บทที่ 110
ศาลาที่สร้างขึ้นริมน้ำถูกล้อมรอบด้วยลม เงาไม้ไผ่อันเขียวชอุ่มสะท้อนบนพื้นกระเบื้องด้านในผ่านม่านม้วนบางๆ ที่ถูกม้วนไว้ครึ่งหนึ่ง แสงแดดตกกระทบบนอาภรณ์ของชายผู้กำลังเล่นหมากรุก และสีเข้มของเนื้อผ้าก็ส่องแสงสว่างเช่นกัน
จั๊กจั่นร้องเสียงดัง และบนสระที่ปกคลุมไปด้วยใบบัว มีปลาจิ๋นหลี่[1]กระโดดขึ้นมาฮุบกลีบบัวที่บานสะพรั่งเป็นครั้งคราว แล้วตกลงไปในน้ำ เกิดคลื่นใสสามพันคลื่น
นิ้วยาวที่มีสะเก็ดของเซี่ยเจิงหยิบตัวหมากสีดำขึ้นมาแล้ววางลงบนกระดานหมากรุก ตัวหมากสีขาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถูกล้อมรอบทั้งหมดในคราวเดียว
เซี่ยจงยกหมากสีขาวขึ้นมาและมองดูมันเป็นเวลานาน เขาไม่สามารถหาที่ที่จะวางหมากได้ ดังนั้นในที่สุดเขาก็หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “ทักษะการเดินหมากของท่านโหวดีขึ้นอีกแล้ว ข้าน้อยละอายใจนัก”
คนที่นั่งตรงข้ามเขาไม่ได้มัดผม เพราะรอยแส้และแผลจากคมดาบที่ปริแตกบนร่างกายของเขายังไม่หายดี หลังจากสวมเสื้อคลุมตัวเดียวข้างใต้แล้ว เขาสวมเพียงเสื้อคลุมตัวนอกหลวมๆ เท่านั้น และยังมีร่องรอยของอาการป่วยอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ลมหายใจของเขาติดขัด และมีอาการคันในลำคอ เขาปิดริมฝีปากและไอสองครั้งพูดว่า “ฝึกฝนบ่อยๆ จึงทำให้สมบูรณ์แบบ”
บาดแผลปริแตกซ้ำแล้วซ้ำเล่าและแส้หนึ่งร้อยแปดแส้ ทำให้เซี่ยเจิงนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาสามวันก่อนที่เขาจะลุกได้
เมื่อหมอมารักษาอาการบาดเจ็บ พวกเขาก็ส่ายศีรษะและพูดต่อว่าบนหลังของเขาไม่มีเนื้อดีๆ เหลือแม้แต่นิดเดียว สำหรับคนธรรมดา ความเจ็บปวดเช่นนี้ทำให้เขาตายได้
แต่เซี่ยเจิงรบมาหลายปีแล้วและมีความตั้งใจที่เขาได้ฝึกฝนในสนามรบ นอกเหนือจากความเหนื่อยล้าทางร่างกายแล้ว ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนเขาก็ไม่ถึงขั้นสลบได้
เมื่อหมอใช้แหนบดึงผ้าที่ติดลึกอยู่ในแผลออก เขาก็มีสติเช่นกัน แต่ไม่มีเสียงใดๆ เลยตลอดกระบวนการ หลังจากทำความสะอาดแผลแล้ว เหงื่อเย็นจากการอดทนต่อความเจ็บปวดก็เปียกไปบนเตียงข้างใต้เขา
ก่อนจะไปหมอบอกว่าเขาอาจต้องนอนราบเป็นเวลาสิบวันครึ่งเดือนจึงจะลุกจากเตียงได้เนื่องจากอาการบาดเจ็บ อย่างไรก็ตาม เขาสามารถลุกจากเตียงได้ด้วยตัวเองหลังจากพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บเป็นเวลาสามวัน
เซี่ยจงคิดว่าเขาจะรีบกลับไป เพราะในวันแรกของการรักษากงซุนหยินได้ส่งข่าวมาว่า ขันทีในวังหลวงไปที่เมืองคังพร้อมรางวัลและพระราชโองการ กงซุนหยินจึงไปที่เมืองคังโดยอ้างว่าไปตรวจสอบชายแดน ซึ่งขันทีก็รออยู่ที่เมืองคังเช่นกัน
เขากล่าวว่า “การตระเวนชายแดนอาจใช้เวลาหลายเดือนเป็นอย่างมากหรือหนึ่งเดือนเป็นอย่างต่ำ ท่านกงซุนจะควบคุมคนที่มาจากวังหลวงเป็นการชั่วคราว ไม่สายเกินไปที่ท่านโหวจะค่อยๆ รักษาตัวจากอาการบาดเจ็บแล้วค่อยกลับไป”
เซี่ยเจิงวางหมากสีดำในมือกลับเข้าไปในตะกร้าหมากรุก ด้วยดวงตาที่ทอดลงครึ่งหนึ่งและสีหน้าซีดจาง เขากล่าวว่า “ข้าไม่ได้สนใจพระราชโองการของฝ่าบาท”
เซี่ยจงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วถามว่า “เป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ในฉงโจวหรือ?”
“เมื่อฉางซิ่นอ๋องสิ้นพระชนม์ คงต้องใช้เวลาในการยึดฉงโจว อย่างไรก็ตาม จู่ๆ เฮ่อจิ้งหยวนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส และแม่ทัพก็ถูกเปลี่ยนตัวก่อนการสู้รบ ขวัญกำลังใจของกองทัพจี้โจวพังทลาย ข้าเกรงว่าจะไม่ง่ายดายเช่นนั้น สถานการณ์นี้ทำให้กลุ่มกบฏเมืองฉงโจวได้เปรียบแล้วไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจของฝ่าบาทหรือความตั้งใจของเว่ยเหยียน”
เซี่ยเจิงถามว่า “ลุงจงคิดว่าหลังจากที่เฮ่อจิ้งหยวนเกษียณแล้ว มีใครอีกบ้างข้างกายเว่ยเหยียน ที่สามารถเข้ามาครอบครองอำนาจทางทหารในจี้โจวแทนเขาได้?”
เซี่ยจงคิดอย่างรอบคอบแล้วส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าเกรงว่าจะไม่มีใครเหลือแล้ว เว่ยซวนบุตรชายของเขากล้าหาญ แต่ไม่มีแผนการ ปัจจุบันอำนาจทางทหารของจี้โจวและฉงโจวนั้นเหมือนชิ้นเนื้อที่พรรคหลี่พรรคเว่ยต้องต่อสู้กัน เว่ยเหยียนย่อมไม่กล้าเสี่ยงที่จะส่งเว่ยซวนที่หุนหันพลันแล่นและยุยงได้ง่ายไปยังสนามรบฉงโจว ฝ่าบาทได้เลื่อนตำแหน่งถังเผยอี้ให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแล้ว แม้ว่าถังเผยอี้จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเพราะเฮ่อจิ้งหยวน แต่เขาก็เป็นทหารที่แข็งแกร่ง จี้โจวอยู่ในมือของถังเผยอี้ ดังนั้นฝ่าบาทจึงรู้สึกคลายกังวล”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า ”หากฉงโจวพ่ายแพ้ อำนาจทางทหารในจี้โจวและฉงโจวจะไม่กลับคืนสู่พรรคหลี่ แต่จะตกไปอยู่ในมือของฝ่าบาท หากเว่ยเหยียนต้องการป้องกันไม่ให้คนอื่นเอาชิ้นเนื้อนี้ไป เขาทำได้เพียงปล่อยให้การต่อสู้ในฉงโจวยังคงทางตันและค่อยๆ หมดแรงลงอย่างช้าๆ ตระกูลหลี่ ยังมีหลี่ฮวายอันซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้กำกับดูแลกองทัพ ซึ่งสามารถหาความผิดพลาดให้ตระกูลหลี่ได้อย่างง่ายดาย
เซี่ยจงตกใจ “ความหมายของท่านโหวคือ เว่ยเหยียนจะทำอย่างที่เขาทำกับท่านและเฮ่อจิ้งหยวนก่อนหน้านี้ และจงใจทำผิดพลาดในสนามรบเพื่อตัดสินลงโทษพรรคหลี่หรือถังเผยอี้ และค่อยๆ ผลักพวกเขาออกไปทีละคน เป็นการคืนการควบคุมอำนาจทางทหารของจี้โจว?”
เซี่ยเจิงส่ายศีรษะ “เว่ยเหยียนจะไม่ใช้กลอุบายแบบเดิมเป็นครั้งที่สาม นอกจากนี้เรายังสามารถคาดเดาวิธีการของเว่ยเหยียนในการทำลายสถานการณ์ได้ และที่ปรึกษาที่ตระกูลหลี่ชุบเลี้ยงก็ไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นพวกเขาก็คิดเรื่องนี้ได้เช่นกัน สุยหยวนฮวายเป็นพระนัดดาของอดีตฮ่องเต้ที่รอดพ้นจากเหตุเพลิงไหม้ในตำหนักตงกง และตอนนี้เขาได้ก่อตั้งพันธมิตรกับพรรคพวกของราชครูหลี่แล้ว ฉงโจวอยู่ในกระเป๋าของตระกูลหลี่มานานแล้ว แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย พวกเขาอาจวางกับดักและจงใจล่อเว่ยเหยียนอย่างเจตนา”
เซี่ยเจิงหยุดชั่วคราวเมื่อเขาพูดสิ่งนี้ และดวงตาของเขาก็เย็นลง “ถ้าหากต้องการที่จะลงโทษเว่ยเหยียน จะต้องทำให้ขุนนางและราษฎรทั้งหมดโกรธแค้น ลุงจงบอกข้าสิ เรื่องที่สามารถทำให้ทุกคนในใต้หล้าโกรธแค้นได้ มันคือเรื่องอะไร?”
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเซี่ยจงก็พูดด้วยความหวาดกลัว “อาจเป็นได้เพียงว่าเว่ยเหยียนสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏและทำร้ายคนบริสุทธิ์ หากทำเรื่องนี้ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ คนก็ต้องตายมากพอ…”
เซี่ยจงไม่กล้าพูดอีกต่อไป และเพียงพูดว่า “ราชครูหลี่ไม่ควรกล้าทำเรื่องเช่นนี้……”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “หากพวกเขาแค่ต่อสู้กันจนตายในราชสำนัก ก็ไม่สำคัญว่าฉงโจวและจี้โจวจะตกเป็นของผู้อื่นหรือไม่ หากพวกเขาต้องการใช้ชีวิตของทหารหลายพันนายที่อยู่ด้านล่างเพื่อดำเนินการใหญ่ ข้าก็ต้องเก็บอำนาจทางการทหารของข้าไว้เช่นกัน”
“เพราอย่างไรก็ตาม……ไม่ช้าก็เร็วเราจะต้องต่อสู้กับพวกเขา”
หลังจากที่เซี่ยจงได้ยินสิ่งนี้ ก็มีความโล่งใจบนใบหน้าของเขา “ท่านโหวเข้าใจความชอบธรรมเป็นอย่างดี ไม่สูญเสียอุปนิสัยของคนตระกูลเซี่ย ถ้าแม่ทัพเซี่ยรู้เรื่องนี้ เขาคงจะภูมิใจในตัวท่านโหว”
เซี่ยเจิงไม่ตอบแต่นั่งลงเล็กน้อย โดยมีผมสีดำของเขาสยายไปทั่วไหล่ของเขาภายใต้ร่มเงาของต้นไผ่สีเขียวหนา เขามองทิวทัศน์ด้านนอกศาลาริมน้ำแล้วพูดว่า “ปีนั้นคงจะดีไม่น้อยถ้าลุงจงออกจากเมืองหลวงช้ากว่านั้น และพาข้ากลับมาที่หุยโจวหลังจากที่ท่านแม่ของข้าจากไป”
เขาคงจะรู้สึกดีขึ้น ถ้าสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาไม่ได้นับถือโจรเป็นบิดา
เซี่ยจงคิดถึงอดีตและพูดด้วยความเสียใจ “หลังจากที่ท่านแม่ทัพเสียชีวิต ฮูหยินก็เศร้าใจและอารมณ์ของนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เดิมทีเราต้องการปกป้องเรือนหลังของตระกูลเซี่ยในเมืองหลวงให้กับท่านแม่ทัพหลังจากที่เขาเสียชีวิต อย่างไรก็ตามในขณะที่ฮูหยินกำลังโศกเศร้าและทนไม่ไหว นางตำหนิข้าว่าไม่สามารถปกป้องแม่ทัพได้ ทุกครั้งที่ฮูหยินเห็นหน้าข้า นางจะร้องไห้มากจนเกือบจะล้มป่วย หมัวหมัวที่อยู่ข้างกายฮูหยินจึงบอกให้ข้าออกจากเมืองหลวงไปก่อน”
เซี่ยจงก้มศีรษะลงและพูดอย่างขมขื่น “เพื่อสุขภาพของฮูหยิน ข้าจึงกลับไปที่หุยโจว โดยไม่คาดคิด ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินปลิดชีพตนเองติดตามท่านแม่ทัพไป ท่านโหวก็ถูกนำกลับไปที่ตระกูลเว่ยและได้รับการดูแลจากเว่ยเหยียน ข้าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ ไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามกับการตัดสินใจของเจ้านาย ดังนั้นข้าจึงอยู่ที่ตระกูลเซี่ยในหุยโจว”
เซี่ยเจิงแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง และเขาถามว่า “เป็นท่านแม่ของข้าที่……ทำให้ท่านกลับไปที่หุยโจว?”
เซี่ยจงกล่าวอย่างเร่งรีบ “ไม่ใช่ความผิดของฮูหยิน นางก็เสียใจมากเช่นกัน นางไม่รู้ว่าตอนนั้นข้าแขนขาหักและไม่ได้ไปกับท่านแม่ทัพที่สนามรบจิ่นโจว นั่นก็คือสาเหตุที่นางตำหนิข้าที่ไม่ปกป้องท่านแม่ทัพ ข้าก็รู้สึกผิดในใจเช่นกัน ข้ากลัวว่าการอยู่ที่เมืองหลวงจะทำให้ฮูหยินเสียใจ ข้าจึงมีความคิดที่จะจากไป”
เซี่ยเจิงหลับตาลงและดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน
ในเส้นทางไม้ไผ่อันเงียบสงบนอกศาลากลางน้ำ มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว และหยุดที่ด้านนอกศาลากลางน้ำ โค้งคำนับและชูจดหมายแล้วพูดว่า “ท่านโหวขอรับ จดหมายจากท่านกงซุน”
เซี่ยจงเดินกะโผลกกะเผลกออกมาจากศาลาริมน้ำ หยิบจดหมายกลับไปและมอบให้เซี่ยเจิง หลังจากที่เซี่ยเจิงเปิดอ่าน ก็มีรัศมีอันรุนแรงปรากฏขึ้นในดวงตาที่เย็นชาของเขา
ความโกรธที่รุนแรงทำให้เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างติดอยู่ที่หน้าอกของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะปิดริมฝีปากและไอ แต่เบื้องหลังเสียงเงียบๆ ของเขากลับเย็นชาไม่รู้จบ “เตรียมรถม้าไปที่เมืองคัง”
หลังจากรอมาหลายวัน ขันทีที่ไปเมืองคังเพื่อประกาศพระราชโองการในที่สุดก็ได้รับข่าวการกลับมาของเซี่ยเจิง เขาก็นำคนกลุ่มหนึ่งไปประกาศพระราชโองการ
นอกจวนของเจ้าเมืองที่เซี่ยเจิงพักอยู่ชั่วคราว เขาตะโกนเสียงดัง “ราชโองการมาถึงแล้ว–”
องครักษ์ที่ประตูเหลือบมองเขาแล้วเข้าไปรายงานข่าว แต่ภาพความตื่นตระหนกตกใจในหมู่คนกลุ่มหนึ่งกลับไม่ปรากฏเลย
กงซุนหยินมีชื่อเสียงในเรื่องอารมณ์ดี ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขาก็เต็มใจที่จะใช้คำพูดดีๆ เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เขายอมจำนน แต่กลุ่มคนที่ติดตามเซี่ยเจิงมีนิสัยเหมือนเจ้านายอย่างแท้จริง และพวกเขาทั้งหมดทำไม่ได้ด้วยซ้ำ และขี้เกียจเกินไปที่จะทำมัน
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการยืนอยู่นอกประตูและรอจนเวลาหมดไปสามก้านธูปเต็มๆ ก่อนที่จะเห็นใครบางคนออกมา
อีกฝ่ายเผชิญหน้ากับขันทีที่ประกาศพระราชโองการโดยไม่เกรงกลัวและกล่าวว่า “ท่านโหวได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยขณะปราบโจรเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่สะดวกที่จะมาที่ประตูหน้าเพื่อต้อนรับกงกง กงกงโปรดเข้าไปที่โถงด้านหน้าด้วยเถิด”
ขันทีที่ประกาศราชโองการมีสีหน้าน่าเกลียดทันที
ขันทีน้อยที่อยู่ข้างๆ เขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างเย็นชาเช่นนี้ เขาชี้ไปที่ทหารทันทีและตะโกนว่า “เจ้า……”
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการยื่นมือออกไปเพื่อหยุดขันทีน้อย ที่นี่คือเมืองคัง ไม่ใช่ในวังหลวง เขายังคงรู้ข้อดีและข้อเสียค่อนข้างดี เขามองดูทหารคนนั้นด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ร่างกายของท่านโหวมีค่าดุจทองคำ ข้าน้อยไม่กล้าทำเรื่องผิดพลาด ท่านแม่ทัพนำทางข้าไปที่โถงด้านหน้าเพื่อประกาศพระราชโองการเถิด”
ทหารไม่แม้แต่จะมองขันทีและพูดว่า “กงกง โปรดตามข้ามา”
ขันทีที่ประกาศราชโองการและพรรคพวกของเขาก็เดินเข้าไปในจวนและไปที่โถงด้านหน้า
ข้างนอกแสงแดดแผดจ้า แต่ไม่รู้ว่าช่างฝีมือออกแบบโถงด้านหน้าอย่างชาญฉลาดอย่างไร ทันทีที่เข้ามาข้างในจะรู้สึกถึงความเย็นที่ปะทะเข้ามา ซึ่งสลับกันระหว่างความเย็นและความร้อน ซึ่งทำให้ขันทีที่ประกาศพระราชโองการรู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก
เขาเงยหน้าขึ้นและมองขึ้นไปที่เบาะสูง และเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดคลุมสีหมึกที่มีเส้นสีทองและสีแดงสองเส้น นั่งเอนกายครึ่งหนึ่งบนเก้าอี้ด้านหลังด้วยท่าทางที่ไม่แยแส ใบหน้าของเขาราวกับหยกเย็น และดวงตาของเขาเหมือนสระน้ำเย็น
เขานั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่มีชุดเกราะ เขาดูเหมือนคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยตระกูลที่มีภูมิหลังหลายร้อยปี
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการสงบจิตใจและพูดเสียงดัง “อู่อันโหวรับราชโองการ–”
ผู้คนที่นั่งด้านบนไม่สะทกสะท้าน และแม้แต่แม่ทัพที่ยืนอยู่ทั้งสองข้างของบันไดก็ไม่มองไปด้านข้าง
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการรู้สึกไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาไม่กล้ารุกรานเซี่ยเจิงในเวลานี้ เขาเพียงแต่ยิ้มบนใบหน้าแล้วพูดว่า “ท่านโหว โปรดรับพระราชโองการ นี่เป็นรางวัลที่ฝ่าบาทพระราชทาน เมื่อท่านรับราชโองการ บ่าวจะได้กลับไปรายงานได้”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองและพูดช้าๆ ในที่สุด “ถ้ากงกงไม่ประกาศพระราชโองการนี้ ก็อาจกล่าวได้ว่าเมื่อข้ากลับถึงเมืองคังแล้วแต่ท่านยังไม่ได้ประกาศพระราชโองการ แต่ถ้าท่านประกาศพระราชโองการแต่ข้าไม่ยอมรับมัน กงกงรู้หรือไม่ว่ามันหมายถึงอะไร”
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการรู้สึกหวาดกลัวกับความเย่อหยิ่งของเซี่ยเจิง เขาชี้ไปที่เขาและพูดด้วยความตกใจและโกรธ “ต่อต้านไม่รับพระราชโองการหรือ? อู่……อู่อันโหว ท่านก็อยากจะกบฏด้วยหรือ?”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมา ทหารหุ้มเกราะที่อยู่รอบประตูในระยะหนึ่งก็รีบเข้ามาล้อมขันทีที่ประกาศพระราชโองการ
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการมองดูทหารกลุ่มนี้ ขาของเขาอ่อนแรงด้วยความกลัว ใบหน้าสีซีดของเขาซีดไปอีกและเขาตะโกนด้วยสีหน้าดุร้าย “ท่านจะกบฏจริงๆ เหรอ?”
เซี่ยเจิงดึงดาบของทหารที่อยู่ด้านข้างของเขาออกมาและเดินลงจากตำแหน่งสูงทีละขั้น เสื้อคลุมสีเข้มของเขาถูกลากไปตามขั้นบันได ราวกับว่าเต็มไปด้วยเลือดและความรุนแรง
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการตกใจมากจนขาของเขาอ่อนลงและล้มลงกับพื้น
เซี่ยเจิงยืนห่างจากเขาสามก้าว และตบหน้าของเขาด้วยปลายดาบเย็นเฉียบ ดวงตาของเขาลดลงครึ่งหนึ่ง และเขาพูดอย่างเกียจคร้านและด้วยอารมณ์ดีอย่างหาได้ยาก
“ตระกูลเซี่ยเป็นขุนนางผู้จงรักภักดีในต้าอินมาหลายร้อยปี บิดาของข้าเสียชีวิตอย่างอนาถในสนามรบจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว เพื่อแลกกับชื่อเสียงของเขาในฐานะวีรบุรุษ ข้าจึงไม่อยากให้เรื่องนี้เสื่อมเสียต่อชื่อเสียงของเขา ดังนั้นข้าจึงยังคงเต็มใจที่จะเป็นขุนนางที่ดี จึงขอฝากคำพูดนี้ของข้าไปถึงฮ่องเต้น้อยด้วย”
“ถ้าเขาเบื่อที่จะนั่งบนบัลลังก์แล้ว ข้าก็คงไม่รังเกียจที่จะหาคนมาแทนที่”
“สิบเจ็ดปีที่แล้ว เว่ยเหยียนสามารถช่วยเขานั่งบนบัลลังก์มังกรได้ และตอนนี้ข้าก็สามารถดึงเขาลงมาได้เช่นกัน”
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการตกตะลึงอย่างมาก เขาชี้นิ้วไปที่เซี่ยเจิงด้วยตัวสั่นเทา และตะโกนด้วยความตกใจและโกรธจัด “ท่าน……ตระกูลเซี่ย! เป็นกบฏ!”
“อา–”
ช่วงเวลาต่อมา เสียงกรีดร้องของขันทีก็ดังก้องไปทั่วจวนเจ้าเมือง
เซี่ยเจิงตัดหูข้างหนึ่งของเขาออกด้วยดาบ
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการกาเอามือข้างหนึ่งปิดหูและกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดไหลออกมาจากระหว่างนิ้วของเขา และแขนเสื้อของเขาก็เปื้อนสีแดงเลือดในทันที
เขามองดูหูที่เปื้อนเลือดแล้วล้มลงกับพื้น คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดจนแทบจะเป็นลม
ขันทีน้อยที่คอยประคองเขานั้นตัวสั่นไปทั้งตัว สายตาของเขาจ้องมองไปที่หูตรงพื้น มีกลิ่นคาวออกมาโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเจิงโยนดาบของเขาไปที่ทหารที่ติดตามเขา เขายืดตัวขึ้นอย่างเกียจคร้าน มองไปยังห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนด้วยความรังเกียจ และพูดประโยคหนึ่งออกมาด้วยริมฝีปากบางของเขา “กลับไปถ่ายทอดถ้อยคำของข้าเถิด”
ขันทีที่ประกาศพระราชโองการได้รับการประคองจากขันทีน้อย และกลิ้งตัวคลานออกไปนอกประตู
องครักษ์ส่วนตัวมองดูร่างที่จากไปของขันทีที่ประกาศราชโองการและพูดกับเซี่ยเจิงด้วยความกังวล “ท่านโหว ท่านไม่เกรงกลัวฝ่าบาทหรือ……”
เซี่ยเจิงยังมองดูร่างขันทีที่ที่ประกาศพระราชโองการ ดวงตาของเขาเกียจคร้านและเย็นชา “เป็นความจริงที่ข้าตั้งใจที่จะปลดฮ่องเต้”
[1] ปลาจิ๋นหลี่ - ปลาคาร์ป