บทที่ 116
ค่ำคืนนี้เย็นสบายดุจสายน้ำ คลื่นใสสะท้อนบนเสาไม้สีแดงของศาลาริมน้ำ
คนในศาลายืนหันหลังและประสานมือ เสื้อคลุมสีเข้มของเขาดูกลมกลืนกับค่ำคืนที่หนาทึบ
“ใต้เท้าหลี่คิดหรือยังว่าจะเขียนรายงานไปยังเมืองหลวงอย่างไร?”
เสียงทุ้มดังมาจากศาลาริมน้ำ พัดพาลมยามค่ำคืนและเพิ่มความเยือกเย็นเล็กน้อย
หลี่ฮวายอันกล่าวด้วยความเคารพ “ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทตามความเป็นจริง”
เขาเป็นผู้ควบคุมกองทัพ และอยู่ในฐานะหูตาของฮ่องเต้ในซีเป่ย เขาจะต้องรายงานความคืบหน้าทั้งหมดของสงครามในแนวหน้ากลับไปยังเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด
เซี่ยเจิงไขว้มือไว้ด้านหลังแล้วหันกลับไปพร้อมกับดวงตาหงส์ที่เย็นชาและเฉียบคม “ใต้เท้าหลี่ในฐานะผู้ควบคุมสถานการณ์ในกองทัพและยังอยู่ในฉงโจวในวันนั้น แต่พวกกบฏสามารถออกจากเมืองฉงโจวในเวลากลางคืนได้ เป็นไปได้ไหมว่าใต้เท้าหลี่ก็ต้องถูกตำหนิเช่นกัน?”
หลี่ฮวายอันรักษาท่าทางนอบน้อม แขนเสื้อกว้างๆ ของเขาห้อยลงมาจนถึงเข่าถูกลมทะเลสาบพัดปลิว และเขายังคงดูเหมือนสุภาพบุรุษที่ซื่อสัตย์
เขาพยักหน้าและกล่าวว่า “เป็นความจริงที่ข้าบกพร่องในหน้าที่ ข้าจะรายงานต่อฝ่าบาทตามความเป็นจริงและขอให้ฝ่าบาทลงโทษข้าด้วยตนเอง”
มีลมแรงริมทะเลสาบ และทั้งสองเผชิญหน้ากันในระยะสิงจั้ง ผมยาวและอาภรณ์ยาวของพวกเขาปลิวไปตามลมยามค่ำคืน
เซี่ยเจิงสูงกว่าหลี่ฮวายอันครึ่งศีรษะ เพราะอีกฝ่ายโค้งคำนับละเกือบจะมองต่ำลงไปที่คนตรงหน้าเขา
เขาไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน
ด้วยใบหน้าที่เย็นชาและเคร่งครัดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่ชัดเจนและเด็ดเดี่ยวนั้น คนอื่นๆ ไม่สามารถจับอารมณ์ที่เปิดเผยของเขาได้ และเขาก็ไม่สามารถคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้
แต่ความรู้สึกของการกดขี่ที่หลี่ฮวายอันรู้สึกไม่ได้ลดลงเลย
เขาอดไม่ได้ที่จะมองดูชายหนุ่มที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้งอย่างสงบ
ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะกล่าวว่าเขาเป็นบุตรแห่งสวรรค์ที่น่าภาคภูมิใจเมื่อเขาได้รับตำแหน่งโหวตั้งแต่วัยเยาว์
ก่อนการรบที่ฉงโจว เซี่ยเจิงไม่เคยพ่ายแพ้และไม่เคยควบคุมความคมของเขา ทุกคนรู้ดีว่าเขาเป็นดาบที่คมที่สุดในต้าอิน
แต่ตอนนี้เขาไม่โดดเด่นอีกต่อไป เหมือนก้อนหินบนหน้าผาที่ถูกลมและแสงแดดมานานหลายปี แต่ยังคงสง่างาม
เซี่ยเจิงถามเขาว่า “ใต้เท้าหลี่ได้ศึกษามากมาย ท่านเคยได้ยินเกี่ยวกับ ‘ศึกแดนใต้’ มาก่อนหรือไม่?”
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนรุ่นเดียวกันกับคนที่อยู่ข้างหน้าเขา แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลี่ฮวายอันมีความรู้สึกกังวลอย่างที่เขาเคยมีเมื่ออยู่ตรงหน้าท่านปู่ของเขา
เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อระงับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ในใจ และมองดูเซี่ยเจิงอย่างใจเย็น “ท่านโหวหมายความว่าอย่างไร?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าอยากจะมอบบทกวีสองบทให้ใต้เท้าหลี่จากศึกแดนใต้ ’ทหารหาญไม่ประมาท แม่ทัพกลับว่างเปล่า ทหารหาญดั่งคมอาวุธ นักบุญใช้เป็นทางเลือกสุดท้าย”
น้ำเสียงเย็นชา และทุกคำก็กระแทกหัวใจของหลี่ฮวายอันอย่างแรง
แม้ว่าเขาจะเดาได้อยู่แล้ว แต่เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้กับหูของเขาเอง ม่านตาของหลี่ฮวายอันก็หดตัวลงทันที
เขารู้ทุกอย่างจริงๆ!
ความรู้สึกผิดและความกลัวว่าตระกูลหลี่จะต้องอับอายไปชั่วนิรันดร์หลังจากการเปิดเผยความจริงถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ในใจของเขา ทำให้หลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อในทันที
เซี่ยเจิงเดินออกจากศาลาริมน้ำและหยุดเล็กน้อยเมื่อเดินผ่านหลี่ฮวายอัน “ข้าหวังว่าใต้เท้าหลี่จะเข้าใจบทกวีศึกแดนใต้นี้”
จนเขาเดินจากไป หลี่ฮวายอันยังคงยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับตัว
นับตั้งแต่ปู่ของเขาตัดสินใจผนึกกำลังกับพระนัดดาเพื่อโค่นล้มเว่ยเหยียน เขารู้ดีว่ามีคนจำนวนมากต้องตาย
แต่เมื่อเทียบกับการโค่นล้มเว่ยเหยียน กวาดล้างราชสำนัก และสังหารทหารในเขตซีเป่ย
ทุกการปฏิรูปจะไม่มีคนเสียชีวิตได้อย่างไร?
การจัดการการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ควรคำนึงถึงบุคคลมาก่อนและค่อยอิงกฎหมาย การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จะขึ้นอยู่กับกฎหมายและบุคคลเป็นสิ่งสุดท้าย
หากต้องการโค่นล้มเว่ยเหยียนอย่างสมบูรณ์ จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญเพื่อฟื้นฟูอำนาจทางการของต้าอินที่ทุจริต
เนื่องจากมนุษย์เป็นสิ่งสุดท้าย การเสียสละจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่หลังจากที่เซี่ยเจิงพูดว่า ‘นักบุญใช้เป็นทางเลือกสุดท้าย’ เขาก็ไม่มีความกล้าที่จะโต้แย้งและบอกว่าเป็นการช่วยเหลือแว่นแคว้นด้วยซ้ำ
จากฉงโจวถึงเมืองหลู เขาติดตามกองทัพไปตลอดทางและรู้ว่าสนามรบนั้นโหดร้ายเพียงใด โดยมีกองศพและเลือดไหลไปทั่ว
เพื่อที่จะโค่นเว่ยเหยียนลง พวกเขาได้มีส่วนร่วมของนรกบนดินนี้
หลี่ฮวายอันเอามือปิดหน้าและหัวเราะอย่างเศร้าๆ ทันที
เขาคิดว่า พวกเขาคิดผิดแล้ว
ทันทีที่เซี่ยเจิงกลับมาที่ลานที่เขาพักอยู่ชั่วคราว เซี่ยสืออีก็รีบมารายงาน “ท่านโหว เราได้แอบให้จ้าวสวินเข้ามาดูร่างของสุยหยวนฮวาน อย่างที่ท่านคาดไว้คนที่เสียชีวิตไม่ใช่สุยหยวนฮวายแต่เป็นตัวตายตัวแทนที่ถูกเลี้ยงดูมาเคียงข้างเขาตั้งแต่เด็ก”
นางหลานเคยเป็นบ่าวรับใช้ใกล้ชิดกับชายารัชทายาทและระมัดระวังหลังจากเหตุเพลิงไหม้ในตำหนักตงกง นางเตรียมตัวแทนสุยหยวนฮวายไว้เผื่อไว้
ไม่เพียงแต่รูปร่างจะคล้ายกับสุยหยวนฮวาน แต่ผู้คนในจวนอาจไม่พบความผิดปกตินี้ด้วยซ้ำ รอยแผลเป็นบนร่างกายของเขายังถูกตีตราทีละน้อยด้วยเหล็กเป็นรอยไหม้ตามร่างกายของสุยหยวนฮวายด้วย
เพื่อที่จะได้บัลลังก์มังกรกลับคืนมา สุยหยวนฮวายต้องอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและเปลี่ยนผิวหนังที่ถูกไฟไหม้ทีละน้อย ในขณะที่ตัวตายตัวแทนยังคงมีแผลจากเพลิงไหม้เหมือนเดิม
ท้ายที่สุดแล้ว บ่าวรับใช้ของสุยหยวนฮวายต่างเป็นคนของตระกูลหลาน ล้วนมีชื่อเสียงในด้านความโหดร้ายและรุนแรง ดังนั้นบ่าวรับใช้คนอื่นๆ ในจวนฉางซิ่นอ๋องจึงไม่กล้าไปที่เรือนพักของเขา
เขาไม่ค่อยพบเจอผู้คน และแม้ว่าเขาจะพบเขาก็มักจะสวมหน้ากาก
ดังนั้น เป็นเวลาหลายปีแล้วที่แทบไม่มีใครในจวนฉางซิ่นอ๋องได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของสุยหยวนฮวาย
เขาคิดว่านางหลานได้เตรียมตัวตายตัวแทนของสุยหยวนฮวานไว้ตั้งแต่แรก เพื่อว่าวันหนึ่งจะได้ลอกคราบและหนีจากเปลือกของเขาและออกจากจวนฉางซิ่นอ๋อง
เซี่ยเจิงถอดเสื้อคลุมสีเข้มของเขาออกแล้วยื่นให้องครักษ์ที่ประตูโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เซี่ยสืออีพูดอย่างระมัดระวัง “จ้าวสวินไปพบสองคนแม่ลูกที่ถูกควบคุมตัว และบอกว่าพวกเขาไม่ใช่อนุและบุตรชายคนเดียวของสุยหยวนฮวายเช่นกัน”
เซี่ยเจิงนั่งลงหลังโต๊ะ รินชาให้ตัวเองแล้วพูดว่า “ข้ารู้แล้ว”
สตรีของสุยหยวนฮวายคือวี๋เฉียนเฉียน เขาไปดูสองแม่ลูกที่ถูกจับมาแล้วไม่ใช่อวี๋เฉียนเฉียนและอวี๋เป่าเอ๋อร์
เขาไม่รู้มาก่อนว่าสุยหยวนฮวายกำลังวางแผนที่จะโจมตีเมืองหลู แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสุยหยวนฮวายได้เตรียมการแผนจั๊กจั่นลอกคราบนี้ไว้เป็นอย่างดีแล้ว
แม้แต่ตัวแทนของอวี๋เฉียนเฉียนสองแม่ลูกก็จัดเตรียมมาอย่างดีแล้ว
หากเขามาไม่ทันวันนี้เมืองหลูคงรักษาไว้ไม่ได้ แต่ทันทีที่กำลังเสริมของถังเผยอี้มาถึง กลุ่มกบฏในเมืองก็คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นาน
แต่ก่อนหน้านั้นคนก็คงตายไปมากมายแล้ว
สุยหยวนฮวายจะไม่ควบคุมพวกเขา สิ่งที่เขาต้องการคือหลังจากที่เมืองหลู่ถูกทำลาย ความโศกเศร้าจะเกิดขึ้นทุกที่ในเมือง
ด้วยวิธีนี้เท่านั้น เมื่อขุนนางกำลังฟ้องร้องเว่ยเหยียน โศกนาฏกรรมอาจกลายเป็นดาบคมๆ ใต้ริมฝีปากของพวกเขา และตอกตะปูเว่ยเหยียนให้ตายได้ในกรณีนี้ คดีนองเลือดนี้สร้างความขุ่นเคืองต่อทั้งมนุษย์และเทพเซียน
หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว คิ้วของเซี่ยเจิงก็ขมวดขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเห็นสีหน้าไม่มีความสุขของเขา เซี่ยสืออีคิดว่าเป็นเพราะสุยหยวนฮวายและผู้คนรอบตัวเขาหนีไปแล้ว และพูดว่า “เซี่ยอีและคนอื่นๆ กำลังขุดลึกลงไปในเมืองเพื่อหาคน ข้าน้อยคิดว่าอีกไม่นานน่าจะพบร่องรอยของคน”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินดังนั้นเขาก็สั่ง “ให้พวกเขากลับมาก่อน”
เซี่ยสืออีงงงวย “ท่านโหว เพราะเหตุใดหรือขอรับ”
ดวงตาสีเข้มของเซี่ยเจิงสะท้อนเงาของเทียนสองเล่มบนแท่นทองสัมฤทธิ์ “สุยหยวนฮวายได้ร่วมมือกับตระกูลหลี่แล้ว จ้าวสวินยังไม่กลับไป ดังนั้นหากเขาระวังเขาจะไม่ใช่กองกำลังของตระกูลจ้าวเพื่อซ่อนตัว เขาทำได้เพียงไปหาตระกูลหลี่เพื่อหาที่หลบภัยก่อนชั่วคราว ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวด้วยตัวเอง ค้นหาอย่างไรก็ไร้ผล”
เมื่อเซี่ยสืออีได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เข้าใจทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาถามว่า “ท่านโหว ดังนั้นตอนนี้เราทำได้แค่รอหรือขอรับ”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ แต่ถามว่า “พระชายาฉางซิ่นอ๋องก็สิ้นพระชนม์แล้วเช่นกันหรือ?”
เซี่ยสืออีพยักหน้า “ศพของผู้ที่ถูกพบในกระโจมพร้อมกับสุยหยวนฮวายต่างก็ฆ่าตัวตาย”
“การฆ่าตัวตาย” เป็นธรรมดาเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจับเป็นและถูกสอบปากคำ
แม่ทัพที่ไล่ล่าสามารถระบุศพว่าเป็นของสุยหยวนฮวายได้ไม่เพียงเพราะเสื้อผ้าหรูหราและรอยไหม้บนร่างกายของเขา แต่ยังเป็นเพราะบุคคลที่เสียชีวิตข้างๆ เขาคือพระชายาฉางซิ่นอ๋อง
เมื่อสุยหยวนฮวายหนีออกจากเมืองฉงโจว เขาก็พาพระชายาฉางซิ่นอ๋องไปด้วย สันนิษฐานว่าเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะปลอดภัยเมื่อเขาหลบหนี
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ส่งข่าวนี้ไปยังสุยหยวนชิง”
เซี่ยสืออีเป็นทหารที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาทหารของเซี่ยเจิง เขาไม่มั่นคงเท่ากับเซี่ยอู่และคนอื่นๆ เขาเกาศีรษะแล้วถามว่า “ท่านโหว สุยหยวนชิงเป็นเพียงนักโทษเท่านั้น แม้ว่าเขาอยากจะแก้แค้นให้มารดาของเขา แต่เขาก็หาตัวสุยหยวนฮวายไม่พบ บอกเขาไปจะมีประโยชน์อะไรหรือขอรับ”
เซี่ยเจิงเพียงพูดว่า “ทำตามที่ข้าบอก”
สิ่งที่เขาพูดกับหลี่ฮวายอันคืนนี้เป็นความตั้งใจ
หลี่ฮวายอันไม่รู้ว่าเขารู้มามากเพียงใด เมื่อเขารู้แค่ว่าแผนการของพวกเขาถูกเปิดเผย เขาจะหาวิธีติดต่อกับสุยหยวนฮวายเพื่อหารือเกี่ยวกับการตอบโต้อย่างแน่นอน
เพียงแค่ส่งคนไปจับตาดูหลี่ฮวายอัน และรอจนกว่าพวกเขาจะเผยที่ซ่อนของสุยหยวนฮวาย
เซี่ยสืออีกำลังจะจากไป แต่จู่ๆ เขาก็นึกเรื่องสำคัญอีกเรื่องได้ เขามองไปที่เซี่ยเจิงและพูดอย่างลังเล “ท่านโหว ข้าน้อยสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของแม่นางฝานมาแล้วเช่นกัน……”
แสงจันทร์ส่องเข้ามาในห้องด้านข้างผ่านหน้าต่างมุ้งลวด และสาดส่องแสงสีเงินลงบนพื้น
หญิงสาวบนเตียง ผมสีดำสยายกระจายไปทั่วหมอน นางเอียงศีรษะเล็กน้อยและหลับลึก
บนเก้าอี้นวมข้างหน้าต่าง มีคนนั่งเงียบๆ มาเป็นเวลานานโดยไม่ทราบสาเหตุ แสงจันทร์ทอดเงายาวอยู่หน้าเตียง
เซี่ยเจิงถือผ้าพันแผลของฝานฉางอวี้ที่มีคราบเลือดขนาดใหญ่ไว้ในมือของเขา และมองดูร่างนูนใต้ผ้าห่มบางๆ อย่างเงียบๆ
นางผอมมากและมีอาการบาดเจ็บนับไม่ถ้วนทั้งเล็กและใหญ่
ท่าขดตัวนอนตะแคงเหมือนเสือดาวที่คอยระวังเวลาหลับอยู่เสมอ
คำพูดของเซี่ยสืออียังคงดังอยู่ในหูของเขา “ก่อนหน้านี้กองทัพกบฏกำลังใกล้เข้ามา แม่นางฝานกลัวว่าเมืองหลูจะตั้งรับไม่ไหว นางจึงอาสาออกไปนอกเมืองเพื่อท้าทายแม่ทัพกบฏเพื่อชะลอเวลาออกไป ว่ากันว่าแม่นางฝานเรียกแทนตัวเองว่าเมิ่งฉางอวี้ ตามชื่อเมิ่งซูหยวนแห่งฉางซาน และนางก็เต็มใจจะตายเพื่อสืบสานเจตนารมย์ของบรรพบุรุษ”
“กลุ่มกบฏสิบหกคนที่ต่อสู้กับนาง มีทักษะการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมมาก พวกเขาดูไม่เหมือนทหาร แม่นางฝานสู้หนึ่งต่อสิบหก พวกมันมีจำนวนมากกว่าจนทำให้แม่นางฝานเกือบตาย…”
ทุกคำพูดตกลงไปในหัวใจของเซี่ยเจิงทำให้เขาหายใจลำบาก
มีอาการเจ็บแปลบและหนักหน่วงในอกของเขา และคอของเขาก็ระคายเคืองมาก เซี่ยเจิงกลัวที่จะรบกวนนาง เขาจึงใช้มือปิดริมฝีปากและไอสองครั้งก่อนที่จะระงับอาการไอ
เมื่อเขาคิดว่านางตั้งใจแน่วแน่ที่จะตายจริงๆ และถ้าเขาไปช้ากว่านี้สักหน่อย นางคงกลายเป็นศพเย็นๆ ใต้กำแพงเมืองไปแล้ว ทันใดนั้นเขาก็ไม่สามารถระงับความโกรธและความกลัวที่คำรามอยู่ในกระดูกได้
ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดที่นางเปลี่ยนเมื่อเปลี่ยนชุดในตะกร้าเสื้อผ้าก็โดดเด่นมากเช่นกัน
วันนี้เมื่อเขาเห็นนางเป็นครั้งแรก บาดแผลของนางถูกพันไว้แล้ว และเขายังไม่ได้ข่าวใดๆ หลังจากได้ยินจากเซี่ยสืออีว่านางได้ต่อสู้กับทหารหน่วยกล้าตายมากกว่าสิบคนในมือของสุยหยวนฮวาย เขาจึงรู้ว่านางได้ผ่านอะไรไปบ้าง
ทหารหน่วยกล้าตายของสุยหยวนฮวายถูกส่งต่อมาจากรัชทายาทเฉิงเต๋อ หลังจากพระชายารัชทายาทเผาตัวเองในตำหนักตงกง ทหารเหล่านั้นก็ปฏิบัติตามคำสั่งของสุยหยวนฮวาย พวกเขาทั้งหมดเป็นปรมาจารย์ระดับสูงและมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่อยู่ภายใต้เงื้อมือของพวกเขาและสามารถรอดชีวิตได้
เซี่ยเจิงรู้สึกถึงความเป็นเจ็บปวดที่โคนฟันของเขา ราวกับว่ามีแมลงและมดกัดอยู่ในหลอดเลือดของเขา เส้นเลือดบนหน้าผากของเขานูนออกมา และแม้แต่ความเจ็บปวดจากรอยแส้แตกบนหลังของเขาก็ไม่มีความสำคัญ
การตระหนักว่านางเกือบตายนั้น ราวกับว่าฝันร้ายที่หลอกหลอนเขาตลอดวัยเด็กกลับมามีชีวิตอีกครั้งและเกาะกุมเขาอีกครั้ง
ไม่มีอะไรสำคัญอีกต่อไป ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่
ในความมืดเซี่ยเจิงเอามือแตะหน้าผากที่ร้อนของนาง ใบหน้าที่ซีดเซียวของนางเย็นชาและงดงามอย่างไม่อาจอธิบายได้ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาสีเข้มของเขามองไปที่ฝานฉางอวี้ที่กำลังหลับอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่รู้ว่านางรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองอย่างน่ากลัวของเขาในขณะนอนหลับหรือไม่ แต่คนในผ้าห่มกลับหดตัวลงด้วยความรู้สึกไม่สบายตัว
เซี่ยเจิงช่วยนางจัดผมยุ่งๆ ไว้ด้านหลังใบหูของนาง ปลายนิ้วของเขาอยู่ใกล้แก้มของนางข้างหนึ่ง ราวกับว่าเขาต้องการสัมผัสแต่ก็พยายามอย่างดีที่สุดที่จะยับยั้งบางสิ่งบางอย่าง เขาพูดเบาๆ ว่า “ไม่มีใครในโลกนี้มีสิทธิ์ทำให้เจ้าตาย”