บทที่ 111
กงซุนหยินได้ยินเกี่ยวกับข่าวขันทีที่ประกาศพระราชโองการออกจากเมืองคังอย่างตื่นตระหนก เขาก็รีบมาตามหาเซี่ยเจิง ทันทีที่เขาเข้าสู่ห้องหนังสือ เขาก็พูดว่า
“ขันทีที่ประกาศพระราชโองการนั้นเป็นลูกบุญธรรมของหวังสี่ซึ่งเป็นหัวหน้าขันที เขามาที่นี่ตามราชโองการของฝ่าบาท เจ้าตัดหูข้างหนึ่งของเขาออก นั่นเป็นการตบหน้าฝ่าบาทอย่างไม่ต้องสงสัย เจ้าอยากจะแตกหักกับราชสำนักจริงๆ ใช่ไหม”
เซี่ยเจิงพิงแขนซ้ายของเขาบนที่วางแขนของเก้าอี้ไม้สาลี่สีเหลืองและนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะ บนโต๊ะมีสำเนาแผนที่การจัดกำลังทหารของต้าอิน เขามองแผนที่ด้วยรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเขา แต่ก็มีสายตาเย็นชา “ฮ่องเต้น้อยยังคงทำตัวโง่เขลาภายใต้การควบคุมของเว่ยเหยียน และทรงไม่ได้เห็นคุณค่าชีวิตของแม่ทัพทหารที่ต่อสู้เพื่อพระองค์อย่างจริงจัง เมื่อทรงครองครองอำนาจจริงๆ เจ้าคิดว่าพระองค์จะทรงเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้หรือ?”
กงซุนหยินพูดไม่ออกครู่หนึ่ง และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดตามความจริงว่า “ฝ่าบาทถูกยึดอำนาจมาหลายปีแล้ว ทรงถูกควบคุมด้วยเว่ยเหยียน และต่อมาคือราชครูหลี่ ในแง่ของความอดทน อุปนิสัยนี้ถือว่าดีที่สุดในบรรดาฮ่องเต้ในอดีตที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม หลังจากอดทนมานานกว่าสิบปี ข้าเกรงว่าความปรารถนาของพระองค์จะถึงขีดสุด ทรงไม่มีความเมตตาอยู่ในใจอีกต่อไป และต้องการอำนาจกลับคืนมา โดยไม่สนวิธีการ”
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้ายังตัดสินผู้คนได้แม่นยำเหมือนเคย”
หลังจากพูดจบเขาก็ยกมือขึ้นแล้วโยนกองเอกสารจำนวนมากไปให้เขา
กงซุนหยินจับมันด้วยมือทั้งสองข้างแล้วถามว่า “นี่คืออะไร”
เซี่ยเจิงพูดเพียงว่า “หลังจากอ่านมันเจ้าก็จะรู้เอง”
กงซุนหยินเปิดมันออกและมองเข้าไปใกล้ๆ ทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดและแน่นขึ้น และในที่สุดก็มองเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของเขา
เซี่ยเจิงตอบว่า “เพื่อที่จะชักชวนให้ข้าสนับสนุนโอรสของพระนัดดา จ้าวสวินจึงนำหลักฐานใหม่มาให้ข้า”
กงซุนหยินพลิกกองเอกสาร กรามของเขาแน่นขึ้นแล้วพูดด้วยความโกรธ “ปีที่แล้วมีผู้เสียชีวิตจากภัยแล้งไปกี่คน และยังน้ำท่วมทางเจียงหนานเมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว ที่คิดว่ามันเป็นเพียงความขัดแย้งระหว่างพรรคหลี่และพรรคเว่ย ผู้ตรวจสอบที่ราชครูหลี่ส่งไปปกปิดสถานการณ์ภัยพิบัติเพียงเพื่อฆ่าผู้คนมากขึ้นเพื่อที่จะได้มีเหตุหักล้างเว่ยเหยียน จริงๆ แล้วเป็นคำสั่งของฝ่าบาทหรือ? ย้อนกลับไปในตอนนั้น องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อสละพระชนม์ชีพเพื่อทหารและประชาชนหลายพันคนในจิ่นโจว แต่ตอนนี้ชายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์นั้นก็เต็มใจที่จะปลิดชีวิตคนบริสุทธิ์นับแสนเพื่อเห็นแก่อำนาจเพื่อตอบสนองความต้องการและความทะเยอทะยานของเขา?”
ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เกิดภัยแล้งและน้ำท่วมอย่างรุนแรงในกวนจงและเจียงหนาน ราชสำนักได้จัดสรรเงินเพื่อบรรเทาภัยพิบัติและเกือบจะทำให้เงินในคลังหมดไป เว่ยเหยียนและพรรคหลี่ก็ส่งคนไปดูแลด้วยเช่นกัน ท้ายที่สุด ผู้คนมากกว่าครึ่งหนึ่งก็เสียชีวิตด้วยความอดอยากและอาการเจ็บป่วย!
ผู้คนในใต้หล้านี้โกรธแค้นเว่ยเหยียนและผู้รู้หนังสือที่นำโดยราชครูหลี่ ก็ตำหนิเว่ยเหยียนอย่างนองเลือดในราชสำนัก
ถึงเวลานั้นเองที่เว่ยเหยียนภายใต้แรงกดดันจากทั้งราชสำนักและผู้คนในใต้หล้า เป็นครั้งแรกที่เขาพ่ายแพ้ให้ราชครูหลี่ และผลักผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาหลายคนให้ออกมารับผิด จากนั้นเรื่องก็คลี่คลาย
แต่เว่ยเหยียนก็ชื่อเสียงเสียหายในหมู่ประชาชนไปแล้ว ไม่น้อยไปกว่าเมิ่งซูหย่วนที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นคนทรยศหลังจากเหตุการณ์ที่จิ่นโจว
เซี่ยเจิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ตาเฒ่าตระกูลหลี่นั้นมีความทะเยอทะยานไม่น้อยไปกว่าเว่ยเหยียน แต่เขาก็เป็นนักปราชญ์และกลัวคำวิจารณ์ของใต้หล้ามากกว่า ฮ่องเต้น้อยต้องการใช้เขาเพื่อโค่นเว่ยเหยียน และเขายังกังวลว่าวันหนึ่งดาบของฮ่องเต้น้อยจะชี้ไปที่ตระกูลหลี่ ดังนั้นเขาจึงอาศัยความจริงที่ว่าฮ่องเต้น้อยยังไม่มีอำนาจในเวลานั้นและทิ้งทางออกไว้ให้ตัวเขาเอง”
“ผู้บังคับบัญชาที่เขาส่งไปบรรเทาภัยพิบัติได้เขียนรายงานด่วนทั้งหมดสิบเอ็ดฉบับและส่งไปยังเมืองหลวง สถานีส่งสารในเมืองต่างๆ มีบันทึกว่าม้ามาถึงเมืองหลวง แต่ไม่มีบันทึกว่าวังหลวงได้รับรายงานด่วนเกี่ยวกับภัยพิบัติดังกล่าว”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ก็ไม่มีอะไรอื่นที่กงซุนหยินจะไม่เข้าใจ
การจงใจปกปิดสถานการณ์ภัยพิบัติซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บมากกว่าครึ่งหนึ่งถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรงไม่ว่าจะถูกกล่าวถึงอีกครั้งเมื่อใดก็ตาม
ฮ่องเต้ต้องการที่จะกล่าวโทษราชครูหลี่ แต่ราชครูหลี่มีไหวพริบมากและให้ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งรายงานด่วนไปยังเมืองหลวง ส่วนวังหลวงที่ไม่ได้รับรายงานด่วนนั้นก็ขึ้นอยู่กับสาธารณชนที่จะตัดสินใจในอนาคต
กงซุนหยินอดไม่ได้ที่จะถาม “จ้าวสวินได้รับรายงานด่วนที่คนของราชครูหลี่ส่งไปยังวังหลวงได้อย่างไร?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองเบาๆ “เจ้าคิดว่าใครคือคนในวังที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการดูแลฮ่องเต้น้อย?”
กงซุนหยินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยชื่อ “หวังสี่?”
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไร ซึ่งถือเป็นการยอมรับ
กงซุนหยินคิดอยู่ครู่หนึ่งและตระหนักว่าผลประโยชน์ต่างๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง ด้วยความเสื่อมถอยของอำนาจของฮ่องเต้ จึงเป็นไปไม่ได้ที่ขันทีในวังจะไม่หาทางออกให้กับตัวเอง
หวังสี่เป็นหัวหน้าขันทีมาหลายปีแล้ว เขาไม่ได้แข็งข้อต่อเว่ยเหยียนและยังคงได้รับความเคารพจากฮ่องเต้ นี่แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนรอบคอบ
การใช้การบรรเทาภัยพิบัติเพื่อวางกรอบคดีสำคัญเป็นก้าวแรกในการโค่นล้มเว่ยเหยียน ฮ่องเต้ต้องการให้ราชครูหลี่รับผิดชอบ และราชครูหลี่ต้องการลากฮ่องเต้เข้าสู่ปัญหา รายงานด่วนที่ส่งไปยังวังหลวงไปไม่ถึงพระพักตร์ฮ่องเต้ ดังนั้นจึงเป็นเพียงหวังสี่เท่านั้นที่สามารถสกัดกั้นรายงานด่วนทั้งหมดได้
ตราบใดที่ฮ่องเต้และราชครูหลี่ยังคงไม่เปิดเผยซึ่งกันและกัน เขาก็จะปลอดภัย
เมื่อฮ่องเต้และราชครูหลี่ปะทะกันในอนาคต ใครก็ตามที่ชนะและเขาที่คอยช่วยเหลือก็จะได้รับประโยชน์โดยไม่มีอันตรายใดๆ
ฮ่องเต้ได้รับชัยชนะ เขาก็ทำลายรายงานด่วนทั้งสิบเอ็ดฉบับเกี่ยวกับภัยพิบัติครั้งนี้ และความผิดทั้งหมดก็จะตกอยู่ที่ราชครูหลี่อย่างแน่นหนา
หากราชครูหลี่ชนะ เขาก็หยิบรายงานด่วนทั้งสิบเอ็ดฉบับออกมาและใช้มันเป็นหลักฐานอย่างไม่ต้องสงสัย มันเป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนว่าฮ่องเต้สูญเสียศีลธรรมของเขา
แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วเว่ยเหยียนจะชนะ แต่ถ้าเขาแสดงหลักฐานเหล่านี้อย่างรวดเร็ว เขาก็สามารถฟื้นชื่อเสียงของเว่ยเหยียนกลับคืนมาและเปิดเผยต่อสาธารณะว่าฮ่องเต้และราชครูหลี่สมคบคิดกันใส่ร้ายเขา
หลังจากโกรธจัด กงซุนหยินก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจ และเขาก็ถอนหายใจ “ต้าอินนั้นเต็มไปด้วยโคลนมานานจนมองไม่เห็นความใสสะอาดแล้ว”
พรรคพวกสกุลเว่ยอาจเป็นขุนนางสุนัขก็ตาม แต่ฮ่องเต้และพรรคพวกสกุลหลี่ผู้ซึ่งใช้ชีวิตของคนบริสุทธิ์หลายแสนคนเพื่อโค่นเว่ยเหยียน และทำให้ผู้คนทั่วใต้หล้าโกรธเคืองก็ไม่ใช่คนดีเช่นกัน
เขาหันไปมองเซี่ยเจิงและพูดว่า “ชายบนบัลลังก์มังกรสูญเสียศีลธรรมไปมาก และตอนนี้เขาวางแผนที่จะตุกติกกับกองทัพ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องไม่เต็มใจที่จะภักดีต่อกษัตริย์เช่นนี้ แต่แม้ว่าเจ้าจะร่วมมือกับจ้าวสวินสนับสนุนโอรสของพระนัดดา ใครจะรู้ว่าเขาจะกลายเป็นเหมือนฝ่าบาทนในอีกสิบหรือยี่สิบปีข้างหน้าหรือไม่?”
เซี่ยเจิงพูดเพียงว่า “ข้าจะไม่กลายเป็นเว่ยเหยียนคนที่สอง”
กงซุนหยินกล่าวว่า “แน่นอนว่าข้ารู้ว่าเจ้ามีอุดมการณ์ที่แตกต่างจากเว่ยเหยียน แต่แม้ว่าเจ้าจะไปทางซีเป่ยและไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักอีกต่อไปในอนาคต แต่ตราบใดที่เจ้ายังมีอำนาจทางทหาร คนที่นั่งบนบัลลังก์มังกรเมื่อโตขึ้นย่อมนั่งไม่ติดอยู่แน่นอน”
คราวนี้เซี่ยเจิงยังคงเงียบอยู่เป็นเวลานาน
หลังจากที่กงซุนหยินยืนเงียบๆ สักพัก เขาก็ถอนหายใจ “ช่างเถอะ เรื่องนี้อย่างน้อยก็อีกสิบปี แต่ตอนนี้ก็ยังคง……”
“หากฮ่องเต้องค์ใหม่มีจิตใจเมตตากรุณาและห่วงใยราษฎร ข้าก็จะมอบอำนาจทางการทหาร ตระกูลเซี่ยไม่ได้เกิดมาเพื่อดูแลกองทัพ ตราบใดที่ยังมีคนที่ปกป้องขุนเขาและแม่น้ำของต้าอินต่อไป ข้าจะมอบอำนาจก็ย่อมได้”
คำพูดของกงซุนหยินถูกขัดจังหวะ เขามองไปด้านข้างและมองเห็นเพียงใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลาของบุคคลที่อยู่บนเก้าอี้
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงและพูดว่า “ถ้าเขากลายเป็นคนไร้คุณธรรมเหมือนฮ่องเต้น้อย ข้าก็สามารถเตะเขาลงจากบัลลังก์และเลือกฮ่องเต้องค์ใหม่ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ กงซุนหยินก็สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเบาๆ “ใช่ นี่แหละถึงจะสมเป็นเจ้า”
เขาเปลี่ยนเรื่องแล้วพูดว่า “องค์หญิงใหญ่บอกข้าในจดหมายว่าฮ่องเต้จะจัดการกับแม่นางฝาน ถ้าแม่นางฝานอยู่ที่ฉงโจวจะเสียเปรียบอย่างยิ่ง ให้ข้าส่งคนไปปกป้องแม่นางฝานเพิ่มหรือไม่?”
มีอาการคันอีกครั้งในลำคอเซี่ยเจิง เขากระชับริมฝีปากของเขาและระงับความอยากไอและพูดว่า “ไม่จำเป็น”
ตอนนี้การแสดงออกของกงซุนหยินเริ่มแปลกอย่างมากอีกครั้ง
เขาคิดว่าบุรุษผู้นี้รีบกลับมาเพราะได้รับจดหมายของเขา แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้น?
เขาคิดถึงข่าวใหม่ที่เซี่ยสือซานส่งกลับมาและพูดอย่างขบขัน “ไม่เป็นไร แม้ว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะไม่อยู่ที่ฉงโจวอีกต่อไปแล้ว แต่เขาก็ยังส่งลูกศิษย์คนโปรดไปที่นั่น คนมีนามว่าเจิ้ง……เจิ้งอะไรนี่แหละ ข้าได้ยินมาว่าเขาไม่เพียงแต่มีความสามารถในด้านบู๊แต่ยังมีความสามารถในด้านบุ๋นอีกด้วย สิ่งสำคัญคือเมื่อครั้งแม่นางฝานถูกทหารหน่วยกล้าตายของเว่ยเหยียนไล่ล่าในตำบลหลินอัน ชายผู้นั้นได้นำกองกำลังไปช่วยเหลือแม่นางฝาน จากมุมมองนี้ก็สามารถถือได้ว่าเป็นบุญคุณช่วยชีวิตใช่หรือไม่?”
พู่กันขนหมาป่าขนาดหัวแม่มือหักในมือของเซี่ยเจิง ยังไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา และเขาก็พูดได้เพียงสองคำอย่างใจเย็น “ออกไป”
กงซุนหยินอาจไม่พอใจกับปฏิกิริยาของเขาและยังคงพ่นเปลวไฟต่อไป “ข้าคิดว่าถ้าคนสองคนนี้ไปที่สนามรบด้วยกัน พวกเขาจะต้องเผชิญหน้าความเป็นความตายนับครั้งไม่ถ้วน ดังคำว่าอะไรล่ะ อ้อ วันเวลาผ่านไป ค่อยๆเกิดเป็นความรัก!”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็เงยหน้าขึ้นมองเขา และกงซุนหยินก็ก้าวถอยกลับไปโดยสัญชาตญาณ
แต่เซี่ยเจิงไม่ได้โกรธและพูดเพียงว่า “เจ้าไม่ได้กลับเมืองหลวงมาสามปีแล้ว แต่องค์หญิงใหญ่ยังคงรู้ว่าเจ้าอาศัยอยู่ที่ไหน เป็นเพราะคนขององค์หญิงใหญ่นั้นมีความสามารถมากเกินไปหรือว่าเจ้าจงใจให้คนรู้ว่าตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่?”
รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของกงซุนหยินหายไป เขาเพียงมองเซี่ยเจิงด้วยความประหลาดใจและพูดว่า “เจ้าสามารถใช้คำเหล่านี้ทิ่มแทงข้าได้ ดูเหมือนว่าข้าจะทำให้เจ้ารำคาญจริงๆ”
หลังจากที่กงซุนหยินจากไปแล้ว เซี่ยเจิงก็โยนพู่กันขนหมาป่าที่หักในมือของเขาออกไป
เศษไม้ที่ละเอียดและแหลมคมเจาะเข้าไปในปลายนิ้วของเขา และเขาก็ดึงมันออกมาอย่างไร้ความรู้สึก บาดแผลที่ถูกแทงและรอยแส้บนหลังของเขายังคงเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ทันทีที่เขาได้ยินกงซุนหยินบอกว่านางจะรักคนอื่น เป็นเวลานานที่เขารู้สึกหนักอึ้งในใจ ความเจ็บปวดอันแหลมคมอย่างต่อเนื่องและความปรารถนาที่จะทำลายล้างในขณะนั้นก็ชัดเจนไม่แพ้กัน
ทันใดนั้นเขาก็ไม่ต้องการที่จะรออีกต่อไป
เมื่อเขาแยกทางกับนาง เขารู้ดีว่าถ้าผู้หญิงดีๆ แบบนางไม่ได้เจอเขาในชีวิตนี้ นางก็ยังจะได้พบผู้ชายดีๆ ที่อยู่เคียงข้างนาง
แต่เมื่อช่วงเวลานั้นมาถึงจริงๆ เขาก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าเลือดในร่างกายของเขาไหลกลับมา ในขณะนั้นสิ่งที่ตะโกนอยู่ในใจของเขามีเพียงความอิจฉาริษยาและเจตนาฆ่าอย่างไม่สิ้นสุด แต่ร่างกายของเขากลับสงบลงอย่างน่าประหลาดใจ
แต่ในทันใดนั้น เขายังคิดเกี่ยวกับวิธีทำให้คนที่นางหลงรักตายโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้
เมื่อเขาสงบลง สิ่งที่เขารู้สึกก็คือความเกลียดชังตัวเองอย่างมาก และฝ่ามือของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเหนียวเหนอะหนะ
เขารู้ว่าดูเหมือนเขาจะป่วยหนักมากขึ้นเรื่อยๆ และเขาไม่อยากมีชีวิตแบบคนที่เขาเกลียดที่สุด
เซี่ยเจิงเอนตัวไปข้างหลังและปล่อยให้ตัวเองทรุดตัวลงบนเก้าอี้เหมือนกับคนไม่มีกระดูก แขนของเขาถูกพาดไว้บนใบหน้าครอบคลุมใบหน้าส่วนใหญ่ของเขา แขนเสื้อลูกศรสีดำของเขาทำให้กรามล่างที่ป่วยของเขาดูซีดลง และมีบรรยากาศที่มืดมนอยู่รอบๆ ตัวเขา
ก่อนที่กงซุนหยินจะมาที่นี่ องครักษ์ส่วนตัวที่เขาสั่งให้เตรียมกองทหารก็เข้ามาในห้อง เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งและประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ท่านโหว ม้าศึกและทหารคุ้มกันสุยหยวนชิงพร้อมแล้ว และกองทัพก็พร้อมที่จะออกเดินทางทุกเมื่อ”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ไปเถอะ”
เมื่อกงซุนหยินรู้ข่าวอีกครั้ง เขาก็วิ่งไปที่กำแพงเมืองและมองไปที่กองทหารที่กำลังเดินทัพ เขาโกรธมากจนกระโดดสูงเกือบสามฉื่อ และพูดด้วยความโกรธ “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เซี่ยจิ่วเหิง บอกว่าไม่จำเป็นต้องส่งทหารไปเพิ่ม เขาได้นำกองทัพไปที่นั่นด้วยตัวเองแล้ว ยังจะส่งทหารอะไรไปอีก!”
ฉงโจว
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของฉางซิ่นอ๋อง กองทัพจี้โจวก็มีการรบเล็กๆ สองครั้งในเมืองฉงโจว กองทัพจี้โจวได้รับชัยชนะทุกครั้ง
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้าไปในกระโจมทหารหลักอีกครั้งเพื่อสังเกตแผนการรบ นางก็ได้รับคำสั่งใหม่ กองทัพแนวหน้าที่นำโดยนางกำลังจะออกรบครั้งใหญ่
นางกำลังคิดว่าถังเผยอี้ไม่ได้ปฏิบัติตามคำสั่งเดิมของเฮ่อจิ้งหยวนหรือ เพราะแม่ทัพที่ได้รับมอบหมายเป็นพิเศษซึ่งรับผิดชอบในการช่วยเหลือกองกำลังส่วนหน้าคือเจิ้งเหวินฉาง