บทที่ 112
แม่ทัพหนุ่มคนหนึ่งจากกระโจมทหารหลักแสดงความยินดีกับฝานฉางอวี้ “การรบครั้งก่อนได้ทำลายจิตวิญญาณของกลุ่มกบฏอย่างรุนแรง ฉางซิ่นอ๋องสิ้นพระชนม์ และหลังจากที่เมืองคังถูกทำลาย บุตรชายของกบฏสุยหยวนชิงซื่อจื่อก็ถูกท่านโหวจับกุม จะมีการรบอีกครั้งในเมืองฉงโจว ย่อมไม่เหลือคู่ต่อสู้ที่คู่ควร ถ้าผู้บัญชาการฝานบุกผ่านประตูเมืองในวันพรุ่งนี้และทำสำเร็จ ก็จะไม่มีใครเทียบท่านได้มากกว่านี้อีกแล้ว”
นี่อาจดูเหมือนเป็นการชมเชย แต่จริงๆ แล้วมันมีความอิจฉาเล็กน้อย
รากฐานของฝานฉางอวี้ในกองทัพยังค่อนข้างต่ำ แต่นางได้รับการยอมรับจากระดับสูงด้วยความสำเร็จที่ไม่ธรรมดา หลายคนไม่ได้พูดอย่างเปิดเผย แต่พวกเขายังคงอิจฉาอยู่เล็กน้อย
ฝานฉางอวี้พูดเพียงว่า “แม่ทัพถังและใต้เท้าหลี่ต่างคิดเกี่ยวกับแผนการรบทั้งเช้าค่ำ ข้าก็แค่ก้าวไปข้างหน้าด้วยความกล้าหาญและสังหาร ไม่มีใครเทียบได้อันใด ท่านแม่ทัพล้อเล่นแล้ว”
ทันทีที่พูดจบนางก็ตามถังเผยอี้ออกไป และหลี่ฮวายอันตอบว่าใช่ แม่ทัพหนุ่มก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกและตอบด้วยรอยยิ้ม
หลี่ฮวายอันออกมาจากกระโจมหลัก เขาไม่รู้ว่าคนทั้งสองจะสนใจการสนทนามากเพียงใด เขายิ้มและพูดว่า “แม่ทัพต่อสู้อย่างกล้าหาญเพื่อสังหารศัตรู ฝ่าบาทและแม่ทัพถังย่อมมองเห็นด้วยตา จดจำไว้ในใจ เพื่อคำนึงถึงความสงบสุขของต้าอินพวกเราต้องพึ่งพาท่านแม่ทัพแล้ว”
คำว่า ‘มองเห็นด้วยตา จดจำไว้ในใจ’ ทำให้ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากลัวว่าคำพูดก่อนหน้านี้จะทำให้หลี่ฮวายอันขุ่นเคือง ดังนั้นเขาจึงประสานมือตอบ
ฝานฉางอวี้ก็ประสานมือของนางและตอบว่าใช่ แต่ใบหน้าของนางไม่ได้ถ่อมตัวหรือหยิ่งผยอง
หลี่ฮวายอันเหลือบมองนางและไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่พูดว่า “สงครามกำลังจะเริ่มแล้ว แม่ทัพทุกท่านโปรดกลับไปพักผ่อนร่างกายของพวกท่านให้เต็มที่เถอะ เราจะยึดเมืองฉงโจวในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน”
ฝานฉางอวี้ติดตามคนอื่นๆ และประสานมือของนางอีกครั้งก่อนที่จะเตรียมกลับกระโจมของนาง
หลังจากเดินไปได้สักพัก นางก็ตระหนักว่าหลี่ฮวายอันติดตามนางมาไม่ใกล้ไม่ไกล และดูเหมือนว่าเขากำลังเดินสบายๆ เหมือนกับว่าพวกเขาแค่บังเอิญอยู่บทางสายเดียวกัน
กองทัพหลักกำลังวางแผนการรบ และทหารไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป แม่ทัพคนอื่นๆ ต่างมาคนเดียว นางจึงไม่สามารถพาเสี่ยวอู่มารอข้างนอกในเวลานี้ได้
นางมีบุคลิกที่ตรงไปตรงมา หลังจากขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง นางก็หยุดเดินและหันกลับมาถามว่า “ดูเหมือนใต้เท้ามีเรื่องจะกล่าวกับข้าน้อยหรือ?”
หลี่ฮวายอันไม่คาดคิดว่าจู่ๆ ฝานฉางอวี้จะหันกลับมาถาม เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงส่ายศีรษะและหัวเราะ “เจ้าเรียกข้าว่าใต้เท้า เรียกแทนตัวเองว่าข้าน้อย เจ้ามีมารยาทมากขึ้นทุกๆ ครั้งจริงๆ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “มารยาทไม่มีไม่ได้”
หลี่ฮวายอันดูสงบเล็กน้อย และทันใดนั้นก็ถามว่า “เจ้าก็พูดแบบนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านโหวด้วยหรือ?”
ฝานฉางอวี้ยังคงเงียบและไม่ตอบ
หลี่ฮวายอันตระหนักว่าเขาพูดผิดไปและขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสงสัยว่าเขาซึ่งสุภาพและเก็บตัวมาโดยตลอดทำไมสามารถพูดแบบนั้นได้ เขาพูดว่า “เป็นผู้แซ่หลี่ที่พูดผิดไป แม่นางฝาน โปรดอย่าถือโทษ…”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นในขณะนี้ ด้วยท่าทางที่แน่วแน่และสงบบนใบหน้าของนางและพูดว่า “ท่านโหวมีสถานะที่สูงส่ง ดังนั้นข้าน้อยจึงไม่สามารถหยาบคายได้”
คราวนี้หลี่ฮวายอันตกตะลึงเป็นเวลานาน
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “หากใต้เท้าไม่มีเรื่องอันใดแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน”
หลี่ฮวายอันหยุดนาง “เจ้ากำลังโทษข้าเรื่องใต้เท้าเฮ่อใช่ไหม?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าน้อยไม่กล้า”
หลี่ฮวายอันมองดูนางอยู่นาน สถานที่ที่เขายืนอยู่นั้นบังเอิญเป็นเงาของกระโจมทหาร เสื้อคลุมของเขาครึ่งหนึ่งปลิวไปตามลมยามค่ำคืนภายใต้แสงจันทร์อันสดใส แต่คิ้วและดวงตาของเขากลับซ่อนอยู่ในนั้น และรอยยิ้มที่อ่อนโยนเหมือนหน้ากากบนใบหน้าของเขาก็ไม่สามารถมองเห็นได้ ทำให้เขารู้สึกสมจริงมากขึ้น
เขากล่าวว่า “ความลับที่บิดามารดาของแม่นางฝานปกปิดไว้อาจเป็นกุญแจสำคัญในการโค่นล้มเว่ยเหยียน เว่ยเหยียนหลบเลี่ยงอำนาจของฝ่าบาทมาหลายปีแล้ว มีเพียงการกำจัดพรรคเว่ยเท่านั้นที่จะทำให้ราชสำนักต้าอินกลับคืนสู่ความสงบสุข ใต้เท้าเฮ่อสามารถปกปิดเพราะความภักดีของเขาได้ แต่ฮวายอันทำไม่ได้ หากแม่นางฝานจะตำหนิ ฮวายอันก็ไม่มีทางเลือกอื่น”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ใต้เท้า กล่าวหนักเกินไปแล้ว ใต้เท้าบังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นกลาง ข้าน้อยไม่มีสิทธิ์แสดงความคิดเห็น อย่างไรก็ตามใต้เท้าใช้ข้าน้อยเพื่อหาความผิดของแม่ทัพเฮ่อ ทำให้ผู้มีพระคุณตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ข้าไม่ได้มีความคับแค้นใจต่อท่าน แต่ใต้เท้าก็ทำให้ข้าน้อยลำบากจริงๆ”
หลี่ฮวายอันดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด และกล่าวว่า “เจ้าก็รู้ทุกอย่างแล้ว”
ฝานฉางอวี้ไม่ตอบ
ลมยามค่ำคืนพัดเสื้อคลุมขงจื๊ออันกว้างใหญ่ของเขาพันร่างของเขาราวกับไม้ไผ่ และเสียงของเขาฟังดูแผ่วเบาราวกับถอนหายใจ “ทหารหน่วยกล้าตายของเว่ยเหยียนทั้งหมดถูกสังหารในบ้านของแม่นางฝาน เดิมฮวายอันได้รับคำสั่งให้ไปที่จี้โจวเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด เป็นเรื่องโกหกที่ได้พบกับแม่นางฝานโดยบังเอิญบนถนนบนภูเขา แต่วันนี้เป็นเรื่องจริงที่ข้าต้องการคบหากับแม่นางฝานอย่างจริงใจในฐานะสหาย ไม่ว่าเว่ยเหยียนจะจัดการกับแม่นางฝานอย่างไร ตระกูลหลี่จะปกป้องแม่นางฝานให้ปลอดภัย”
ฝานฉางอวี้กล่าวเพียงว่า “ความมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่ของตระกูลหลี่ ข้าน้อยจะตอบแทนในอนาคต”
ว่ากันว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณ แต่ตระกูลหลี่ก็เต็มใจที่จะปกป้องนาง ไม่ใช่เพื่อจัดการกับเว่ยเหยียนด้วย
เมื่อหลี่ฮวายอันได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย
เมื่อเห็นนางทำตัวห่างเหินและสุภาพมากและกำหนดเส้นแบ่งที่ชัดเจนกับตระกูลหลี่ หลี่ฮวายอันก็ไม่สามารถบอกได้ว่าในใจเขารู้สึกอย่างไร แต่มันไม่น่าพอใจนัก
ไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร แต่ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “แม่นางฝานควรระวังขันทีที่มาจากวังหลวงให้มากกว่านี้”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “ฝ่าบาท ทรงมีพระประสงค์จะจัดการกับข้าหรือ?”
หลี่ฮวายอันกล่าวว่า “ใต้เท้าเฮ่อไม่ได้เปิดเผยแก่ฝ่าพระบาทในเรื่องที่ปิดบังตัวตนของบิดามารดาของเจ้ามาเป็นเวลาสิบเจ็ดปี แต่ฝ่าบาทได้ออกราชโองการให้องค์หญิงใหญ่อภิเษกสมรสกับอู่อันโหว ได้ยินมาว่าท่านโหวมีความสัมพันธ์กับแม่นางฝานเมื่อยามลำบาก เกรงว่าเมื่อองค์หญิงใหญ่ทราบ…”
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ความหมายก็ชัดเจนแล้ว
จู่ๆ ฝานฉางอวี้ก็ถามขึ้นมาว่า “ถ้าข้าไม่ใช่ผู้บัญชาการทหารอย่างตอนนี้ แต่เป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านธรรมดา ข้าคงตายแล้ว?”
หลี่ฮวายอันไม่พูดอะไร ดูเหมือนจะยอมรับคำพูดของนาง
ฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะเข้าใจได้ยากอย่างยิ่ง และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “การได้เกิดในราชวงศ์ หมายความว่าชีวิตและความตายของคนธรรมดาก็เหมือนมดปลวกหรือ?”
ตอนที่นางได้ยินข่าว นอกจากความโศกเศร้าที่เซี่ยเจิงจะแต่งงานแล้ว นางยังสับสนที่ไม่สามารถมองเห็นหนทางข้างหน้าได้
ฮ่องเต้ในหัวใจของคนธรรมดาคือท้องฟ้าเหนือศีรษะของพวกเขา
ครั้งหนึ่งฝานฉางอวี้หวังที่จะพลิกคดีให้ทานตา หลังจากที่นางทำความชอบทางทหารแล้ว นางจะกล่าวถึงความคับข้องใจต่อหน้าพระตำหนักจินหลวน เช่นเดียวกับที่ร้องในละคร จากนั้นความคับข้องใจของนางก็จะถูกล้างแค้น และความดีและความชั่วจะถูกตัดสิน
แต่ความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้าดูเหมือนจะแตกต่างไปจากในละครมาก ขุนนางหรือฮ่องเต้ที่ตัดสินความดีและความชั่วในท้ายที่สุดล้วนมีความเป็นกลางและไม่เห็นแก่ตัว แต่ในความเป็นจริงแล้ว ฮ่องเต้ก็มีแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัวเช่นกัน
ฮ่องเต้ที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้และนั่งอย่างมั่นคงบนบัลลังก์ไม่รู้ด้วยซ้ำถึงความคับข้องใจของนาง เขาต้องการให้นางตายเพียงเพราะว่านางอาจขัดขวางการแต่งงานขององค์หญิงใหญ่
หลี่ฮวายอันเห็นว่าการแสดงออกของนางแย่มาก และเขาต้องการปลอบนาง แต่ท้ายที่สุด เขาก็ไม่สามารถปลอบนางด้วยคำพูดที่น่าอายได้ในเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่ให้สัญญาว่า “แม่ทัพเมิ่งได้รับความอัปยศมาสิบเจ็ดปีแล้ว หากเว่ยเหยียนเป็นคนทำร้ายเขา ตระกูลหลี่จะช่วยแม่ทัพเมิ่งให้ได้รับความยุติธรรมอย่างแน่นอน”
เขาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับบิดาของนางมากนัก และดูเหมือนจะยอมรับว่าบิดาของนางเป็นคนของเว่ยเหยียน และช่วยเว่ยเหยียนใส่ร้ายท่านตาของนาง
ฝานฉางอวี้เพียงขอบคุณเขาอย่างมึนงงและบอกว่านางเหนื่อยนิดหน่อยและจะกลับไปที่กระโจมเพื่อพักผ่อน
หลี่ฮวายอันมองดูนางที่เดินกลับไป และไม่ได้สติไปนาน จากนั้นพึมพำกับตัวเอง “ข้านี่โง่จริงๆ ทำไมจะต้องบอกนางเกี่ยวกับการแต่งงานในเวลานี้ด้วย”
อาจ……เพราะเขาไม่ชอบท่าทางที่สุภาพและห่างเหินของนางที่มีต่อเขา
แต่หลังจากบอกนางและเห็นความโศกเศร้าที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกดีใจนัก
ในที่สุดหลี่ฮวายอันก็หัวเราะเยาะตัวเอง
หลังจากที่ฝานฉางอวี้กลับมา นางไม่เคยรู้สึกเหนื่อยล้าขนาดนี้มาก่อน ราวกับว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดจากเดือนที่ผ่านมาสะสมมาจนถึงตอนนี้
เมื่อนางนอนบนเตียงทหาร นางรู้สึกว่าอาการหายใจลำบากปกคลุมนาง ทำให้ร่างกายของนางรู้สึกเหมือนตกลงไปในหนองน้ำ มันดึงแขนและขาของนางเพื่อทำให้จมลง ไม่ว่ายังไงนางก็สู้ไม่ไหว
นางหันศีรษะและเหลือบมองสายรัดข้อมือหนังกวางที่ผูกไว้กับข้อมือของนาง หลังจากปลดมันออกแล้ว นางอยากจะโยนมันทิ้งไป แต่นางก็วางมันลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ยถัดจากเตียงที่วางเสื้อผ้า นางทนกับความเจ็บปวดที่ทรวงอกซึ่งเกิดจากการหายใจแรงๆ หลังจากหายใจเข้าลึกๆ นางก็เอามือบังตาแล้วหลับไป
พรุ่งนี้ยังมีการรบที่ยากลำบาก และนางต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่
แต่เสียงลมหายใจที่สั่นเทาในคืนที่มืดมนยังคงทรยศต่ออารมณ์ของเจ้าของ
เมื่อเขาจากไปในวันนั้น เขาพูดอย่างชัดเจนและเฉียบขาด หากฮ่องเต้ต้องการให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ เขาจะได้รับอำนาจมากขึ้นในการต่อสู้กับเว่ยเหยียน นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขาและเขาอาจจะไม่ปฏิเสธ
แม้ว่านางจะมองเห็นทุกอย่างชัดเจน แต่นางก็ยังไม่สามารถควบคุมความเศร้าในใจได้ในขณะนี้
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ละมือจากดวงตาของนาง นางบอกตัวเองเงียบๆ ว่าคืนนี้นางยังเสียใจได้ แต่หลังจากคืนนี้ เรื่องของคนคนนั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไป
แม้ฮ่องเต้จะไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ดี แต่นางก็ไม่อยากปล่อยให้ผู้คนในใต้หล้านี้ต้องทนต่อสงครามอีกต่อไป นางจะรบในวันพรุ่งนี้ให้ดี
ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเพราะว่านางกลายเป็ขุนนางในราชสำนัก ฮ่องเต้จึงไม่กล้าโจมตีนางอย่างเปิดเผย นางจึงต้องระวังขันทีที่ฮ่องเต้ส่งมายังกองทัพ และปีนขึ้นจุดสูงสุดด้วยตนเอง
ที่ปรึกษาทางทหารที่ได้เชิญมาเล่าให้นางฟังเกี่ยวกับการตรวจสอบและการถ่วงดุลในราชสำนักปัจจุบัน ฮ่องเต้ต้องการกำจัดเว่ยเหยียนเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ยังต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเว่ยเหยียนเนื่องจากราชกิจของแว้นแคว้นทั้งหมด เพราะเว่ยเหยียนมีอำนาจอันยิ่งใหญ่
ผู้ที่ถูกกำจัดได้ง่าย เป็นเพราะอำนาจในมือไม่แข็งแกร่งพอ
ฝานฉางอวี้ยังคงไม่ชอบการต่อสู้เพื่อสิ่งที่เรียกว่าอำนาจ แต่หากเกี่ยวข้องกับชีวิตของนางและชีวิตของผู้คนรอบตัวนาง นางจะเสี่ยงชีวิตเพื่อต่อสู้เพื่อมัน
เมื่อฝานฉางอวี้ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ดวงตาของนางบวมอย่างที่คาดไว้
เซี่ยอู่ตกตะลึงเมื่อเห็นนาง “ผู้บัญชาการ ท่าน……”
ฝานฉางอวี้โกหกโดยไม่กระพริบตา “มียุงจำนวนมากในตอนกลางคืน พวกมันจ้องจะมากัดที่ตาข้า”
เซี่ยอู่อ้าปากของเขาแล้วปิดอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะท้อน “มียุงค่อนข้างเยอะทีเดียว”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ผูกสายรัดข้อมือหนังกวางที่เซี่ยเจิงมอบให้นาง นางสวมปลอกแขนเหล็กเนื้อดีที่เข้ากันกับชุดเกราะด้วยมือข้างเดียวแล้วพูดว่า “เจ้าช่วยเลือกคนสักสองสามคนจากสิบคนที่พามาที่นี่ ไปไว้ข้างกายฉางหนิงและบอกให้พวกเขาและเสี่ยวชีพาฉางหนิงและป้าจ้าวกลับไปที่จี้โจวก่อน”
เซี่ยอู่ตระหนักดีถึงบางสิ่ง “ผู้บัญชาการฝานกลัวว่าฉางหนิงจะตกอยู่ในอันตรายหรือ?”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ปิดบังอะไรจากเซี่ยอู่ แต่นางไม่ได้พูดอะไรมากแค่พูดว่า “กันไว้ดีกว่าแก้”
ทั้งเว่ยเหยียนและฮ่องเต้มองว่านางเป็นหนามที่อยู่ข้างกายพวกเขา
ฝานฉางอวี้ไม่กลัวว่าพวกเขาจะจัดการกับนาง แต่นางกลัวว่าพวกเขาจะทำอะไรที่โหดร้ายกับฉางหนิง
เมื่อนางไปที่สนามรบ นางจะไม่สามารถทำอะไรได้อีก ในขณะนี้จี้โจวยังคงเป็นดินแดนของเฮ่อจิ้งหยวนค่อนข้างปลอดภัยที่จะย้ายฉางหนิงและป้าจ้าวกลับไปที่จี้โจว
เมื่อเซี่ยอู่ได้ยินสิ่งที่นางพูด เขาก็ไปจัดการทันทีโดยไม่ลังเล
เมื่อไปที่สนามรบอีกครั้ง และในฐานะผู้นำกองทัพแนวหน้า ฝานฉางอวี้ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรในใจมากนัก แต่รู้สึกหนักใจมากกว่า
เนื่องจากมีผู้คนมากมายยอมสละชีวิตให้กับนาง นางจึงต้องการที่จะชนะการรบในครั้งนี้ และต้องการให้ทหารที่นางจำชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำกลับมาอย่างมีชีวิต
กองทหารนับหมื่นล้อมรอบเมืองฉงโจวอย่างแน่นหนา
ฝานฉางอวี้มีหน้าที่รับผิดชอบในการโจมตีประตูเมืองตะวันออก หลังจากช่วงเวลาแห่งการฝึกฝนและการรบขนาดเล็กก่อนหน้า ทหารม้าและทหารราบภายใต้การบังคับบัญชาของนางก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
แต่เมื่อนางนำทัพหน้าไปทางประตูเมืองด้านตะวันออก และอยู่ในระยะธนูของกลุ่มกบฏ ทหารฉงโจวบนกำแพงเมืองก็ดูตื่นตระหนกมาก บางคนพยายามจะยิงธนู แต่ไม่สามารถขึ้นสายธนูได้
ด้านหลังพวกเขามีทหารที่สูงกว่าหลายนายกำลังทุบตีพวกเขาด้วยแส้ ทหารบางนายถึงกับคุกเข่าลงโดยตรงราวกับกำลังขอทาน
ฝานฉางอวี้นั่งอยู่บนหลังม้าและมองไปที่กำแพงเมืองฝั่งตรงข้าม ด้วยแววตาที่สับสน
เมื่อพลธนูที่อยู่ข้างหลังนางเห็นว่าพวกเขาอยู่ในระยะการยิงของกำแพงเมือง แม่ทัพหนุ่มในขบวนพลธนูก็ตะโกนทันที “ยิงธนูออกไป!”
ลูกธนูเป็นเหมือนตั๊กแตนที่เจาะเข้าหาทหารกบฏบนหอกำแพงเมือง และได้ยินเสียงคร่ำครวญไปทุกที่ กลุ่มทหารในเครื่องแบบฉงโจววิ่งไปรอบๆ ในทางเดินแคบๆ ของกำแพงเมือง และยังใช้กำแพงมนุษย์เป็นที่กำบังชั่วคราว
ใครบางคนบนกำแพงเมืองร้องเสียงแหบแห้ง “อย่ายิงธนู พวกเราทุกคนเป็นพลเมืองของเมืองนี้……”
ครู่ต่อมา ชายผู้ร้องตะโกนก็ถูกตัดศีรษะโดยทหารฉงโจวผู้ชั่วร้ายที่อยู่ข้างหลังเขา
แต่ทหารฉงโจวที่ปกป้องคนเหล่านั้นดูเหมือนจะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ผู้คนบนกำแพงเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ เพิกเฉยต่อแรงกดดันของทหารฉงโจว และร้องไห้ว่าพวกเขาไม่ใช่กองทัพฉงโจว แต่เป็นเพียงคนในเมืองที่ถูกจับตัวมา
ฝานฉางอวี้ดึงสายบังเหียนแน่น และม้าที่นางนั่งก็ร้องครวญครางและยกกีบหน้าขึ้นสูง นางทำท่าทางไปทางหลังเพื่อหยุดการปล่อยลูกธนูชั่วคราว และตะโกน “ยิงทหารฉงโจวที่ยืนอยู่แถวหลัง!”
เซี่ยอู่ติดตามนาง ปกป้องนางอย่างใกล้ชิดและยังทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ประจำธง เขาโบกธงบนหลังม้าทันที
เสียงในสนามรบดังอย่างมาก และเป็นการยากที่จะได้ยินเสียงคำสั่งอย่างชัดเจน แต่การโบกสัญญาณธงทำให้มองเห็นได้ชัดเจน
พลธนูที่อยู่ข้างหลังพวกเขามุ่งเป้าไปที่ทหารที่แข็งแกร่งกว่ามากบนกำแพงเมืองแทน
เนื่องจากผู้คนส่วนใหญ่บนกำแพงเมืองเมืองเป็นชาวบ้านที่ไม่มีประสบการณ์การต่อสู้ ฝานฉางอวี้และกองกำลังชั้นยอดของนางจึงข้ามขอบเขตการยิงธนูที่อันตรายที่สุดโดยแทบไม่ต้องใช้ความพยายามเลย
หลังจากมาถึงเชิงกำแพงเมืองและตั้งบันไดปิดล้อมบนหน้าผาของกำแพงเมืองแล้ว กองทัพฉงโจวที่แท้จริงดูเหมือนจะตื่นตระหนกและยังคงเฆี่ยนตีชาวบ้านเพื่อให้พวกเขายกหินและโยนมันลงไป
ฝานฉางอวี้พิงกำแพงและพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงหินและไม้ที่กลิ้งออกมาและตะโกนขึ้นไป “ชาวบ้านชาวฉงโจวบนกำแพงเมืองจงฟัง พวกเจ้าล้วนถูกบังคับมา ดังนั้นหลังจากที่เมืองฉงโจวแตก ราชสำนักจะไม่ลงโทษต่อความผิดของพวกเจ้า พวกกบฏสูญเสียขวัญและกำลังใจไปหมดสิ้นแล้ว หากเจ้าช่วยกองทัพสังหารกบฏ พวกเจ้าจะได้รับรางวัลตามผลงานหลังจากที่เมืองฉงโจวแตก!”
คนที่ถูกบังคับให้ขึ้นไปบนกำแพงเมืองถูกบังคับให้ขึ้นไปเพราะดาบ พวกเขาไม่กล้าต่อต้านทหารฉงโจว ประการแรกมันเป็นเพราะความกลัวต่อเจ้าหน้าที่ทหารในกระดูกของพวกเขา และจากแรงกดดันจากกองทัพนอกเมืองพวกเขาไม่รู้ว่าจะถูกประหารชีวิตเป็นกบฏทั้งหมดหรือไม่
หลังจากคำพูดของฝานฉางอวี้ แม้ว่าชาวบ้านส่วนใหญ่จะยังคงกลัว แต่ก็ยังมีชายผู้กล้าหาญบางคนที่ตะโกนเสียงดัง คว้าดาบของทหารกบฏแล้วชี้ไปที่พวกเขา
หลังจากความวุ่นวายบนกำแพงเมือง มันก็ง่ายกว่าสำหรับกองทัพจี้โจวใต้กำแพงเมืองที่จะปีนขึ้นไปทางบันได
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ปีนขึ้นไป นางก็ฟันทหารฉงโจวหลายคนเช่นผักแตง เมื่อเห็นว่าจำนวนคนที่อยู่ด้านหลังกำแพงเมืองมีน้อยอย่างน่าสมเพช นางก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางมองไปรอบๆ และเห็นชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนแม่ทัพในชุดเกราะกำลังพยายามวิ่งหนี ในขณะนี้ฝานฉางอวี้ฟันทหารหลายคนที่ขวางทางนาง ก่อนที่นางจะไปถึง ดาบเหล็กสีดำยาวแปดฉื่อก็ได้ลอยผ่านไปแล้ว
แม่ทัพถูกแทงที่น่องและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามผลักดาบที่แทงบนขาออกไป แต่บาดแผลก็เจ็บยิ่งกว่านั้น
ในขณะนี้ฝานฉางอวี้ตามเขาทันแล้ว นางเหยียบขาที่บาดเจ็บของแม่ทัพด้วยเท้าข้างเดียว และหยิบดาบใหญ่ขึ้นมาด้วยมืออีกข้างแล้วถามว่า “บุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องอยู่ที่ไหน?”
แม่ทัพหนุ่มร้องด้วยความเจ็บปวด “ขา……ขาของข้า……”
ฝานฉางอวี้ผ่อนคลายความแข็งแกร่งของเขาและตะโกนอย่างเย็นชา “พูด!”
เมื่อเห็นว่าเมืองฉงโจวถูกทำลาย แม่ทัพหนุ่มก็เพิกเฉยต่อคนอื่นๆ และพูดเต็มปาก “คุณชายใหญ่หนีออกจากประตูเมืองไปเมื่อคืนนี้”
ใบหน้าของฝานฉางอวี้เปลี่ยนไปอย่างมาก ปลายของดาบใหญ่ชี้ไปที่คอของเขาโดยตรงและตะโกน “เจ้าโกหก!”
แม่ทัพหนุ่มร้องขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า “ข้าไม่ได้โกหก ดูสิว่าในเมืองเหลือทหารกี่คน ข้าไม่ได้โกหกใช่หรือไม่?”
นี่เป็นความจริง ในฐานะประตูหลักของเมืองฉงโจว ประตูตะวันออกมีทหารและคนธรรมดาในเครื่องแบบทหารแทบไม่คลอบคลุมทั่วทั้งกำแพงไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ตาม
ฝานฉางอวี้พูดด้วยใบหน้าที่น่าเกลียด “ประตูเมืองใหญ่ทั้งสี่แห่งได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา พวกกบฏในเมืองจะออกไปได้อย่างไร?”
แม่ทัพหนุ่มร้องขอความเมตตา “กองทัพในเมืองถอนตัวออกจากประตูทิศตะวันตกเมื่อคืนนี้ ไม่รู้ว่าผู้พิทักษ์ที่ประตูทิศตะวันตกไปอยู่ที่ไหนเมื่อคืนนี้!”
ฝานฉางอวี้รู้ว่านางไม่สามารถเอาอะไรออกจากแม่ทัพหนุ่มกบฏผู้นี้ได้อีก นางจึงจับตัวเขาไปและรีบส่งหน่วยสอดแนมไปรายงานข่าวให้ถังเผยอี้ทราบ
พวกกบฏหลบหนีออกจากประตูเมืองทางตะวันตกเมื่อคืนนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
ด้านนอกประตูเมืองใหญ่ทั้งสี่แห่ง ห่างไกลจากระยะธนูและเครื่องยิงบนกำแพงเมือง แต่มีทหารและม้าห้าพันนายประจำการอยู่
บุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องหนีไปพร้อมกับกองทัพของเขาได้อย่างไร เว้นแต่เขาจะบินขึ้นไปบนฟ้าเพื่อหลบหนี
ฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะมีเรื่องวุ่นวายอยู่ในใจ นางสั่งให้เซี่ยอู่ไปที่ประตูเมืองและสั่งการให้กองทัพจี้โจวเข้ามาในเมืองอย่างเคร่งครัดไม่ให้รบกวนผู้คนในเมือง นางจับกุมทหารฉงโจว และสั่งให้เขานำทางไปจวนฉางซิ่นอ๋อง
เมื่อพวกเขามาถึงจวนฉางซิ่นอ๋อง พวกเขาพบว่ามีบ่าวรับใช้เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนในจวน ฝานฉางอวี้ได้สอบปากคำคนหลายคน และพวกเขาทั้งหมดบอกว่าสุยหยวนฮวายหนีไปเมื่อคืนนี้
ฝานฉางอวี้ไม่พบอวี๋เฉียนเฉียนและอวี๋เป่าเอ๋อร์ และสอบปากคำคนรับใช้บางคนจึงได้รู้ว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน สุยหยวนฮวายพาแม่และลูกชายกลับมาจริงๆ ผู้หญิงคนนั้นมีแซ่อวี๋ พวกเขาไม่รู้นามของนาง พวกเขารู้เพียงว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอนุของสุยหยวนฮวาย หลังจากเด็กเกิดมานางก็หนีไป
หลังจากถามได้ผลลัพธ์ดังกล่าว ฝานฉางอวี้ก็เงียบไปสักพัก
หลังจากกลับมามีสติได้ นางก็ให้ทหารนำผู้คนในจวนฉางซิ่นอ๋องไปควบคุมตัวก่อน และนางก็นั่งอยู่ในห้องด้วยความงุนงงอยู่พักหนึ่ง
เป็นเพราะนางมาช้าไป นับตั้งแต่ฉางหนิงบอกว่านางพบกับอวี๋เป่าเอ๋อร์ที่จวนของฉางซิ่นอ๋อง นางก็น่าจะคิดว่าตัวตนของอวี๋เฉียนเฉียนนั้นไม่ธรรมดาเลย
แม้ว่านางจะรู้จักอวี๋เฉียนเฉียนมาเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่นางก็สามารถบอกได้ว่าอวี๋เฉียนเฉียนเป็นคนที่มีความเป็นอิสระมาก เนื่องจากนางเคยหนีไปมาก่อน นางคงไม่ได้เป็นอนุของสุยหยวนฮวายโดยสมัครใจ
ปัญหาตอนนี้คือทั้งนางและอวี๋เป่าเอ๋อร์ถูกสุยหยวนฮวายจับตัวไป และบ่าวรับใช้ในจวนฉางซิ่นอ๋องก็รู้ด้วยว่าเขามีบุตรชาย
ฝานฉางอวี้กังวลว่าหลังจากที่สุยหยวนฮวายถูกจับกุมในที่สุด อวี๋เป่าเอ๋อร์ก็จะหนีไม่พ้นมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน
ก่อกบฏจะถูกประหารเก้าชั่วโคตร
เสียงเคาะประตูมาจากด้านนอก ขัดจังหวะความคิดของฝานฉางอวี้
“ผู้บัญชาการ แม่ทัพถังได้นำกองทัพของเขาเข้าไปในเมือง และกำลังเรียกหาผู้บัญชาการเพื่อหารือเรื่องต่างๆ อย่างเร่งด่วน” นั่นคือเสียงของเซี่ยอู่
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ได้ ข้าจะไปที่นั่นทันที”
เมื่อฝานฉางอวี้ไปที่ห้องประชุม นางพบว่าบรรยากาศเคร่งขรึมผิดปกติ
ถังเผยอี้นั่งที่ด้านบนด้วยใบหน้าที่ขึงขัง เหล่าแม่ทัพที่อยู่ด้านล่างต่างก็ก้มหน้าลงเช่นกัน
แต่นางมาถึงช้า และถังเผยอี้ก็สังเกตเห็นนางเมื่อนางเข้ามา ถังเผยอี้ถามนางโดยตรง “แม่นางฝาน ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไปที่จวนฉางซิ่นอ๋อง เจ้าพบอะไรไหม”
ฝานฉางอวี้ออกมาประสานมือแล้วพูดว่า “รายงานท่านแม่ทัพ มีบ่าวรับใช้ในจวนเหลือเพียงร้อยคนเท่านั้น ทุกคนบอกว่าบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องหนีออกจากเมืองเมื่อคืนนี้ ข้าน้อยจึงสั่งให้คนปิดจวนฉางซิ่นอ๋องชั่วคราวและควบคุมตัวบ่าวรับใช้ทั้งหมดในจวนไว้ชั่วคราว”
เห็นได้ชัดว่าข่าวนี้ไม่ได้ทำให้การแสดงออกของถังเผยอี้ดีขึ้นแต่อย่างใด เขาโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้ฝานฉางอวี้กลับไปได้
ทันทีที่ฝานฉางอวี้กลับไป ถังเผยอี้ก็ล้มโต๊ะตรงหน้าเขา ถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะสั้นก็กระแทกพื้นอย่างแรงพร้อมกับโต๊ะตัวเตี้ยที่แตกสลายทุกคนเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เขากลั้นลมหายใจแน่น
ทุกคนรู้ว่านี่เป็นเรื่องน่าขัน
พวกกบฏมีทหารและม้านับหมื่น หลังจากการปิดล้อม พวกเขาก็ละทิ้งเมืองไปอย่างยิ่งใหญ่ ไม่รู้ว่าจะเขียนรายงานการรบเช่นนี้ส่งไปยังเมืองหลวงได้อย่างไร
เมื่อฮ่องเต้พิโรธ ยากที่จะบอกว่าถังเผยอี้ผู้บัญชาการทหารสูงสุดที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ของกองทัพจี้โจวจะรอดตัวได้หรือไม่
หลี่ฮวายอันเดินเข้าไปในห้องโถง เมื่อเห็นฉากนี้เขาก็พูดอย่างใจเย็น “แม่ทัพถัง อย่าเพิ่งโมโห มีการพบการหลบหนีของกลุ่มกบฏจากประตูเมืองทางตะวันตกเมื่อคืนนี้แล้ว”
ถังเผยอี้จึงเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
หลี่ฮวายอันตอบว่า “หลูต้าอี้ หัวหน้ากองพันที่ปิดล้อมประตูเมืองตะวันตก เป็นสหายเก่าของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งของฉางซิ่นอ๋อง ทั้งสองคนแอบสื่อสารกัน ความชอบทางทหารก่อนหน้านี้ของหลูต้าอี้ก็ได้รับการแจ้งอย่างลับๆ จากเจ้าหน้าที่ของเขาเกี่ยวกับการจัดกำลังทหารของกลุ่มกบฏ เมื่อคืนนี้ หลังจากที่ท่านแม่ทัพตัดสินใจโจมตีเมืองในวันนี้ เจ้าหน้าที่คนนั้นได้เขียนจดหมายยอมจำนนในชั่วข้ามคืน ผูกไว้กับลูกศรพร้อมกับแผนที่การป้องกันทางทหารของเมืองฉงโจว และยิงมันไปค่ายของหลูต้าอี้ สิ่งนี้ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของการยอมจำนน ในการเปิดประตูเมืองในเวลากลางคืนและช่วยเขายึดเมืองฉงโจวโดยไม่ต้องใช้ทหารแม้แต่คนเดียว ทำให้เขาได้รับความชอบทางทหารอันยิ่งใหญ่”
ถังเผยอี้โกรธมากจนตาของเขาแทบจะเปลี่ยนเป็นสีแดง และเขาก็ตะโกน “เขาพูดเช่นนั้น คนโง่เง่านั้น ก็เชื่ออย่างนั้นเหรอ?”
หลี่ฮวายอันพยักหน้าช้าๆ ด้วยความหนักใจเล็กน้อย “เพื่อที่จะคว้าความชอบทางทหารนี้ หลูต้าอี้กลัวว่าการเคลื่อนไหวของการเดินทัพจะดึงดูดความสนใจของหน่วยสอดแนม ดังนั้นเขาจึงถอนหน่วยสอดแนมใกล้กับประตูเมืองตะวันตกและติดตามเจ้าหน้าที่กับทหารรักษาการณ์นอกประตูเมืองตะวันตกในตอนกลางคืนแอบเข้าไปในเมืองและถูกยิงตายโดยกลุ่มกบฏที่ซุ่มโจมตีเขาในตรอกอันมืดมิดในเมือง”
“มีที่ปรึกษาอยู่ข้างกายหลูต้าอี้ เมื่อเขาเห็นจดหมายเมื่อคืนนี้ เขาแนะนำว่าอย่าเสี่ยง หลูต้าอี้รู้สึกว่าที่ปรึกษาขี้ขลาดและกลัวว่าที่ปรึกษาจะทำลายแผนการของเขา เขาจึงมัดที่ปรึกษาไวในกระโจม ข้าเพิ่งไปที่ประตูเมืองด้านตะวันตกเพื่อตรวจสอบสถานการณ์และพบเขา”
ถังเผยอี้รับจดหมายยอมจำนนของหลูต้าอี้ที่เจ้าหน้าที่ผู้นั้นมอบให้จากหลี่ฮวายอันและสบถ “หลูต้าอี้สมควรตาย! นี่คือสิ่งที่มีจะนำไปสู่ความล้มเหลวมากกว่าความสำเร็จ! ใครจะรับหายนะร้ายแรงนี้แทนเขา?”
หลี่ฮวายอันเงยหน้าขึ้นมอง และพูดด้วยความหมายที่ไม่ชัดเจน “หลูต้าอี้คือบุคคลที่ท่านอัครมหาเสนาบดีแนะนำ”
เมื่อถังเผยอี้ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตบเก้าอี้อย่างแรง เก้าอี้ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งก็กลายเป็นกองไม้ที่หัก “เว่ยเหยียนมีความทะเยอทะยานมาก ใต้เท้าเฮ่อมอบอำนาจทางทหารในจี้โจวให้ข้า ดังนั้นหลูต้าอี้จึงกระตือรือร้นที่จะปฏิบัติหน้าที่อย่างมีเกียรติเขาต้องการฟื้นอำนาจทางทหารในจี้โจวให้กับเว่ยเหยียนเช่นนั้นหรือ?”
เขาหันกลับไปด้วยความโกรธและกลับไปที่เอกสาร เขากัดฟันและพูดว่า “แม้ข้าแม่ทัพผู้นี้เต็มใจที่จะแบกรับความผิด แต่เขาเว่ยเหยียนก็อย่าคิดที่จะหนีความผิดไปได้!”
หลี่ฮวายอันลดสายตาลงและพูดว่า “ภารกิจเร่งด่วนที่สุดคือการค้นหาฐานที่มั่นของกลุ่มกบฏต่อไป”
ถังเผยอี้เกือบจะโพล่งออกมา “เมืองหลู! หากกลุ่มกบฏขึ้นไปทางเหนือ พวกเขาต้องพบกองทัพตระกูลเซี่ยภายใต้คำสั่งของอู่อันโหว นี่คือการแสวงหาความตายอย่างไม่ต้องสงสัย เมืองคังของพระชายาฉางซิ่นอ๋องก็ถูกทำลายโดยอู่อันโหวแล้วเช่นกัน ขณะนี้กลุ่มกบฏสามารถลงไปทางใต้ได้และมีเพียงไท่โจวและจี้โจวเท่านั้น กองทหารในไท่โจวยังไม่เคลื่อนไหว แต่กองทัพจี้โจวอยู่ที่นี่ทั้งหมด หากพวกเขาบุกผ่านประตูเมืองจี้โจว เมืองหลู พวกกบฏก็สามารถลงไปทางใต้ได้!”
ฟันของเขากระทบกันอย่างควบคุมไม่ได้ “ส่งทหารไปทันที มุ่งหน้าไปที่เมืองหลู”
หลี่ฮวายอันส่ายศีรษะ “กลุ่มกบฏเคลื่อนตัวเมื่อคืนนี้ หากกองทัพไล่ตามพวกเขาด้วยความเร็วเต็มที่ พวกเราอาจจะตามไม่ทัน เราต้องส่งหน่วยสอดแนมไปรายงานข่าวก่อน แล้วจึงส่งทหารม้าไปสนับสนุนพวกเขา”
ถังเผยอี้เวียนศีรษะด้วยความวิตกกังวลจึงพูดอย่างเร่งรีบ “ใช่ ใช่ เหมือนกับที่หลานชายพูด”
เจิ้งเหวินฉางมาจากจี้โจว และได้รับการฝึกโดยเฮ่อจิ้งหยวน เขาก็ออกมาและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าอยากจะนำทหารม้ากลับไปเมืองหลู!”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเฮ่อจิ้งหยวนอาจไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไปเนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขา นอกจากนี้นางยังบอกให้เซี่ยชีพาฉางหนิงและคนอื่นๆ กลับไปที่จี้โจวเมื่อเช้านี้ นางก็กลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับพวกเขา ถ้าหากพวกเขาบังเอิญเผชิญหน้ากับกองทัพกบฏระหว่างทาง นางจึงเดินตามออกไปและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าก็เต็มใจที่จะไปจี้โจวด้วย”
ถังเผยอี้เหลือบมองพวกเขาทั้งสองและรู้ว่าพวกเขาเป็นเลิศในด้านศิลปะการต่อสู้และเคารพเฮ่อจิ้งหยวนอย่างสูงสุด เขาพูดทันที “พวกเจ้าสองคนนำทหารม้าสามพันนายไปที่เมืองหลูก่อน!”
แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงดังมาจากข้างนอก “เดี๋ยวก่อน”
ขันทีที่มาค่ายทหารเพื่อประกาศพระราชโองการได้รับการประคองจากขันทีหนุ่ม และเขาก็ค่อยๆ ข้ามธรณีประตูแล้วเดินเข้าไป
เมื่อหลี่ฮวายอันเห็นขันทีผู้นี้ คิ้วของเขาก็เลิกขึ้น
ถังเผยอี้กังวลมากในขณะนี้ และเขาไม่สามารถทำสีหน้าดีๆ ได้เมื่อเห็นขันที “กงกงมีอะไรจะให้คำแนะนำแก่ที่นี่งั้นหรือ?”
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการมีริ้วรอยหลายชั้นบนใบหน้าซึ่งถูกปกปิดด้วยแป้งหนาๆ เขายิ้มเบาๆ และกล่าวว่า “เมื่อฝ่าพระบาทให้ข้ามาปลอบโยนทหารของจี้โจว พระองค์ก็ทรงมอบตำแหน่งหัวหน้ากองทัพกำกับดูแลให้ข้าด้วย แม่ทัพถังสามารถฟังสิ่งที่ข้ากำลังพูดได้แล้วใช่ไหม?”
นี่เป็นการพูดเกินจริงถึงสถานะของเขาเพื่อปราบปรามผู้อื่น กองทัพกำกับดูแล มีอำนาจในการกำกับดูแลในกองทัพ ถังเผยอี้ทำได้แค่กัดกรามแล้วพูดว่า “กงกงมีเรื่องอันใดจะกูดหรือ? เพียงแต่ว่าสถานการณ์ของกองทัพกำลังเร่งด่วน……”
“ข้ามาที่นี่เป็นพิเศษเพราะสถานการณ์ทางทหารอันเร่งด่วนนี้” ขันทีขัดจังหวะถังเผยอี้
เมื่อสายตาของเขามองผ่านฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้รู้สึกราวกับว่านางถูกหางของงูพิษกวาดไป ความรู้สึกเย็นชาและเหนียวเหนอะหนะทำให้ผู้คนขยะแขยงและหวาดกลัว
ฝานฉางอวี้คิดถึงสิ่งที่หลี่ฮวายอันพูดกับนางเมื่อคืนนี้ และสงสัยว่าขันทีเจ้ากรรมคนนี้จะวางกับดักใส่นางในเวลานี้หรือไม่?
ตามที่คาดไว้ ชั่วขณะถัดไปที่นางได้ยินขันทีพูดช้าๆ “กองทหารนับหมื่นภายใต้คำสั่งของแม่ทัพถังได้ล้อมเมืองฉงโจวเป็นเวลาหลายวัน แต่ก็ยังไม่สามารถจับกลุ่มกบฏได้ ในสถานการณ์ปัจจุบัน ทหารม้าสามพันนายถูกส่งไปยังเมืองหลู ก็ยากที่จะบอกว่าเราจะตามทันพวกกบฏได้หรือไม่ แต่ถึงแม้เราจะทำได้ เราจะสามารถสังหารกบฏสองหมื่นนายได้ด้วยกองกำลังเพียงสามพันนายหรือ?”
เปลือกตาย่นครึ่งหลังของเขาตก และดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ห่างจากเหตุการณ์นี้ เขาพูดช้าๆ “เรายังต้องรายงานสถานการณ์การรบของแนวหน้าให้ฝ่าบาททราบโดยเร็วที่สุดเพื่อให้กรมกลาโหมสามารถส่งกองทหารไปทางใต้ของจี้โจวโดยเร็วที่สุด”
ทันทีที่ถังเผยอี้ได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและเขาพูดอย่างเย็นชา “กงกงต้องการกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อรายงานต่อฝ่าบาท ท่านสามารถรายงานเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทได้ตามใจท่าน แต่แม่ทัพที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของข้าจะเร่งรีบไปเมืองหลูไม่ว่าอย่างไรก็ตาม”
ดูเหมือนขันทีจะได้ยินเรื่องตลกและพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่ทัพถังมีจิตใจที่ภักดีและรักชาติ ข้าจะพูดถ้อยคำดีๆ ให้แม่ทัพถังต่อหน้าฝ่าบาทแน่นอน แต่ข้าก็ต้องเดินทางเช่นกัน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น หรือถ้าข้าเจอพวกกบฏระหว่างทาง เกรงว่าข้าจะนำข่าวนี้กลับไปรายงานฝ่าบาทไม่ได้”
เขาเปลี่ยนหัวข้อและเปิดเผยจุดประสงค์ในที่สุด “ทหารม้าของแม่ทัพถัง จะจัดสรรสักสองพันนายให้กับข้าเพื่อคุ้มกันข้ากลับเมืองหลวงได้หรือไม่?”
ดวงตาของถังเผยอี้กำลังจะระเบิด “สองพันนาง จะให้ข้าทิ้งทหารสองพันนาง แล้วข้าจะเอาทหารที่ไหนไปช้วยเมืองหลู?”
ขันทีเงยหน้าขึ้นและพูดว่า “แม่ทัพถัง ท่านแค่หลอกตัวเองและคิดว่าจี้โจวตกอยู่ในอันตราย ข้าขอถามท่านว่าถ้าจี้โจวตกอยู่ในอันตรายจริง ทหารม้าสามพันนายของเจ้าจะทำอะไรได้? ด้วยทหารสองพันนายที่คุ้มกันข้า ข้าสามารถเลี่ยงจากไท่โจวและรีบกลับไปที่เมืองหลวง และนำข่าวไปรายงาน”
ถังเผยอี้ตะโกน “เจ้าอยากกลับไปรายงานข่าว ไม่มีใครหยุดเจ้าได้ แต่เจ้าต้องการทหารม้าสองพันนายจากข้า ข้าไม่มี!”
ขันทีตะคอกอย่างเย็นชาและยกยิ้มบนใบหน้าของเขา “ถังเผยอี้ เจ้าพยายามต่อต้านคำสั่งหรือ?”
ถังเผยอี้รู้สึกเวียนศีรษะด้วยความโกรธ เขาไม่อยากจัดการกับขันทีหน้าขาวนี้ด้วยคำพูดอีกต่อไป เขาตะโกน “วันนี้บิดาจะต่อต้านคำสั่ง! เจ้ามันแค่ไอ้คนขี้ขลาด ที่ดีแต่เสียงแหลมซุบซิบนินทาอยู่ในวัง และกล้ามาเล่นแง่กับบิดา วันนี้บิดาจะฆ่าเจ้าแล้วรายงานต่อฝ่าบาทว่าเจ้าเสียชีวิตด้วยน้ำมือของกลุ่มกบฏ พระองค์จะทำอะไรข้าได้”
ไอสังหารในตัวเขาทำให้ขันทีตกใจมาก
หลี่ฮวายอันพูดขึ้นว่า “แม่ทัพถัง อย่าหุนหันพลันแล่น”
ถังเผยอี้โบกมือให้หลี่ฮวายอันและพูดกับฝานฉางอวี้และเจิ้งเหวินฉาง “พวกเจ้าสองคน รีบนำกองทหารไปที่เมืองหลูโดยเร็วที่สุด!”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันไม่ใช่สิ่งที่นางและเจิ้งเหวินฉางสามารถจัดการได้ ตราบใดที่เมืองหลูได้รับการป้องกัน ถังเผยอี้จะไม่ถูกลงโทษ และผู้คนในเมืองจี้โจวจะได้รับการปกป้องจากสงคราม นางประสานมือพร้อมกับเจิ้งเหวินฉางและจากไปทันที
ขันทียังคงตะโกนอยู่ข้างหลังเขา “ถังเผยอี้ เจ้ากล้าดียังไงมาปฏิบัติต่อราชทูตเช่นนี้……”
ถังเผยอี้มองย้อนกลับไปที่ขันทีและสั่ง “มัดเขา! โยนเขาเข้าไปในกองศพแล้วให้เขาดูว่ามีผู้เสียชีวิตในการรบครั้งนี้กี่คน!”
เขาจ้องมองขันทีด้วยสายตาเคร่งขรึม กัดกรามแน่นแล้วพูดว่า “ข้าจะส่งคนไปเมืองหลวง กงกงโปรดอยู่ที่นี่กับทหารที่เสียชีวิตในสนามรบภายใต้คำสั่งของข้า!”
หลังจากพูดแบบนี้ เขาก็ตะโกนเสียงดัง “เดินทัพ!”
หลังจากที่เขาออกจากห้องโถงหน้า หลี่ฮวายอันก็เหลือบมองขันทีที่ถูกมัดไว้แล้วลากออกไป สีหน้าของเขาไม่อาจเข้าใจได้ เมื่อเขาติดตามถังเผยอี้ เขาก็พูดว่า “แม่ทัพถัง ทำไมท่านถึงทำเรื่องเช่นนี้?”
ถังเผยอี้เป็นชายสูงแปดฉื่อมีตาแดงอีกครั้งเพราะสิ่งเหล่านี้ในวันนี้ เขาพูดว่า “หลานชายเอ๋ย สำหรับพวกเราแล้ว การเสี่ยงชีวิตเพื่อแลกกับสันติภาพเป็นเพียงเรื่องซุบซิบในหมู่คนรอบข้างพระองค์เท่านั้น”
เขายิ้ม “ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกผู้มีความรู้ ตั้งแต่สมัยโบราณ ผู้มีความรู้มีการพูดถ้อยคำที่สละสลวย แต่กระดูกเหล่านั้นในสนามรบก็ถูกระบายออกจากเนื้อและเลือด มันยากที่จะบอกว่าคนรุ่นหลังจะจำชื่อพวกเขาได้หรือไม่”
“ขันทีคิดว่าจี้โจวไม่สามารถป้อกันไว้ได้ แต่ข้ารู้จักใต้เท้าเฮ่อดี ตราบใดที่เขาจะยังมีลมหายใจอยู่ เขาจะป้องกันจนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง”
“เด็กสองคนที่นำทหารม้าไปช่วยก่อนก็กล้าหาญมากเช่นกัน ยิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งมีโอกาสชนะมากขึ้นเท่านั้น”
หลี่ฮวายอันคิดถึงแผนการอันยิ่งใหญ่ที่ปู่ของเขาและพระนัดดาร่วมกันทำเพื่อโค่นล้มเว่ยเหยียน และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกผิดในใจอย่างไม่สิ้นสุด เขาพูดว่า “ถ้าจี้โจวพ่ายแพ้ สถานการณ์ก็อาจไม่เลวร้ายขนาดนั้น เราก็สามารถเอามันกลับมาได้เสมอ”
ถังเผ่ยอี้มองไปที่เขาและพูดด้วยใบหน้าที่สง่างาม “การเดินทัพแต่ละครั้งไม่ใช่การละเล่นของเด็ก ในตอนนั้นจิ่นโจวพ่ายให้คนต่างแคว้น ต้องใช้เวลากี่ปีและเลือดของชาวต้าอินหลั่งรินไปเท่าไรแล้วก่อนหน้านั้น มันเอาคืนกลับมาได้จริงหรือ?”
ทันใดนั้น เหล่าทหารก็รีบเข้ามา และประสานมือไปที่ถังเผยอี้และพูดว่า “ท่านแม่ทัพ กองทัพต้องออกเดินทางแล้ว ม้าศึกของท่านก็ถูกนำมาแล้วขอรับ!”
ถังเผยอี้พูดกับหลี่ฮวายอัน “ฉงโจวต้องฝากไว้ที่หลานชายแล้ว”
หลี่ฮวายอันมองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไป และจิตใจของเขาก็เต็มไปด้วยอารมณ์
หากไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น จี้โจวคงโดนสุยหยวนฮวายยึดไปในเวลานี้แล้ว
เขาไม่กังวลเกี่ยวกับผู้คนในเมืองจี้โจวเพราะเขารู้ว่าสุยหยวนฮวายมีฐานะเป็นพระนัดดาและเขาจะไม่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ
นี่เป็นเพียงการแสดงละคร การต่อสู้ที่แต่เดิมรับประกันว่าจะชนะ แต่เพราะผู้คนภายใต้บังคับบัญาชาของเว่ยเหยียนสร้างปัญหา ปล่อยให้กลุ่มกบฏหลบหนีจากฉงโจวและเข้ายึดครองจี้โจว
ราชสำนักไม่เพียงจะโกรธเคืองเท่านั้น แต่ผู้คนทั้งใต้หล้าก็จะถูกยั่วยุให้โกรธด้วย และเว่ยเหยียนก็จะกลายเป็นเป้าหมายของการวิพากษ์วิจารณ์ในที่สาธารณะ
จากนั้นจี้โจวก็จะถูกยึดกลับคืนมาในไม่ช้า และ ‘กลุ่มกบฏ’ จะถูกนำตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม พวกเขาจะเล่าทุกอย่างและอธิบายว่าพวกเขาสามารถหลบหนีจากฉงโจวได้ตั้งแต่แรกได้อย่างไร ไม่ใช่เพราะคนของเว่ยเหยียนโลภในผลงานทำให้เขาหลบหนีจากฉงโจวได้ แต่เป็นเพราะเขาและเว่ยเหยียนกลับบรรลุความร่วมมือ เว่ยเหยียนช่วยให้เขาหลบหนีจากฉงโจวซึ่งได้รับการปิดล้อมอย่างหนัก เขาช่วยเว่ยเหยียนชะลอการสู้รบในฉงโจว เพื่อไม่ให้อำนาจทางทหารของเขาถูกยึดคืนอย่างรวดเร็ว
สำหรับการเสียชีวิตของหลูต้าอี้มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เว่ยเหยียนจะฆ่าเขาปิดปาก
เพื่อให้ฉากนี้สมจริง จะต้องเก็บเป็นความลับจากถังเผยอี้และคนอื่นๆ
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสิ่งที่ถังเผยอี้พูดหรือเปล่า แต่จู่ๆ หลี่ฮวายอันก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นพิเศษ
เขาเอาแต่ถามคำถามในใจว่า มันถูกหรือผิดที่ทำเรื่องแบบนี้เพื่อโค่นล้มเว่ยเหยียนลง?
ครั้งหนึ่งเขาเคยรู้สึกว่าราชสำนักของต้าอินอยู่ในมือของเว่ยเหยียน หากเว่ยเหยียนไม่ถูกกำจัด ต้าอินก็จะไม่มีอนาคต
เพื่อกำจัดเว่ยเหยียนขุนนางผู้ทรยศ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ตระกูลหลี่ได้รับแรงผลักดันและแข่งขันกับเว่ยเหยียนมาตลอด ทำไมถึงรู้สึกผิดเพราะทหารที่เสียชีวิต การตายของพวกเขาจะโค่นล้มเว่ยเหยียนลงได้ และจะทำให้ผู้คนในใต้หล้ามีชีวิตที่ดีขึ้น
ละทิ้งสิ่งเล็ก เพื่อสิ่งที่ใหญ่ ไม่ผิดใช่ไหม?
หลี่ฮวายอันหลับตาและไม่อยากจะคิดถึงมันอีกต่อไป
รถม้ากำลังขับไปตามถนนหลักของภูเขาที่คดเคี้ยว ไห่ตงชิงกระพือปีกบินอยู่บนท้องฟ้า
รถม้าหยุดเมื่อแล่นผ่านแม่น้ำที่ตีนเขา ชายหนุ่มคนหนึ่งไปที่แม่น้ำเพื่อตักน้ำ แต่เท้าพลาดจึงล้มลง
คนหนุ่มสาวคนอื่นๆ ที่ดูแลรถม้าต่างก็หัวเราะกัน
ชายหนุ่มยืนขึ้นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เขามองเห็นร่องรอยของควันปรุงอาหารที่ปกคลุมในป่าและพึมพำว่า “ที่นี่ริมแม่น้ำ ทำไมถึงมีหลุมเตาที่ปกคลุมด้วยวัชพืชล่ะ?”
เขาเห็นว่ามีวัชพืชปกคลุมอยู่หลายแห่งในบริเวณใกล้เคียง แต่เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากวัชพืชใกล้เคียง เขาเดินเตะพวกมันออกทีละแห่ง และพบว่าพื้นดินมีหลุมเตาปกคลุมอยู่ เขาแตะด้านหลังศีรษะของเขาแล้วพูดว่า “มันแปลกมากมีคนทำอาหารที่นี่กี่คนแล้ว?”
ศีรษะเล็กๆ โผล่ออกมาจากรถม้า ฉางหนิงกำลังอุ้มเป็ดน้อยสีเหลืองขนปุย และพูดอย่างตื่นเต้น “จะทำอาหารหรือ?”
ชายหนุ่มคนนั้นเป็นหนึ่งในทหารที่ฝานฉางอวี้ส่งมาเพื่อปกป้องฉางหนิงและป้าจ้าว เขาเป็นคนที่มอบเงินให้กับฝานฉางอวี้ เพื่อความปลอดภัยในสนามรบเป็นครั้งแรกชื่อของเขาคือฉินหย่ง
เขามองดูดวงอาทิตย์แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “การทำอาหารที่นี่ช่วยประหยัดเวลาในการขุดหลุม”
เซี่ยชีนั่งอยู่ที่เพลารถม้า ซึ่งยังอยู่ห่างจากริมแม่น้ำและไม่เห็นหลุมเตาใดๆ เลย เมื่อฉินหย่งบอกว่ามีหลุมเตาหลายแห่งใกล้ริมแม่น้ำ เขาก็ตื่นตัวโดยสัญชาตญาณและกระโดดลงจากรถแล้วถามว่า “มีเตากี่หลุม?”
จากนั้นฉินหย่งก็นับหลุมเตาริมแม่น้ำอย่างละเอียดแล้วพูดว่า “ที่นี่มีเจ็ดแปดหลุม และพวกมันทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยวัชพืช”
เซี่ยชีเคยทำหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมในกองทัพและกระตือรือร้นในการลาดตระเวนสภาพแวดล้อมมากขึ้น เขาเดินไปตามชายแม่น้ำอยู่พักหนึ่งและพบว่ามีหลุมเตาหลายแห่งทอดยาวหนึ่งหรือสองลี้ทั้งสองฝั่งของแม่น้ำ เขาเกือบจะพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ “มีกองทหารอย่างน้อยหมื่นนายเคยผ่านสถานที่นี้”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ทหารคนอื่นๆ ที่ติดตามเขาก็ตื่นตัวและพูดอย่างลังเล “พวกกบฏติดอยู่ในเมืองฉงโจว และแม่ทัพถังได้นำกองทัพจี้โจวไปกำจัดพวกกบฏ จะมีทหารมากมายขนาดนี้ได้ยังไงในเวลานี้?”
เซี่ยชีไม่ตอบ แต่ใช้มือของเขาสำรวจความอบอุ่นที่เหลืออยู่ของขี้เถ้าในหลุมเตา และบอกว่า “ขี้เถ้าเย็นแล้ว ตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว กองทัพไม่สามารถจุดไฟเพื่อปรุงอาหารในเวลากลางคืน จึงทำได้แค่ตอนเช้าเท่านั้น”
ฉินหย่งที่กำลังตักน้ำถามว่า “เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากที่ท่านโหวยึดเมืองคังแล้ว จึงนำกองทัพไปที่ฉงโจว”
เซี่ยชียืนขึ้นและพูดว่า “จากเมืองคังมาที่นี่ มันเป็นทางอ้อมไปยังฉงโจว”
เขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อย เขากลับไปที่รถม้าเพื่อหาพู่กันและกระดาษ เขียนอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว ม้วนเป็นม้วนเล็กๆ เหลือบมองที่ไห่ตงชิงที่ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า เป่านกหวีดยาวๆ และไห่ตงชิงก็โฉบลงมา
หลังจากที่เขาวางจดหมายลงในกล่องจดหมายเหล็กที่ผูกไว้กับเท้าของไห่ตงชิง เขาก็ลูบขนของไห่ตงชิงแล้วพูดว่า “ไปหาท่านโหว”
ไห่ตงชิงกางปีกแล้วบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง
ฉินหย่งมองดูฉากนี้ด้วยความอิจฉาอย่างยิ่ง ไห่ตงชิงสีขาวที่ติดตามพวกเขาอยู่บนท้องฟ้านั้นดุร้ายมาก ยกเว้นน้องชายที่ชื่ออาชี พวกเขาที่เหลือล้วนไม่กล้าเข้าใกล้
เขาถามว่า “เจ้าให้ไห่ตงชิงไปหาหาผู้บัญชาการหรือ?”
ก่อนที่เซี่ยชีจะพูดอะไร ปากของฉางหนิงก็คว่ำไปแล้ว “ท่านอาเสี่ยวชี ท่านให้เจ้าเหยี่ยวบินไปที่ไหน?”
เซี่ยชีปลอบใจฉางหนิงและพูดว่า “ไห่ตงชิงจะกลับมาหาเจ้า หลังจากส่งจดหมายเรียบร้อยแล้ว”
ตอนนี้ฉินหย่งรู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น และความเคารพต่อฝานฉางอวี้ก็สูงถึงระดับที่สูงขึ้น “มันไปหาผู้บัญชาการจริงๆ หรือ? ไม่คาดคิดว่าผู้บัญชาการจะเลี้ยงเหยี่ยวเช่นนี้”
เซี่ยชีได้ยินจากเซี่ยอู่ว่าฝานฉางอวี้ให้ความสนใจกับทหารคนนี้เป็นพิเศษ และยังมอบเกราะป้องกันหัวใจให้เขาด้วย สีหน้าของเซี่ยชีเย็นชาโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า “ข้าให้ไห่ตงชิงส่งจดหมายไปให้สามีของผู้บัญชาการ”
คนหนุ่มหลายคนต่างก็เงี่ยหูฟัง
ฉินหย่งพูดตะกุกตะกักและถามว่า “……ผู้บัญชาการแต่งงานแล้วเหรอ?”
เซี่ยชียกเปลือกตาขึ้นแล้วพูดว่า “แน่นอน”
ทหารที่อยู่ข้างๆ ถามด้วยความอยากรู้ “ใครเป็นสามีของผู้บัญชาการ? เขาอยู่ในกองทัพของเราด้วยหรือเปล่า?”
ทหารอีกคนรีบวิ่งเข้ามาแล้วพูดว่า “เขามาจากกองทัพของเรา ข้าได้ยินจากพี่น้องที่ไปรบที่หุบเขาอีเซียนกล่าวว่าผู้บัญชาการเข้าร่วมกองทัพเพื่อตามหาสามีของนาง เพราะสามีของนางถูกจับมาเป็นทหาร”
คนอื่นๆ รีบถามว่า “จริงหรือ?”
เซี่ยชีพยักหน้าอย่างเย็นชาและภาคภูมิใจ และพูดว่า “มันจะเป็นเท็จได้อย่างไร”
ดังนั้นทหารที่เหลือจึงเร่งเร้าให้ทหารที่รู้ข้อมูลภายในให้เล่าเพิ่มเติมเกี่ยวกับสามีของฝานฉางอวี้
ทหารกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่าสามีของผู้บัญชาการได้รับบาดเจ็บสาหัสในการสู้รบที่หุบเขาอีเซียน และเป็นอัมพาตแล้ว”
พวกทหารถอนหายใจว่าฝานฉางอวี้มีชีวิตที่น่าสังเวช
เซี่ยชีที่เพิ่งเปิดถุงน้ำและจิบน้ำแทบสำลักน้ำตาย
ป้าจ้าวที่กำลังนั่งอยู่ในรถอดไม่ได้ที่จะตะโกนมาว่า “พวกเจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร!”
ฉินหย่งและคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าหญิงชราคนนี้คือใคร แต่เมื่อเห็นว่าเซี่ยชีเคารพนางมาก พวกเขาต่างก็ก้มหน้าและรับคำตำหนิจากนาง
แม้ว่าฉางหนิงจะยังเด็ก แต่นางก็รู้ด้วยว่าสามีของพี่สาวที่พวกเขาพูดถึงก็คือพี่เขยของนาง นางดึงขอบหน้าต่างรถม้า เงยหน้าขึ้นแล้วถามป้าจ้าว “ป้าจ้าว อัมพาตคืออะไรเจ้าคะ?”
ป้าจ้าวทำหน้าบูดบึ้งสองครั้งก่อนจะพูดว่า “ที่พวกเขาพูดหมายถึงเดินไม่ได้”
ฉางหนิงยังแก้ไขให้เซี่ยเจิงด้วยและพูดว่า “พี่เขยของข้าไม่ได้เป็นอัมพาต”
ทหารที่เพิ่งพูดเกาหลังศีรษะและพูดอย่างเชื่องช้า “ข้า……ข้าแค่ได้ยินสิ่งที่คนอื่นพูดในกองทัพ”
ป้าจ้าวไม่รู้ว่าระหว่างฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย นางกลัวว่าฝานฉางอวี้จะมีตำแหน่งทางการที่สูงกว่า และผู้คนรอบตัวนางจะมีความคิดมากกว่านี้ นางชอบเซี่ยชีเพราะเขาซื่อสัตย์ สามารถทำสิ่งต่างๆ ได้ดี และไม่มีความคิดอื่นใด
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เซี่ยเจิงกลายเป็นคนไร้ความสามารถ ดังนั้นเธอจึงจงใจพูดต่อหน้าคนอื่นๆ ว่า “สามีของฉางอวี้เกิดมาพร้อมกับความสามารถมากมาย เขาสามารถอ่านออกเขียนได้และมีทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม”
ฉินหย่งเป็นคนซื่อและคิดว่าผู้บัญชาการมีความสามารถมากแล้ว ตามที่ท่านป้าพูดถึงสามีของผู้บัญชาการก็คงไม่ต่างกัน เขาพูดทันที “ถ้าอย่างนั้นสามีของผู้บัญชาการคงมีตำแหน่งผู้บัญชาการเช่นกันหรือไม่ก็แม่ทัพ?”
ป้าจ้าวไม่รู้จักตำแหน่งทางทหารของเซี่ยเจิง แต่ครั้งสุดท้ายที่นางพบเขา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการเช่นเดียวกับฝาฉางอวี้ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าพูดอย่างมั่นใจ นางเพียงแค่แกล้งเล่นกับฉางหนิงโดยไม่ตอบ
ฉินหย่งไม่รู้ว่าเขาพูดผิดหรืออะไร แต่เมื่อเขาเห็นป้าจ้าวเพิกเฉยเขา เขาและสหายก็มองหน้ากันด้วยความสับสน
เซี่ยชีเป็นคนที่พูดว่า “ต่อไปเมื่อเจ้าได้พบกับสามีของผู้บัญชาการ ก็จะรู้เองว่าเขาเป็นใคร”
หัวข้อนี้ถูกหยุดกล่าวถึงชั่วคราว
พวกเขากำลังทำอาหาร ณ จุดนั้นชั่วคราว เซี่ยชีมองดูท้องฟ้าที่ไห่ตงชิงบินไป แต่สีหน้าของเขายังคงไม่ผ่อนคลาย
เขาเขียนสิ่งที่เขาเห็นริมแม่น้ำและสั่งให้ไห่ตงชิงไปหาเซี่ยเจิง
ไห่ตงชิงจำธงทหารของตระกูลเซี่ยได้ หากเป็นเซี่ยเจิงที่ผ่านทาง มันจะเดินทางไม่กี่สิบลี้เท่านั้นและภายในครึ่งวันก็จะได้คำตอบจากเซี่ยเจิง
ถ้าไม่ใช่เซี่ยเจิง เขาให้ไห่ตงชิงส่งจดหมายถึงเซี่ยเจิง ซึ่งอาจถือได้ว่าเป็นการส่งข้อมูลทางทหารได้ทันเวลา
กองทัพชุดเกราะสีดำเป็นเหมือนเหล็กหลอมเหลวที่คดเคี้ยวผ่านภูเขาสีเขียว ธงหมาป่าสีเขียวที่มีคำว่า ‘เซี่ย’ ถูกลมจากภูเขาพัดจนตรง
เสียงนกที่ชัดเจนส่งเสียงร้องมาจากท้องฟ้า ทหารองครักษ์ที่ใกล้ชิดด้านหลังรถม้าในขบวนทหารเงยหน้าขึ้นมองและพูดด้วยความเคารพต่อผู้คนในรถม้า “ท่านโหว เป็นไห่ตงชิง”
คนในรถม้าที่กำลังเพ่งสมาธิโดยหลับตาก็เปิดดวงตาหงส์ที่เย็นชาและเรียวคมคู่หนึ่ง
ไห่ตงชิงอยู่กับนาง นางจะไม่ใช้ไห่ตงชิง เพื่อส่งข่าวสารใดๆ ให้เขา คงจะเป็นเซี่ยอู่หรือเซี่ยชีเท่านั้น
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับนางเหรอ?
มีอาการคันในลำคอ เขายกริมฝีปากขึ้นและไอ
ไห่ตงชิงเห็นเซี่ยเจิงจึงบินลงต่ำ
หลังจากที่เซี่ยเจิงหยิบจดหมายข้างในออกมาอ่าน ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาและพูดอย่างเย็นชา “เปลี่ยนเส้นทางและเดินทัพด้วยความเร็วเต็มกำลังไปยังเมืองหลู”
องครักษ์ที่อยู่นอกรถม้ามองดูท้องฟ้าแล้วพูดอย่างลังเล “ท่านโหว หากเราไปที่เมืองหลูในตอนนี้ เกรงว่าเราจะไปถึงที่นั่นก็มืดแล้ว”
มีเพียงเสียงไม่แยแสดังมาจากรถม้า “เตรียมม้า ข้าจะนำทหารม้านำไปก่อน”
พระอาทิตย์อัสดงเหมือนเลือด ภูเขาและทุ่งนาทั้งหมดด้านนอกประตูเมืองหลูถูกปกคลุมไปด้วยชั้นสีแดงทองสดใส
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ฝานฉางอวี้ไม่ชอบพระอาทิตย์ตกดินที่สว่างเกินไป มันทำให้นางนึกถึงเลือดในสนามรบอยู่เสมอ
ดังเช่นครั้งนี้
นางรีบกลับไปที่เมืองหลูพร้อมกับทหารม้าสามพันนายโดยไม่หยุดพัก เมื่อนางเห็นเลือดบนดินย้อมเป็นสีอันงดงามนั้น ใจของนางก็จมลงชั่วขณะหนึ่ง
เมืองหลูไม่ได้ถูกพิชิต แต่ศพที่กองอยู่ใต้ประตูเมืองนั้นหนามากจนเกือบจะสูงกว่าประตูเมือง
วันนี้เมื่อนางโจมตีเมืองฉงโจว นางเห็นคนธรรมดาที่ถูกบังคับให้ขึ้นไปบนกำแพงเมืองด้วยดาบของกลุ่มกบฏ แต่นางก็เห็นคนที่อาสาขึ้นไปบนกำแพงเมืองเพื่อปกป้องเมืองบนกำแพงเมืองหลู
เฮ่อจิ้งหยวนสวมชุดเกราะทหาร ยืนอยู่ตรงกลางกำแพงเมืองหลู่ราวกับภูเขา จนผู้โจมตีไม่กล้าข้ามผ่าน
เพียงมองดูร่างนั้นจากระยะไกล ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกน้ำตาไหล
เมื่อเมืองหลูขาดแคลนทหารเขานำผู้คนในเมืองมาปกป้องประตูเมืองจนถึงตอนนี้
เจิ้งเหวินฉางคำรามเสียงดังและนำทหารม้าของเขาเข้าสู่ขบวนที่อยู่เบื้องหลังกลุ่มกบฏฉงโจวและติดตามไปอย่างใกล้ชิด
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกกบฏเหนื่อยล้าจากการโจมตีเมืองนานเกินไป หรือเพราะว่าทหารม้าของพวกเขาเปรียบเสมือนความช่วยเหลือจากสวรรค์จริงๆ พวกเขาต่อสู้ไปจนถึงแนวหน้าของกองทัพกบฎ นอกเหนือจากกลยุทธ์คลื่นมนุษย์แล้ว กลุ่มกบฏยังไม่มีแม่ทัพที่สามารถรับผิดชอบหลักได้ ในท้ายที่สุด พวกเขาก็ถอยกลับโดยไม่สู้รบต่อหน้า
พวกเขาเข้าไปในเมือง
ผู้คนบนกำแพงเมืองส่งเสียงตะโกนและร้องไห้ด้วยความดีใจ ฝานฉางอวี้ติดตามเจิ้งเหวินฉางไปพบเฮ่อจิ้งหยวนบนกำแพงเมือง
รองแม่ทัพมองไปที่ชายชราที่มองไปข้างหน้าด้วยสายตาเลื่อมใสและพูดอย่างตื่นเต้น “ใต้เท้า ป้องกันเมืองหลูไว้ได้สำเร็จแล้วขอรับ!”
ชายชราไม่ตอบสนอง และสีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย
รองแม่ทัพตกใจและรีบเอื้อมมือไปแตะตัวของชายชรา ร่างกายของชายชราแข็งทื่อ แต่เขายังคงจับดาบไว้และไม่ล้มลง
รองแม่ทัพตะโกนอย่างโศกเศร้า “ใต้เท้า!”
ฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ ที่เพิ่งปีนขึ้นไปบนกำแพงเมือง รู้สึกหัวใจของพวกเขาเหน็บหนาวลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนนี้