บทที่ 113
เจิ้งเหวินฉางที่เดินอยู่ข้างหน้าเซอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นผลักทหารที่ตื่นตระหนกไปข้างบันไดทั้งสองข้างของกำแพงเมือง และรีบวิ่งไปที่กำแพงเมืองเร็วขึ้น
ฝานฉางอวี้ก้าวช้ากว่าเขาและจนกระทั่งนางไปถึงกำแพงเมือง นางเห็นทหารคุกเข่าอยู่บนพื้นร้องไห้และคนทั่วไปแถวนั้นก็เช็ดน้ำตา นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางเศร้าเกินไปหรือแค่เหนื่อยจากสนามรบ ชั่วครู่หนึ่งนางรู้สึกว่าร่างกายของนางกำลังปั่นป่วน ศีรษะของนางรู้สึกวิงเวียน และความรู้สึกสิ้นหวังและความลังเลก็เกิดขึ้นเอง
แม้ว่านางจะจินตนาการถึงสถานการณ์ที่เมืองหลูถูกทำลายระหว่างทางมาที่นี่ แต่เมื่อนางเห็นชายชราตายด้วยดาบต่อหน้าต่อตาจากการสู้รบ ความโศกเศร้าในขณะนั้นก็เพิ่มขึ้นราวกับภูเขาและคลื่นทะเล ทำให้นางหายใจลำบาก
“ใต้เท้า?”
เจิ้งเหวินฉางอ้าปากค้างและพยายามตะโกนเรียกชายชราตัวแข็งทื่อด้วยความยากลำบาก
เขายกมือขึ้นช่วยชายชราผู้ล่วงลับปิดตาที่ยังเปิดอยู่ จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงคำนับอย่างแรงต่อชายชราจนหน้าผากแตกและน้ำตาไหลอาบหน้า เขาพูดเพียงประโยคเดียวว่า “ศิษย์มาช้าเกินไป ศิษย์มาช้าเกินไป……”
เมื่อรองแม่ทัพด้านข้างเห็นสิ่งนี้ ดวงตาของเขาแดงก่ำและเขาทนไม่ไหว เขาประคองเจิ้งเหวินฉางและพูดว่า “เหวินฉาง อย่าโทษตนเอง ใต้เท้ายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อใต้เท้ารู้ว่ากลุ่มกบฏกำลังบุกโจมตีเมืองหลู เขาก็รีบมาที่นี่โดยไม่คำนึงถึงอาการบาดเจ็บ เขาพยายามป้องกันรอจนกว่าพวกเจ้ามาสนับสนุนเมืองหลูด้วยร่างกายที่อ่อนล้า ตอนนี้ศัตรูอยู่ข้างหน้าแล้ว เจ้าไม่ควรทำร้ายร่างกายของตนเองอีกต่อไป การสังหารและขับไล่กลุ่มกบฏคือสิ่งที่ใต้เท้าต้องการเห็น!”
เจิ้งเหวินฉางเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาแดงก่ำ เขามองไปที่กองทัพกบฏจำนวนมหาศาลใต้กำแพงเมืองและพูดว่า “ใช่ พวกกบฏ พวกมันสมควรตาย!”
ข้อต่อหมัดของเขาส่งเสียงดังลั่น หลังจากยืนขึ้น เขาก็ออกคำสั่งโดยตรง “ทหารทุกคน ฟังคำสั่ง! ตามข้าออกไปนอกเมือง ตัดหัวของสุยหยวนฮวาย และล้างแค้นให้กับใต้เท้า!”
รองแม่ทัพรีบแนะนำ “เหวินฉาง อย่าประมาท! ขณะนี้มีกบฏสองหมื่นนายปิดล้อมเมืองอยู่ หากเจ้าถูกยั่วยุให้ออกไปรบ ก็เหมือนกับเอาไข่ไปกระทบหิน!”
ฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ นำทหารม้ากลับมาได้เพียงสามพันนาย หลังจากการสู้รบที่ดุเดือดเพื่อเข้าเมือง ตอนนี้เหลือเพียงสองพันนายเท่านั้น
ทหารสองพันนายจะสู้ทหารสองหมื่นนายได้อย่างไร และการเปิดประตูเมืองไปรบตอนนี้เป็นการร้องขอความตาย
เจิ้งเหวินฉางมีเส้นเลือดที่หลังมือ เขามองไปที่รถม้าที่อยู่ตรงกลางซึ่งมีทหารหลายพันคนคอยปกป้อง เขากัดฟันแล้วพูดว่า “ข้าจะออกไปนอกเมืองตามลำพัง ไปที่รถม้าตัดหัวของสุยหยวนฮวาย!”
หลังจากพูดสิ่งนี้ เขาก็หยิบหอกขึ้นมาแล้วเดินไปที่ด้านล่างของกำแพงเมือง เขาดูเหมือนวัวกระทิงที่บ้าคลั่ง และรองแม่ทัพก็ไม่สามารถคว้าเขาไว้ได้แม้ว่าเขาจะยื่นมือออกไปดึงเขาก็ตาม
เมื่อเดินผ่านฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้ที่เงียบกริบอยู่ตลอดเวลา จู่ๆ นางก็ลงมือไวราวกับสายฟ้าและฟันคอของเจิ้งเหวินฉางด้วยด้ามดาบและเขาก็ล้มลง
“เหวินฉาง!”
รองแม่ทัพรีบประคองเจิ้งเหวินฉาง เขายังคงกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาหมดสติไป ในไม่ช้าเขาก็เข้าใจเจตนาของฝานฉางอวี้ ขณะนี้มีแม่ทัพหญิงเพียงคนเดียวในกองทัพทั่วทั้งซีเป่ยสามารถคาดเดาได้อย่างง่ายดายถึงตัวตนของนาง เขารู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณผู้บัญชาการฝานที่ช่วยเหลือ!”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พาแม่ทัพเจิ้งลงไปพักผ่อนสักพักก่อน”
รองแม่ทัพโบกมือให้ทหารสองสามนายเพื่อช่วยเจิ้งเหวินฉางลงไป จากนั้นจึงเรียกเปลหามมาวางร่างของเฮ่อจิ้งหยวนอย่างระมัดระวัง
หลังจากที่ชายชราหลับตา ใบหน้าของเขายังคงสง่างาม แต่มีความรู้สึกสงบระหว่างคิ้วของเขา
เมื่อทหารแบกร่างของเฮ่อจิ้งหยวนวางไว้บนเปลหาม ฝานฉางอวี้ก็มองดูชายชราผู้ตายอย่างเงียบๆ อยู่พักหนึ่งแล้วเรียกเบาๆ ว่า “ท่านลุง”
จากนั้นนางก็สัญญา “ข้าจะปกป้องเมืองหลู ป้องกันไม่ให้กลุ่มกบฏเข้าไปในจี้โจว”
ประโยคแรกหมายถึงการเรียกชายชราผู้ซื่อสัตย์คนนี้ในฐานะบุตรสาวของสหายเก่า ประโยคหลังหมายถึงคำสัญญาที่ให้ไว้ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา
รองแม่ทัพก็รู็สึกไม่ไดีเช่นกัน เขาเพียงแต่พูดปลอบใจว่า “ผู้บัญชาการฝานหักห้ามใจเถิด”
ร่างของเฮ่อจิ้งหยวนถูกทหารขนลงไป ฝานฉางอวี้พยักหน้าเงียบๆ ขณะที่กำลังจะหันกลับไปมองดูสถานการณ์ด้านล่างกำแพงเมือง ทหารหน่วยสอดแนมที่เฝ้าดูขบวนการกบฏที่อยู่ด้านล่างเมืองก็วิ่งเข้ามารายงานรองแม่ทัพว่า “ท่านแม่ทัพ พวกกบฏกำลังเตรียมโจมตีเมืองอีกครั้ง!”
รองแม่ทัพการตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ จึงรีบเดินไปที่กำแพงแมืองแล้วมองลงไป
นางเห็นกลุ่มกบฏที่อยู่ด้านล่างกำแพงเมืองกำลังจัดกระบวนทัพแบบที่กองทหารม้าของฝานฉางอวี้พังทลาย และใช้โล่และพลธนูอีกครั้งเพื่อเปิดทาง ป้องกันกลุ่มกบฏที่ปีนขึ้นมาบนกำแพงเมือง
รองแม่ทัพกังวลมากจนออกคำสั่ง “พลธนู เร็วเข้า! ประจำตำแหน่งสองคนหนึ่งช่อง!”
เขาหันไปหาฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “แม่นางฝาน มีทหารม้าที่เก่งธนูกี่คน? ก่อนอื่นให้ส่งคนมาตรงกำแพงเมืองก่อน!”
ฝานฉางอวี้รีบสั่งเซี่ยอู่ “เรียกพลธนูทุกคนที่ยังสามารถออกมาได้ มาที่กำแพงเมือง”
ผู้ที่สามารถเป็นทหารม้าได้ส่วนใหญ่จะเก่งที่สุดในบรรดาทหารธรรมดา พลธนูต้องใช้กำลังแขนอย่างมากในการดึงคันธนูยาว จึงมีทหารในกองทัพน้อยคนที่เก่งทั้งการขี่ม้าและยิงธนู
ในบรรดาทหารม้าสามพันนายที่ฝานฉางอวี้พามา เดิมทีมีพลธนูห้าร้อยนาย แต่พวกเขาได้รับบาดเจ็บจำนวนมากตอนเข้ามาในเมือง ขณะนี้เหลือสามร้อยกว่านายที่สามารถรบได้ พวกเขาทั้งหมดถูกเซี่ยอู่พามาและเติมเต็มกำแพงเมืองหลู
ผู้คนที่เดิมช่วยปกป้องเมืองบนกำแพงเมืองได้ไปที่ด้านล่างของกำแพงเมืองชั้นในเพื่อช่วยจับอาวุธ ก้อนหิน และท่อนไม้
ฝานฉางอวี้ได้รบแบบปิดล้อมหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางต่อสู้แบบป้องกัน
มันไม่เหมือนกับการปิดล้อม การปิดล้อมเราสามารถพุ่งไปข้างหน้าด้วยความกล้าหาญได้ แต่การป้องกันเมื่อมองลงมาจากกำแพงเมืองเพื่อดูกลุ่มกบฏที่เข้ามาโจมตีเมืองราวกับคลื่นทะเลทำให้เกิดผลกระทบต่อการมองเห็นมากขึ้น และความกดดันในหัวใจจะเพิ่มขึ้นอย่างมากซึ่งสามารถทำให้รู้สึกกังวลได้ง่าย
รองแม่ทัพเห็นได้ชัดว่ามีประสบการณ์ เมื่อธนูและโล่ของกลุ่มกบฏเข้าใกล้ระยะการยิง เขาก็ตะโกนสุดปอดเพื่อให้กำลังใจทหาร “ในรอบที่แล้วของการปิดล้อมของกลุ่มกบฏ เราก็สามารถป้องกันไว้ได้ ตอนนั้นมีคนน้อยกว่าพันคนบนกำแพงด้วยซ้ำ ตอนนี้เรามีทหารชั้นยอดหลายพันคนอยู่ที่นี่เพื่อช่วยกัน แม้หลับตาก็สามารถตอบโต้พวกกบฎได้!”
ทันทีที่ชุดธนูและโล่ของฝ่ายกบฏเข้ามาในระยะการยิง เขาก็ตะโกน “ยิงธนูออกไป!”
ทันใดนั้น ลูกธนูก็ยิงออกมาจากกำแพงเมืองเหมือนอุกกาบาต ที่มุมกำแพงเมือง พลธนูสองคนยืนอยู่ พลธนูที่อยู่ข้างหลังเขาก้าวเข้ามาช่วยทันที เพื่อให้แน่ใจว่าลูกธนูจะถูกยิงออกจากกำแพงเมืองอย่างต่อเนื่อง
ฝานฉางอวี้ติดตามรองแม่ทัพและมองลงไปด้านล่าง และพบว่าทหารกบฏล้มลงอยู่ตลอดเวลา แต่อีกด้านหนึ่งเมื่อมีคนจำนวนมากเสียชีวิต แต่คนที่อยู่เบื้องหลังยังคงพุ่งเข้ามา ก้าวไปข้างเหยียบซากศพ
ด้วยการใช้กลยุทธ์ฝูงชน ในที่สุดบันไดก็ถูกวางบนกำแพงเมืองอีกครั้ง
หลังจากประสบกับการรบเพื่อปกป้องเมืองครั้งก่อน ผู้คนบนหอกำแพงเมืองก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วในครั้งนี้ ในขณะที่พลธนูยิงธนู ทหารและพลเรือนคนอื่นๆ ก็เริ่มขว้างก้อนหินและกลิ้งท่อนไม้ลงมา ยกถังน้ำมันแล้วราดลง ทันทีที่คบเพลิงถูกลดระดับลง บันไดและทหารกบฏที่ปีนบันไดก็ถูกไฟไหม้จนหมด
เมื่อฝานฉางอวี้ไปที่สนามรบครั้งแรก นางรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นศพ ตอนนี้เมื่อนางเห็นภาพนรกบนดินนี้ด้วยตาของนางเอง นางก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ แต่นางก็ไม่รู้สึกคลื่นไส้หรืออยากจะอาเจียนอีกต่อไปแล้ว
นางยังสามารถวิเคราะห์สถานการณ์การรบกับรองแม่ทัพ “แม่ทัพเหอ ข้าคิดว่าน้ำมันเหลือไม่มากแล้ว ทำไมเราไม่เก็บไว้บ้างล่ะ? บันไดบางอันอาจพังได้ด้วยหินและท่อนไม้ ดังนั้นให้ใช้หินและไม้ทุบพวกมันเถิด”
หลังจากการล้อมเมืองหลู่ครั้งแรก เสบียงทางทหารในเมืองหลู่ก็ถูกส่งไปยังฉงโจวพร้อมกับทหารในเมืองแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครคิดว่าในเวลานั้นกลุ่มกบฏที่ติดอยู่ในการรบที่ฉงโจวจะสามารถหลบหนีและมาล้อมเมืองหลูภายใต้การล้อมของกองทหารนับหมื่นได้
รองแม่ทัพถอนหายใจและกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ข้าก็มีความคิดแบบเดียวกับผู้บัญชาการฝาน แต่ใต้เท้าเฮ่อบอกว่าเราไม่สามารถให้พวกกบฏรู้ว่าเรามีเสบียงไม่เพียงพอในเมืองได้ หากพวกกบฏได้โจมตีหลายครั้งเราก็สกัดกั้นพวกเขาไว้ แม้ว่าพวกเขาจะใช้กลยุทธ์ฝูงชนมนุษย์ พวกเขาก็ย่อมเหนื่อย แต่หากพวกเขารู้ว่าในเมืองมีเสบียงไม่เพียงพอ พวกเขาก็จะยิ่งกระตือรือร้นที่จะโจมตี”
ฝานฉางอวี้เงียบไปเมื่อได้ยินสิ่งนี้
สิ่งที่รองแม่ทัพพูดนั้นสมเหตุสมผล พวกเขาคือฝ่ายที่อ่อนแอในการต่อรบเพื่อป้องกันเมืองและกองกำลังของพวกเขาก็ไม่เพียงพอ เมื่อเสบียงหมดลงอีกครั้ง ขวัญกำลังใจของพวกกบฏก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก และมันจะง่ายต่อการยึดเมืองหลู
ในการที่กลุ่มกบฏล้อมรอบในครั้งนี้ เมืองหลูสามารถยึดคืนได้อีกครั้งด้วยความช่วยเหลือจากทหารม้าสองพันคนที่เข้ามาในเมืองและผู้คนในเมือง
เมื่อเห็นกลุ่มกบฏถอยทัพเหมือนสุนัขที่สูญเสีย ทหารและผู้คนบนกำแพงเมืองก็ต่างชื่นชมยินดี
หลังจากที่นายพลาธิการนับเสบียงทหารที่เหลืออยู่บนกำแพงเมืองแล้ว เขาก็มาหารองแม่ทัพเหอด้วยใบหน้าหนักใจแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ เรามีลูกธนูไม่เพียงพอ และเรามีน้ำมันเหลืออยู่เพียงไม่กี่ถังเท่านั้นขอรับ”
รองแม่ทัพเหอเหลือบมองกลุ่มกบฏที่ดูเหมือนจะจัดกระบวนทัพใหม่ใต้กำแพงเมืองและถามฝานฉางอวี้ “ผู้บัญชาการฝาน กองทัพของแม่ทัพถังอีกนานเท่าไรจึงจะมาถึง?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เมืองหลูและฉงโจวอยู่ห่างกันกว่าร้อยลี้ หากแม่ทัพถังเดินทัพด้วยความเร็วสูงสุดโดยไม่ได้นำอะไรติดมาด้วย เราต้องเฝ้าระวังต่อไปอีกอย่างน้อยสองชั่วยาม”
รองแม่ทัพมองย้อนกลับไปที่สนามรบที่เต็มไปด้วยควันไฟด้านล่างกำแพงเมืองและพูดเพียงว่า “จากนี้เราจะเฝ้าระวังต่อไปอีกสองชั่วยาม”
เซี่ยอู่ซึ่งติดตามฝานฉางอวี้มีสีหน้าแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
บนกำแพงเมืองทั้งเมือง มีเพียงทหารที่อยู่ด้านล่างเท่านั้นที่ตะโกนชัยชนะในช่วงสั้นๆ นี้ ทหารและแม่ทัพด้านบนดูเหมือนจะรู้ว่าลูกธนู น้ำมัน หิน และท่อนไม้ไม่เพียงพอ และเมืองหลูก็อาจไม่สามารถป้องกันไว้ได้
ทุกคนมีสีหน้าหนักใจ แต่ไม่มีใครพูดอะไรอีกและยังคงทำสิ่งที่ควรทำอย่างเป็นระเบียบ
แทนที่จะเตรียมพร้อมสำหรับการป้องกันเมืองรอบต่อไป เป็นการดีกว่าที่จะต้อนรับความตายอย่างกล้าหาญ
แม้แต่ความโศกเศร้าก็ดูไม่จำเป็นในเวลานี้
ฝานฉางอวี้มองดูใบหน้าที่หนักอึ้งหลังจากเงียบไปสองอึดใจ นางก็พูดกับรองแม่ทัพเหอว่า “ข้าน้อยมีวิธีที่อาจทำให้เมืองหลูป้องกันได้นานขึ้น”
รองแม่ทัพถามอย่างเร่งรีบ “วิธีการใด?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ก่อนฟ้าจะมืด ข้าน้อยจะนำคนหลายสิบคนออกจากเมืองเพื่อจัดตั้งกระบวนทัพและท้าทายแม่ทัพกบฏออกมา แม่ทัพเหอ ท่านสามารถใช้เวลานี้เพื่อปิดประตูเมืองได้”
เมื่อรองแม่ทัพเหอได้ยินว่านางกำลังจะเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อแลกกับเวลาชั่วครู่เขาก็รีบพูดว่า “ไม่ได้!”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “นี่เป็นวิธีเดียวที่สามารถที่จะชะลอเวลาได้”
นางมองดูรองแม่ทัพเหอ “พวกกบฏหนีไปในชั่วข้ามคืน เสบียงและอาหารของพวกเขาก็คงไม่เพียงพอ เมื่อพวกกบฎเข้ามาในเมืองได้เมื่อไหร่ ผู้คนในเมืองจะต้องทนทุกข์ทรมาน ใต้เท้าเฮ่อปกป้องเมืองหลูด้วยชีวิต เราจะปล่อยให้เมืองหลูตกไปอยู่ในมือพวกกบฎได้อย่างไร? เมืองหลูยังต้องการแม่ทัพเพื่อควบคุมสถานการณ์โดยรวม ดังนั้นข้าน้อยขออาสานำทัพออกไปเอง”
รองแม่ทัพดูลำบากใจ
เซี่ยอู่พูดอย่างกังวล “ถ้าผู้บัญชาการยืนกรานที่จะนำทัพ ผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างข้าก็ขอติดตามไปด้วย”
ฝานฉางอวี้พูดคำรุนแรงกับเซี่ยอู่เป็นครั้งแรก “เจ้าไม่มีคุณสมบัติ”
รองแม่ทัพกล่าวว่า “ผู้บัญชาการฝาน……”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ประสานมือของนางแล้วพูดว่า “แม่ทัพเหอ ข้าน้อยเมิ่งฉางอวี้ เป็นผู้สืบทอดของแม่ทัพเมิ่งซูหย่วนแห่งฉางซาน การหลอกลวงเบื้องสูงถือเป็นความผิดร้ายแรง หากไม่สามารถค้นหาความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ในจิ่นโจวได้ในชีวิตนี้ และลบล้างความอัปยศของบรรพบุรุษ ก็ขอทำความดีเพื่อคนในใต้หล้า ถือได้ว่าเป็นการสานต่อเจตนารมย์ของตระกูลเมิ่ง ท่านแม่ทัพโปรดอนุญาต!”
รองแม่ทัพตกใจมาก หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็หลับตาลงแล้วพูดว่า “อนุญาต”
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณ ท่านแม่ทัพ”
หลังจากพูดอย่างนั้นนางก็ลงไปที่ด้านล่างกำแพงเมือง
เซี่ยอู่รีบติดตามนางไป “ข้าน้อยจะออกไปจัดกระบวนทัพ”
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราวในที่เงียบๆ และพูดอย่างสงบโดยไม่คาดคิด “เสี่ยวอู่ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของเจ้าตลอดเวลาที่ผ่านมาในกองทัพ ข้ารู้ว่ามันเป็นความตั้งใจของเขาที่ให้เจ้าและเสี่ยวชีอยู่ที่นี่ต่อกับข้า แต่เขากำลังจะแต่งงานกับองค์หญิงแล้ว หากข้าเก็บเจ้าไว้อีกต่อไป คงไม่สามารถเอาชนะอุปสรรคในใจได้”
เซี่ยอู่ติดตามฝานฉางอวี้มาโดยตลอด เขาไม่รู้ว่าฮ่องเต้ได้ส่งขันทีไปประกาศราชโองการอภิเษกสมรส เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกแปลกๆ และในเวลาเดียวกัน เขาก็กลัวว่าฝานฉางอวี้จะเข้าใจผิด เขาพูดอย่างกังวลใจว่า “ผู้บัญชาการ นี่ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ใครบอกกผู้บัญชาการว่าท่านโหวจะแต่งงานกับองค์หญิง”
ฝานฉางอวี้ไม่ตอบแต่พูดว่า “ข้าไม่โทษเขา ใต้หล้าต่างตกตะลึงกับโศกนาฏกรรมจิ่นโจวและไม่มีใครสามารถให้อภัยได้ ข้ามักจะรู้สึกเสมอว่าท่านพ่อและท่านตาของข้านั้นบริสุทธิ์ แต่นั่นก็แค่ความเชื่อของข้าเอง หากข้าตายในเมืองหลูในวันนี้ ข้าจะชดใช้บาปแทนพวกเขา มีเพียงสิ่งเดียวที่ข้าอยากจะขอร้องน้องเสี่ยวอู่ ถ้าข้าจากไปแล้วและสามารถปกป้องเมืองหลูได้ เจ้าจงหลีกเลี่ยงสายตาของฮ่องเต้รวมทั้งเว่ยเหยียน และหาครอบครัวที่ดีรับเลี้ยงหนิงเหนียงแทนข้า”
นางหยุดครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “นางเป็นคนเดียวที่ข้าปล่อยวางไม่ได้ในตอนนี้”
ยังมีคนในใจที่ไม่อาจปล่อยวางได้ แต่โชคชะตาก็คลาดกันไปนานแล้ว
ดวงตาของเซี่ยอู่เปลี่ยนเป็นสีแดง “ผู้บัญชาการ……”
ฝานฉางอวี้จับมือเขาแล้วพูดว่า “ขอร้องล่ะ”
ก่อนที่เซี่ยอู่จะพูดอะไรอีก ฝานฉางอวี้ก็หันกลับไปและเดินไปที่กองทัพที่รวมตัวกันด้านล่างกำแพงเมือง
ผู้คนหลายสิบคนล้วนเป็นคนในท้องถิ่นจากจี้โจว และพวกเขาทั้งหมดมีสีหน้าเคร่งขรึม
ฝานฉางอวี้เหลือบมองหน้าพวกเขาทีละคนแล้วพูดว่า “ออกไปนอกเมืองกันเถอะ ถ้าเราทนได้นานกว่านี้และรอจนกว่ากองทัพจะมาช่วยเหลือ พี่น้องและชาวบ้านทุกคนในเมืองก็จะไม่ต้องตาย เราอาจเป็นที่จดจำของคนรุ่นต่อไป ครอบครัวจะได้รับเงินบำนาญจากราชสำนัก และพวกเขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปตลอดชีวิต”
“ถ้าเราทนไม่ไหวและเมืองไม่สามรถป้องกันไว้ได้ เราก็จะเป็นเพียงหนึ่งในพันศพใต้ดินเหลือง ภรรยา บิดามารดา และลูกๆ ของเราอาจถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งสงคราม หรืออาจตายด้วยน้ำมือของพวกกบฏ”
หลังจากพูดจบแล้ว นางก็ขึ้นหลังม้าและตะโกนสั่งทหารที่เฝ้าประตูเมืองว่า “เปิดประตูเมือง!”
ประตูเมืองอันหนักหน่วงเปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยเสียงดังเอี๊ยดเหมือนล้อกลิ้ง เมื่อฝานฉางอวี้ออกจากเมืองด้วยดาบและม้า ทหารกบฏในความมืดมิดที่อยู่ห่างไกลก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
ทหารสิบหกคนเดินตามออกจากเมืองและเข้าแถวด้านหลังฝานฉางอวี้ในรูปแบบห่านป่า ราวกับปีกคู่หนึ่งที่งอกออกมาจากหลังของนาง
ดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินเหลือเพียงร่องรอยสีแดงครั้งสุดท้าย และธงจี้โจวบนหอคอยเมืองก็ถูกลมพัดปลิวไป ในสนามรบอันเงียบสงัดนี้ เสียงของฝานฉางอวี้ก็พัดผ่านสายลมและไปถึงหูของทุกคน “เมิ่งซูหย่วนจากไปแล้ว ตอนนี้เมิ่งฉางอวี้อยู่ที่นี่แล้ว พวกโจรกบฏกล้าออกมารบหรือไม่?”