บทที่ 115
ในใจของฝานฉางอวี้สั่นไหวอย่างอธิบายไม่ได้เมื่อนางได้ยินเสียงหัวเราะนั้น
แต่นางก็ปกปิดมันได้เป็นอย่างดี โดยไม่มีร่องรอยของอารมณ์บนใบหน้า นางยังคงทำท่าทักทายและตอบอย่างใจเย็น “ท่านโหว”
หลังจากคำพูดจบลงก็มีความเงียบอันยาวนานอีกครั้ง
รอยยิ้มบนริมฝีปากของเซี่ยเจิงไม่ได้ลดลง แต่แม้แต่คนตาบอดก็อาจจะสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ฉับพลันรอบตัวเขา
อากาศในห้องดูเหมือนจะเบาบางลง
รองแม่ทัพสังเกตเห็นความละเอียดอ่อนระหว่างทั้งสองและแอบคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาต้องการช่วยฝานฉางอวี้และจะเปิดปากของเขา แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพื่อชักชวนเซี่ยเจิงให้ออกไป
โชคดีที่มีเสียงฝีเท้ากะทันหันนอกห้อง
เขาเป็นทหารองครักษ์ของเซี่ยเจิง ทันทีที่เขาเข้าไปในห้อง เขาก็ประสานมือแน่นและรายงานว่า “ท่านโหว สุยหยวนฮวายถูกสังหารแล้ว อนุและบุตรชายคนเดียวที่หนีไปพร้อมกับเขาก็ถูกนำกลับมาด้วยขอรับ!”
ม่านตาสีแดงเลือดของฝานฉางอวี้หดตัวเล็กน้อย และหมัดของนางก็กระชับขึ้น
อวี๋เฉียนเฉียนและอวี๋เป่าเอ๋อร์ถูกพาตัวกลับมาหรือ?
กบฏจะต้องถูกลงโทษประหารเก้าชั่วโคตร!
นางสับสนอยู่ครู่หนึ่งและมองไปที่เซี่ยเจิงโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วด้วยเหตุผลบางอย่างหลังจากได้ยินข่าว แต่ไม่มีอารมณ์ใดๆ บนใบหน้าของเขาอีกต่อไป การจับกลุ่มกบฏเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เขามองไปที่ฝานฉางอวี้เป็นครั้งสุดท้ายโดยมุ่งเน้นไปที่ดวงตาสีแดงเลือดของนางและแผลที่มีผ้าพันแผลอีกสองสามลมหายใจ
ริมฝีปากเรียวบางขยับ แต่สุดท้ายเขาก็หันหลังกลับโดยไม่พูดอะไร
รองแม่ทัพมองไปที่เซี่ยเจิงที่เดินกลับไปและกระตือรือร้นที่จะตามเขาให้ทัน แต่การตั้งคำถามที่หยาบคายของเซี่ยเจิงในตอนนั้นผิดปกติจริงๆ
ในสถานการณ์นี้ฝานฉางอวี้ไม่ต้องการให้คนอื่นเข้าใจผิดว่านางและเซี่ยเจิงมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกัน ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ข้าไม่ได้รู้จักกับท่านโหวมาก่อน แต่ข้าโชคดีที่ได้รับการชื่นชมจากราชครูเถาและได้เป็นบุตรสาวบุญธรรมของเขา”
รองแม่ทัพพยักหน้าแล้วพูดว่า “เช่นนี้นี่เอง”
เขายังคงรู้สึกแปลกๆ อยู่ในใจ แต่เมื่อคิดถึงความเกลียดชังระหว่างความแค้นของคนรุ่นก่อน รองแม่ทัพก็ไม่กล้าที่จะเดาสุ่ม และเขาไม่สามารถถามคำถามอื่นๆ กับฝานฉางอวี้ได้อีก เขาเพียงแต่บอกนางให้ดูแลอาการบาดเจ็บตัวเองให้ดี ก่อนจะไล่ตามเซี่ยเจิงไป
ฝานฉางอวี้หยุดเขาแล้วถามว่า “แม่ทัพเหอ สมาชิกในครอบครัวของกลุ่มกบฏจะทำยังไง?”
ในขณะนี้ ในเมืองหลูนอกจากเซี่ยเจิงแล้ว ยังมีรองแม่ทัพเหอซึ่งเป็นผู้ตัดสินใจสุดท้าย
รองแม่ทัพกล่าวว่า “ต้องสังหารอย่างแน่นอน”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หัวใจของฝานฉางอวี้ก็หนักขึ้นเรื่อยๆ
นางรู้ว่ากลุ่มกบฏควรได้รับการลงโทษ ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนเสียชีวิตในสนามรบเพราะพวกเขา และผู้คนทั่วทั้งซีเป่ยก็เดือดร้อนเช่นกัน
แต่อวี๋เฉียนเฉียนสองแม่ลูกไม่เคยทำชั่วใดๆ และอวี๋เฉียนเฉียนก็ไม่ได้ติดตามกลุ่มกบฏโดยสมัครใจ ดังนั้นพวกเขาไม่ควรได้รับโทษเช่นนี้
นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วถามว่า “ไม่มีทางอื่นอีกแล้วเหรอ?”
รองแม่ทัพมองนางอย่างแปลกๆ และพูดว่า “เราจะไม่กำจัดพวกกบฏที่หลงเหลืออยู่ได้อย่างไร? อนุเหล่านั้นในจวนของฉางซิ่นอ๋องที่ไม่เคยมีบุตรสามารถเนรเทศหรือขายได้ แต่ทำไมผู้บัญชาการฝานถึงถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะ”
ฝานฉางอวี้เลี่ยง “ข้าเพิ่งเข้ากองทัพได้เพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น และยังไม่คุ้นเคยกับกฎหมายและข้อบังคับเหล่านี้ ข้าแค่อยากถามเฉยๆ”
หลังจากที่รองแม่ทัพการออกไปแล้ว ฝานฉางอวี้ก็เอนตัวลงบนเตียงและมึนงงไปชั่วขณะหนึ่ง
นางจะช่วยอวี๋เฉียนเฉียนและเป่าเอ๋อร์ได้อย่างไร
หลังจากที่เซี่ยเจิงเดินออกจากห้องก็ถามว่า “ดวงตาของนางสาหัสมากแค่ไหน?”
องครักษ์ส่วนตัวที่ติดตามเขาเพิ่งมาถึงเมืองหลู และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝานฉางอวี้ ดังนั้นเขาจึงรีบตอบ “ข้าน้อยจะไปสืบเดี๋ยวนี้”
เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว และลมก็พัดโคมไฟที่ห้อยอยู่ใต้ชายคาที่ไหว และต้นไม้ที่ปลูกไว้ข้างกำแพงเตี้ยก็ลากเงาที่ยุ่งเหยิงออกไป
ใบหน้าที่ซีดเซียวของเซี่ยเจิงไม่ได้อบอุ่นภายใต้แสงไฟ เขาสั่งด้วยเสียงทุ้ม “หาหมอที่ดีที่สุดเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของนาง ตามหาเซี่ยอู่ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่”
แน่นอนว่าเขาเดาได้ว่าอาการบาดเจ็บทั้งหมดของนางมาจากสนามรบ
แต่การต่อรบจะโหดเหี้ยมขนาดไหนถ้านางได้รับบาดเจ็บเช่นนั้น?
หากเขาไม่ได้รับจดหมายของเซี่ยชีและมาถึงทันเวลา นางจะตายที่นี่หรือไม่?
หลังจากที่ทหารรับคำสั่งและถอยกลับไป เซี่ยเจิงก็ยืนเงียบๆ อยู่ที่ทางเดินครู่หนึ่งโดยเอามือไว้ข้างหลัง ทันใดนั้นเขาก็ชกกำแพงหินอย่างแรง อิฐที่ผนังแข็งก็แตกเป็นเสี่ยงๆ และกรวดก็ตกลงไปที่พื้น
มือของเขาก็แตกเช่นกัน และมีเลือดสีแดงสดไหลออกมา
ทหารคนอื่นๆ ที่ติดตามเขาต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้ แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
เมื่อรองแม่ทัพเหอรีบไปที่นั่น การชันสูตรก็เสร็จสิ้นแล้ว
เขาเหลือบมองร่างกายที่คลุมด้วยผ้าขาว เขายกผ้าขาวเพียงมุมหนึ่งขึ้นเหนือศีรษะแล้วถามว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าคนนี้คือสุยหยวนฮวาย”
นักชันสูตรตอบด้วยความเคารพ “เรียนท่านแม่ทัพ สุยหยวนฮวายถูกเพลิงไหม้ในตำหนักตงกงตั้งแต่ยังเด็ก ว่ากันว่าเขาไม่เคยออกจากวังมาหลายปีแล้ว เขาอ่อนแอและอาศัยยาต้มเพื่อความอยู่รอด เนื่องจากใบหน้าของเขาน่าเกลียดและน่ากลัวมาก จึงมีบ่าวรับใช้ในบ้านเพียงไม่กี่คนที่เคยเห็นเขา”
“ข้าน้อยสังเกตว่าผู้ตายมีรอยไหม้เก่าๆ ตามตัว นิ้วทั้งห้ายาวและบางไม่มีร่องรอยของการทำงานหนัก ลิ้นของเขามีสีเข้มซึ่งเกิดจากการดื่มยามาหลายปี ข้าน้อยจึงสรุปว่าคนผู้นี้เป็นสุยหยวนฮวายอย่างไม่ต้องสงสัย”
รองแม่ทัพมองดูใบหน้าที่ถูกเผาไหม้จนจำไม่ได้ และไม่เห็นเบาะแสใดๆ เขาหันไปมองเซี่ยเจิงซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซื่อ “ท่านโหว ท่านคิดว่าอย่างไร”
เซี่ยเจิงมีรัศมีความมืดมนอยู่รอบตัวเขา เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “กบฏถูกประหาร นี่เป็นเรื่องที่ดี”
นี่เป็นการยืนยันว่านี่คือศพของสุยหยวนฮวาย
เมื่อเซี่ยเจิงพยักหน้า รองแม่ทัพก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อมาถึงจุดนี้ กลุ่มกบฏที่สร้างปัญหาในซีเป่ยมาเป็นเวลานานก็ถูกกำจัดไปหมดเสียที
เขาถามอย่างระมัดระวัง “อนุและบุตรชายคนเดียวที่ติดตามสุยหยวนฮวาย……”
“พาพวกเขาไปที่เมืองหลวงแล้วรอคำตัดสินจากราชสำนัก”
เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเซี่ยเจิงยังคงน่ากลัวมาก รองแม่ทัพจึงถามว่า “ท่านโหวดูไม่ค่อยยินดี?”
เซี่ยเจิงยิ้มเยาะและถามว่า “กองทหารนับหมื่นของแม่ทัพถังล้อมรอบเมืองฉงโจวตลอด พวกกบฏในเมืองมาที่เมืองหลูได้อย่างไร?”
เมื่อฝานฉางอวี้และเจิ้งเหวินฉางมาพร้อมกับกองกำลังช่วยเหลือ พวกเขาได้รายงานต่อรองแม่ทัพแล้วว่ากลุ่มกบฏหลีกเลี่ยงการปิดล้อมของฉงโจวมาได้อย่างไร หลังจากที่เขารายงานเรื่องนี้ต่อเซี่ยเจิง เซี่ยเจิงก็เยาะเย้ยและสั่งผู้ใต้บังคับบัญชา “นำคนเข้ามา”
คนที่ถูกองครักษ์ส่วนตัวสองคนลากเข้ามานั้นเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยของสุยหยวนฮวาย แม้ว่าเขาจะถูกมัดไว้ แต่เขาก็ยังก้มหัวให้กับเซี่ยเจิงและร้องขอความเมตตา “ท่านโหว ข้าน้อยไม่มีทางเลือกจริงๆ ข้าน้อยถูกบังคับให้อยู่ในจวนฉางซิ่นอ๋อง ข้าน้อยแค่อยากหาเลี้ยงชีพจึงไปที่จวนฉางซิ่นอ๋องเพื่อทำงาน หลังจากฉางซิ่นอ๋องก่อกบฏ ข้าน้อยก็อยากจะหลบหนี แต่ฉางซิ่นอ๋องกลัวว่าเราจะเปิดเผยความลับ ดังนั้นทุกคนที่ขอออกจากจวนจึงถูกปิดปาก ข้าน้อยจึงไม่กล้าหลบหนี”
องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ เซี่ยเจิงตะโกนและถามว่า “เหตุผลที่แท้จริงที่สุยหยวนฮวายนำกลุ่มกบฏหลบหนีจากเมืองฉงโจวคืออะไร? บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้!”
เขารีบพูดว่า “เว่ยเหยียนสมรู้ร่วมคิดกับสุยหยวนฮวาย! ข้าน้อยบังเอิญได้ยินสุยหยวนฮวายและที่ปรึกษาทหารวางแผนเรื่องนี้ ผู้คนที่เว่ยเหยียนวางไว้ในกองทัพจะแอบช่วยพวกเขาออกจากเมือง”
หลูต้าอี้ได้รับการแนะนำจากเว่ยเหยียนให้เข้าร่วมกองทัพ
หลักฐานทั้งหมดดูเหมือนจะชี้ไปที่เว่ยเหยียนกำลังสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ
รองแม่ทัพไม่ได้คาดคิดว่าการรบอันดุเดือดในเมืองหลูที่เกือบจะทำลายล้างกองทัพทั้งหมดนั้นเป็นการต่อสู้ทางการเมือง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธและเขาตะโกนด้วยความโกรธ ”สารเลว!
เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเซี่ยเจิง “ข้าขอร้องท่านโหวโปรดช่วยทวงความยุติธรรมให้กับใต้เท้าเฮ่อและทหารที่เสียชีวิตในการรบในเมืองหลู หลังจากที่กลับไปยังเมืองหลวงด้วยเถิด!”
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเซี่ยเจิงซ่อนอยู่ใต้เงาแสงเทียนตอบว่า “หนี้เลือดนี้ ข้าย่อมให้เขาชดใช้”
หลังจากได้ยินคำพูดของเซี่ยเจิง รองแม่ทัพก็อดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อเมื่อนึกถึงการเสียชีวิตอย่างสูญเปล่าของเฮ่อจิ้งหยวน
เซี่ยเจิงพูดเพียงว่า “ท่านแม่ทัพ ขอแสดงความเสียใจด้วย”
สายตาของเขาจ้องมองไปที่ร่างที่ปกคลุมไปด้วยผ้าขาว ดวงตาของเขาเย็นเฉียบถึงกระดูก
ไม่ใช่สุยหยวนฮวายที่เสียชีวิต
แต่จากนี้ไปจะไม่มี “สุยหยวนฮวาย” ในโลกนี้อีกต่อไป
แม้ว่าความจริงเกี่ยวกับจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วจะน่าสับสน แต่โศกนาฏกรรมในเมืองหลูก็เพียงพอแล้วที่จะโค่นล้มพรรคเว่ยได้อย่างสมบูรณ์
แต่เป็นเพราะหลักฐานนั้นสมบูรณ์แบบมากและเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของสุยหยวนฮวาย เขาจึงเริ่มสงสัยความจริงเบื้องหลังการโศกนาฎกรรมครั้งนี้มากขึ้น
สุยหยวนฮวายมีความแค้นกับเว่ยเหยียนเช่นเดียวกับเขา แล้วเขาจะร่วมมือกับเว่ยเหยียนได้อย่างไร?
นี่อาจเป็นโศกนาฎกรรมอีกครั้งที่เหมือนกับโศกนาฏกรรมจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนทุกประการ
เพียงแต่ผู้ยุยงรู้ว่าเขาเกลียดเว่ยเหยียนอย่างสุดซึ้ง ดังนั้นจึงจงใจส่งหลักฐานที่สมบูรณ์แบบไปให้เขาและใช้เขาเป็นดาบที่ตัดศีรษะของเว่ยเหยียน!
เซี่ยเจิงใช้กำลังด้วยปลายนิ้วของเขาและหักที่วางแขนไม้ที่อยู่ด้านหนึ่งของเก้าอี้ไท่ซือ
สิ่งที่เขาทนไม่ได้มากที่สุดในชีวิตคือ “แผนการ” แบบนี้ที่ใช้ชีวิตของทหารหลายพันนายในการต่อสู้ทางการเมือง! -
กองทัพที่นำโดยถังเผยอี้มาถึงเมืองหลวง
หลังจากเข้าไปในเมือง เขาได้รู้ว่าแม้ว่าเมืองหลูจะป้องกันไว้ได้ แต่เฮ่อจิ้งหยวนก็เสียชีวิตแล้ว ถังเผยอี้ชายสูงแปดฉื่อร้องออกมาด้วยความโศกเศร้า เขาคุกเข่าอยู่หน้าโถงไว้ทุกข์ที่สร้างขึ้นใหม่ และตำหนิตัวเอง “เป็นข้าน้อยที่ไร้ความสามารถ ข้าน้อยทำผิดต่อความไว้วางใจของท่าน”
รองแม่ทัพและแม่ทัพคนอื่นๆ ที่เคยทำงานภายใต้บังคับบัญชาเฮ่อจิ้งหยวนต่างถูกถังเผยอี้กระตุ้นให้เศร้าโศกเสียใจ
“แม่ทัพถังอย่าโทษตัวเอง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่าน เป็นเว่ยเหยียนสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏ เขาสมควรที่จะถูกลงโทษ!” รองแม่ทัพเสียใจและพูดด้วยความโกรธ โดยบอกถึงคำสารภาพของผู้ช่วยของสุยหยวนฮวาย
เมื่อพวกเขาได้ยินว่าพี่น้องจำนวนมากเสียชีวิตในการสู้รบที่ยากลำบากถึงสองรอบในวันนี้ และเป็นเพราะพวกเขาถูกวางแผนโดยคนทรยศ พวกเขาต่างก็สาปแช่งและสาบานว่าจะโจมตีเว่ยเหยียน
หลี่ฮวายอันติดตามกองทัพไปยังเมืองหลูท่ามกลางเสียงดุด่าดังลั่น เขามองดูโลงศพของเฮ่อจิ้งหยวนอย่างเงียบๆ ตรงกลางโถงไว้ทุกข์ ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนพลุ่งพล่านในดวงตาของเขา
ทุกอย่างกำลังเคลื่อนไปสู่แผนการโค่นล้มเว่ยเหยียน แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกหนักใจและตื่นตระหนก
คนที่นอนอยู่ในโลงศพเป็นขุนนางที่ดีและเป็นผู้อาวุโสที่น่านับถือ
แต่เขาเสียชีวิตเพราะแผนการโค่นล้มเว่ยเหยียน
เส้นทางที่เขาและครอบครัวเลือกนั้นผิดจริงหรือ?
แม่ทัพตบไหล่เขาอย่างแรง หลี่ฮวายอันหันไปด้านข้างและเห็นเพียงดวงตาเศร้าโศกและแดงก่ำของชายคนนั้น “ใต้เท้าหลี่ ท่านต้องถวายฎีกาแด่ฝ่าบาทเพื่อทวงความเป็นธรรมให้กับใต้เท้าเฮ่อและทหารที่เสียชีวิตในการรบที่เมืองหลู”
หลี่ฮวายอันมองดูดวงตาที่จริงใจและเศร้าโศกเหล่านั้น และเขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะพูดคำว่า “ย่อมเป็นเช่นนั้น”
เขามีความรู้สึกผิดไหม?
ย่อมมี
แต่เขาและตระกูลหลี่ก็ไม่มีทางเลือก
มีความวุ่นวายเกิดขึ้นนอกโถงไว้ทุกข์ และเสียงร้องไห้และคำสาปแช่งที่มีเสียงดังก็เงียบลง
หลี่ฮวายอันเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นเซี่ยเจิงเดินจากข้างนอกในคืนที่มืดสนิท แสงจันทร์เย็นส่องลงบนใบหน้าของเขา ราวกับว่ามันถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งเย็น
ทันทีที่เขามา ทุกคนก็เงียบเสียงโดยไม่รู้ตัว
หลี่ฮวายอันเพียงแค่มองโดยไม่รู้ตัว แต่ดวงตาของเขาบังเอิญสบกับสายตาของเซี่ยเจิง
ความเยือกเย็นในดวงตาของเขาส่งความเย็นยะเยือกไปยังแผ่นหลังของเขาทันที
ราวกับว่าเขาเป็นเหยื่อที่ตายแล้วในสายตาของหมาป่า
เขาบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ ขมวดคิ้วและมองอีกครั้ง พยายามค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เซี่ยเจิงก็เดินผ่านเขาไปแล้ว
มีคนยื่นธูปที่จุดแล้วให้เขา และเซี่ยเจิงก็รับมันมา เขาโค้งคำนับสามครั้งต่อหน้าดวงวิญญาณของเฮ่อจิ้งหยวน และปักธูปลงไปในกระถางหน้าแผ่นจารึกของเฮ่อจิ้งหยวน เขามองขึ้นไปที่แผ่นจารึกของเฮ่อจิ้งหยวน แล้วจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เขามาและจากไปอย่างกะทันหัน แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
หลังจากการร้องไห้และคำสาปที่วิพากษ์วิจารณ์เว่ยเหยียนถูกขัดจังหวะ ไม่มีใครร้องไห้อีกต่อไป รองแม่ทัพจัดให้ผู้คนผลัดกันเฝ้าศพ โดยให้แม่ทัพคนอื่นๆ ที่เพิ่งเดินทางมาถึงไปพักผ่อนก่อน
หลี่ฮวายอันเดินตามลำพังไปยังที่พักชั่วคราวของเขา โดยนึกถึงสายตาของเซี่ยเจิงเมื่อมองมาที่เขา คิ้วของเขาก็ขมวดโดยไม่รู้ตัว
เขารู้อะไรบางอย่างแล้วหรือ?
เมื่อเดินไปตามทางข้างหน้า เขาเห็นคนที่ดูเหมือนจะรอคอยมาเป็นเวลานานในศาลาริมน้ำ เขาตกใจเล็กน้อย จากนั้นจึงประสานมือเข้าด้วยกัน โค้งคำนับต่อหน้าเขาแล้วพูดว่า “ท่านโหว”