บทที่ 114
นอกเหนือจากเสียงของสายลมแล้ว มีเพียงความเงียบงันในสนามรบเท่านั้น
ห่างออกไปไม่กี่สิบจั้ง กบฏที่ยังคงจัดกระบวนทัะใหม่ก็หยุดชั่วครู่หนึ่ง แม่ทัพหนุ่มหลายคนบนหลังม้ามองย้อนกลับไปด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป รอคอยคำสั่งทางทหารจากกองทหารส่วนกลาง
ฝานฉางอวี้นั่งบนหลังม้า ดวงตาของนางสงบ และจับดาบยาวไว้ในมือแน่น โดยไม่แสดงท่าทีหวาดกลัว
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ไม่มีคำตอบรับจากค่ายศัตรูในระยะไกล
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้ว หลังจากที่ฉือเยว่และฉือหู่เสียชีวิตในหุบเขาอีเซียน และเมื่อทัพฉงโจวตัดศีรษะฉางซิ่นอ๋องได้ พวกกบฏก็สูญเสียแม่ทัพไปหลายคน ตอนนี้สุยหยวนฮวายแทบไม่มีแม่ทัพที่สามารถรับผิดชอบส่วนที่สำคัญได้เลย
นางจึงได้คิดกลยุทธ์ชะลอเวลานี้ไว้
ถ้าสุยหยวนฮวายรู้ถึงความตั้งใจของนาง และไม่ต้องการที่จะสูญเสียแม่ทัพที่มีความสามารถต่อนางอีก และสั่งให้กองทัพโจมตีนางโดยตรง นางและทหารอีกสิบกว่านายที่อยู่ข้างหลังนางจะไม่สามารถต้านทานได้นาน
ฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็คิดแผนขึ้นมา ชี้ดาบยาวในมือของนางแล้วตะโกน “กลุ่มกบฏที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจงฟัง ฉางซิ่นอ๋องได้กลายเป็นวิญญาณภายใต้คมดาบของข้าแล้ว สุยหยวนชิงก็ถูกจับที่เมืองคัง คนที่พวกเจ้ากำลังติดตามเป็นเพียงคนขี้ขลาดที่ไม่สามารถแม้แต่จะยกดาบได้ และไม่มีแม้แต่แม่ทัพผู้กล้าหาญสักคนที่จะต่อสู้เพื่อเขาได้ เขามีความสามารถอะไรที่จะพาพวกเจ้าไปเมืองหลวง? เขาสัญญากับพวกเจ้าว่าจะได้รับความเจริญรุ่งเรืองและความมั่งคั่งหรือ? หากละทิ้งความมืดมิดและหันไปหาแสงสว่าง ทุกอย่างก็จะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น!”
หลังจากที่คำพูดเหล่านี้ถูกตะโกนออกมา ก็เห็นได้ชัดว่ามีความโกลาหลมากมายในทัพกบฏที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
รองแม่ทัพเหอและคนอื่นๆ บนหอคอยเมืองตระหนักถึงจุดประสงค์ของฝานฉางอวี้ และพวกเขาก็ตะโกน “สุยหยวนฮวายเป็นคนขี้ขลาด! เขาหนีจากฉงโจวไปยังเมืองหลูเหมือนสุนัขหลงทาง เขาไม่มีใครที่สามารถพึ่งได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงหวังพึ่งทหารอย่างพวกเจ้า เปิดทางให้เขาหนีลงใต้เอาชีวิตรอด!”
“อำนาจของตระกูลสุยหมดไปนานแล้ว สุยหยวนชิงกล้าหาญและเก่งกาจในการรบ ใครจะไปไม่รู้ว่าสุยหยวนฮวายเป็นเพียงคนขี้โรค หากพวกเจ้าติดตามสุยหยวนฮวาย ก็เท่ากับว่าพาตนเองเดินไปสู่ความตายแล้ว!”
ความปั่นป่วนในกองทัพกบฏยิ่งเพิ่มมากขึ้น
หน่วยสอดแนมรีบวิ่งไปที่ค่ายทหารที่อยู่ด้านหลังเพื่อรายงานข่าว หลังจากที่เขาพูดเนื้อตัวสั่นเทาสั่นเทาเกี่ยวกับสถานการณ์การรบที่ด้านหน้า มีเพียงเสียงเยาะเย้ยอย่างเย็นชาจากรถม้าที่รายล้อมไปด้วยทหารหลายคน “เมิ่งฉางอวี้?”
เสียงของคนในรถเย็นชาราวกับลมหนาวที่พัดผ่านป่าอันมืดมิดทำให้ขนลุกที่หลังคอ
ดูเหมือนเขาจะยิ้มอย่างต่ำต้อย “ช่างเป็นคนที่สร้างความขัดแย้งและทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพ สุยผิงเจ้าพาคนไปจัดการเศษซากของตระกูลเมิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่”
แม่ทัพที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกรถม้ากำหมัดของเขาทันที “ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
ที่ปรึกษาทางทหารที่มาหลังจากได้ยินข่าวกล่าวว่า “คุณชายใหญ่ ไม่ได้ขอรับ! ไม่ได้!”
เขาอธิบายข้อดีข้อเสีย “แม่ทัพหญิงฝั่งตรงข้ามใช้วิธียั่วยุอย่างชัดเจน ตอนนี้มีเพียงแม่ทัพสุยผิงเท่านั้นที่สามารถรับภารกิจสำคัญในกองทัพได้ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับแม่ทัพสุยผิง เราจะยึดเมืองหลูไม่ได้ เมื่อถังเผยอี้และอู่อันโหวทราบข่าวและมาถึง หากเราไม่มีผู้บังคับบัญชาในกองทัพ เราจะป้องกันศัตรูได้อย่างไร ไม่สู้ช่วงชิงเวลาโจมตีกำแพงเมืองหลูให้เป็นภูเขาศพและทะเลเลือดเสียก่อน”
มือที่มีนิ้วหยกสีขาวดึงม่านรถขึ้นมา เนื่องจากป่วยเป็นเวลานานและไม่ได้รับแสงแดด มือจึงซีดและบอบบาง และเส้นเลือดสีเขียวที่ด้านหลังมือก็มองเห็นได้ชัดเจน
หน่วยสอดแนมด้านข้างเห็นฉากนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ รู้สึกใจสั่น และรีบก้มศีรษะลง
มีข่าวลือมานานแล้วในกองทัพว่าบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องป่วยด้วยโรคเรื้อรังและมีนิสัยดื้อรั้นที่น่าเกรงกลัวและโหดร้าย และบ่าวรับใช้ของเขามักจะเสียชีวิตอย่างกะทันหัน
ม่านรถถูกยกขึ้นจนสุด และสุยหยวนฮวายก็มีเสื้อคลุมขนาดใหญ่พาดอยู่บนไหล่ของเขา ใบหน้าซีดเซียวของเขามีสีหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด มีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก และทั้งตัวของเขาก็เผยรัศมีความชั่วร้ายที่มืดมนออกมา
เขาพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “พวกทหารรบอย่างเต็มกำลังแต่ก็พ่ายแพ้มาหลายต่อหลายครั้ง ขวัญกำลังใจของกองทัพต้องตกต่ำเกินไป และแม่ทัพหญิงคนนั้นฆ่าเสด็จพ่อของข้า ถ้าข้าไม่ล้างแค้นในครั้งนี้ ก็คงไม่มีหน้าไปพบเสด็จพ่อได้”
ที่ปรึกษาทางทหารยังคงมีความกังวล “แต่……”
สุยหยวนฮวายยกมือขึ้นเพื่อหยุดสิ่งที่ที่ปรึกษาทางทหารต้องการจะพูด เขายกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนป่วยเรื้อรัง แต่ทันทีที่สบตา ที่ปรึกษาทางทหารก็รู้สึกถึงแรงกดขี่ที่ไม่อาจอธิบายได้
เขารีบมองไปทางอื่น แอบคิดว่าคุณชายใหญ่ผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงคนอ่อนแอที่อาศัยยาเพื่อความอยู่รอดดังที่ข่าวลือกล่าวไว้
การแสดงออกของเขาล้วนอยู่ในสายตาของสุยหยวนฮวาย และเขาก็ยกมุมปากขึ้นแล้วพูดว่า “กองทัพออกจากเมืองไปตอนกลางดึก ถังเผยอี้ค้นพบความผิดปกติหลังจากโจมตีเมืองฉงโจว กว่าเขาจะตามมาอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเดินทางครึ่งวัน อู่อันโหวอยู่ที่เมืองคัง ไม่สามารถมาช่วยได้ นางเป็นแค่สตรี เรามีอะไรให้ต้องกลัวนางล่ะ?”
ที่ปรึกษาทางทหารเพียงต้องการยึดเมืองหลูโดยเร็วที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงค่ำคืนอันยาวนาน หลังจากที่สุยหยวนฮวายพูดเช่นนี้ เขาก็หมดความกังวลและถอยกลับไป
สุยหยวนฮวายเฝ้ามองที่ปรึกษาทหารเดินจากไป โดยเอาข้อนิ้วปิดหน้าต่างรถ แล้วสั่งหน่วยกล้าตายที่อยู่รอบตัวเขาว่า “พวกเจ้าไปช่วยด้วย จับเป็นนาง”
หน่วยกล้าตายครึ่งหนึ่งที่อยู่รอบรถม้าถอยกลับไปในทันที
นางหลานแม่ของจ้าวสวินเหลือบมองสุยหยวนฮซายอย่างระมัดระวังก่อนที่จะพูดอย่างระมัดระวังว่า “พระนัดดาทรงต้องการใช้บุตรสาวของสกุลเมิ่ง เพื่อเปิดเผยโศกนาฏกรรมจิ่นโจวที่เว่ยเหยียนสร้างขึ้นในตอนนั้นหรือ?”
สุยหยวนฮวายยกเปลือกตาขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วมองดูลานด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร
นางหลานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ นับตั้งแต่นางพบอวี๋เป่าเอ๋อร์ สุยหยวนฮวายก็เริ่มระมัดระวังนางและบุตรชายมากขึ้นเรื่อยๆ นางเข้าใจสิ่งที่สุยหยวนฮวายกังวลในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่เมื่อมีความความสงสัย และเมื่อเมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงถูกหว่านลงไป มันก็จะเป็นหนามอยู่ในใจเสมอ
ปัจจุบันจ้าวสวินยังไม่ได้ส่งข่าวใดๆ กลับมา นางกลัวว่าสุยหยวนฮวายจะไว้วางใจพวกนางสองแม่ลูกน้อยลง
ท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นเด็กที่นางเฝ้าดูจนโตขึ้น นางหลานยังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจ และก้มศีรษะลงทันที “เป็นบ่าวที่พูดมากเกินไป”
ความโกรธของสุยหยวนฮวายก็บรรเทาลง และเขาก็ทำหน้าอ่อนโยนรินชาให้นางหลานด้วยตัวเองและพูดว่า “ป้าหลานห่างเหินข้าเกินไปแล้ว เว่ยเหยียนแก่แล้วแต่ฉลาดแกมโกง ส่วนนางแม้เป็นบุตรสาวของสกุลเมิ่ง แต่เมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วนางยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ และหลักฐานเดียวก็ตกไปอยู่ในมือของเว่ยเหยียนแล้ว เว่ยเหยียนมีวิธีโต้แย้งมากมาย ข้าแค่สับสนว่าป้าหลานคิดว่าข้าต้องการใช้นางเพื่อโค่นเว่ยเหยียนได้อย่างไร?”
เมื่อเขาอ่อนโยน เขาดูเหมือนองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจริงๆ
ความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นในหัวใจของนางหลานหายไปทันที และถามว่า “พระนัดดาทรงสั่งให้จับเป็นนาง?”
ริมฝีปากของสุยหยวนฮวายกระตุกเล็กน้อย “ฮ่องเต้ผู้โง่เขลาที่ยึดครองรังนกกางเขนต้องการเอาชนะอู่อันโหวด้วยการเสนอการแต่งงาน แต่อู่อันโหวตัดหูของขันทีข้างหนึ่งออกเพื่อต่อต้านราชโองการ แม้ว่าข่าวจะถูกปิดไว้ แต่หน้าต่างมีหูประตูมีช่องนี้ ป้าหลานคิดว่าอู่อันโหวปฏิเสธข้อเสนอการแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่เพื่อใคร”
นางหลานเข้าใจทันที “พระนัดดา ต้องการใช้ผู้หญิงคนนั้นเพื่อจัดการกับอู่อันโหวหรือ?”
นางลังเลและพูดว่า “แต่……แม้ว่านางเป็นลูกหลานของเมิ่งซูหย่วน แต่ว่าเมิ่งซูหย่วนก็ถูกคนอื่นหลอกใช้ และบิดาผู้ให้กำเนิดของนางเป็นคนของเว่ยเหยียน เมื่อคิดดูแล้วนางก็มีความเกี่ยวข้องกับคดีจิ่นโจวอย่างใกล้ชิดในแง่ของสายเลือด เมื่อเป็นเช่นนี้อู่อันโหวยังจะสนใจเกี่ยวกับชีวิตและความตายของนางอีกหรือ?”
สุยหยวนฮวายเพียงยิ้ม “เวทีได้จัดเตรียมไว้แล้ว จากนั้นเราก็ดูการแสดงกันกันเถอะ”
ป้าหลานคิดถึงความหมายของคำพูดของเขา แต่สุยหยวนฮวายไม่ได้พูดอะไรอีก
หลังจากที่จ้าวสวินหายตัวไป เขาก็ระวังสองแม่ลูกมากขึ้น คราวนี้เขาร่วมมือกับตระกูลหลี่เพื่อใส่ร้ายเว่ยเหยียน แต่เขาก็ปิดบังมันจากนางหลานด้วยเช่นกัน
หลังจากเหตุเพลิงไหม้ในตำหนักตงกง เขาจะไม่มีวันเชื่อใจใครอีกต่อไป
จู่ๆ รถม้าด้านหลังก็เกิดความปั่นป่วน สุยหยวนฮวายขมวดคิ้วอย่างไม่อดทน “เกิดอะไรขึ้น?”
ก่อนที่องครักษ์เงาที่อยู่นอกรถม้าจะเข้าไปสอบถามเกี่ยวกับข่าว ก็มีบ่าวคนหนึ่งมาบอกเขาว่า “นายท่าน คุณชายน้อยป่วยขอรับ”
ดวงตาของสุยหยวนฮวายฉายแววรังเกียจ และเขาพูดอย่างเย็นชา “ถ้าป่วย ก็ตามแพทย์ทหาร มีอะไรยุ่งยาก”
เขาตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “เป็น……อวี๋อี้เหนียงที่ต้องการพบนายท่าน”
สุยหยวนฮวายขยับนิ้วมือโดยไม่ส่งเสียงใดๆ และบ่าวที่มารายงานก็ก้มศีรษะลง แต่เพียงชั่วครู่ เขารู้สึกเหมือนมีหนามที่หลังและเหงื่อออกมาก
นางหลานก็ประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน อวี๋อี้เหนียงเป็นฝ่ายที่หลบเลี่ยงพระนัดดามาโดยตลอด ทำไมจู่ๆ นางจึงขอพบพระองค์ในเวลานี้?
นางเหลือบมองสุยหยวนฮวายและคิดว่ากองทัพทั้งสองกำลังปะทะกัน พระนัดดาคงไม่มีเวลาดูแลผู้หญิงคนนั้น จึงตอบว่า “การรบกำลังจะเริ่มขึ้น ขณะนี้คุณชายใหญ่กำลังยุ่งอยู่กับหลายสิ่งหลายอย่าง ข้าจะไปดูคุณชายน้อยเอง”
โดยไม่คาดคิด ทันทีที่นางพูดจบ สุยหยวนฮวายก็พูดว่า “ข้าจะไปดูเอง”
ริมฝีปากของเขามีรอยยิ้มเย็นชาตามปกติ แต่ดวงตาของเขามีความสนใจเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้ และดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดี
นางหลานขมวดคิ้ว พระนัดดามักมีอารมณ์ที่ไม่คาดคิดเมื่อพูดถึงอวี๋อี้เหนียง
สุยหยวนฮวายได้รับการช่วยเหลือออกจากรถม้าโดยหนึ่งในองครักษ์เงาที่ไว้ใจได้มากที่สุดของเขา และเขาก็เดินอย่างสงบไปยังรถม้าที่อยู่ข้างหลังเขา
เมื่อพวกเขามาถึงรถม้า บ่าวที่มารายงานก็เปิดม่านประตูรถม้าแล้วสุยหยวนฮวายก็เหยียบหลังบ่าวเพื่อเข้าไปในรถ เขามองไปที่ผู้หญิงที่นั่งอยู่ใกล้กับมุมรถมากที่สุด รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาก็บ่งบอกถึงความเย็นชา
ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ที่กำลังหลับตาอยู่บนตักของนาง ร่างเล็กๆ ของเขาสั่นเล็กน้อย และเขาถามอย่างขบขัน “เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าสัตว์น้อยตัวนี้ป่วยเหรอ”
อวี๋เฉียนเฉียนมองดูเขาแล้วพูดอย่างใจเย็น “เป่าเอ๋อร์ไม่ได้ป่วย ข้าอยากเจอท่าน”
โค้งปากของสุยหยวนฮวายแข็งขึ้นครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและมองดูผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง
นางเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะพบเขาเหรอ? นี่เป็นเรื่องตลกสิ้นดี
นางจะไม่ริเริ่มที่จะพบเขาเว้นแต่นางต้องการขออะไรบางอย่าง
ดวงตาของสุยหยวนฮวายเป็นประกายด้วยเจตนาชั่วร้าย และเขาก็เยาะเย้ยและพูดว่า “เจ้าอยากจะขออะไรจากข้า?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่กล้าแสร้งทำเป็นหลับ และจับแขนเสื้อของอวี๋เฉียนเฉียนไว้แน่น
อวี๋เฉียนเฉียนบีบมือเล็กๆ ของเขาอย่างสงบและมองไปที่สุยหยวนฮวายอย่างสงบ
ผมสั้นบนหน้าผากของนางยาวมามากกว่าครึ่งปีแล้ว หลังจากที่หวีแล้ว หน้าผากอันเรียบเนียนของนางก็ถูกเผยออก ทำให้ใบหน้าของนางดูราวกับแผ่นเงิน ดูยิ่งใหญ่และสง่างามในเวลาเดียวกัน
นางพูดว่า “แม่ทัพหญิงผู้นั้นและข้าเป็นสหายเก่า การรบเป็นเรื่องของบุรุษ ทำไมต้องไปยุ่งเกี่ยวกับสตรี? ปล่อยนางไปเถิด”
นางไม่รู้ว่าสุยหยวนฮวายได้สั่งให้จับเป็นฝานฉางอวี้ มีแม่ทัพหญิงที่มีชื่อเสียงเพียงคนเดียวในเขตซีเป่ยทั้งหมด เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนได้ยินว่าแม่ทัพหญิงเรียกตัวเองว่าเมิ่งฉางอวี้ นางก็เดาได้ว่านางคือฝานฉางอวี้
ด้วยกองกำลังสองหมื่นนายของสุยหยวนฮวาย ทหารสองพันนายที่เหลือของเมืองหลูย่อมไม่สามารถต้านทานได้
นางไม่สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้มากกว่านี้ นางทำได้เพียงขอร้อยสุยหยวนฮวายเพื่อช่วยฝานฉางอวี้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
สุยหยวนฮวายหัวเราะทันทีที่ได้ยินสิ่งนี้ “เจ้ายังไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ แต่ยังเห็นใจแมวสุนัขข้างทางอยู่อีก?”
อวี๋เฉียนเฉียนเม้มริมฝีปากอวบอิ่มของนางเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เพราะเหตุนี้ข้าจึงขอร้องท่าน”
นิ้วที่ซีดและเย็นบีบคางของนางโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า อวี๋เฉียนเฉียนถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในดวงตาสีเข้มของสุยหยวนฮวาย นางรู้สึกว่าร่างกายของนางดูเหมือนจะพันกันด้วยลิ้นที่เป็นพิษ และจู่ๆ ร่างกายของนางก็แข็งทื่อ
สุยหยวนฮวายซึ่งอยู่ห่างจากเธอเพียงครึ่งฉื่อจ้องมองนางแล้วพูดเยาะเย้ย “นี่คือท่าทางของคนที่ต้องการรขอความช่วยเหลือของเจ้าหรือ?”
เขาดื่มยาตลอดทั้งปี และร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยกลิ่นยาอันขมขื่น เขาอยู่ใกล้มาก และลมหายใจของอวี๋เฉียนเฉียนก็เต็มไปด้วยกลิ่นของยาบนร่างกายของเขา
บนกรามที่ถูกบีบ สัมผัสเย็นๆ จากปลายนิ้วของเขายังคงชัดเจน
อวี๋เฉียนเฉียนขมวดคิ้วยาวละเอียดอ่อนของนางและมองไปที่ชายหน้าซีดและเศร้าหมองตรงหน้านางแล้วถามว่า “ท่านต้องการให้ข้าทำอย่างไร”
สุยหยวนฮวายดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่านางจะถามเขากลับอย่างใจเย็น ชั่วครู่หนึ่งดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แม้ว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์จะยังคงอยู่ในรถม้า เขาก็ก้มศีรษะลงอย่างแรงและจูบคนที่อยู่ข้างหน้าเขา
อวี๋เฉียนเฉียนรู้สึกเจ็บบนริมฝีปากของนาง และเมื่อนางตั้งสติได้ นางก็รีบปิดตาของอวี๋เป่าเอ๋อร์ด้วยมือของนาง
โชคดีที่เขาปล่อยนางอย่างรวดเร็ว อวี๋เฉียนเฉียนใช้มือเช็ดริมฝีปากของนาง ตามที่คาดไว้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อเห็นคราบเลือดบนริมฝีปากของนาง อารมณ์ที่น่ากลัวของสุยหยวนฮวายก็ลดลงเล็กน้อย เขาลดสายตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ราวกับว่าเขาใช้การเสียดสีเพื่อปกปิดอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างในใจ เขาพูดว่า “มาหาข้าที่ห้องคืนนี้”
จนกระทั่งเขายกม่านขึ้นและลงจากรถม้า อวี๋เฉียนเฉียนก็ยังคงนิ่งเงียบ
ดวงตาโตและสีดำของอวี๋เป่าเอ๋อร์มองไปที่มารดาที่อ่อนโยนแต่เข้มแข็งของเขาแล้วกระซิบ “ท่านแม่……”
เขาจับแขนเสื้อของอวี๋เฉียนเฉียนไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว และเม้มริมฝีปากแน่น
เขาไม่ต้องการให้มารดาของเขาไปพบกับคนคนนั้นเพียงลำพัง
อวี๋เฉียนเฉียนกอดเด็กไว้ในอ้อมแขนของนางแล้วลูบหลังเขา “ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร ตราบใดที่ข้าสามารถช่วยน้าฉางอวี้ของเจ้าได้ จะเป็นอันใดไป”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ยังคงไม่พูด
อวี๋เฉียนเฉียนมองดูม่านรถที่ไหวตามสายลม และพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “หนิงเหนียงอายุน้อยกว่าเจ้า นางสูญเสียบิดามารดาของนางไปแล้ว หากนางสูญเสียพี่หญิงของนางไปด้วย อนาคตนางจะอยู่อย่างไร?”
ในที่สุดอวี๋เป่าเอ๋อร์ก็มีอารมณ์อื่นๆ ในดวงตาสีเข้มของเขา
อวี๋เฉียนเฉียนแตะศีรษะของเขาแล้วพูดว่า “อดทนไว้”
หลังจากการตะโกนท้าทายในสนามรบหลายรอบ ฝานฉางอวี้ก็เห็นว่ากระบวนทัพของศัตรูในระยะไกลแยกออกเป็นเส้นทางเล็กๆ ที่มีผู้คนหลายคนเดินไปด้วยกัน
แม่ทัพทหารร่างกำยำขี่ม้าออกไป ถือขวานสองคมแล้วตะโกนว่า “หยุดทำตัวเย่อหยิ่งเสียที ข้าผู้เป็นแม่ทัพมาแล้ว!”
มีคนมากกว่าสิบคนที่ออกมาพร้อมกับแม่ทัพ พวกเขาแต่งกายด้วยเครื่องแบบทหาร แต่พวกเขาดูไม่เหมือนแม่ทัพในกองทัพ เมื่อฝานฉางอวี้เห็นพวกเขาเป็นครั้งแรก เปลือกตาขวาของนางก็กระตุกอย่างรุนแรง
ความรู้สึกไม่สบายที่นางอธิบายไม่ได้ยังคงติดค้างอยู่ทั่วร่างกาย
แม่ทัพผู้ในชุดเกราะเต็มตัวรีบขี่ม้าเข้ามาแล้วส่งเสียงคำรามเสียงดัง ฝานฉางอวี้หยุดความคิดของนาง เตะม้าแล้วรีบทะยานไปข้างหน้า
โดยใช้ประโยชน์จากการชนกันระหว่างม้า ทำให้ดาบใหญ่และขวานสองคมเกิดประกายไฟ หลังจากที่ทั้งสองเซไปไม่กี่จั้ง พวกเขาก็หันหัวม้าอีกครั้งแล้วฟาดกลับไป
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ฝานฉางอวี้ได้แลกเปลี่ยนกระบวนท่ากับแม่ทัพกบฏแล้ว คู่ต่อสู้มีกำลังแขนที่ดี แต่การเคลื่อนไหวของเขาเข้มงวดเกินไป หากนางต้องการสังหารเขาจริงๆ นางสามารถทำให้เขาตกลงจากหลังม้าได้เพียงสามกระบวนท่า
แต่เพื่อชะลอเวลา ฝานฉางอวี้จึงจงใจปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป ทั้งสองคนขี่ม้าไปรอบๆ ครึ่งวงกลมในพื้นที่เปิดโล่งในสนามรบ แต่พวกเขายังคงไม่สามารถตัดสินผู้ชนะได้
เวลาผ่านไปหนึ่งเค่อ[สิบห้านาที] ผู้คนหลายสิบคนที่เฝ้าดูจากฝั่งตรงข้ามก็เห็นว่านางจงใจถ่วงเวลา และทุกคนก็รีบขี่ม้าเข้าไป
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และใช้หลังดาบของนางฟันโจรกบฏลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว
มีคนสิบหกคนกำลังมาจากฝั่งตรงข้ามพอดี
ทหารสิบหกคนที่อยู่เบื้องหลังฝานฉางอวี้ คิดว่าเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว และพวกเขาก็รีบรุดไปข้างหน้า
แต่สิ่งนี้เกือบจะกลายเป็นการสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียว
คนทั้งสิบหกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเคลื่อนไหวราวกับผี ก่อนที่ทหารี้โจวที่ถือหอกและดาบจะเข้ามาใกล้พวกเขา ศีรษะของพวกเขาก็ถูกตัดขาดด้วยทักษะการใช้ดาบอันชาญฉลาดและมั่นคง
พวกเขาเป็นเหมือนเพชฌฆาตที่ฝึกฝนอย่างหนักมาหลายปี และดาบทุกเล่มที่พวกเขาแกว่งไกวก็เพื่อสังหารเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบของดาบใหญ่ ช่วยทหารที่อยู่ใกล้นางให้ได้มากที่สุด อย่างไรก็ตามชายที่อยู่อีกด้านหนึ่งกลับพลิกดาบ ฟันลงมาที่แขนของฝานฉางอวี้
นางรีบยกดาบขึ้นและบังคับให้คู่ต่อสู้ถอยกลับ โดยรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย
หัวใจของนางเต้นแรง ฝ่ามือของนางเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น และนางแทบจะไม่สามารถจับด้ามดาบได้
ฝานฉางอวี้ไม่เคยรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้นางขนาดนี้มาก่อน กลุ่มคนตรงหน้านางไม่ใช่คนธรรมดาที่หวาดกลัวเหมือนทหารทั่วไป
พวกเขาเป็นเหมือนเครื่องจักรสังหาร ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และไม่กลัวความเจ็บปวด
ผู้คนรอบตัวนางยังคงล้มลง ครั้งหนึ่งฝานฉางอวี้ฟันทหารศัตรูและดาบก็เกือบจะตัดแขนของเขาไปทั้งแขน อย่างไรก็ตามคู่ต่อสู้ไม่แม้แต่จะกรีดร้องออกมา แต่พุ่งคมดาบเข้าหานางโดยตรง เพิ่มรอยเลือดที่เอวและหน้าท้องของนางอีกแผล
ฝานฉางอวี้ถือดาบด้วยมือข้างหนึ่งและปิดแผลที่หน้าท้องของนางที่ยังมีเลือดออกด้วยมืออีกข้าง นางกัดฟันและมองดูผู้คนนับสิบที่อยู่รอบตัวนางห่างออกไปประมาณหนึ่งจั้ง
นางได้ค้นพบทักษะการต่อสู้ของพวกเขาแล้ว ว่าคนเหล่านี้ฝีมือไม่ธรรมดาแค่ไหนเมื่อเทียบกับทหารคนอื่นๆ
แต่คนเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่ามีโอกาสที่จะปลิดชีพนางโดยตรง แต่เขากลับปาดมีดมาที่เอวและหน้าท้องของนาง
ทันใดนั้นนางก็ตระหนักได้ว่าพวกเขาต้องการจับเป็นนาง
ด้วยเม็ดเหงื่อที่ตกลงมาจากเปลือกตา ฝานฉางอวี้จึงปลดผ้าพันแผลออกจากมือและกดมันไว้แน่นที่ช่องท้องเพื่อห้ามเลือด
ฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนจะรู้สึกว่านางหมดเรี่ยวแรงจึงไม่ได้โจมตีในเวลานี้
บนกำแพงเมือง ดวงตาของเซี่ยอู่เปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อเห็นเหตุการณ์ และเขาก็ตะโกนเสียงดัง “นั่นไม่ใช่ทหาร แต่เป็นทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ เปิดประตูเมืองเร็วเข้า ข้าจะไปช่วยผู้บัญชาการ!”
รองแม่ทัพตกใจมากเมื่อเห็นว่าทหารชั้นยอดหลายสิบนายถูกพวกกบฏสังหารในทันที อย่างไรก็ตามการเปิดประตูเมืองในเวลานี้เท่ากับเปิดโอกาสให้กบฏโจมตีเมือง
เขากล่าวอย่างเศร้าใจ “ประตูเมืองไม่สามารถเปิดได้ ผู้บัญชาการฝานและวีรบุรุษทั้งสิบหกคนออกไปเพื่อชาวเมืองหลู หากประตูเมืองเปิดในเวลานี้ ชีวิตของผู้คนหลายแสนคนจะเป็นอย่างไร?”
เซี่ยอู่มองไปที่ฝานฉางอวี้ที่ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนด้านล่าง เมื่อนึกถึงสิ่งที่ฝานฉางอวี้สั่งเขาก่อนหน้านี้ เขาก็ทุบกำแพงเมืองด้วยความเกลียดชัง
ในที่สุดดูเหมือนเขาจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดว่า “เอาเชือกมา!”
ที่ชั้นล่าง ฝานฉางอวี้พันบาดแผลที่หน้าท้องของนาง จากนั้นหยิบสายรัดข้อมือหนังกวางออกจากชุดเกราะแล้วคล้องไว้บนมือ
เดิมทีนางตั้งใจที่จะทิ้งสายรัดข้อมือ แต่เมื่อนางรีบไปที่เมืองหลู นางก็บังเอิญใส่มันไว้ในอ้อมแขนของนาง
ตอนนี้ก็ถือได้ว่าช่วยตัวนางไว้ได้มาก
เมื่อนางคว้าดาบใหญ่อีกครั้งด้วยมือทั้งสองข้าง ทหารหน่วยกล้าตายจากฝั่งตรงข้ามก็เข้ามาใกล้ราวกับผี คมดาบกำลังจะถูกปาดไปที่เอวและหน้าท้องของนางอีกครั้ง ฝานฉางอวี้เหวี่ยงดาบเป็นวงกลม บังคับบุคคลนั้นถอยหลัง และฟันช่องท้องของบุคคลนั้นทันที
ฝ่ายตรงข้ามล้มลงและมองดูบาดแผลบนร่างกายของเขา เขาและทหารหน่วยกล้าตายคนอื่นๆ ก็มองหน้ากัน และทันใดนั้นพวกเขาก็โจมตีฝานฉางอวี้
ทหารบนกำแพงเมืองตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “พวกเจ้าก็เป็นแค่คนสารเลว บุรุษหลายสิบคนรังแกสตรีคนเดียว มีเพียงสุนัขเท่านั้นที่สามารถทำแบบนั้นได้!”
มีความไม่พอใจเล็กๆ อยู่ในขบวนกองทัพกบฏ แต่ในช่วงเวลาแห่งการเผชิญหน้าระหว่างความเป็นและความตายในสนามรบ พวกเขาไม่สามารถทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อไปสนใจเรื่องอื่นๆ ได้
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถบอกได้คราบเหนอะหนะบนใบหน้าของนางเป็นเลือดหรือเหงื่อ นางมุ่งความสนใจไปที่การมองผู้คนที่เข้ามาใกล้ด้วยดาบเท่านั้น
การต่อสู้ของพวกเขาแตกต่างจากแม่ทัพทั้งหมดที่นางเคยพบในสนามรบมาก่อน
ดุร้าย เจ้าเล่ห์ และคาดไม่ถึง
โชคดีที่นางเคยมีประสบการณ์การแลกเปลี่ยนฝีมือกับเซี่ยเจิงมาหลายครั้ง ต่อมาเมื่อนางซ้อมกับเซี่ยเจิง นางก็รู้สึกประหลาดใจกับความแปลกประหลาดและความเร็วของการเคลื่อนไหวของเขา และเรียนรู้การเคลื่อนไหวหลายอย่างจากเขา
ด้วยรากฐานเหล่านี้ และความจริงที่ว่ากลุ่มคนเหล่านี้ต้องการจับเป็นนาง นางสามารถทนไปได้ครึ่งค่อนชั่วยามภายใต้การล้อมของผู้คนมากกว่าหนึ่งโหล
สับ แกว่ง ตัด ปาด ฟัน……ดาบใหญ่ในมือของนางถูกร่ายรำเป็นภาพติดตา
การแกว่งดาบเป็นเวลานานทำให้แขนทั้งสองข้างของนางเจ็บ และเลือดก็เปื้อนแขนของนางทั้งหมด แต่นางก็ยังไม่กล้าที่จะหยุด
เวลาดูเหมือนจะช้าลง ช้ามากจนนางสามารถมองเห็นทหารหน่วยกล้าตายทุกคนยกมือขึ้นและโบกแขนของเขาได้อย่างชัดเจน ดาบใหญ่ป้องกันการโจมตีทั้งหมดได้อย่างแม่นยำ และในจุดที่ดวงตาไม่สามารถมองเห็นได้ มีกระแสลมระลอกคลื่นและเสียงลม การถูกใบมีดคมฉีกเป็นชิ้นๆ ก็ชัดเจนเป็นพิเศษเช่นกัน
ตอนที่ฝานฉางอวี้กำลังฝึกศิลปะการต่อสู้ นางได้ยินจากบิดาของนางว่าเมื่อเริ่มต้นฝึกศิลปะการต่อสู้แล้ว การเคลื่อนไหวของร่างกายจะต้องเร็วกว่าตาของตัวเอง
แต่หลังจากเรียนรู้แล้วจะรู้สึกเหมือนเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ว่าจะเคลื่อนไหวเร็วแค่ไหนก็ต้องมองเห็นการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ให้ชัดเจนที่สุด
นางติดอยู่ที่จุดนี้โดยไม่เคยรู้ถึงความหมายของคำพูดของบิดา ดวงตาของนางเร็วกว่าการเคลื่อนไหว และนางก็ฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ในขณะนี้
นางหลบดาบที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า และกระทั่งฟันทหารหน่วยกล้าตายไปสามคน
ทหารหน่วยกล้าตายที่เหลือก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน
พวกเขาเป็นกลุ่มทหารหน่วยกล้าตายชั้นยอดที่สุดที่ติดตามสุยหยวนฮวาย พวกเขาไม่เคยล้มเหลวและเอาชนะทหารหน่วยกล้าตายเทียนจื่อฮ่าวที่ได้รับการฝึกฝนโดยเว่ยเหยียน แต่วันนี้สิบหกต่อหนึ่ง และถูกสตรีผู้หนึ่งเอาชนะ
ดวงตาของทหารเปลี่ยนไปเมื่อเขามองไปที่ฝานฉางอวี้ และเมื่อเขาโจมตีอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเขาโหดเหี้ยมมากขึ้น
ฝานฉางอวี้แทบจะเอาตัวรอดจากการเคลื่อนไหวครั้งนี้ไม่ได้ และนางก็ไม่มีพลังที่จะป้องกันอีกต่อไปแล้ว จึงถูกทหารอีกคนฟันที่ด้านหลัง
เลือดไหลออกมาจากมุมปากของนาง และนางสามารถเห็นทุกการเคลื่อนไหวของทหารหน่วยกล้าตายได้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัสและความเหนื่อยล้า แม้ว่าดวงตาของนางจะมองเห็นได้ชัดเจน แต่การแกว่งดาบของนางก็ช้าลง
ดาบสุดท้ายที่ฟาดนางถูกฟาดไปที่ปลายของดาบใหญ่ และหลังจากสูญเสียแรงไปเกือบทั้งหมด มันก็โดนแขนขวาของนาง
มีเสียงที่คมชัดดังขึ้นและดาบที่โจมตีอีกครั้งถูกสกัดกั้นโดยเซี่ยอู่ ที่ลงมาจากกำแพงเมืองด้วยเชือก
แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าพวกเขากำลังจะตาย แต่ทหารเกือบสิบนายยังคงอาสาติดตามเซี่ยอู่มาด้วย โดยใช้เชือกเลื่อนตัวลงจากกำแพงเมืองเพื่อช่วยเหลือ
ฝานฉางอวี้หมดแรงและสามารถยืนหยัดได้ด้วยดาบใหญ่เท่านั้น
เมื่อเห็นว่านางได้รับบาดเจ็บเพียงใด ดวงตาของเซี่ยอู่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง “ผู้บัญชาการ ไปเร็วเข้า!”
ทหารเจ็ดหรือแปดคนติดตามเซี่ยอู่ไปเพื่อสกัดกั้นทหารหน่วยกล้าตาย คนอื่นๆ พยุงฝานฉางอวี้ขึ้นมาและช่วยนาง “ผู้บัญชาการ มีเชือกอยู่อีกด้านหนึ่งของกำแพงเมือง พวกข้าจะพาท่านกลับไป! ท่านแม่ทัพกล่าวว่า ท่านถ่วงเวลาไปได้มากกว่าครึ่งชั่วยามนั่นก็เพียงพอแล้ว สำหรับเวลาที่เหลือ ทุกคนจะช่วยกันป้องกันกำแพงเมือง……อะ..”
ทหารที่พยุงฝานฉางอวี้หยุดพูด
ดาบยาวแทงทะลุหน้าอกของเขา
เขามองดูปลายดาบที่ทะลุหน้าอกและมีเลือดออก เมื่อเขาล้มลงสิ่งเดียวที่เขาพูดซ้ำยังคงเป็นประโยคเดิม “ผู้บัญชาการ รีบไปเถอะ……”
เซี่ยอู่เป็นกำลังหลักที่สู้อยู่กับทหารหน่วยกล้าตายหลายสิบนายที่อยู่ด้านหลัง ทหารหน่วยกล้าตายมีจำนวนมากกว่าและมีดาบหลายเล่มแทงเข้าไปในร่างกายของเขา เขาหันหลังให้กับฝานฉางอวี้และคุกเข่าลงในกองเลือดและไม่ได้ลุกขึ้นยืนอีกเลย
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถยกดาบได้อีกต่อไป เมื่อนางเห็นฉากนี้ ดูเหมือนเลือดจะพุ่งเข้าตานาง
ทหารอีกคนหนึ่งที่พยายามจะสังหารทหารที่คอยพยุงนางอยู่นั้น ถูกนางฟันเข้าที่เอวแผลใหญ่ ร่างกายของเขายังคงกระตุกต่อไปหลังจากล้มลงกับพื้น โดยมีเลือดและอวัยวะจำนวนมากไหลออกจากเอวของเขา
บาดแผลที่เอวอันโหดร้ายเช่นนี้ทำให้แม้แต่ทหารที่เกือบถูกสังหารยังรู้สึกหนาวเหน็บเมื่อเห็นมัน
ดาบยาวในมือของฝานฉางอวี้ยังคงมีหยดเลือดอยู่ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของนางแดงก่ำจนน่ากลัว และผมของนางดูไม่เรียบร้อยเหมือนผีร้ายที่กำลังคลานออกมาจากนรก
ทหารหน่วยกล้าตายต่างหวาดกลัวและไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีก
ใครบางคนในขบวนทหารที่อยู่ด้านหลังตะโกนเสียงดัง “นายท่านมีคำสั่งให้โจมตีเมือง”
ทหารที่เฝ้าดูการต่อสู้มาเป็นเวลานานกำลังจะโจมตีประตูเมืองอีกครั้ง ด้วยความช่วยเหลือจากกองทัพ ทหารหน่วยกล้าตายไม่กี่คนที่ตกใจเพราะฝานฉางอวี้ก็สงบลงและกำลังจะลงมืออีกครั้ง แต่ทรายสีเหลืองใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน
ทรายและหินเล็กๆ สั่นสะเทือนราวกับว่ามีสัตว์ขนาดยักษ์กำลังผ่านหุบเขาและเหยียบย่ำหุบเขา ทำให้ผืนดินแยก
“หวู่–”
เมื่อเสียงแตรครั้งแรกดังขึ้น ทหารจี้โจวบนกำแพงเมืองก็ไม่ได้โต้ตอบด้วยซ้ำ
“หวู่–”
เมื่อมีเสียงแตรดังเข้ามาอีกครั้ง กองทัพจี้โจวบนกำแพงเมืองก็ดีใจมากและตะโกนว่า “กองกำลังเสริมมาแล้ว!”
กองทัพฉงโจวใต้กำแพงเมืองก็มองย้อนกลับไปโดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าเต็มไปด้วยทรายสีเหลืองในระยะไกล แต่เสียงกีบม้าที่เข้ามาใกล้ก็เหมือนกับเสียงฟ้าคำราม
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ธงสีแดงที่มีคำว่า “เซี่ย” ก็ปรากฏขึ้นเหนือผืนทรายสีเหลือง
“อู่อันโหว เป็นอู่อันโหว กองทัพตระกูลเซี่ยมาแล้ว!”
กองทัพจี้โจวบนกำแพงเมืองและรองแม่ทัพตื่นเต้นมากจนพูดไม่ออก “เร็วเข้า เปิดประตูเมือง ทหารทั้งหมดในเมืองติดตามข้าออกจากเมืองไปสังหารศัตรู!”
อย่างไรก็ตาม กองทัพฉงโจวใต้กำแพงเมืองเมืองเริ่มขลาดกลัวเมื่อเห็นทหารม้าตระกูลเซี่ย ขบวนทหารที่มีระเบียบแต่เดิมค่อยๆ กลายเป็นความยุ่งเหยิง
ทหารที่ได้รับการช่วยเหลือจากฝานฉางอวี้คุกเข่าลงบนพื้นและร้องไห้ด้วยความดีใจ และตะโกนใส่นาง “ผู้บัญชาการ อู่อันโหวอยู่ที่นี่แล้ว พวกเรารอดแล้ว!”
ฝานฉางอวี้ดูเหมือนนางไม่ได้ยิน นางหมดแรงและมือและเท้าของนางก็อ่อนแรงจนควบคุมตัวเองไม่ได้
เซี่ยอู่และเซี่ยชีต่างก็เป็นญาติของนางครึ่งหนึ่ง
นางมองดูเด็กหนุ่มที่มีดาบหลายเล่มปักติดอยู่ในร่างกายของเขา และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด นางรู้สึกว่าลำคอของนางแหบแห้งและเจ็บปวด น้ำในดวงตาของนางไหลลงมาผสมกับเลือดบนใบหน้าของนาง และนางไม่สามารถแม้แต่จะพูดว่า ‘เสี่ยวอู่’ ได้เพราะเสียงสะอื้น
หลังจากความปีติยินดีจากการรอดชีวิต ทหารที่รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนมองไปที่สนามรบที่เสียหายและสหายที่เสียชีวิตของพวกเขา และสีหน้าของพวกเขาก็เริ่มโศกเศร้า
แม้ว่ากองทัพฉงโจวจะมีจำนวนทหารสองหมื่นนาย แต่การปิดล้อมหลายรอบก็ทำให้ขวัญกำลังใจของพวกเขาลดลง เมื่อเห็นเซี่ยเจิงนำทัพมาเป็นการส่วนตัว แลพวกเขาไม่มีแม่ทัพที่มีชื่อเสียงในกองทัพ พวกเขาก็หวาดกลัวจนเสียสติและพ่ายแพ้ต่อกองทัพตระกูลเซี่ยและกองทัพจี้โจวในไม่ช้ามีทหารม้าจำนวนไม่มากที่ใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเพื่อหลบหนีไปพร้อมกับสุยหยวนฮวาย และแม่ทัพผู้มีความสามารถของเซี่ยเจิงก็นำกองทหารไล่ล่าพวกเขา
เมื่อเซี่ยเจิงนำกลุ่มทหารม้าเข้ามาในเมือง รองแม่ทัพเขาได้นำแม่ทัพที่มีชื่อทั้งหมดในเมืองมาทักทายพวกเขา
เมื่อเขาเห็นเซี่ยเจิงเขาแทบจะน้ำตาไหล “โชคดีที่ท่านโหวมาช่วยทันเวลา ไม่เช่นนั้นเมืองหลูคงจะถูกทำลาย และข้าน้อยก็คงไม่มีหน้าไปพบผู้คนในเมืองหลูได้ รวมทั้งคงไม่มีหน้าไปพบใต้เท้าเฮ่อในปรโลก!”
อาการบาดเจ็บของเซี่ยเจิงยังไม่หายดี ดังนั้นเขาจึงสวมชุดเกราะเบาเท่านั้น เขาต่อสู้ด้วยความเร็วสูงเพื่อสังหารศัตรู และทนต่อความเจ็บปวดมาโดยตลอด นอกจากใบหน้าของเขาจะซีดลงเล็กน้อยแล้ว เขาก็ยังไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินสิ่งที่รองแม่ทัพพูด ก็มีบางอย่างในดวงตาของเขา “แม่ทัพเฮ่อ……จากไปแล้ว?”
รองแม่ทัพเขาเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า “เขาปกป้องกำแพงเมืองตราบจนวาระสุดท้าย”
ในอดีต มีผู้บัญชาการทหารเพียงไม่กี่นายที่เสียชีวิตด้วยดี
หลังจากที่เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า “โถงไว้ทุกข์จัดแล้วหรือยัง ข้าจะไปจุดธูปให้กับแม่ทัพผู้เฒ่า”
รองแม่ทัพดูละอายใจ “เรายังไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้เลยขอรับ พวกกบฏบุกโจมตีอย่างดุเดือด จึงไม่สามารถจัดพิธีศพให้ใต้เท้าเฮ่อได้ ถ้าผู้บัญชาการฝานและแม่ทัพเจิ้งไม่ได้นำทหารม้าสามพันนายมาที่นี่ด้วยสถานการณ์คงแย่กว่านี้ ต่อมาผู้บัญชาการฝานได้ท้าทายแม่ทัพฝ่ายกบฏออกมาเพื่อชะลอการโจมตี มิเช่นนั้นเมืองหลูคงไม่สามารถรอท่านโหวมาช่วยได้แล้ว”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมาทันที “ผู้บัญชาการทหารม้าอยู่ที่นี่เหรอ?”
ผู้บัญชาการทหารม้าเป็นตำแหน่งของฝานฉางอวี้
รองแม่ทัพไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ และตอบว่า “ใช่ขอรับ ผู้บัญชาการฝานเอาชนะกลุ่มกบฏและแม่ทัพที่ชั่วร้ายมากกว่าสิบคน นางได้รับบาดเจ็บสาหัสและขณะนี้อยู่กับแพทย์ทหาร……”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ ร่างตรงหน้าเขาก็ตรงมาคว้าคอเสื้อของเขาไว้ คนตรงหน้าเขามีสีหน้าเย็นชาและถามด้วยอาการตื่นตระหนกที่หาได้ยาก “แพทย์ทหารอยู่ที่ไหน?”
รองแม่ทัพเหอชี้ไปในทิศทางของแพทย์ทหารด้วยความตกใจ จู่ๆ คอเสื้อของเขาก็คลายออก และการหายใจของเขาก็ง่ายขึ้น
ก่อนที่เขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเขามองไปที่เซี่ยเจิงอีกครั้ง เขาก็เห็นว่าเซี่ยเจิงได้เดินออกไปแล้ว
“เกิดอะไรขึ้นกับท่านโหว?” จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าฝานฉางอวี้พูดก่อนจะออกจากเมืองว่าเขาเป็นทายาทของเมิ่งซูหย่วนแห่งฉางซาน และหัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะ
ทุกคนรู้ดีว่าแม่ทัพเซี่ยหลินซานและองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อติดอยู่ในจิ่นโจว เนื่องจากเมิ่งซูหย่วนส่งเสบียงล่าช้า ท่านโหวกำลังรีบตามหาผู้บัญชาการฝาน เป็นไปได้ไหมว่าเขารู้ถึงตัวตนของผู้บัญชาการฝานอยู่ก่อนแล้ว และต้องการล้างแค้นให้กับบิดาของเขา?
รองแม่ทัพตกใจมากจนเหงื่อออกและรีบไล่ตามเขาไป “ท่านโหว ได้โปรดอย่าหุนหันพลันแล่น ไม่ว่าเมิ่งซูหย่วนจะเป็นเช่นไร แต่ผู้บัญชาการฝานก็เป็นคนชอบธรรมที่รับใช้ชาติด้วยความภักดี!”
ฝานฉางอวี้นอนอยู่บนเตียงของทหารที่ได้รับบาดเจ็บ นางมองดูหลังคา
ก่อนหน้านี้ดวงตาของนางแดงก่ำเกินไป และตอนนี้เลือดในตาขาวของนางยังไม่จางหายไป และการมองเห็นของนางก็พร่ามัวเล็กน้อยราวกับว่ามีชั้นหมอก
แพทย์ทหารกล่าวว่าต้องใช้เวลาสองสามวันในการฟื้นตัว
อาการบาดเจ็บบนร่างกายของนางได้รับการรักษาโดยหมอหญิง และอาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงที่สุดคือแผลตรงช่องท้องของนาง
นางไม่ได้หลับตาทั้งคืน ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ นางพบกับการรบถึงสองครั้ง ฝานฉางอวี้เหนื่อยมาก แต่นางก็ยังไม่ง่วงนอน
การเสียชีวิตของเฮ่อจิ้งหยวนและอาการบาดเจ็บสาหัสของเซี่ยอู่กระทบกระเทือนจิตใจนางอย่างหนัก
เมื่อนางออกมาจากสนามรบ นางเห็นดาบหลายเล่มปักอยู่ในร่างของเซี่ยอู่และคิดว่าเขาตายแล้ว นางไม่กล้าแตะต้องเขาเลยตอนที่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด
เซี่ยอู่และเซี่ยชีติดตามนางในค่ายทหารมาเป็นเวลานาน และนางก็ถือว่าเด็กหนุ่มสองคนนี้เป็นน้องชายของนางมานานแล้ว
หากเซี่ยอู่เสียชีวิต สำหรับนางมันก็เหมือนกับการสูญเสียญาติอีกคนไป
โชคดีที่ทหารที่แบกเซี่ยอู่กลับมาพบว่าเขายังมีชีวิตอยู่ จึงรีบส่งเขาไปให้แพทย์ทหารเพื่อรักษาบาดแผล
แม้ว่าเขาจะถูกพาตัวกลับมาแล้ว แต่แพทย์ทหารกล่าวว่าอาการบาดเจ็บสาหัสเกินไป เขาจะรอดชีวิตได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับโชคชะตา
คำว่า “โชคชะตา” ทำให้ใจของฝานฉางอวี้จมลง
เมื่อประตูถูกผลักออก นางคิดว่าเป็นหมอหญิงที่มาเกลี่ยกล่อมให้นางดื่มยา นางยังคงมองหลังคาด้วยสายตาว่างเปล่า และตอบด้วยน้ำเสียงแหบห้าว “อาหุย ข้ากินไม่ไหว ทิ้งข้าไว้ตามลำพัง แล้วไปดูแลทหารคนอื่นๆ เถอะ”
อาหุยเป็นชื่อของหมอหญิง
ตอนนี้นางกินอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงการดื่มยา แค่ดื่มน้ำ ท้องของนางก็ปั่นป่วนไปหมด และเหลือเพียงน้ำดีเท่านั้นที่ยังไม่อาเจียนออกมา
หลังจากที่นางพูดจบ ก็ไม่มีใครพูดที่ประตูเป็นเวลานาน และไม่มีเสียงฝีเท้าใดๆ
ฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง ดวงตาของนางเปลี่ยนไป และมองไปที่ประตู
แม้ว่านางจะคาดหวังว่าจะได้พบกับเขาอีกครั้ง แต่เมื่อนางเห็นร่างสูงนั้นจริงๆ หัวใจของนางยังคงรู้สึกเหมือนถูกมือใหญ่กำแน่น และนางก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างน่าเวียนหัว
ตอนนี้นางมองเห็นได้ไม่ชัดเจน แต่นางยังสามารถบอกได้ว่าเขาผอมลงไปมากราวกับว่าเขาป่วย
ร่างที่ห่อหุ้มอยู่ใต้ชุดเกราะสีดำนั้นบางลงอย่างเห็นได้ชัด และไม่มีร่องรอยเลือดบนริมฝีปากเลย เขาไม่ได้ดูดีกว่าตัวนางเองมากนัก เหมือนคนไข้ที่เพิ่งออกมาจากสนามรบ มีเพียงคิ้วที่คมกริบเท่านั้นที่คมชัดยิ่งขึ้น
เขามีช่วงเวลาที่ยากลำบากหลังจากการแยกทางกันหรือ?
ทั้งสองสบตากัน แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร
ฝานฉางอวี้อยากจะพูดสักสองสามคำ แต่เมื่อนางนึกถึงสิ่งที่เขาพูดเมื่อกล่าวคำอำลา และฮ่องเต้ยังมีราชโองการให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงใหญ นอกจากความขมขื่นแล้ว ยังมีความเจ็บปวดในใจของนางอย่างอธิบายไม่ได้ และนางก็เริ่มผ่อนลมหายใจไม่ได้มากขึ้น
“ท่านโหว! ท่านโหว! ท่านรอข้าน้อยก่อน!”
ในขณะนี้ รองแม่ทัพเหอตามทันเขามาอย่างกระตือรือร้น เขาเห็นคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงและอีกคนยืนอยู่ที่ประตู ทั้งคู่เงียบไป แม้ว่าเขาจะรู้สึกแปลกๆ ในใจ แต่เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
จากนั้นเขาก็คิดอีกครั้ง เป็นไปได้ไหมที่ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้านางคืออู่อันโหว
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงไม่ได้โจมตีอีกฝ่าย เขาก็กล้ามากขึ้นและขยิบตาให้ฝานฉางอวี้อย่างรวดเร็ว “ท่านโหวให้ความสำคัญกับผู้ใต้บังคับบัญชาและมาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของทหารด้วยตนเอง ผู้บัญชาการฝานคงยังไม่เคยพบท่านโหว”
ฝานฉางอวี้คิด ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่นางพบเขาที่นี่
นางระงับความคิดทั้งหมด บังคับตัวเองให้ลุกขึ้น โค้งริมฝีปากเล็กน้อย ยกมือประสานขึ้นและทักทายเซี่ยเจิงและพูดอย่างห่างเหิน “ข้าน้อยฝานฉางอวี้ คารวะท่านโหว”
ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวไว้ว่าต่อจากนี้ไปเขาจะปฏิบัติต่อนางในฐานะน้องสาวของเขาเท่านั้น
จริงๆ แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ของราชครูเถา นางคิดว่าเขาคงไม่อยากจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไปใช่หรือไม่?
ตอนนี้ความจริงคือเขาได้หมั้นหมายแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ไม่สามารถพูดอะไรเพื่อให้เขาเชื่อในตัวท่านตาและบิดาของนางได้อีกต่อไป
จึงแกล้งทำเป็นว่าไม่เคยเจอกันมาก่อนดีกว่าจะได้ไม่ต้องลำบากใจซึ่งกันและกัน
นางคิดว่านี่เป็นวิธีที่สมบูรณ์แบบ แต่เมื่อคำพูดของนางเอ่ยอออกมา ในห้องก็เงียบกริบ
แทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นลงพื้น
คนที่ยืนอยู่ที่ประตูมองนางเงียบๆ สักพัก ก่อนจะหัวเราะ “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”