม่ทัพอีกคน จะทำให้ผู้คนขุ่นเคืองได้ง่าย
ถ้าดื่มคารวะจนหมดนางก็กลัวว่าจะเมาก่อนที่อาหารเย็นจะเริ่ม
นางปฏิเสธการดื่มอวยพร ทางซ้ายของนางคือรองแม่ทัพเหอ ส่วนทางขวาของนางคือเจิ้งเหวินฉาง และฝานฉางอวี้ก็หาใครคุยเพื่อฆ่าเวลาไม่ได้
หากที่นั่งนี้ไม่ได้จัดเตรียมไว้โดยเฉพาะ นางคงอยากจะแทรกตัวไปหาเซี่ยอู่และคนอื่นๆ โดยตรง
ในที่สุดหลังจากที่รอคอยที่จะเริ่มมื้ออาหาร เซี่ยเจิงก็ก้าวเข้ามา แต่ที่นั่งตรงหลี่ฮวายอันนั้นว่างเปล่าอยู่เสมอ และฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเขามาสายหรือแค่ไม่มา
ด้วยกลัวว่าการสบตากับเซี่ยเจิงจะทำให้ทำตัวไม่ถูก นางจึงก้มศีรษะลงตลอดเวลาและกินอาหารเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้านาง
หลังจากที่สาวใช้ยกจานเนื้อหอมๆ ออกมาทีละจาน ฝานฉางอวี้ก็กินไปสองสามคำ ก่อนที่นางจะได้ยินเสียงทุ้มลึกของเซี่ยเจิงดังมาจากด้านบน “ใต้เท้าหลี่เป็นไข้หวัดและไม่สามารถมางานได้ ถึงเวลาเฉลิมฉลองชัยชนะแล้ว คืนนี้ทุกท่านสนุกให้เต็มที่ ในที่สุดความวุ่นวายในฉงโจวก็สงบลงแล้ว หลังจากผ่านไปหนึ่งปีครึ่ง!”
จากมุมหางตาของนาง ฝานฉางอวี้เห็นผู้คนทางซ้ายและขวายืนขึ้นเพื่อยกชามสุราของพวกเขา และนางก็ยืนขึ้นด้วย เมื่อนางเงยหน้าขึ้น นางก็เห็นเซี่ยเจิงยืนอยู่เหนือห้องโถง ด้วยเหตุผลบางอย่างนางนึกถึงตัวละคร “บุตรแห่งสวรรค์” เข้ามาในใจ
เขาสวมชุดผ้าต่วนสีหมึกและเสื้อคลุมปักลายสีทอง และผมยาวของเขาถูกปล่อยไว้ครึ่งหนึ่งและครึ่งหนึ่งถูกมัดด้วยกวานสีทอง คิ้วและดวงตาที่เย็นชาของเขาเต็มไปด้วยความสง่าผ่าเผย เมื่อยกสุราขึ้นส่องแสงสว่างใต้แสงเทียน ราวกับเมืองแห่งขุนเขา แม่น้ำ ทะเลสาบ และทะเล ล้วนอยู่บนแขนเสื้อ
ครั้งหนึ่งฝานฉางอวี้กลัวว่าเขาจะส่องแสงเจิดจ้าท่ามกลางฝูงชน ในขณะที่นางเป็นเพียงก้อนกรวดในทรายและจะถูกแยกออกจากเขาในที่สุด นางจึงพยายามอย่างหนักเพื่อตามเขาให้ทัน
ตอนนี้นางมาไกลพอแล้วบนถนนสายนี้ และไม่ใช่เขาอีกต่อไปที่สนับสนุนนางให้ก้าวไปข้างหน้า
หลังจากดื่มสุราจนหมดชาม ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้คิดกับตัวเองว่าความสามารถในการดื่มของนางไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่นางก็เริ่มเมาหลังจากดื่มไปเพียงจอกเดียว
หลังจากงานเลี้ยง มีเสียงโห่ร้องมากมายทุกที่ และมีเสียงริเริ่มและพูดว่า “ผู้แซ่เจิ้ง ขออวยพรให้ผู้บัญชาการฝาน”
ฝานฉางอวี้ยกจอกให้เขาพร้อมดื่มชาแทนสุรา
ทันทีที่นางวางลงหลังจากดื่ม นางก็สังเกตเห็นการจ้องมองที่เย็นชาและหนักแน่นตกลงบนศีรษะของนาง เกือบจะเจาะรูบนหนังศีรษะของนาง
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิงโดยไม่รู้ตัว เพียงเพื่อเห็นเขาพูดคุยกับถังเผยอี้โดยที่ใบหน้าของเขาหันไปด้านข้าง
ฝานฉางอวี้สับสน แอบสงสัยว่าไม่ใช่เขาเหรอ?
ภายใต้การปกครองของเซี่ยเจิง นางระบำไม่ได้รับอนุญาตให้มีในการจัดงานเลี้ยงในกองทัพ
หลังจากดื่มไปสามรอบ ทุกคนก็เริ่มเมาเล็กน้อยแล้ว แม่ทัพทหารบางคนที่มีนิสัยดีเล่นหูฉิน[1]ที่อยู่ตรงกลางโต๊ะ บางคนท่องกวี บางคนเริ่มร้องเพลงการรบของทหาร
เสียงร้องเพลงที่มีพลังและหลงใหลดังก้องไปทั่วห้องโถง และการรบที่นางประสบระหว่างทางดูเหมือนเมื่อวาน ฝานฉางอวี้รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งเมื่อนางฟัง
คนตายจากไปแล้วและคนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีหนทางอีกยาวไกล
แม่ทัพขี้เมามาหาฝานฉางอวี้เพื่อดื่มอวยพรเขาเรอและพูดว่า “ผู้บัญชาการฝาน ท่านต้อง……เอ่อ……ต้องดื่มกับบิดาแน่ บิดาชื่นชมเจ้าจากก้นบึ้งหัวใจ..ตอนที่เจอท่าน บิดาไม่เชื่อว่า……เอ่อ……ว่าสตรีจะเข้าสนามรบได้”
ผู้ชายคนนี้เมาแล้ว ฝานฉางอวี้บอกว่านางได้รับบาดเจ็บและดื่มไม่ได้ เขาจะไม่ฟังและตะโกนต่อไปว่าเขาต้องการให้ฝานฉางอวี้ดื่ม
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ ดังนั้นในที่สุดนางก็ดื่มสุราที่อีกฝ่ายเสนอให้
โดยไม่คาดคิด การดื่มนี้ทำให้รังแตนปั่นป่วน แม่ทัพที่กำลังนอนเมาต่างก็ลุกขึ้นยืนอย่างไม่มั่นคง ยกชามสุราขึ้น และบอกว่าพวกเขาต้องการแสดงความเคารพต่อฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้บังคับตัวเองให้ดื่มห้าหรือหกถ้วย จากนั้นนางก็เริ่มเมา นางหน้าแดงและโบกมือบอกว่านางดื่มไม่ได้อีกต่อไป
เซี่ยเจิงซึ่งนั่งอยู่ด้านบน ได้ยินการเคลื่อนไหวจึงเหลือบมอง ดวงตาของเขาเปื้อนไปด้วยชั้นน้ำแข็งแล้ว
เซี่ยอู่สังเกตเห็นสถานการณ์และเข้ามาดื่มแทนฝานฉางอวี้ แต่สถานะของเขาไม่สูงพอและแม่ทัพก็ปฏิเสธที่จะปล่อยให้เขาทำ
ฝานฉางอวี้กำลังจะนอนลงบนโต๊ะและแสร้งทำเป็นเมาไม่รู้เรื่อง ทันใดนั้นเจิ้งเหวินฉางก็พูดว่า “ผู้บัญชาการฝานได้รับบาดเจ็บ ข้าจะดื่มแทนนางเอง”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบชามสุราขึ้นมาดื่มจนหมด
ทุกคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างล้อเลียน
แม้ว่าข่าวลือระหว่างเขากับฝานฉางอวี้จะถูกระงับหลังจากที่เขามาขอรับโทษ แต่การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของวันนี้ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกๆ เล็กน้อยอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้ไม่ได้คาดคิดว่าเจิ้งเหวินฉางจะช่วยนาง ดังนั้นนางจึงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อถังเผยอี้ได้ยินความโกลาหล เขาก็เหลือบมองไปที่นั่น หัวเราะกับเซี่ยเจิงและพูดว่า “เด็กคนนั้น……”
อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงไม่สามารถหัวเราะได้ ชามสุราในมือของเขาแตกออกเป็นชิ้นๆ
ถังเผยอี้สังเกตเห็นบางสิ่งแปลกๆ และมองย้อนกลับไป
เซี่ยเจิงพูดเบาๆ “ข้าเมาเกินกว่าจะถือชามสุราแล้ว แม่ทัพทั้งสองจัดงานเลี้ยงต่อไปเถิด ข้าจะไปพักผ่อนสักครู่”
ถังเผยอี้มองไปที่ด้านหลังของเซี่ยเจิงที่ออกจากประตูด้านข้าง จากนั้นมองไปที่ฝานฉางอวี้ที่ถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มแม่ทัพทหาร และใช้ข้อศอกกระทุ้งรองแม่ทัพเหอ “เหล่าเหอ เจ้ารู้สึกไหมว่าระหว่างท่านโหวและผู้บัญชาการฝานนั้น?”
รองแม่ทัพเหอนึกถึงสิ่งที่เห็นในวันนั้น โดยจิ้มถั่วที่เหลือบนจานและพูดอย่างคลุมเครือว่า “ข้าไม่รู้……”
หลังจากดื่มสุราแล้ว ฝานฉางอวี้ก็แสร้งทำเป็นเมาอย่างรวดเร็วและออกจากงานเลี้ยงโดยได้รับความช่วยเหลือจากสาวใช้สองคน
เมื่อมาถึงสถานที่เงียบสงบ ฝานฉางอวี้ก็ไล่สาวใช้ทั้งสองออกไป โดยตั้งใจจะหาสถานที่นั่งรับลมเพื่อให้สร่างเมา
แต่หลังจากเดินไปได้สักพัก ฤทธิ์ของสุราก็กลับมาเล่นงานนาง ก่อนหน้านี้นางแค่รู้สึกว่าใบหน้าของนางร้อนมาก แต่ตอนนี้ฝีเท้าของนางเริ่มไม่มั่นคงเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้คิดจะหาน้ำมาล้างหน้า นางมองไปรอบๆ และพบว่าไม่มีน้ำสะอาดเลย นางพบเพียงถังเก็บน้ำเรียงกันอยู่ที่ฐานผนังห่างจากห้องโถงด้านหน้าเท่านั้น
นางเดินอย่างซวนเซไปที่ถังเก็บน้ำแล้วเทน้ำสองกำมือลงบนใบหน้าของนาง เมื่อรู้สึกว่าใบหน้าของนางยังร้อนอยู่ นางจึงเอาศีรษะจุ่มลงในน้ำโดยตรง
เมื่อนางรู้สึกตื่นตัวมากขึ้น นางก็ถูกคว้าคอเสื้อและดึงขึ้นดูเหมือนว่ามีคนเข้าใจผิดว่านางเมาแล้วจมน้ำ
หลังจากที่ฝานฉางอวี้พูดว่า “ไม่เมา” สองครั้ง นางก็จ้องมองไปที่บุคคลที่มีใบหน้าเย็นชาภายใต้แสงจันทร์อย่างว่างเปล่า
หลังจากนั้นไม่นานนางก็ตระหนักได้ว่าเป็นใคร ภายใต้ฤทธิ์สุรา สมองของนางทำงานช้าไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นนางก็ทำท่าประสานมืออย่างไม่เต็มใจและพูดด้วยความเคารพ “คารวะท่านโหว”
จู่ๆ มือที่จับคอเสื้อของนางก็คลายออก และฝานฉางอวี้ก็ล้มลงกับพื้นและนั่งพิงกำแพง
ตอนนี้ร่างกายของนางอ่อนนุ่มราวกับก้อนสำลี นางไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เมื่อนางล้มลงกับพื้น นางแค่ตบฝุ่นบนร่างกายโดยไม่รู้ตัวเท่านั้น
แต่ไม่รู้ว่าทำไมในขณะที่นางกำลังตบเบาๆ นางก็รู้สึกเสียใจอย่างมากอยู่ในใจ และดวงตาของนางก็ขุ่นเคืองและน้ำตาไหล
ฝานฉางอวี้จ้องมองหยดน้ำที่ตกลงบนหลังมือของนาง โดยไม่รู้ว่ามันคือน้ำตาของนางเอง
คนที่ยืนอยู่ข้างๆ นางคุกเข่าลง ใบหน้าของเขาที่สะท้อนในแสงจันทร์ดูเหมือนจะแกะสลักจากหยกเย็น และสีหน้าของเขาก็เย็นชามาก เขายกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากมุมหางตาของนางแล้วถามว่า “นอกจากท่านโหว เจ้าควรเรียกข้าว่าอะไร?”
น้ำเสียงดูไม่นับถือตัวเอง แต่กลับมีความเกลียดชังอย่างมากเช่นกัน
มีรอยแผลเป็นบนปลายนิ้วของเขา ซึ่งมีกลิ่นคาวของเลือด พวกมันถูกบาดด้วยถ้วยที่แตกในงานเลี้ยง
ฝานฉางอวี้เมามากจนนางรู้สึกว่าตนเองน่ารำคาญ นางจำไม่ได้ว่าทำไมนางถึงอยากร้องไห้เมื่อครู่นี้ นางจ้องไปที่ใบหน้าที่เหมือนหยกตรงหน้านางเป็นเวลานานก่อนที่นางจะพูดคำสองคำ “เหยียนเจิ้ง”
นางยกมือขึ้นแล้วแตะศีรษะของเขาแล้วพูดว่า “เจ้าคือเหยียนเจิ้งไง!”
นิ้วของเซี่ยเจิงที่ตกลงบนใบหน้าของนางแข็งทื่อ และอารมณ์อันดุเดือดในดวงตาสีเข้มของเขาก็น่ากลัว
น่าเสียดายที่ฝานฉางอวี้เมาและมองไม่เห็น กลิ่นของเลือดดึงดูดความสนใจของนางไปที่มือที่เปื้อนเลือดของเขา คิ้วอันงดงามของนางขมวดและพึมพำ “เลือดออก……”
นางก้มศีรษะลงและดึงเสื้อคลุมของนาง ราวกับว่ากำลังมองหาเสื้อผ้าชั้นในในที่สุดนางก็พบมัน นางกำลังจะฉีกมุม และจู่ๆ ก็มีคนคว้าคางของนางอย่างแรง และนางก็ถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นด้วยความเจ็บปวด นางเห็นเพียงดวงตาสีดำลึกคู่หนึ่งเท่านั้น และลมหายใจของนางหยุดลง
เมื่อฟันของนางถูกเปิดออก ริมฝีปากและลิ้นของนางก็ถูกทรมาน ในที่สุดนางก็ตระหนักว่าคนตรงหน้านางกำลังทำอะไรอยู่ นางผลักเขากลับอย่างโกรธเคือง แต่กลับถูกเขากดเข้ากับกำแพง
ก่อนที่ฝานฉางอวี้แทบจะหายใจไม่ออกเนื่องจากขาดอากาศหายใจ ในที่สุดคนที่อยู่ตรงหน้านางก็ปล่อยนางไป
ริมฝีปากของนางแสบและจิตใจของนางสับสน แต่นางยังคงจำได้ว่านางโกรธ นางยังคงผลักเขาต่อไป พยายามผลักเขาออกไป แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์
นางถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างแรงจนกระดูกทั้งหมดในร่างกายของนางเจ็บปวด
ชายคนนั้นฝังศีรษะของเขาไว้ที่ซอกคอของนาง แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่ท่าทางของเขาก็เปราะบางและสิ้นหวังราวกับว่าเป็นคนที่เดินอยู่ในทะเลทรายมานานเกินไปและในที่สุดก็มองเห็นทางกลับบ้าน
“ฝานฉางอวี้ ข้าเสียใจแล้ว”
น้ำอุ่นซึมเข้าไปในเสื้อผ้าและกระจายไปบนไหล่ของฝานฉางอวี้
[1] หูฉิน - เป็นคำที่หมายถึงเครื่องดนตรีประเภทซอทั้งหมดของจีน