บทที่ 117
ฝานฉางอวี้ไม่ได้นอนเป็นเวลาสองวันกับหนึ่งคืน หลังจากการเดินทางมาหนึ่งวันและต่อสู้ในสนามรบจนหมดแรง การนอนหลับครั้งนี้ก็เหมือนกับหมดสติมากกว่าการหลับไป
มันเป็นช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้นเมื่อนางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นอกจากบาดแผลที่ท้องแล้ว วันนี้นางยังรู้สึกเจ็บปวดกล้ามเนื้ออย่างมาก ความเจ็บปวดทำให้นางมีสีหน้าบูดบึ้ง และเมื่อนางขยับตัวยังแทบจะลุกจากเตียงด้วยตัวเองไม่ได้
หมอหญิงอาหุยมาเปลี่ยนยาให้นาง นางจึงบอกว่าเจ็บหลัง
หมอหญิงอาหุยมองดูรอยฟกช้ำช้ำสีม่วงบนร่างกายของนางแล้วพูดอย่างเศร้าใจว่า “ร่างกายของผู้บัญชาการไม่เพียงได้รับบาดเจ็บจากคมดาบคมขวาน เท่านั้น แต่ด้านหลังของท่านยังเป็นรอยฟกช้ำอีกด้วย ข้าจะใส่ยารักษาอาการฟกช้ำและอาการบวมให้ท่าน”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณนาง
ตอนอยู่ในสนามรบนางถูกบังคับให้ตกจากหลังม้าโดยทหารหน่วยกล้าตายเหล่านั้น นางกลิ้งตัวไปหลายครั้ง ในระหว่างนั้นนางยังต้องหลบหอกและขวานที่พุ่งตรงมาที่นาง พอมาวันนี้รอยฟกช้ำเหล่านั้นจึงดูน่ากลัวนัก
เพื่อให้อาหุยใส่ยาได้ง่ายขึ้น ฝานฉางอวี้จึงถอดเสื้อคลุมของนางออก นางนั่งบนเก้าอี้ทรงกลม และเอนตัวลงบนโต๊ะครึ่งหนึ่ง
บาดแผลที่หน้าท้องของนางไม่ลึก และถึงแม้ว่าจะไม่สร้างความเสียหายให้กับอวัยวะภายใน แต่แผลก็ยาวมากจนเกือบถึงเอวของนาง โชคดีที่แขนที่บาดเจ็บของนางก็อยู่ด้านเดียวกัน เวลานอนนางจึงตะแคงไปอีกทางได้
อาหุยช่วยนางขยับผมสีดำของนางไปข้างหน้า นางหยิบน้ำมันออกมา และนวดบริเวณที่ช้ำบนหลังของนางทีละน้อย จนกระทั่งดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง
สีผิวของฝานฉางอวี้อบอุ่นและขาว เนื่องจากอาการบาดเจ็บ นางเสียเลือดไปเล็กน้อย และรอยฟกช้ำและบาดแผลเหล่านั้นก็ดูเด่นชัดเป็นพิเศษ
เมื่อน้ำตาหยดลงบนหลังของฝานฉางอวี้ นางก็หันกลับมาด้วยความสับสน มองดูเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มีดวงตาสีแดงราวกับกระต่าย แล้วถามว่า “มีอะไรหรือ”
อาหุยใช้แขนเสื้อเช็ดตาอย่างเชื่องช้า และสำลักด้วยเสียงสะอื้น “ผู้บัญชาการคงจะเจ็บปวดมากใช่ไหม?”
เมื่อตระหนักว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ รู้สึกเจ็บปวดแทนตัวนาง ฝานฉางอวี้ก็สะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นจึงยิ้มและพูดว่า “จริงๆ แล้วมันไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้น”
นางเอนตัวกลับไปที่โต๊ะ และมุมปากที่ยิ้มแย้มของนางก็ค่อยๆ เม้มกลายเป็นส่วนโค้ง
จะไม่เจ็บได้อย่างไร?
นางเคยฝึกศิลปะการต่อสู้กับบิดาของนางและบางครั้งก็ทำร้ายตัวเอง นางบอกว่ามันไม่เจ็บเลย แล้วมารดาของนางก็ดุนางเบาๆ ทุกอย่างดูเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวานนี้
แต่นางไม่มีบิดามารดาอีกต่อไปแล้ว และไม่มีใครในโลกที่ให้นางสามารถร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดโดยไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ เมื่อนางได้รับบาดเจ็บ
หลังจากที่อาหุยนวดน้ำมันยาบนรอยฟกช้ำบนหลังของนางอย่างเงียบๆ จนเสร็จแล้ว นางก็พูดว่า “เอ๋ ผู้บัญชาการตรงนี้ก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน”
นางเช็ดมือที่จุ่มลงในน้ำมันยาไปที่หลังคอของฝานฉางอวี้และบนไหล่ของนาง แล้วพูดว่า “เป็นรอยแดง”
ฝานฉางอวี้ไม่สนใจ “บางทีอาจถูกก้อนหินกระแทกตอนตกจากหลังม้า”
อาหุยจ้องมองรอยฟกช้ำขนาดเท่าเล็บเป็นครั้งที่สอง รอยฟกช้ำอื่นๆ บนร่างกายของผู้บัญชาการล้วนเป็นสีดำหรือสีม่วง แต่บาดแผลทั้งสองนี้เป็นสีแดงราวกับว่าเพิ่งเกิดไม่นานมานี้
เนื่องจากบิดาของนางเป็นแพทย์ทหาร นางจึงได้สัมผัสกับทักษะทางการแพทย์ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
ครั้งหนึ่งนางเห็นรอยแดงคล้ายๆ กันบนคอของหญิงสาววัยแรกแย้มที่มาโรงหมอ เมื่อหญิงสาววัยแรกแย้มเห็นนางจ้องมอง นางก็เอาผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมปิดริมฝีปากแล้วหัวเราะคิกคัก
มารดาของนางมาเห็นจึงดุนางด้วยสีหน้าเย็นชา ต่อมานางบอกว่าพวกนางไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีและบอกนางว่าอย่าติดต่อกับพวกนางมากเกินไป
อาหุยถามมารดาของนางว่าผู้หญิงที่มีรอยแดงที่คอบาดเจ็บหรือไม่ แต่มารดาของนางตำหนินางรุนแรงยิ่งขึ้น โดยบอกว่าเป็นสตรีควรมีความละอายใจ
อาหุยยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่นางแอบเดาว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน
แต่ก็มีรอยแดงแบบนั้นที่หลังคอของผู้บัญชาการด้วย……
อาหุยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถคิดผลลัพธ์ใดๆ ได้ นางเพียงแต่แอบคิดว่ารอยแดงบนร่างของผู้บัญชาการคเกิดจากสนามรบ และพวกมันต่างจากรอยแดงบนตัวผู้หญิงเหล่านั้น
ฝานฉางอวี้ไม่รู้เรื่องนี้เลย อาหุยจึงนำโจ๊กเนื้อไม่ติดมันมาให้เป็นอาหารมื้อกลางวัน
แพทย์ทหารบอกว่านางไม่ได้กินข้าวมาเป็นเวลานาน ในตอนนี้นางไม่ควรทานอาหารมากเกินไปและจำเป็นต้องทานอาหารมื้อเล็กๆ บ่อยๆ
ฝานฉางอวี้ไม่รู้สึกหิวมากนักในตอนแรก แต่หลังจากกินชามโจ๊กเนื้อหนึ่งชาม นางก็กลับไม่รู้สึกอิ่มเลย เหมือยสุนัขตัวหนึ่งกำลังรออาหาร คิ้วของอาหุยกระตุก “ท่านพ่อบอกว่าผู้บัญชาการกินโจ๊กได้แค่ชามเดียวเท่านั้น……”
ฝานฉางอวี้ไม่อยากทำให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เช่นนางต้องลำบากใจ หลังจากยื่นชามเปล่าให้อาหุยแล้ว นางก็ถามหาเซี่ยอู่ “น้องชายของข้าเป็นยังไงบ้าง?”
อาหุยกล่าวว่า “เขายังไม่ฟื้น แต่เมื่อข้าป้อนยาให้เขาเมื่อเช้านี้ เขากลืนมันลงไปโดยไม่รู้ตัว ท่านพ่อบอกว่าเมื่อเขากินได้ ก็แสดงว่ารักษาชีวิตของเขาไว้ได้แล้ว”
นี่อาจเป็นข่าวที่ดีที่สุดสำหรับฝานฉางอวี้ในช่วงสองวันที่ผ่านมา นางยืนขึ้นโดยจับเสาเตียงไว้ “ข้าจะไปพบเขา”
อาหุยรีบเข้ามาช่วยนาง “ผู้บัญชาการ ท่านยังบาดเจ็บสาหัสอยู่ ท่านพ่อบอกว่าผู้บัญชาการจะต้องพักฟื้นอยู่บนเตียงสักสองสามวันจึงจะฟื้นตัวได้”
ฝานฉางอวี้พูดเพียงว่า “ร่างกายของข้าผิวหยาบเนื้อหนา ดังนั้นมันไม่สำคัญหรอก”
ฝานฉางอวี้สูงกว่าสตรีทั่วไป และอาหุยจึงเตี้ยกว่านางมากกว่าครึ่งศีรษะ
เมื่อนางยืนขึ้น อาหุยก็มองเห็นคางที่งดงามของนางจากด้านข้างศีรษะ แสงแดดยามบ่ายส่องไปที่ใบหน้าด้านข้างที่ยังคงซีดเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัส และขนเส้นเล็กๆ ก็มองเห็นได้ชัดเจน
ใบหน้าของอาหุยเปลี่ยนเป็นสีแดง และนางก็แลบลิ้นออกมาแล้วพูดว่า “ผู้บัญชาการไม่ใช่คนผิวหยาบ ท่านเป็นสตรีที่งดงามที่สุดที่ข้าเคยเห็น”
ครั้งหนึ่งนางเห็นกล้วยไม้ชนิดหนึ่งในลานจวนของเจ้าเมือง ใบของมันแหลมคมและแข็งเหมือนต้นเหล็กขนาดใหญ่ แต่ดอกที่บานนั้นกลับเป็นสีขาวดั่งหิมะเบ่งบานอยู่กลางปล่องใบดาบเป็นกลุ่มใหญ่สวยงามจนน่าทึ่ง
บ่าวรับใช้ในบ้านต้องการเก็บดอกไม้นั้น แต่ดอกไม้ถูกใบดาบกั้นไว้จึงหยิบไม่ได้ง่ายๆ
เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บทั่วร่างกายของนาง นางช่วยทายาให้แต่ตัวนางกลับตัวสั่นด้วยความกลัว และเมื่อฝานฉางอวี้ปลอบใจนาง อาหุยก็นึกถึงกล้วยไม้ที่มีใบคล้ายดาบ
นางคิดว่ามีเพียงวีรบุรุษแบบในหนังสือเท่านั้นที่จะคู่ควรกับสตรีเช่นผู้บัญชาการฝาน
เซี่ยอู่ยังคงไม่ได้สติ หลังจากที่ฝานฉางอวี้ไปพบเขา นางได้ถามแพทย์ทหารเกี่ยวกับอาการของเซี่ยอู่เป็นการส่วนตัว แพทย์ทหารกล่าวว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะช่วยชีวิตเขาหลังจากได้รับบาดเจ็บ เขาถูกแทงที่แขนซ้าย แม้ว่าแขนจะยังอยู่ที่เดิม แต่กระดูกที่อยู่ข้างในก็เสียหายหมดแล้ว แม้ว่าอาการบาดเจ็บจะหายดีก็ตาม แต่มือข้างนั้นก็ไร้ประโยชน์
ฝานฉางอวี้มองไปที่ชายหนุ่มบนเตียงและรู้สึกเศร้าเมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่อันตรายในวันนั้น และวิธีที่เขาพาคนออกมาช่วยนาง
แต่เขาถูกแทงหลายครั้งและโชคดีที่สามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้
ฝานฉางอวี้พูดด้วยตาสีแดงเล็กน้อย “ตราบใดที่ช่วยชีวิตคนไว้ได้ แค่นั้นก็ดีแล้ว”
นางกลัวว่าแพทย์ทหารจะมีกำลังคนไม่เพียงพอ และเซี่ยอู่จะไม่ได้รับการดูแลอย่างดี ดังนั้นนางจึงต้องการเรียกคนสองคนจากกองทัพให้มาช่วยดูแล อย่างไรก็ตามอาหุยบอกว่ามีคนมาเฝ้าเซี่ยอู่แล้ว เมื่อคืนนางเห็นว่าเขาหน้าตาไม่คุ้นเคยจึงถามคำถามไปสองสามข้อ อีกฝ่ายบอกว่าเขาเป็นพี่น้องของเซี่ยอู่ในกองทัพ
ฝานฉางอวี้นึกถึงเซี่ยเจิงทันที
เขามาที่เมืองหลู่แล้ว และองครักษ์ส่วนตัวของเขาก็ต้องติดตามเขามา
คนที่มาเฝ้าเซี่ยอู่เมื่อคืนนี้อาจเป็นบรรดาพี่น้องของเขา
หลังจากที่รู้ว่าชีวิตของเซี่ยอู่ไม่ตกอยู่ในอันตรายแล้ว ฝานฉางอวี้ก็มีเวลาในการทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้อย่างช้าๆ
จริงๆ แล้วนางไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเซี่ยเจิงในเมืองหลู
หลังจากที่ตระกูลหลี่และเว่ยเหยียนเริ่มแข่งขันกันเพื่อชิงอำนาจทางทหารของฉงโจวและจี้โจว เขาก็ไปที่เมืองคังโดยอ้างว่าต้องการจับกลุ่มกบฏที่เหลืออยู่และไม่ได้กลับมาอีกเลย
จากเมืองคังถึงเมืองหลูไกลมากกว่าไปฉงโจว ถ้าเขามาที่นี่ได้ในเวลาอันสั้น กองทัพคงจะมาที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว
เขาได้รับข่าวล่วงหน้าหรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่เมืองหลู?
ฝานฉางอวี้รู้สึกงุนงง และ……เขาหมายถึงอะไรกับคำพูดเยาะเย้ยและวาจาหยาบคายของเขาเมื่อเขาได้ยินตัวนางเรียกเขาว่าท่านโหว?
เมื่อนึกถึงท่าทางที่เขามองนางก่อนจะจากไป ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกอึดอัดมากยิ่งขึ้น
นางบังคับตัวเองให้หยุดความคิด ไม่เช่นนั้นนางคงจะคิดถึงแต่เซี่ยเจิง
เซี่ยอู่ไม่เป็นอะไรแล้ว สิ่งสำคัญอันดับแรกในตอนนี้คือจะช่วยอวี๋เฉียนเฉียนได้อย่างไร
แพทย์ทหารและอาหุยเข้มงวดกับฝานฉางอวี้มาก นางหาข้ออ้างที่จะไปแสดงความไว้อาลัยต่อเฮ่อจิ้งหยวน และแพทย์ทหารก็ยอมจำนนและอนุญาตให้นางออกจากที่พักฟื้นซึ่งทหารกำลังพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บของพวกเขา ด้วยกลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บสาหัสและเคลื่อนไหวลำบาก ดังนั้นแพทย์ทหารจึงให้อาหุยติดตามนางเป็นพิเศษ
โถงไว้ทุกข์นั้นมืดมิดอย่างสิ้นเชิง และคำว่า ‘เตี้ยน’ [1] ขนาดใหญ่บนโลงศพอันมืดมิดที่อยู่ตรงกลางทำให้ใจของผู้คนจมลง
ฝานฉางอวี้ต้องทนกับความเจ็บปวดตรงช่องท้อง คุกเข่าลงและก้มศีรษะคำนับสามครั้งก่อนจะจุดธูปให้เฮ่อจิ้งหยวน
ฮูหยินเฮ่อช่วยประคองฝานฉางอวี้เป็นการส่วนตัว นางไม่สามารถซ่อนความเจ็บปวดบนใบหน้าของนางได้ แต่นางยังคงพูดอย่างใจดี “เจ้าต้องเป็นฉางอวี้แน่ๆ ข้ามักได้ยินนายท่านพูดถึงเจ้าอยู่บ่อยๆ”
นางเพิ่งได้รับข่าวเมื่อเช้านี้ และเดินทางมาจากจี้โจวพร้อมลูกเล็กสองคนของนาง นางสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวและปักสีดำ นางไม่สามารถซ่อนความเหนื่อยล้าในคิ้วของนางได้ และสามารถมองเห็นผมสีขาวตรงขมับของนาง แต่ฝานฉางอวี้รู้สึกใกล้ชิดกับนางตั้งแต่ครั้งแรกที่พบนาง
นางพูดเสียงแหบแห้ง “ท่านป้า”
นางตอบด้วยรอยยิ้มเศร้าแล้วปลอบนาง “เด็กดี อย่าร้องไห้เลย เมืองหลูรักษาไว้ได้แล้ว นายท่านย่อมรับรู้ได้ เขาคงมีความสุข”
ฝานฉางอวี้ระงับความฝาดในดวงตาของนางและพยักหน้า
ฮูหยินเฮ่อถอนหายใจและกล่าวเสริม “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าก็อยู่ในกองทัพเช่นกัน ถ้าเจ้าเห็นลูกศิษย์ของเขาเหวินฉาง บอกเขาให้ข้าด้วย ทั้งข้าและนายท่านไม่ตำหนิเขา และขอให้เขาอย่าตำหนิตนเอง”
ฝานฉางอวี้สอบถามอย่างระมัดระวังและพบว่ามีดของนางหนักเกินไป เจิ้งเหวินฉางยังไม่ตื่นจนกระทั่งเช้านี้ เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาคุกเข่าต่อหน้าโลงศพไม่กิน ไม่ดื่ม หรือพูด จนกระทั่งฮูหยินเฮ่อกับบุตรสองคนของนางมาถึง เขาเลี่ยงออกไปข้างนอก ก้วยความรู้สึกละอายใจที่ได้พบฮูหยินเฮ่อ
ฝานฉางอวี้รับปาก
แม้ว่านางจะเคยร่วมงานกับเจิ้งเหวินฉางมาเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่นางก็รู้ว่าเขาเคารพเฮ่อจิ้งหยวนเป็นอย่างมาก การตายของเฮ่อจิ้งหยวนนั้นกระทบกระเทือนจิตใจของเขาอย่างมาก
ฝานฉางอวี้วางแผนที่จะกลับไปที่ค่ายทหารเพื่อหาคน แต่เมื่อนางออกจากโถงไว้ทุกข์ นางเห็นใครบางคนแถวเถาวัลย์อันเงียบสงบที่ฐานของกำแพงลานบ้าน
อีกฝ่ายมองนางด้วยดวงตาที่มืดมนราวกับว่าเขากำลังรอนางอยู่
ฝานฉางอวี้กำลังจะเดินเข้าไป แต่อาหุยจับแขนของนางแล้วพูดตะกุกตะกัก “ผู้……บัญชาการ ผู้ชายคนนั้นดูดุร้ายมาก เขามีปัญหากับท่านมาก่อนหรือเปล่า? ตอนนี้ท่านก็ได้รับบาดเจ็บ……”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “นี่คือแม่ทัพเจิ้ง อย่ากลัวเลย”
อาหุยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้ามาใกล้โดยได้รับการประคองจากอาหุย นางก็ตะโกนออกมาว่า “แม่ทัพเจิ้ง”
เจิ้งเหวินฉางยืนพิงกำแพง ใบหน้าส่วนใหญ่ของเขาซ่อนอยู่ในเงามืด โดยมีไรหนวดสีเขียวอ่อนขึ้นบนคาง และทั้งตัวของเขาก็เต็มไปด้วยความหดหู่
“ผู้บัญชาการพยายามจะเป็นวีรบุรุษ ได้รับสิ่งที่ต้องการแล้วหรือยัง?” เขาเงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้อย่างเหน็บแนม
เมื่ออาหุยได้ยินชายคนนี้ใส่ร้ายฝานฉางอวี้ นางก็ไม่กลัวและพูดอย่างดุเดือดทันที “ท่านพูดอะไรของท่าน? พยายามทำตัวเป็นวีรบุรุษหมายความว่าอย่างไร ท่านรู้ไหมว่าตอนผู้บัญชาการฝานถูกพากลับจากสนามรบชีวิตของนางแขวนอยู่บนเส้นด้าย? ใช่แล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะผู้บัญชาการ เมืองหลูคงไม่สามารถยืนหยัดรอท่านโหวและกองทัพของเขาได้!”
เมื่อเจิ้งเหวินฉางฟังคำดุด่าเหล่านี้ ความเยาะเย้ยและความโศกเศร้าในดวงตาของเขาก็ยิ่งหนักขึ้น เขาจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ข้ายอมเป็นคนที่ตายนอกเมือง! ดีกว่าหมดสติไปแบบนั้น เมื่อข้าฟื้นขึ้นมาทุกคนบอกข้าว่าสงครามจบลงแล้ว และข้าไม่สามารถล้างแค้นให้อาจารย์ได้อีกต่อไป! ช่างเป็นเรื่องน่าขันนัก!”
ฝานฉางอวี้ทำให้เขาหมดสติในเวลานั้นเพราะเขากลัวว่าเขาจะสับสนมากเกินไปด้วยความเศร้าโศกและรีบออกจากเมืองอย่างหุนหันพลันแล่นและเสียชีวิตอย่างไร้ประโยชน์
นางพูดอย่างเย็นชา “คงจะเป็นเรื่องน่าขันจริงๆ ถ้าศิษย์ของใต้เท้าเฮ่อผู้ภาคภูมิเสียชีวิตในสนามรบอย่างไร้ประโยชน์!”
นางออกจากเมืองเพื่อถ่วงเวลาให้กองกำลังเสริม แต่เมื่อเจิ้งเหวินฉางออกไปจากเมือง เขาจะรีบร้อนเข้าไปในแนวรบของศัตรูโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดเพื่อหาทางแก้แค้นสุยหยวนฮวาย
ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม เขาจะเอาชนะกองทัพสองหมื่นนายเพียงลำพังได้อย่างไร
คำพูดของฝานฉางอวี้ทำให้เขาจับขากรรไกรล่างของเขาขบกันแน่น เขาจ้องมองที่ฝานฉางอวี้และก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น อาหุยตกใจมากจนกลัวว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างกับฝานฉางอวี้ ดังนั้นนางจึงรีบตะโกน “ท่านจะทำอะไร!”
เจิ้งเหวินฉางชกกำแพงข้างๆ ฝานฉางอวี้และพูดอย่างเย็นชา “เมื่อเจ้าหายจากอาการบาดเจ็บ เรามาประลองกัน”
หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง
แต่เพราะเสียงของอาหุย ทำให้ผู้คนจำนวนมากที่มาไว้อาลัยต่อเฮ่อจิ้งหยวนมองมาทางนี้
ทุกคนพูดคุยกันมากมาย “นั่นไม่ใช่แม่ทัพเจิ้งและผู้บัญชาการฝานหรอกหรือ เกิดอะไรขึ้น?”
มีคนพูดติดอ่างและกระซิบ “เอ่ออ……ดูเหมือนว่าแม่ทัพเจิ้งจะบังคับให้ผู้บัญชาการฝานเข้าไปในมุม……”
เหตุผลหลักคือการชกที่เจิ้งเหวินฉางกระทำข้างฝานฉางอวี้ เนื่องจากมุมระยะไกลมันจึงดูเหมือนเป็นเช่นคำพูดเข้าใจผิดนั้น
ทันทีที่ชายคนนั้นพูดแบบนี้ ก็มีคนอื่นติดตามเขาไป “แม่ทัพเจิ้งชอบผู้บัญชาการฝานหรือ?”
คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนก้อนหินที่ก่อคลื่นเป็นพันๆ คลื่น เนื่องจากเป็นเพราะฝ่ายชายก็ยังไม่ได้แต่งงานและฝ่ายหญิงก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน และทั้งสองถือว่าเป็นเพื่อนร่วมตายในสนามรบ หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้วเรื่องนี้ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจเลย
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ยินใครพูดถึงเรื่องนี้เมื่อนางกลับไป และนางก็ไม่ได้กังวลต่อท่าทีของเจิ้งเหวินฉาง
เมื่อนางไปหาถังเผยอี้เพื่อขอยืมป้ายประจำตัวไปขอเยี่ยมแม่สองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียนที่ถูกคุมขัง นางจึงตระหนักได้ว่าข่าวลือดังกล่าวน่ารังเกียจเพียงใด
สาเหตุของเหตุการณ์คือหลังจากที่นางกลับมาจากการไว้อาลัยให้เฮ่อจิ้งหยวนแล้ว นางก็รู้จากผู้บัญชาการทหารที่อยู่ใกล้ๆ ว่าสมาชิกในครอบครัวกบฏถูกจำคุกอยู่ แม้ว่านางจะไม่มีทางช่วยอวี๋เฉียนเฉียนและอวี๋เป่าเอ๋อร์ออกไปได้ในตอนนี้ นางก็ยังสามารถนำอาหารมาให้พวกเขาได้ และคงจะดีถ้าจะได้กำชับกับผู้คุมสักสองสามคำเพื่อที่พวกนางจะได้ไม่ถูกรังแกในคุก
เมื่อนางมาถึงประตูคุก เจ้าหน้าที่บอกว่าต้องมีป้ายประจำตัวของเซี่ยเจิงหรือถังเผยอี้เท่านั้นจึงจะเข้าไป
แน่นอนว่าฝานฉางอวี้ไม่ได้ไปหาเซี่ยเจิง
หลังจากโกหกไปชุดหนึ่ง นางก็ได้รับป้ายประจำตัวจากถังเผยอี้ ก่อนออกมาถังเผยอี้พูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าได้ยินมาว่ามีเรื่องดีๆ กำลังจะเกิดขึ้นกับผู้บัญชาการฝานและแม่ทัพเจิ้ง”
ฝานฉางอวี้สับสน “เหตุใดท่านแม่ทัพถึงพูดเช่นนี้?”
ถังเผยอี้คิดว่านางเป็นสตรีจึงเขินอายและพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้บัญชาการฝานไม่จำเป็นต้องปิดบังข้า เรื่องระหว่างเจ้ากับแม่ทัพเจิ้งได้แพร่ไปในค่ายทหาร ไม่น่าแปลกใจเลยว่าถึงแม้ใต้เท้าเฮ่อเกษียณแล้วแต่ทำไมเขาถึงย้ายแม่ทัพเจิ้งไปอยู่ในค่ายทหารฉงโจว”
ฝานฉางอวี้ยิ่งสับสนมากขึ้น “ท่านกำลังบอกว่าการที่แม่ทัพเจิ้งขู่ว่าจะประลองกับข้าเมื่อข้าหายจากอาการบาดเจ็บแล้วเป็นข่าวดี สิ่งนี้เกี่ยวอะไรกับการที่ใต้เท้าเฮ่อย้ายเขามาฉงโจวในตอนแรก”
ถังเผยอี้จ้องมอง “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังแกล้งทำเป็นโง่กับข้าอีกหรือ?”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้แกล้งโง่ นางสับสนจริงๆ
บางทีอาจเป็นเพราะว่านางดูไม่เหมือนแกล้งทำเลย ถังเผยอี้ก็สับสนและพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากับแม่ทัพเจิ้งรักกัน เมื่อวานนี้เขากำลังจะออกจากเมืองเพื่อล้างแค้นให้กับใต้เท้าเฮ่อ เจ้ากลัวว่าเขาจะทำผิดพลาด จึงทำให้เขาหมดสติและออกจากเมืองเพื่อเขา”
ร่างกายของฝานฉางอวี้แข็งทื่อ นางรู้สึกราวกับว่าถูกฟ้าผ่า
ในที่สุดนางก็ได้เห็นว่าความคิดเห็นของสาธารณชนหมายความว่าอย่างไร
นางเล่าสถานการณ์ให้ถังเผยอี้ฟังและพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าเกรงว่าแม่ทัพเจิ้งจะเสียชีวิตอย่างไร้ประโยชน์ รองแม่ทัพก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย หากท่านไม่เชื่อฉัน ท่านสามารถถามรองแม่ทัพเหอได้”
ถังเผยอี้ไม่คิดว่ามันจะเป็นความผิดพลาดเช่นนี้ เขาสงสัยว่า “แล้วทำไมวันนี้แม่ทัพเจิ้งถึงมาหาเจ้า?”
ข่าวลือที่เขาได้ยินก็คือเจิ้งเหวินฉางรู้สึกเป็นทุกข์และโกรธเมื่อรู้ว่านางได้รับบาดเจ็บสาหัส จากการออกไปรบนอกเมืองเพื่อเขา เขาจึงบังคับให้นางเข้าไปในมุมหนึ่งเพื่อ ‘คาดคั้นถึงความผิดของนาง’ ในที่สาธารณะ
เปลือกตาของฝานฉางอวี้กระตุกและนางพูดว่า “เขาตำหนิข้าที่ทำให้เขาหมดสติในวันนั้น และเขาเกือบจะสู้กับข้า แต่เมื่อเห็นว่าข้าได้รับบาดเจ็บ เขาจึงตัดสินใจจะประลองกับข้าในวันอื่น”
ถังเผยอี้ทุบกองเอกสารตรงหน้าแล้วตะโกน “อุกอาจนัก! ข้าจะตำหนิเขาในภายหลัง!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าถ้าถังเผยอี้ตำหนิเจิ้งเหวินฉางจริงๆ เขาคงจะรู้สึกผิดกว่านี้เมื่อได้พบนางอีกในอนาคต ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ขอบคุณสำหรับความเมตตาของท่านแม่ทัพ แต่มันจะดีกว่าถ้าข้าและแม่ทัพเจิ้งแก้ไขปัญหานี้เป็นการส่วนตัว ท้ายที่สุดแล้ว……การตายของใต้เท้าเฮ่อนั้นเป็นอุปสรรคที่ผ่านไม่ได้สำหรับแม่ทัพเจิ้งอย่างแน่นอน”
เฮ่อจิ้งหยวนก็ใจดีกับถังเผยอี้มากจริงๆ เขาก็มีความผิดที่ไม่สามารถพากองทัพมาถึงได้ทันเวลา เขาเข้าใจอารมณ์ของเจิ้งเหวินฉางและถอนหายใจ “เอาล่ะ ให้เจ้าสองคนจัดการเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวเถอะ”
หลังจากออกจากห้องของถังเผยอี้แล้ว ฝานฉางอวี้ก็ถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด
อาหุยก้มศีรษะลงและตำหนิตัวเอง “ข้าผิดเองที่ตะโกนและทำให้ผู้บัญชาการฝานถูกวิพากษ์วิจารณ์”
ฝานฉางอวี้ลูบศีรษะอาหุยแล้วพูดว่า “ข้าไม่โทษเจ้า”
อาหุยเองก็กลัวว่าเจิ้งเหวินฉางจะทำร้ายนาง ดังนั้นนางจึงตะโกนให้ด้วยความสิ้นหวัง ใครจะคิดว่าเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จะแพร่กระจายไป?
เมื่อพวกเขามาถึงคุก ฝานฉางอวี้ก็ยื่นป้ายประจำตัวให้เจ้าหน้าที่ และเจ้าหน้าที่บอกว่านางสามารถเข้าไปได้คนเดียว ฝานฉางอวี้จึงให้อาหุยรออยู่ข้างนอกในขณะที่นางเข้าไปหาอวี๋เฉียนเฉียน
ผู้คุมพานางไปที่ห้องขังชั้นในสุดแล้วพูดด้วยความเคารพ “ถึงแล้ว ผู้บัญชาการฝานสามารถอยู่ที่นี่ได้เพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น”
ฝานฉางอวี้เห็นสตรีในคุกสวมชุดนักโทษและซ่อนลูกของนางไว้ในมุมมืดไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของนางได้ชัดเจน แต่สภาพของนางยุ่งเหยิงและดูเหมือนนางจะต้องทนทุกข์ทรมานมาก
นางปวดใจและบังคับตัวเองบอกผู้คุมด้วยสีหน้าปกติว่า “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าออกไปก่อน”
หลังจากที่ผู้คุมถอยกลับไป นางพูดกับผู้หญิงในห้องขังว่า “เฉียนเฉียน ข้ามาพบเจ้าแล้ว ข้ายังคิดวิธีที่จะช่วยเหลือเจ้าไม่ได้ แต่ข้านำบางสิ่งมาให้เจ้าและเป่าเอ๋อร์ก่อน เป็นสิ่งที่เป่าเอ๋อร์ชอบ ลูกอมถั่วสน……”
เมื่อผู้หญิงที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงของนาง นางก็หดตัวลงด้วยความกลัวที่เพิ่มมากขึ้น นางกอดเด็กไว้แน่น ซุกหน้าลงคุกเข่า และนิ่งเงียบ
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกเมื่อเห็นสิ่งนี้ และยังคงเรียกนางว่า “เฉียนเฉียน?”
ผู้หญิงคนนั้นยังคงไม่ตอบสนอง แต่เด็กที่นางอุ้มอยู่ได้ยินฝานฉางอวี้บอกว่ามีลูกอมถั่วสน ดังนั้นเขาจึงแอบเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างขี้ขลาด
เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กชัดเจน ดวงตาของฝานฉางอวี้ก็เปลี่ยนไป
ไม่ใช่อวี๋เป่าเอ๋อร์!
เมื่อผู้หญิงคนนั้นสังเกตเห็นว่าเด็กเงยหน้าขึ้น นางก็เงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและรีบซุกศีรษะของเด็กนั้นไว้ในอ้อมแขนของนาง ราวกับว่านางไม่อยากให้ฝานฉางอวี้รู้ว่าพวกนางเป็นตัวปลอม
แต่ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้น ฝานฉางอวี้ก็มองเห็นได้ชัดเจนแม้ว่าใบหน้าของนางถูกซ่อนไว้ด้วยผมยุ่งๆ ของนาง นางเป็นสตรีที่ดูงดงาม
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่านางหายใจด้วยความโล่งอกหรือรู้สึกตกใจอีกครั้ง
คนที่ถูกนำกลับมาไม่ใช่อวี๋เฉียนเฉียนและบุตรชาย และแน่นอนว่าผู้ที่ตายก็ย่อมไม่ใช่สุยหยวนฮวายเช่นกัน!
นางจ้องมองผู้หญิงที่ซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง กอดเข่าและก้มศีรษะครู่หนึ่ง จากนั้นยื่นอาหารและเครื่องนอนทั้งหมดที่นางนำมาให้ จากนั้นออกจากคุกโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หลังจากที่เซี่ยเจิงถูกเจ้าหน้าที่เรียกตัวไปเมื่อวานนี้ เขาน่าจะได้เห็นสองแม่ลูกแล้วเช่นกัน เขาไม่รู้หรือว่าสองแม่ลูกเป็นตัวปลอม หรือเขารู้เรื่องนี้แล้ว แต่ยอมรับโดยปริยายว่าพวกเขาคืออวี๋เฉียนเฉียนและบุตรชาย?
หากเป็นอย่างแรก นางก็เป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่ากลุ่มกบฏยังมีชีวิตอยู่
หากเป็นอย่างหลัง เซี่ยเจิงยอมรับโดยปริยายว่ากลุ่มกบฏทั้งหมดถูกสังหารไปแล้ว จุดประสงค์คืออะไร?
หลังจากออกจากคุก ฝานฉางอวี้ก็ได้รับการประคองจากอาหุย โดยคิดถึงเรื่องเหล่านี้ตลอดทาง
ทันใดนั้นแขนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บก็ถูกอาหุยจับไว้แน่น ตามมาด้วยเสียงตะกุกตะกักของนาง “ผู้……ผู้บัญชาการ”
“ฮะ?” ฝานฉางอวี้ระงับความคิดของนางและมองไปด้านข้างอาหุย
อย่างไรก็ตามอาหุยเป็นเหมือนไก่ที่ถูกรัดคอ และบอกให้ฝานฉางอวี้มองไปข้างหน้าด้วยตาของนางเอง
ฝานฉางอวี้มีความสงสัยที่ไม่ดีอยู่ในใจ เมื่อนางเงยหน้าขึ้น นางก็เห็นกลุ่มคนเดินมาไม่ไกล
ผู้นำสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มมีลวดลายเมฆและลวดลายหน้าผา ใบหน้าของเขาเหมือนมงกุฎหยกและดวงตาของเขาเหมือนดวงดาวที่เย็นยะเยือก
ไม่ใช่เซี่ยเจิงแล้วจะเป็นใคร
ผมยาวของเขาถูกมัดไว้ทั้งหมด และโครงหน้าของเขาก็เย็นชาและคมขึ้นเรื่อยๆ ระงับร่องรอยสุดท้ายของความเยาว์วัยในร่างกายของเขา ทำให้เขาดูหล่อเหลาและสง่างามอย่างน่าประหลาดใจ
ข้างหลังเขามีเจ้าหน้าที่หลายคนซึ่งดูเหมือนกำลังจะเข้าไปในคุกเพื่อสอบปากคำนักโทษ
ฝานฉางอวี้แอบสงสัยว่าทำไมนางถึงโชคร้ายมาพบเขาที่นี่
จนถึงตอนนี้ นางไม่รู้ว่าจะต้องแสดงท่าทางอย่างไรเมื่อพบเขาอีกครั้ง หรือจะพูดกับเขาอย่างไรอย่างเหมาะสม
หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง นางก็ยังคงประสานมือและพูดตามมารยาททางทหาร “คารวะท่านโหว”
โดยไม่คาดคิด อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะมองนาง และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งเป็นชั้นๆ
ฝานฉางอวี้ตกใจเล็กน้อย
อาหุยเรียกนางเบาๆ “ผู้บัญชาการฝาน ท่านเป็นอะไรไป”
ฝานฉางอวี้กลับมามีสติอีกครั้ง ระงับความขมขื่นในใจแล้วพูดอย่างใจเย็น “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”
ควรจะเป็นเช่นนี้เมื่อพวกเขาพบกันอีกครั้ง
[1] 奠 - เตี้ยน เป็นคำที่ใช้แปะตัวโตๆ ในงานศพจะใช้สีขาวดำ ถ้าเห็นอักษรตัวนี้แปลว่ามีใครเสียชีวิต โดยอักษรคำนี้แปลว่าการนำของเซ่นไหว้ผู้เสียชีวิต CR.เฟสบุ๊ค ศัพท์ประหลาด - ภาษาจีน