บทที่ 109
ในวันที่เฮ่อจิ้งหยวนเดินทางกลับไปที่จี้โจว ฝานฉางอวี้ ถังเผยอี้ และแม่ทัพคนอื่นๆ ก็ไปส่งเขาด้วยตนเอง
เฮ่อจิ้งหยวนยังคงได้รับบาดเจ็บและขี่ม้าไม่ได้
ถังเผยอี้ประสานมือของเขาอย่างเคร่งขรึมก่อนที่เฮ่อจิ้งหยวนจะขึ้นรถม้าแล้วพูดว่า “ใต้เท้ากลับจี้โจวพักฟื้นให้ดีเถิด เผยอี้จะยึดฉงโจวและจับเป็นสุยหยวนฮวาย ไม่ให้ผิดต่อเจตนารมย์อันสูงส่งของใต้เท้า!”
เฮ่อจิ้งหยวนมองดูเขาและพยักหน้า จากนั้นตบไหล่ของเขาด้วยความโล่งอก เมื่อสายตาของเขากวาดสายตาไปที่ฝานฉางอวี้และแม่ทัพที่ติดตามเขาในอดีต ดวงตาของเขาแสดงให้เห็นความผันผวนของชีวิต
คนที่มาในวันนี้ล้วนเป็นคนของเขาเอง ดังนั้นเขาจึงพูดไม่เป็นทางการมากเกินไปและพูดว่า “เผยอี้ หลานสาวคนเดียวของข้า นับจากนี้ไปต้องฝากเจ้าแล้ว”
ถังเผยอี้พูดอย่างเร่งรีบ “แม้ว่าผู้บัญชาการฝานจะเป็นสตรี แต่นางก็เป็นแม่ทัพที่ห้าวหาญที่ทุกคนในกองทัพชื่นชม เป็นผู้บัญชาการฝานที่สกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมทั้งสามในวันนั้นเพื่อไม่ให้แผนของพวกเราพัง มิฉะนั้นหากเมืองหลูพ่ายแพ้ แม่ทัพจะต้องตาย แต่แม้ว่าข้าจะตาย ก็ไม่สามารถหนีพ้นจากความผิดได้ นับจากนี้ข้าต้องเรียนรู้จากผู้บัญชาการฝานมากขึ้น”
เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นแม่ทัพ และเขายังมีความชอบจากกองทัพฝ่ายขวาอีกด้วย
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “เด็กคนนี้บางครั้งยังคงสับสนนัก เมื่อก้าวเข้าสู่ราชสำนัก เจ้าก็ช่วยดูแลนางด้วย”
ถังเผยอี้ไม่พูดอะไรอีกแล้วในครั้งนี้และเห็นด้วยอย่างสมบูรณ์
จากนั้นเฮ่อจิ้งหยวนก็มองไปที่ฝานฉางอวี้อีกครั้ง นางมีความรู้สึกผสมปนเปในใจและตะโกนออกมาว่า “ท่านลุง”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “เชื่อฟังแม่ทัพถัง และสร้างความผลงานอันยิ่งใหญ่”
ยังคงมีอารมณ์ที่ซับซ้อนซ่อนอยู่ในดวงตาของเขาเกี่ยวกับหลายสิ่งหลายอย่างมากเกินไปในช่วงสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา แต่ท้ายที่สุดแล้ว คำพูดเหล่านั้นไม่สามารถพูดต่อหน้าผู้อื่นได้
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างแรง
แม่ทัพที่ยืนอยู่ข้างๆ ฝานฉางอวี้ มีไรหนวดสีเขียวอยู่บนคางของเขา เขาดูกล้าหาญมาก แต่ในขณะนี้ดวงตาของเขาเป็นสีแดง “ใต้เท้า”
เฮ่อจิ้งหยวนมองดูเขาแล้วยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าเก็บเจ้าไว้เคียงข้างกายมาหลายปีแล้ว เหวินฉาง ต่อไปก็ติดตามแม่ทัพถังเพื่อสร้างผลงานในสนามรบ”
ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจิ้งเหวินฉางซึ่งย้ายมาจากจี้โจวเมื่อไม่นานมานี้
ก่อนหน้านี้กลุ่มกบฏต้องการยึดจี้โจวและโจมตีเมืองหลูซึ่งเป็นประตูสู่จี้โจว เฮ่อจิ้งหยวนไปที่เมืองหลูเป็นการส่วนตัวเพื่อควบคุมสถานการณ์การรบ ทุกเรื่องในจี้โจวจึงถูกส่งมอบให้กับเจิ้งเหวินฉาง พูดอีกอย่างหนึ่งคือเขากลายเป็นดวงตาให้เฮ่อจิ้งหยวนในจี้โจว เพื่อจับตาดูหลี่ฮวายอัน
ตอนนี้หลี่ฮวายอันค้นพบสิ่งที่เขาต้องการแล้วและอยู่ที่สนามรบฉงโจว เฮ่อจิ้งหยวนจึงถูกย้ายกลับไปที่จี้โจว เขากลัวว่าฝานฉางอวี้จะถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในกองทัพ เขาจึงย้ายเจิ้งเหวินฉางมาที่ฉงโจว
ในอดีตถังเผยอี้และเจิ้งเหวินฉางเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาและถังเผยอี้เป็นเพียงผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชา และเขาไม่ได้ใกล้ชิดดั่งเช่นเจิ้งเหวินฉางที่เป็นศิษย์ของเขา
ตอนนี้ถังเผยอี้มีอำนาจอันอันยิ่งใหญ่ เขามีหลายอย่างที่ต้องชั่งน้ำหนัก
หลังจากกล่าวคำอำลาแล้ว เฮ่อจิ้งหยวนก็ขึ้นรถม้ากลับไปที่จี้โจว
เมื่อฝานฉางอวี้กลับมาที่ค่าย นางมองดูท้องฟ้าสูงและรู้สึกเศร้าเล็กน้อย
เมื่อเลือกทางสายนี้ ทุกคนที่อยู่ใกล้ชิดนางดูเหมือนจะทิ้งนางไปหมดแล้ว แต่นางก็ต้องเดินต่อไป
เมื่อคืนก่อน เฮ่อจิ้งหยวนเรียกนางมาพบเป็นการส่วนตัว
ให้นางสงบสติอารมณ์และทำความดีความชอบในสนามรบก่อน จากนั้นกวาดล้างกลุ่มกบฏและกลับไปเมืองหลวงเพื่อรับรางวัลจากฮ่องเต้ ในเวลานั้นเขาจะพยายามอีกครั้งเพื่อช่วยเรื่องตัวตนของบิดามารดานาง
หลังจากที่เว่ยเหยียนถูกดึงออกมา ฮ่องเต้และตระกูลหลี่ก็สอบปากคำเขาเป็นการส่วนตัว เว่ยเหยียนไม่สามารถซ่อนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วได้อีกต่อไป
เขายังบอกเธอด้วยว่าเจิ้งเหวินฉางเป็นคนของเขา และหากนางมีปัญหาใดๆ ก็ให้ขอความช่วยเหลือจากเจิ้งเหวินฉางได้
ฝานฉางอวี้รู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่งสำหรับการเตรียมการที่รอบคอบของเฮ่อจิ้งหยวน
นับตั้งแต่บิดามารดาของนางเสียชีวิต ยกเว้นครอบครัวของป้าจ้าว นางก็ไม่เคยได้รับการดูแลเช่นนี้จากผู้อาวุโสอีกเลย
ปัจจุบันในฐานะทหารที่มีตำแหน่งทางการสูง นางสามารถมีส่วนร่วมในการอภิปรายในกระโจมทหารหลักได้ อย่างไรก็ตามนางไม่ได้ศึกษาตำราทางทหารมากมากนัก โดยส่วนใหญ่นางจะฟังถังเผยอี้และคนอื่นๆ พูดคุยกัน หน้าโต๊ะทราย พวกทหารข้างล่างจะพูดเป็นบางครั้งด้วยความตื่นเต้น บางครั้งก็พ่นน้ำลายราวกับทะเลาะกัน
ฝานฉางอวี้สับสนในตอนแรก แต่ตอนนี้นางเข้าใจสิ่งที่พวกเขากำลังพูดแล้ว แต่กลยุทธ์ในการโจมตีฉงโจวครั้งต่อไปยังคงไม่มีบทสรุป
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือนางเป็นแนวหน้าในสนามรบอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้ได้รับมอบหมายให้ดูแลทหารม้าจำนวนสองร้อยนาย แม้ว่าจำนวนจะไม่มาก แต่ก็ยังเพียงพอที่จะทำหน้าที่เป็นหัวหอกของกองหน้า
หัวหน้าที่เป็นผู้นำกองทหารม้านี้คือคนที่ฝานฉางอวี้เคยพบหลายครั้ง
เมื่อครั้งสร้างเขื่อนนางถูกจับเพื่อขุดดินและหิน ในบรรดาชาวบ้านที่ถูกคุมตัวมีชายคนหนึ่งที่มีกำลังเยอะมากและมีน่องไก่กินทุกมื้อ
ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าของกองทหารม้า
เมื่อเขาได้พบกับฝานฉางอวี้ เขาอาจจะรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าเขาจะถูกมอบหมายให้อยู่ใต้การดูแลของนาง ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกใจอะไรมากนัก
มีเพียงทหารม้าของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มองฝานฉางอวี้อย่างว่างเปล่า “แม่นางผู้นี้ คือสตรีที่เตะเปิดประตูค่ายที่พักสตรีในวันที่เขื่อนถูกทำลายและกลุ่มกบฏก็บุกโจมตีไม่ใช่หรือ?”
แน่นอนว่าทหารม้าคนนี้ก็เป็นหนึ่งในผู้ลี้ภัยในวันนั้นด้วย
เพื่อให้มีความแข็งแกร่งในสนามรบ ตอนนี้ฝานฉางอวี้ต้องใช้เวลาในการวิ่งร่วมกับทหารม้านอกเหนือจากการฝึกทหารราบ
แต่โชคดีที่ทหารม้าดูเหมือนจะเคารพนางไม่น้อย ไม่รู้ว่าพวกเขาได้ยินเกี่ยวกับวีรกรรมของนางในการสังหารฉางซิ่นอ๋อง หรือเพราะพวกเขาได้ยินมากเกินไปเกี่ยวกับการขุดดินและหินสร้างเขื่อนของนาง
ฝานฉางอวี้ยังคงปวดศีรษะเมื่อต้องเรียนรู้เกี่ยวกับแนวโน้มสถานการณ์ของราชสำนักในปัจจุบันจากที่ปรึกษาทางทหารที่เซี่ยอู่หามา และนางไม่มีเวลาใส่ใจกับสิ่งที่ผู้คนด้านล่างพูดถึงยามว่าง
เมื่อมีข่าวลือว่านางสามารถพังประตูเมืองด้วยได้การเตะเพียงครั้งเดียวกระจายไปทั่วกองทัพ ฝานฉางอวี้ก็สับสนอย่างสิ้นเชิง
นางถามเซี่ยอู่ “ข้าพังประตูเมืองด้วยการเตะเพียงครั้งเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
เซี่ยอู่ตอบว่า “ได้ยินมาว่าเป็นตอนที่กลุ่มกบฏบุกโจมตีกองทัพจี้โจวที่กำลังสร้างเขื่อน”
ฝานฉางอวี้ตกใจและอธิบายว่า “สิ่งที่ข้าเตะไม่ใช่ประตูเมือง แต่เป็นประตูค่ายทหารที่พักของสตรี”
เซี่ยอู่หัวเราะสองครั้งและพูดว่า “ปล่อยให้ข่าวลือนี้แพร่ต่อไป อย่างไรก็ตามมันเป็นประโยชน์อย่างมากต่อผู้บัญชาการโดยไม่มีอันตรายใดๆ ในอนาคตเมื่อเราเผชิญหน้ากับกลุ่มกบฏที่อยู่แนวหน้า เราสามารถใช้ประโยชน์จากข่าวลือทำให้พวกเขาหวาดกลัวได้เช่นกัน”
เมื่อเร็วๆ นี้ ฝานฉางอวี้อ่านตำราทางทหารมาเยอะ หลังจากที่ที่ปรึกษาทางทหารหลายคนผมร่วงไปครึ่งหนึ่ง ในที่สุดนางก็ได้เรียนรู้กลยุทธ์สามสิบหกประการสำเร็จ
เป็นที่น่าเสียดายที่แม้นางได้เสนอค่าตอบแทนเพิ่มขึ้นสองเท่าหลายครั้ง แต่เจ้าหน้าที่หลายคนกลับปฏิเสธที่สอนนางต่อ
ในเวลานี้ นางเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เซี่ยอู่กำลังพูดถึงคือวิธีโจมตีหัวใจ นางพูดด้วยอารมณ์ “สิ่งที่เรียกว่าศาสตร์แห่งสงครามนี้จริงๆ แล้วขึ้นอยู่กับว่าใครมีจิตใจที่แข็งแกร่งกว่ากันใช่ไหม?”
เซี่ยอู่ยิ้มอย่างเขินอาย “หากเพราะการต่อสู้ด้วยสติปัญญาทำให้คนตายน้อยลงก็เป็นเรื่องดี”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ เจ้าช่วยหาที่ปรึกษาทางทหารให้ข้าหน่อยแล้วกัน”
รอยยิ้มของเซี่ยอู่แข็งค้างบนใบหน้าของเขา
อย่าดูถูกพวกบัณฑิตที่ไม่ได้เข้ารับราชการและไปตามบ้านของผู้คนแค่รับจ้างเท่านั้น พวกเขามีความรู้ดีมาก
เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการหาผู้ช่วยที่มีความสามารถและมีความรู้สองสามคนสำหรับฝานฉางอวี้ เมื่อพวกเขาได้ยินว่าพวกเขาจะได้ไปทำงานภายใต้บัญชาการของแม่ทัพหญิงคนใหม่ แม้ว่าพวกเขาจะมีความกังวล แต่หลังจากได้ยินเกี่ยวกับความสำเร็จของฝานฉางอวี้ พวกเขาก็เต็มใจที่จะมาทำงานอย่างเต็มที่
น่าเสียดายที่หลังจากสอนไปเพียงครึ่งวัน ทุกคนก็ต่างปวดศีรษะและอยากจะลาออก
ฝานฉางอวี้ยังอ่านศาสตร์แห่งสงครามไม่จบด้วยซ้ำ พวกเขาจะสอนนางได้อย่างไร?
สำหรับสถานการณ์ในราชสำนัก นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขุนนางคนไหนเป็นใครในราชสำนัก และเป็นการยากที่จะบอกนางว่าคนไหนมาจากพรรคพวกสกุลเว่ย คนไหนมาจากพรรคพวกสกุลหลี่ และคนไหนเป็นขุนนางที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
คนเหล่านั้นเพียงแต่รู้สึกว่าอนาคตของพวกเขาช่างสิ้นหวัง หากมีแต่แม่ทัพผู้กล้าหาญ แต่ไม่มีแม่ทัพที่ชาญฉลาด ไม่ต้องพูดถึงเส้นทางในการเป็นขุนนางของพวกเขา ถ้าไม่ตายอย่างมึนงงในสนามรบก็นับว่าสวรรค์คุ้มครองแล้ว
พวกเขาถูกบังคับด้วยมีดขนาดใหญ่หลายเล่มเพื่อสอนฝานฉางอวี้เกี่ยวกับ ‘ศาสตร์แห่งสงคราม’ ด้วยวิธีที่น่าเศร้า พวกเขากินอาหารน้อยกว่าครึ่งชามทุกวัน และแต่ละคนก็เริ่มกังวลมากจนน้ำหนักของพวกเขาลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดครึ่งหนึ่งและละอายใจครึ่งหนึ่ง โดยกลัวว่าบัณฑิตเฒ่าที่สอนศาสตร์แห่งสงครามให้นางจะจบชีวิตลงด้วยความหดหู่ใจ ดังนั้นในที่สุดนางก็ยอมปล่อยพวกเขาไป
หลังจากกลับถึงบ้าน พวกเขาก็เมาและบ่นว่าแม้ว่าพวกเขาจะยากจนจนตาย แต่เขาไม่สามารถมาทำงานให้ฝานฉางอวี้ได้ และชื่อเสียงของนางในการหาที่ปรึกษาทางทหารก็แพร่กระจายไปในหมู่บัณฑิต
ตอนนี้แค่ได้ยินข่าวว่าจะหาที่ปรึกษาทางทหารให้ฝานฉางอวี้ ก่อนที่เขาจะพูดจบ บัณฑิตเหล่านั้นก็หยิบสัมภาระแล้ววิ่งหนีไป เซี่ยอู่คิดแล้วพูดว่า “ผู้บัญชาการ ถ้าเราหาอีก เกรงว่าเงินจะไม่เพียงพอ……”
ฝานฉางอวี้ได้ยินว่าเซี่ยอู่ตั้งใจหาที่ปรึกษาทางทหารให้นาง และแม้จะใช้เงินไปหลายเท่าแล้วเขาก็หาใครไม่ได้เลย นางจึงถอนหายใจเงียบๆ แล้วพูดว่า “พ่อบุญธรรมของข้าสุดยอดขนาดนั้น เขายังอยากรับข้าเป็นศิษย์ตั้งแต่ตอนแรก หรือว่าสายตาอันชราของเขามัวหมองไป?”
เซี่ยอู่กล่าวว่า “ผู้บัญชาการมีสติปัญญามาก ราชครูเถาจึงอยากรับท่านเป็นศิษย์”
ฝานฉางอวี้รู้ว่ามีคำกล่าวว่า ‘ปัญญาที่มีมากก็อาจดูโง่เขลา’ [1] นี่หมายความว่านางโง่เหรอ?
นางไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียวว่าคำพูดของเซี่ยอู่มีไว้เพื่อปลอบใจนาง หรือว่าทิ่มแทงนาง นางพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ เจ้าออกไปก่อนเถอะ”
นางหันกลับมาและเขียนจดหมายถึงครอบครัว โดยบอกให้เซี่ยชีจ้างอาจารย์สอนฉางหนิง
“คุณชาย นี่คือจดหมายที่ส่งมาจากเมืองฉงโจว”
คนที่เขียนอะไรบางอย่างอยู่หน้ากองเอกสารวางพู่กันลงเมื่อได้ยินดังนั้น เขายื่นมือเรียวราวกับไม้ไผ่ออกมา แล้วหยิบจดหมายที่บ่าวรับใช้ยื่นมาให้
แตกต่างจากปลายนิ้วที่บอบบางและไม่มีกระดูกของผู้หญิง มือเหล่านี้มีกล้ามเนื้อและกระดูกเหมือนผู้ชาย แต่ไม่มีข้อนิ้วที่ยื่นออกมาเหมือนกับผู้บัญชาการทหารเนื่องจากการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มานานหลายปี เป็นเพียงข้อนิ้วที่จับแต่พู่กันตลอดเวลาเท่านั้น
หลี่ฮวายอันเปิดจดหมายแล้วอ่าน แต่คิ้วอันหล่อเหลาของเขากลับขมวด “เว่ยเหยียนนั้นหยั่งร่างลึกมาก และเขาไม่ควรตกหลุมพรางง่ายๆ”
จดหมายนั้นส่งโดยสุยหยวนฮวายซึ่งติดอยู่ในเมืองฉงโจว
เมื่อตระกูลหลี่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับเฮ่อจิ้งหยวน เว่ยเหยียนกลัวว่าฮ่องเต้จะสอบปากคำเฮ่อจิ้งหยวนและสารภาพความผิด ดังนั้นเขาจึงต้องการฆ่าเฮ่อจิ้งหยวนปิดปาก แต่ก็ล้มเหลว
ตอนนี้เฮ่อจิ้งหยวนไม่เพียงแต่ได้รับการปกป้องโดยทหารหน่วยกล้าตายของเขาเองเท่านั้น แต่ยังได้รับการคุ้มครองอย่างลับๆ โดยทหารหน่วยกล้าตายตระกูลหลี่ด้วย ไม่สามารถโจมตีเขาได้ง่ายๆ อีกต่อไป
สุยหยวนฮวายเสนอว่าเขาสามารถแสร้งทำเป็นร่วมมือกับเว่ยเหยียนได้ โดยให้เขาช่วยรักษาฉงโจว และตัวเขาช่วยเว่ยเหยียนรักษาอำนาจทางทหารในจี้โจว
ท้ายที่สุด เมื่อฉงโจวพ่ายแพ้ สุยหยวนฮวาย ‘บุตรชายของกบฏ’ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถูกประหารชีวิต และอำนาจทางทหารของจี้โจวและฉงโจวก็จะตกไปอยู่ในมือของตระกูลหลี่ ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อเว่ยเหยียนอย่างมาก
ในปัจจุบันความร่วมมือระหว่างทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
แต่หลังจากที่สุยหยวนฮวายเข้าหาเว่ยเหยียน เว่ยเหยียนก็ตอบตกลงอย่างง่ายๆ ซึ่งทำหลี่ฮวายอันลังเล
การล่อให้เว่ยเหยียนร่วมมือกับฉงโจว เป็นอุบายของพวกเขาและสุยหยวนฮวาย เพื่อโค่นล้มเว่ยเหยียนโดยเร็วที่สุด
เดิมทีเขาและปู่ของเขาอยากจะค้นหากับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว แต่หลังจากค้นหามานาน เบาะแสเดียวก็คือจดหมาย ซึ่งมันก็จบลงที่เว่ยเหยียน แม้ว่าวันหนึ่งพวกเขาจะต้องไปโต้เถียงกันในราชสำนักก็ตาม เว่ยเหยียนก็มีวิธีแก้ตัวเช่นกัน
เมื่อนั้นพวกเขาจึงคิดที่จะใช้อำนาจทางทหารของฉงโจวและจี้โจวเพื่อเล่นเกมการเมือง
เมื่อเว่ยเหยียนตกลงที่จะร่วมมือกับสุยหยวนฮวาย หลักฐานที่พวกเขาได้รับในครั้งนี้ก็จะต้องแน่นหนามากขึ้น
หากปราศจากความจริงเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว เว่ยเหยียนก็ยังคงถูกโค่นล้มด้วยเรื่องนี้
แต่แผนการนี้ราบรื่นเกินไป จนหลี่ฮวายอันรู้สึกว่าเว่ยเหยียนดูเหมือนจะรู้ว่านี่คือแผนของพวกเขา และเขาเพียงแสร้งเดินตามเกม แสดงภาพลวงตาให้อีกฝ่ายตายใจ
[1] ปัญญาที่มีมากก็อาจดูโง่เขลา - เป็นคำสอนของเล่าจื๊อ (老子) กล่าวว่า สติปัญญาที่ดูชาญฉลาดก็อาจจะเป็นเรื่องโง่เขลาได้ บางครั้งใช้อธิบายสถานการณ์ที่คนที่รู้มากที่สุดคือคนที่พูดน้อยที่สุด หรือคนฉลาดมักไม่แสดงตนออกมา CR.เฟสบุ๊ค Zhongwen Education