บทที่ 108
เมื่อฝานฉางอวี้กลับมา ข่าวที่ว่านางได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารม้าก็ได้แพร่กระจายไปทั่วค่ายแล้ว
ทุกคนที่เห็นพบนางต่างก็พูดว่า “ขอแสดงความยินดีกับผู้บัญชาการฝาน!”
ฝานฉางอวี้เพียงพยักหน้าเล็กน้อยต่อทุกคนที่รู้จักและไม่รู้จัก
แม้ว่านางจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อถึงเวลาจริง นางก็ยังคงไม่ชินกับมัน
หลังจากที่นางได้รับการเลื่อนตำแหน่ง กระโจมทหารของนางก็ถูกย้าย มีคนมาแสดงความยินดีกับนางมากกว่าคราวที่แล้วที่หัวหน้ากองร้อยทั้งหลายมา และส่วนใหญ่มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการในระดับแม่ทัพหรือหัวหน้ากองพัน
ฝานฉางอวี้ไม่กล้าที่จะละเลย แต่ชั้นเชิงของธรรมชาติของมนุษย์ไม่สามารถเรียนรู้ได้ในชั่วข้ามคืน นางไม่สามารถทำมันได้อย่างง่ายดายจริงๆ โชคดีที่การรบยังไม่จบ และไม่เหมาะที่จะจัดงานเลี้ยงส่วนตัว กองทัพจึงไม่จำเป็นต้องจัดงานเลี้ยงรับรองคนเหล่านี้
เมื่อเผชิญกับเสียงตะโกน นางก็เลียนแบบสิ่งที่นางได้ยินจากนักเล่านิทานเกี่ยวกับลักษณะของแม่ทัพทหารหลังจากที่พวกเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่ง นางประสานมือแน่นและพูดว่า “ยินดี” กับผู้ที่เฉลิมฉลอง
ตอนนั้นเองที่นางตระหนักว่ายังมีคนในค่ายทหารที่เก่งเรื่องการประจบสอพลอ
ทหารที่ไม่คุ้นเคยจำนวนหนึ่งเกือบจะยกย่องนางในฐานะแม่ทัพผู้กล้า
“ตั้งแต่ตอนสร้างเขื่อนในจี้โจว ข้าก็ได้ยินชื่อของผู้บัญชาการฝาน ท่านสกัดกั้นและสังหารหน่วยสอดแนมสามคนในคืนที่ฝนตก ดังนั้นแผนการล่อกลุ่มกบฏจึงสำเร็จลุงล่วงไปได้ด้วยดี!”
“การสังหารฉือหู่ในหุบเขาอีเซียนนั้นน่าตื่นเต้นมาก นางหยิบมีดแล่เนื้อสองเล่มและตัดหัวของฉือหู่ทิ้ง! คราวนี้ นางสร้างความชอบที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเดิม ช่วยชีวิตใต้เท้าเฮ่อและสังหารผู้นำกบฏฉางซิ่นอ๋อง!”
ทุกคนประหลาดใจและชมเชย “วีรบุรุษจะมีหัวนอนปลายเท้าเช่นไรนั้นไม่สำคัญ การให้โอกาสผู้อื่นก็เหมือนให้มิตรกับตน สุภาษิตโบราณกล่าวไว้ได้ถูกต้อง!”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างถ่อมตน “ทุกท่านกล่าวเกินไปแล้ว ข้าสามารถสังหารฉางซิ่นอ๋องได้ เป็นเพียงแค่ความโชคดี”
ทันใดนั้น ทหารก็ขัดจังหวะนาง “ผู้บัญชาการฝาน ได้โปรดอย่าถ่อมตัวเลย ถึงจะเป็นแค่โชค แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีโชคนี้!”
ในขณะที่ทุกคนเห็นพ้องกัน ชายผู้มีหนวดที่มุมปากเริ่มรู้สึกเสียใจแทนนาง “การสังหารฉางซิ่นอ๋องเป็นความสำเร็จครั้งแรกในการรบ หลังจากที่กองทัพหน้ากระจัดกระจายไปแล้ว คนที่นำกองทัพฝ่ายขวาเข้าไปต่อสู้กับพวกกบฏก็เป็นผู้บัญชาการฝาน ทำไมฝ่าบาททรงทำเช่นนั้น ทรงมีราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งให้ผู้บัญชาการฝานเป็นขุนนางระดับห้าเท่านั้น และยังได้รางวัลเพียงสามร้อยตำลึงเท่านั้น?”
ฝานฉางอวี้ตกใจเล็กน้อย โดยแอบคิดว่าปรากฎว่าผู้บัญชาการทหารม้าเป็นขุนนางระดับห้า
นางยังจำสิ่งที่เซี่ยเจิงบอกตอนปลอมตัวเป็นเซี่ยอู่ เขาบอกว่านางน่าจะได้รับรางวัลหนึ่งพันตำลึงจากการสังหารฉางซิ่นอ๋อง
แต่จำนวนรางวัลที่แท้จริงที่จัดสรรให้นางมีเพียงสามร้อยตำลึงเท่านั้น
รายละเอียดนี้เขียนไว้ในราชโองการ ไม่มีเจ้าหน้าที่คนใดที่จะกล้าละโมบโลภมาก เป็นไปได้เพียงว่าฮ่องเต้จะให้รางวัลแก่นางเท่านี้
สักพักฝานฉางอวี้ก็ไม่เข้าใจสาเหตุ
แต่สิ่งที่บุคคลนี้พูดดูเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าถังเผยอี้โลภต่อความชอบทางทหารของนาง
มีคนมากมายที่นี่ และบางคนถึงกับเป็นคนแปลกหน้า หากคำพูดของบุคคลนั้นแพร่งพรายออกไปข้างนอก ทำให้นางเดือดร้อนอย่างไม่ต้องสงสัย
คำพูดเตือนใจของเฮ่อจิ้งหยวนยังอยู่ในหูของนาง และฝานฉางอวี้ก็ระมัดวังคำพูดทันที ”กลยุทธ์และการจัดกองทหารในการโจมตีฉงโจวล้วนเป็นการทำงานหนักของใต้เท้าเฮ่อและแม่ทัพถัง พวกเขาคือคนที่ทำงานหนักมากที่สุด ข้าเป็นเพียงรองหัวหน้าตัวเล็กๆ การได้รับการเลื่อนตำแหน่งถึงระดับห้านั้น ทำให้ข้าซาบซึ้งถึงพระเมตตาของฝ่าบาทแล้ว นอกจากนี้ข้ายังมีประสบการณ์ในกองทัพที่น้อย ดังนั้นข้าจึงรู้สึกกังวลเกี่ยวกับการรับตำแหน่งผู้บัญชาการ ดังนั้นจึงหวังว่าทุกท่านจะให้คำแนะนำและอดทนกับข้า
ทหารมียศที่รับผิดชอบทหารจำนวนห้าสิบคนควรเรียกว่าหัวหน้ากอง แต่เนื่องจากในหนึ่งกองร้อยมีหัวหน้ากองร้อยและหัวหน้ากอง ผู้ใต้บังคับบัญชาจึงคุ้นเคยกับการเรียกว่าหัวหน้าและรองหัวหน้า
คำพูดของฝานฉางอวี้พูดโดยไม่ลังเล และทหารคนอื่นๆ ต่างก็แอบเหงื่อออกเมื่อบุคคลนั้นพูดคำที่มีนัยยะไม่ชัดเจน
จากนี้ไปพวกเขาแค่อยากทำงานภายใต้บังคับบัญชาของฝานฉางอวี้ ดังนั้นพวกเขาจึงมาแสดงความยินดีกับนาง
หากคำพูดเหล่านั้นไปถึงหูของถังเผยอี้และทำให้ถังเผยอี้ไม่พอใจ ฝานฉางอวี้ที่เป็นผู้บังคับบัญชาของพวกเขาคงไม่ได้รับความเคารพจากท่านแม่ทัพ แล้วคนที่อยู่ระดับล่างอย่างพวกเขาจะมีความหวังอะไรได้อีก?
ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดดูถ่อมตนเองของฝานฉางอวี้และยกย่องเฮ่อและถัง ทุกคนในห้องก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดอย่างรวดเร็ว “ผู้บัญชาการพูดถูก แม่ทัพทั้งสองได้มีส่วนสำคัญอย่างมาก และตำแหน่งผู้บัญชาการของท่านก็สมควรอย่างยิ่ง!”
เรื่องนี้จึงได้จบลงเท่านี้
เมื่อฝานฉางอวี้กำลังจะไปส่งแขกของนาง แขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกคนก็เดินเข้ามาจากข้างนอกกระโจม
“ผู้บัญชาการ ที่นี่มีชีวิตชีวามาก”
เสียงนี้ที่อ่อนโยนราวกับสายลมในเดือนสามเป็นที่น่าจดจำจริงๆ
ฝานฉางอวี้หันหน้าไปและเห็นมือกำลังยกม่านขึ้น และชายคนหนึ่งในชุดคลุมของขงจื๊อสีฟ้าก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม นั่นคือหลี่ฮวายอัน
ทหารในกระโจมก็เริ่มระมัดระวัง ฝานฉางอวี้แอบสงสัยว่าเขามาที่นี่เพื่อแสดงความยินดีกับการเลื่อนตำแหน่งของนางด้วยหรือ? อย่างไรก็ตาม นางยังคงแสดงมารยาทบนใบหน้าของเขาอย่างพอดี นางประสานมือและพูดว่า “ใต้เท้าหลี่”
คิ้วอันหล่อเหลาของหลี่ฮวายอันเลิกขึ้นเล็กน้อย สีคิ้วของเขาเป็นสีอ่อน และหางคิ้วของเขามีส่วนโค้งเล็กน้อย ซึ่งทำให้เขาดูอ่อนโยนและไม่เป็นอันตราย ดังนั้นการกระทำที่อาจดูไม่สำคัญสำหรับผู้อื่นนี้ยังคงน่าพึงพอใจต่อสายตาเขา
เขายิ้มเบาๆ และพูดว่า “ผู้บัญชาการฝานพูดธรรมดากับฮวายอันเถิด”
เขายกมือขึ้นและหยิบกล่องผ้าจากผู้ช่วยที่อยู่ข้างหลังเขา และพูดว่า “เมื่อข้าทราบว่าผู้บัญชาการฝานได้รับรางวัลจากฝ่าบาท ฮวยอันก็เตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้ท่าน”
เซี่ยอู่ผู้ที่เฝ้าประตูเหมือนเทพประตู เมื่อเห็นฉากนี้ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง หากการจ้องมองของเขาสามารถกลายเป็นความจริงได้ เขาคงสามารถเจาะรูสองรูที่ด้านหลังศีรษะของหลี่ฮวายอันได้โดยตรง
แม้ว่าปัจจุบันท่านโหวจะแยกทางกับผู้บัญชาการฝาน แต่ท่านกงซุนก็ส่งเซี่ยสือซานมาที่ฉงโจวเพื่อสอบถามเรื่องราวกับนาง หลังจากที่ท่านโหวกลับไป เขาก็ใช้ประโยชน์จากกลุ่มกบฏในเมืองคังโดยตรง เห็นได้ชัดว่าเขาปล่อยว่างผู้บัญชาการไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึงผู้บัญชาการ เขาจับได้หลายครั้งว่านางจ้องมองไปที่ดาบเหล็กสีดำด้วยความว่างเปล่า
เหตุใดหลี่ฮวายอันจึงมาแสดงไมตรีอะไรในเวลานี้?
ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์หรือ?
เซี่ยอู่จ้องไปที่ฝานฉางอวี้อย่างตั้งใจ โดยหวังว่านางจะไม่รับของขวัญดังกล่าว
ฝานฉางอวี้เลิกคิ้วแล้วพูดกับหลี่ฮวายอัน “ใต้เท้าหลี่ ข้ารับความปรารถนาดีของท่าน แต่ในกองทัพไม่มีใครได้รับอนุญาตให้รับของขวัญเป็นการส่วนตัว ข้าจึงไม่ขอรับของขวัญนี้”
หัวหน้ากองร้อยที่มาหานางก่อนหน้านี้มาเยี่ยมนางที่ป่วย และสิ่งที่พวกเขานำมาคือขนมและสุราราคาถูก และไม่มีการพูดคุยถึงการแลกเปลี่ยนเป็นการส่วนตัว
ทหารที่มาแสดงความยินดีกับนางในวันนี้ไม่ได้โง่พอที่จะมอบของขวัญให้นางโดยตรงในกองทัพ ดังนั้นพวกเขาจึงมามือเปล่าทั้งหมด ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงไม่ต้องปฏิเสธอันใด
หลี่ฮวายอันยิ้มเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้และพูดว่า “ผู้บัญชาการเข้าใจผิดแล้ว สิ่งที่อยู่ในกล่องนี้เป็นเพียงตำราทหารสองสามเล่มที่ฮวายอันจดบันทึกคำอธิบายประกอบไว้ในเวลาว่าง”
ขณะที่เขาพูด เขาก็เปิดกล่องผ้าซึ่งมีตำราทหารเก่าๆ เพียงไม่กี่เล่มเท่านั้น และไม่มีอย่างอื่นอีกเลย
เขาใช้ปลายนิ้วแตะที่ด้านล่างของกล่องผ้าอย่างเงียบๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาไม่ลดลง “ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากฮวายอันนี้ อาจทำให้ผู้บัญชาการฝานขบขันแล้ว ดังนั้นอย่าได้ปฏิเสธมันเลย”
เขาได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว และมีตำราเพียงไม่กี่เล่มในนั้น เป็นเรื่องยากมากสำหรับฝานฉางอวี้ที่จะหาข้อแก้ตัวที่จะปฏิเสธ
ยิ่งไปกว่านั้น การเคลื่อนไหวที่สงบของหลี่ฮวายอันดูเหมือนจะบ่งบอกเป็นนัยว่านางควรยอมรับกล่องผ้านี้ก่อน
ฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และรู้สึกว่าถ้าเขาแค่ให้ของขวัญ เขาคงไม่ต้องนำผู้ช่วยมาแสดงความยินดีและมอบของขวัญให้นาง
สายตาของนางมองข้ามไปบนใบหน้าของทหารที่มีหนวดที่เคยยุยงนางและถังเผยอี้มาก่อน นางนึกถึงสิ่งที่เฮ่อจิ้งหยวนบอกนางว่าราชครูหลี่และพรรคพวกของเขาจะไม่ทำร้ายนางในขณะนี้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งนางก็ยอมรับกล่องผ้าที่หลี่ฮวายอันมอบให้ แล้วกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น ฉางอวี้ก็น้อมรับคำสั่ง”
ใบหน้าของหลี่ฮวายอันดูเหมือนจะผ่อนคลายมากขึ้น เขายิ้มและพูดว่า “ฮวายอันมีความรู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับศาสตร์แห่งสงคราม ข้าเพียงหวังว่าตำราทหารที่มีคำอธิบายประกอบนี้จะช่วยผู้บัญชาการฝานได้”
ฝานฉางอวี้ไม่มีทางเลือกนอกจากพูดอย่างสุภาพอีกครั้ง “ใต้เท้าหลี่ถ่อมตัวเกินไปแล้ว”
หลังจากส่งคนที่มาแสดงความยินดีกับนางออกไปหมด ฝานฉางอวี้ก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ของนาง นางรู้สึกปวดแสบปวดร้อนในสมอง
ใครบอกว่ากองทัพเต็มไปด้วยคนหยาบกระด้าง คนเหล่านี้ที่ลื่นไหลไปตลอดทางตั้งแต่ทหารแนวหน้าไปจนถึงตำแหน่งแม่ทัำไม่มีใครโง่เลย
ทหารที่จงใจขุดหลุมให้นางและตั้งใจจะยุยงระหว่างนางกับถังเผยอี้ จะต้องระวังเขาในอนาคต อย่างไรก็ตาม หากเล็บที่ชัดเจนเช่นนี้ดึงออกได้ง่าย ก็อาจมีตะปูที่ซ่อนอยู่ได้
พฤติกรรมของหลี่ฮวายอันก็แปลกอย่างอธิบายไม่ได้
หลังจากที่ทุกคนจากไป ฝานฉางอวี้ก็มองดูกล่องอย่างใกล้ชิด แต่ไม่มีช่องลับหรืออะไรเลย และไม่มีบันทึกประกอบในตำราทหารแต่ละเล่ม คำเล็กๆ นั้นเป็นเพียงบันทึกย่อเท่านั้น
นางไม่มีเบาะแสเลย ดังนั้นนางจึงถอนหายใจและถามเซี่ยอู่ “เสี่ยวอู่เจ้าคิดว่าอย่างไรที่หลี่ฮวายอันบอกเป็นนัยให้ข้ารับตำราทหารเหล่านี้”
ฝานฉางอวี้ถามเกี่ยวกับเรื่องเป็นงานเป็นการ และเซี่ยอู่ต้องระงับอคติในใจและช่วยวิเคราะห์ “ตอนนี้อำนาจทางการทหารของจี้โจวเปลี่ยนมือแล้ว แม้ว่าแม่ทัพด้านล่างจะเชื่อฟังแม่ทัพเฮ่อ แต่แม่ทัพเฮ่อไม่ได้มีอำนาจอีกต่อไป พวกเขาอาจต้องมองหาทางออกในใหม่ ก็เหมือนกับหัวหน้ากองร้อยเหล่านั้นที่มาแสดงความภักดีต่อผู้บัญชาการ”
เขาหยุดครู่หนึ่ง เหลือบมองที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดต่อ “หลี่ฮวายอัน……อาจกำลังพยายามเอาชนะใจผู้บัญชาการ”
ฝานฉางอวี้เข้าใจ “ข้ารับตำราทางทหารเหล่านี้จากเขา แสดงว่าตอนนี้ข้ายืนอยู่ข้างเดียวกับตระกูลหลี่?”
เซี่ยอู่พยักหน้าและกล่าวเสริม “แต่เขาจงใจให้ของขวัญต่อหน้าผู้คน เห็นได้ชัดว่าเพราะเขาต้องการให้ทุกคนรู้”
ฝานฉางอวี้คิดอย่างรอบคอบและพบว่าคนเดียวที่ต้องการสังหารนางคือเว่ยเหยียน แต่ไม่ว่านางจะยอมรับการคุ้มครองจากพรรคพวกของราชครูหลี่หรือไม่ก็ตาม ก็ไม่สามารถหยุดเว่ยเหยียนได้
ดังนั้นคนเดียวที่ทำให้หลี่ฮวายอันทำเช่นนี้ได้คือขันทีที่เพิ่งมาถึงค่ายทหารในวันนี้
สามารถพูดได้ว่าขันทีข้างกายฮ่องเต้
เป็นไปได้ไหมว่าฮ่องเต้ตั้งใจที่จะทำร้ายตัวนาง?
แต่ทำไมฮ่องเต้ถึงทำร้ายนางล่ะ? ปัจจุบันเฮ่อจิ้งหยวนยังไม่ถูกสอบปากคำ ซึ่งหมายความว่าตัวตนที่แท้จริงของนางยังไม่ได้รับการเปิดเผยต่อราชสำนักและสาธารณชน แม้ว่าฮ่องเต้จะโกรธท่านตาของนาง แต่ทำไมเขาถึงให้ตำแหน่งขุนนางแก่นาง?
ยิ่งฝานฉางอวี้คิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร นางก็ยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้นเท่านั้น และนางก็คว้าผมกำมือหนึ่งด้วยความรำคาญ
ในอดีตราชครูเถาสอนให้นางวิเคราะห์สถานการณ์ แต่ตอนนี้ไม่มีข่าวเกี่ยวกับราชครูเถา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตนางจะต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ สายตาของฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะมองลงไปที่ทองคำสามร้อยตำลึงที่วางอยู่ในถาดผ้าไหมสีแดงบนโต๊ะ
ทองคำแท่งหนึ่งมีมูลค่าสิบตำลึงในถาดมีทองคำอยู่สามสิบแท่ง
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกกับเซี่ยอู่ “นำทองคำแท่งออกมาสิบสามแท่งและส่งไปพร้อมเงินบำนาญให้กับครอบครัวของทหารสิบสามนายที่เสียชีวิตในสนามรบ เอาอีกสองแท่งออกมาเพื่อซื้ออาหารบำรุงดีๆ สำหรับทหารที่ได้รับบาดเจ็บ หาคนที่มีความสามารถและมีความรู้เพิ่มอีกสักสองสามคนแล้วเจ้าสามารถให้เงินพวกเขาได้ตามที่เห็นสมควร”
เซี่ยอู่พยักหน้าและกล่าวว่า “ตอนนี้ผู้บัญชาการเป็นขุนนางระดับห้าแล้ว ดังนั้นควรมีเจ้าหน้าที่หลายคนอยู่รอบตัว แต่……จำนวนเงินที่จัดสรรให้กับทหารที่เสียชีวิตจะมากเกินไปหรือไม่”
ทองคำสิบตำลึงที่แปลงเป็นเงินคือหนึ่งร้อยตำลึง เมื่อบวกกับเงินบำนาญห้าตำลึงที่ราชสำนักจัดสรรให้เป็นหนึ่งร้อยห้าตำลึง
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “นี่คือสิ่งที่ข้าสัญญาไว้กับทหารเหล่านั้น”
กลุ่มหัวหน้ากองร้อยที่นำโดยหัวหน้ากองร้อยกัว จะสามารถใช้งานพวกเขาได้ในอนาคต แต่พวกเขาจะไม่สามารถเป็นทหารส่วนตัวของนางได้
ยังมีคนจำนวนน้อยเกินไปรอบตัวนางที่พร้อมและภักดีต่อนาง
นางต้องการเลือกทหารสองคนที่มาเป็นทหารของนางเอง
เซี่ยอู่ตกใจเมื่อได้ยินคำตอบของนาง แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรเลย
เมื่อเขากำลังจะออกไป ฝานฉางอวี้ก็หยุดเขาอีกครั้ง “เอาตำราทหารเหล่านี้ไปให้ทหารเหล่านั้นศึกษา”
เซี่ยอู่ตกตะลึง
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “จะเป็นประโยชน์และลดอันตรายได้หากให้พวกเขาศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับศาสตร์แห่งสงคราม”
หลังจากยืนยันว่าฝานฉางอวี้ปล่อยให้เขาจัดการหนังสือเหล่านั้นแล้ว เซี่ยอู่ก็เกือบจะดีใจมาก “ขอรับ ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
หลังจากที่เซี่ยอู่ออกไป ฝานฉางอวี้ก็มองไปที่ดาบใหญ่บนชั้นวางอาวุธและจมอยู่กับความคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นนางก็หยิบหนังสือที่เซี่ยเจิงเขียนไว้ให้นางแล้วค่อยๆ อ่านมัน
การอ่านทำให้ผู้คนฉลาดขึ้น ดังนั้นนางจึงควรอ่านให้มากขึ้น
หลี่ฮวายอันมอบตำราที่มีคำอธิบายประกอบให้นาง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือโดยเจตนา แต่นับตั้งแต่ที่นางพบเขาบนถนนบนภูเขาไปจนถึงการให้เขาช่วยตรวจสอบเกี่ยวกับการฆาตกรรมบิดามารดาของนาง เขาก็บังเอิญพบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเกี่ยวกับตัวตนของนาง และเขาก็ค้นหาเบาะแส พวกเขาพบว่าเฮ่อจิ้งหยวนช่วยบิดามารดาของนางปลอมแปลงเอกสารต่างๆ มันเป็นเรื่อง ‘บังเอิญ’ จริงๆ หรือ
พระราชวัง
สตรีหน้าตางดงามในชุดพระราชวังสีแดงเดินอย่างรวดเร็ว และนางกำนัลในวังสิบหกคนในชุดสองชั้นก็เดินตามนางไปอย่างรวดเร็วโดยก้มศีรษะลง
ขันทีเฒ่ายืนอยู่หน้าห้องทรงอักษรมองเห็นสตรีผู้นั้นจากระยะไกล และรอยยิ้มฝืนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าชราที่มีรอยย่นของเขา เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ลมอะไรพัดองค์หญิงใหญ่เสด็จมาถึงที่นี่…”
ใบหน้าของหญิงสาวสวยเต็มไปด้วยความเย็นชา นางโบกแขนเสื้อแล้วผลักขันทีชราที่ขวางทางออกไป นางขมวดคิ้ว “อย่ามาขวางทางข้า!”
ขันทีเฒ่าล้มลงกับพื้น เมื่อเห็นว่าไม่สามารถหยุดบรรพบุรุษผู้นี้ได้ และกลัวที่ความโกรธของคนข้างใน เขาจึงทำได้เพียงกอดขาของหญิงสาวแล้วพูดด้วยเสียงสูงแหลม “องค์หญิงใหญ่ ทรงเข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อย และกำลังพักผ่อน……”
ขณะที่พูด สตรีผู้นั้นก็เปิดประตูห้องทรงอักษร
กลิ่นอำพันทะเลอันเข้มข้นโชยออกมาจากห้อง ทำให้ใบหน้าที่แต่งหน้าอย่างประณีตของนางเผยให้เห็นถึงความรังเกียจ
ขันทีเฒ่าตกใจมากจึงคุกเข่าลงที่ประตู “ฝ่าบาท โปรดสงบสติอารมณ์ บ่าวสมควรตาย ไม่สามารถหยุดองค์หญิงใหญ่ได้……”
“ช่างเถิด เจ้าออกไปก่อน” เสียงของชายหนุ่มดังมาจากข้างใน
ขันทีเฒ่าราวกับว่าเขาได้รับการอภัยโทษ เขาโค้งคำนับและออกไปแล้วปิดประตูห้องทรงอักษร
องค์หญิงใหญ่มองดูชายที่สวมเสื้อคลุมมังกรสีเหลืองสดใสอยู่ด้านหลังกองเอกสารโดยไม่เกรงกลัว โดยยกมือข้างหนึ่งคลึงตรงหว่างคิ้วและดูเหนื่อยหน่าย สตรีผู้นั้นถามอย่างเย็นชา “เจ้าจะให้ข้าและอู่อันโหวแต่งงานกันหรือ?”
ฮ่องเต้มองดูความงามอันสดใส เมื่อมุมปากของเขางอขึ้น เขาก็ยิ้มเหมือนชายหนุ่มโดยไม่มีแผนใดๆ แต่ดวงตาของเขาราวกับงูพิษที่พ่นพิษในความมืด “เราได้พบกับวีรบุรุษที่ไม่มีใครเทียบได้ ในฐานะน้องชายจึงอยากให้เขาเป็นสามีของเสด็จพี่ ท่านไม่มีความสุขเหรอ?”
องค์หญิงใหญ่พูดด้วยความโกรธ “ตอนอู่อันโหวประสบปัญหา เขาได้พบกับหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งและได้ให้คำมั่นสัญญาตลอดชีวิตกับหญิงสาวธรรมดาๆ คนนั้น ฝ่าบาทต้องการให้ข้าเป็นคนร้ายที่แยกคู่รักสองคนนั้นหรือ”
ฮ่องเต้กล่าวว่า “เสด็จพี่ กังวลเกินไปแล้ว นางเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาสามัญ จะเปรียบเทียบกับท่านผู้เป็นอัญมณีแห่งราชวงศ์ต้าอินได้อย่างไร และอู่อันโหวก็ได้แยกทางกับหญิงสามัญนั่นแล้ว”
องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วและพูดอย่างหนักแน่น “เป็นไปไม่ได้ เพื่อที่จะแต่งผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาของเขา อู่อันโหวถึงกับขอร้องให้ราชครูเถา ซึ่งอาศัยอยู่อย่างสันโดษมาหลายปีรับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรมของเขา เขาจะแยกทางกับนางได้อย่างไร?”
ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์ “เสด็จพี่ช่างไม่เข้าใจนิสัยของบุรุษเลยเสียจริง อำนาจอันมากล้นและสตรีที่งดงาม จะไม่สั่นคลอนน้ำหนักในใจของเขาได้อย่างไร?”
ใบหน้าขององค์หญิงใหญ่เริ่มเย็นลง “ข้ายอมให้มีทรายในดวงตาไม่ได้[1]”
ฮ่องเต้ตรัาเบาๆ “เสด็จพี่อย่าทรงกังวล หลังจากแต่งงานแล้ว ท่านจะไม่มีวันเห็นหญิงสาวสามัญคนนั้นอีก”
ทันใดนั้นใบหน้าขององค์หญิงใหญ่ก็เปลี่ยนไป “เจ้าจะฆ่านางเหรอ? เจ้าไม่กลัวว่าอู่อันโหวจะไม่พอใจเจ้าเหรอ?”
ฮ่องเต้โค้งริมฝีปาก “การที่แม่ทัพเสียชีวิตในสนามรบ มันแปลกมากเหรอ? คนที่อู่อันโหวควรแค้นและเกลียดชังต้องเป็นพวกกบฏไม่ใช่หรือ?”
เขาถูกเมินเฉยจากเว่ยเหยียนในช่วงปีแรกๆ เพราะเขากลัวว่าเว่ยเหยียนจะร้อนใจถ้าความทะเยอทะยานของเขาถูกเปิดเผย ดังนั้นเขาจึงแสร้งทำเป็นเป็นคนโง่และขี้ขลาดอยู่เสมอ ต่อมาเพื่อที่จะเอาชนะราชครูหลี่ เขาแสร้งทำเป็นว่ามีความประพฤติดีและควบคุมได้ต่อหน้าราชครูฆลี่และค่อยๆ แสดงเขี้ยวเล็บของเขาในช่วงสองปีที่ผ่านมา
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา องค์หญิงใหญ่ก็แสดงอาการหวาดกลัวในดวงตาของนางและพูดไม่ออกเป็นเวลานาน ราวกับว่านางตกใจกับความบ้าคลั่งที่บีบคั้นหัวใจของเขา
ฮ่องเต้มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่จริงใจและเชื่อฟัง เช่นเดียวกับฮ่องเต้น้อยที่แสร้งทำเป็นว่าเชื่อฟังและโง่เขลาในอดีต แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความปรารถนาที่ไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป
เขาแตะหัวมังกรทองบนที่วางแขนของเก้าอี้มังกร และน้ำเสียงที่ไม่เมินเฉยของเขาก็เผยให้เห็นความคาดหวังอันไม่มีที่สิ้นสุด “ทันทีที่เว่ยเหยียนล้มลง อำนาจจะกลับมาสู่มือของเรา เมื่อมีอู่อันโหวอยู่ที่นี่ ตาเฒ่าตระกูลหลี่ยังมีอะไรให้ต้องกลัว?”
เขาเอียงศีรษะและพูดด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ด้วยการทุจริตของตระกูลหลี่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มันก็เพียงพอแล้วที่จะประหารทุกคนในตระกูลหลี่”
องค์หญิงใหญ่ไม่เคยรู้สึกว่าน้องชายผู้ขี้ขลาดและใจดีนั้นจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ ขนบนแขนลุกชันภายใต้อาภรณ์ชุดยาว นางถามว่า “อู่อันโหวมีกองกำลังจำนวนมาก เจ้าะมั่นใจได้อย่างไร?”
ฮ่องเต้ดูเหมือนจะต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขามองไปที่องค์หญิงใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านล่าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ลึกขึ้น และเขาก็หยุดพูดทันทีและพูดว่า “เราย่อมรู้สึกวางใจอย่างแน่นอน เพราะมีเสด็จพี่คอยจับตาดูเขาแทนเรา”
“คนที่เรารู้สึกสบายใจที่สุดในใต้หล้านี้ก็คือเสด็จพี่”
ความหนาวเย็นบนมือและเท้าของนางค่อยๆ ไล่ขึ้นไปบนแผ่นหลังของนาง
องค์หญิงใหญ่บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์และเม้มริมฝีปาก “เป็นความโชคดีอย่างยิ่งที่ฝ่าบาททรงไว้วางใจหม่อมฉัน”
ฮ่องเต้ดูมีความสุขมากกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของนาง เขากล่าวว่า “เรารู้ว่าเสด็จพี่จะอยู่เคียงข้างเราเสมอ เสด็จพี่ทรงกลับไปรองานแต่งงานอันยิ่งใหญ่ของท่านเถิด”
องค์หญิงใหญ่กล่าวว่า “เพคะ” จากนั้นถวายบังคมแล้วหันหลังกลับลากชายอาภรณ์อันงดงามของนางแล้วเดินออกจากห้องทรงอักษร ตอนที่นางเข้ามาหลังตรง มั่นใจและสีหน้าของนางเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง และมีนางกำนัลทั้งสิบหกคนติดตามมาอย่างแน่นหนา
ไม่มีใครรู้ว่าตอนกลับออกมาแผ่นหลังของนางเปียกโชกด้วยเหงื่อเย็น เพราะมีเส้นผมสีดำของนางบดบังไว้
หลังจากกลับมาถึงตำหนักแล้ว องค์หญิงใหญ่ก็โกรธมากจนขว้างเครื่องเคลือบลายครามลงบนพื้น
เมื่อนางเหนื่อยนางก็วางหน้าผากด้วยมือข้างหนึ่งแล้วนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มๆ เพื่อพักผ่อน เห็นได้ชัดว่านางยังคงกังวลอยู่
สาวใช้ใหญ่ถือถ้วยชาหอมอย่างระมัดระวังและแนะนำ “องค์หญิง โปรดอย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ……”
องค์หญิงใหญ่หยิบถ้วยชาขึ้นมาและจะดื่ม แต่เมื่อนางคิดถึงคำพูดของฮ่องเต้ นางก็ไม่สามารถควบคุมความโกรธของนางได้ และโยนถ้วยกระเบื้องออกไป ทำให้สาวใช้ที่รออยู่ข้างๆ นางตกใจ
“เขาเป็นใคร เขาเกิดมาจากนางกำนัลในวังผู้ต่ำต้อยและไม่มีญาติฝั่งมารดา ดังนั้นจึงต้องการลากข้าลงไปในน้ำคลองนี้!”
ใบหน้าที่งดงามขององค์หญิงใหญ่เต็มไปด้วยความโกรธ
นางเป็นองค์หญิงคนโปรดของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ แต่นางไม่ใช่ธิดาองค์โตของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ เพียงแต่องค์หญิงองค์ก่อนๆ ทั้งหมดเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นนางจึงกลายเป็นองค์หญิงใหญ่
มารดาผู้ให้กำเนิดของนางมีสถานะสูงส่ง และนางกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไม่ใช่พี่น้องร่วมอุทรเดียวกัน
ฮ่องเต้อาจต้องการพึ่งพาครอบครัวทางฝั่งมารดาของนางในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ดังนั้นเขาจึงพยายามสนิทสนมกับนาง
ตอนนั้นสาวใช้ใหญ่อยู่นอกตำหนักและไม่รู้ว่าทั้งสองพระองค์พูดคุยเรื่องอะไรกันอยู่ข้างใน นางแค่คิดว่าองค์หญิงยังโกรธเรื่องการแต่งงานอยู่ นางคิดถึงเรื่องนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าและในที่สุดก็แนะนำ
“องค์หญิง เพื่อหลีกเลี่ยงท่าน กงซุนซานหลางได้ปฏิเสธที่จะเป็นขุนนางและไม่ก้าวเท้าเข้าเมืองหลวงด้วยซ้ำ ทำไมท่านถึงยังไม่เลิกคิดถึงเขาอีกล่ะเพคะ อู่อันโหวประสบความสำเร็จอย่างมากในการรบ เขาได้รับตำแหน่งโหวตั้งแต่เยาว์วัย ว่ากันว่าเขาเป็นตัวเลือกสามีที่ดีชั้นหนึ่ง……”
“หุบปาก!” จู่ๆ ใบหน้าขององค์หญิงใหญ่ก็เย็นลง และเล็บบนที่วางแขนไม้ของเก้าอี้นุ่มๆ ก็แทบจะหักเพราะแรงจิกมากเกินไป
สาวใช้ใหญ่ตกใจมากจนตัวแข็ง
องค์หญิงใหญ่ดูเหมือนจะรู้ว่านางมีปฏิกิริยามากเกินไป นางลดขนตาที่เหมือนพัดลงเพื่อซ่อนอารมณ์ที่ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ในดวงตาของนางในขณะนั้น นางเยาะเย้ยกับคำพูดของสาวใช้และพูดว่า “เจ้าคิดว่าอู่อันโหวจะมีจุดจบที่ดีแค่ไหน?”
สาวใช้ใหญ่ตกใจเมื่อรู้ว่าอาจเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ระหว่างราชสำนัก นางกล่าวอย่างกังวล “พระราชโองการออกมาแล้ว และผู้ที่ประกาศราชโองการก็เดินทางออกจากเมืองหลวงแล้ว เราจะทำอย่างไรดีเพคะ?”
องค์หญิงใหญ่หลับตาครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็พูดว่า “ฝนหมึกให้ข้าที”
เมืองคัง
ทหารและม้ากลุ่มหนึ่งมาหยุดที่ริมแม่น้ำ พวกเขาผูกเชือกหนาๆ นั่งยองๆ อยู่รวมกัน
หญ้าริมฝั่งแม่น้ำเขียวชอุ่ม แต่ในฤดูร้อนก้านหญ้าจะแก่ไปหน่อย และม้าศึกก็ใช้ปลายจมูกมองหาหน่อหญ้าอ่อนมากิน
เมื่อกงซุนหยินได้รับจดหมายที่ทหารนำกลับมาที่ฉงโจว เขาก็ขมวดคิ้ว
เขาถามว่า “แม่นางฝานสังหารฉางซิ่นอ๋องได้ แต่ราชสำนักแต่งตั้งนางเป็นเพียงผู้บัญชาการทหารม้าจริงๆ หรือ?”
เซี่ยสือซานพยักหน้า “เป็นความจริงอย่างยิ่ง ขันทีจากในวังได้ไปประกาศราชโองการเรียบร้อยแล้ว”
กงซุนหยินสงสัยว่า “ศีรษะของฉางซิ่นอ๋องไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรือ?”
เขาโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้เซี่ยสือซานถอยออกไปก่อน เขาเหลือบมองชายที่ยืนเปลือยกายอยู่ริมแม่น้ำ และทหารของเขาก็ราดน้ำลงไปทั้งหลังเพื่อทำความสะอาดบาดแผลของเขา เขาเดินไปและจงใจเสียงดังและกล่าวว่า “แม่นางฝานเป็นวีรบุรุษในหมู่สตรีจริงๆ นางสังหารฉางซิ่นอ๋อง และได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการทหารม้าระดับห้า”
น้ำที่หยดลงมาบนหลังของเซี่ยเจิงมีสีแดงจางๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของกงซุนหยิน เปลือกตาครึ่งเปลือกของเขายกขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงไม่พูดอะไรสักคำ ทั้งดูเย็นชาและไม่สนใจ
ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาเดินทางไปรอบๆ เพื่อปราบโจรและทำลายรังโจรทั้งหมดรอบเมืองคัง บาดแผลบนหลังของเขาที่เกือบจะหายดีก็ปริออกอีกครั้ง
แต่ไม่เคยเห็นเขากินยาหรือทายาเลยสักครั้ง
หลังจากที่ทหารเติมน้ำในกาอีกครั้งและจะราดบาดแผลที่มีเลือดไหลบนหลังของเขา เขายกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทหารถอยกลับ และหยิบเสื้อคลุมชั้นนอกมาสวมโดยตรง
กงซุนหยินขมวดคิ้วและพูดว่า “หากอาการบาดเจ็บของเจ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป เจ้าจะตายไม่ช้าก็เร็ว”
เซี่ยเจิงไม่สนใจที่จะตอบ เขาจัดเสื้อผ้าแล้วเดินกลับ “กลุ่มโจรละแวกเมืองคังถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว ข้ามีธุระบางอย่างที่จะต้องกลับไปที่หุยโจว ดังนั้นข้าจะทิ้งที่นี่ไว้ให้เจ้า”
กงซุนหยินมองดูใบหน้าซีดเผือดของเขาภายใต้ดวงอาทิตย์ เขาอยากจะด่าเขายิ่งนักแต่เขากลับพูดเพียงว่า “ข้าได้ยินมาว่าหลี่ฮวายอันเขียนคำอธิบายประกอบตำราทหารหลายเล่มเพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับแม่นางฝาน มิตรภาพของข้ากับแม่นางฝานดีกว่าเขากับแม่นางฝานมากนัก ข้าต้องพาสุยหยวนชิงไปที่ฉงโจว ดังนั้นข้าสามารถนำของขวัญไปให้แม่นางฝานได้เช่นกัน”
เซี่ยเจิงหยุดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “แล้วแต่เจ้า” และเดินต่อไปโดยไม่หันกลับมามอง
กงซุนหยินมองไปที่ด้านหลังของเขาที่กำลังขี่ม้า และในที่สุดก็โกรธและสบถด่า “เซี่ยจิ่วเหิง! เจ้าใจดีเหลือเกินนะ! หากเจ้าต้องการปล่อยวางจริงๆ ข้าจะโยนตุ๊กตาน่าเกลียดตัวนั้นในห้องของเจ้าลงไปในเตาอั้งโล่และเผามันซะตอนที่เจ้าไม่อยู่”
ม้าศึกหายไปในเมฆฝุ่น และชายบนหลังม้าไม่ได้โต้ตอบใดๆ กับเขาเลย
เหล่าทหารองครักษ์หุ้มเกราะที่อยู่ในที่เหตุการณ์ต่างตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตามเขาไปพร้อมกับกลุ่มโจรที่ถูกจับได้
เหลือเพียงกงซุนหยินที่ตะโกนด่าอยู่เพียงผู้เดียว
เซี่ยเจิงนำองครักษ์ส่วนตัวเพียงสองคนไปกับเขาเพื่อกลับไปที่จวนสกุลเซี่ยในหุยโจวซึ่งปกคลุมไปด้วยแสงดาวและแสงจันทร์
บิดาของเขาประจำการอยู่ทางซีเป่ยและตั้งรกรากอยู่ในหุยโจว ในแง่หนึ่งสกุลเซี่ยในหุยโจวถือเป็นบ้านหลังเก่า
บิดาของเขาซื้อจวนสกุลเซี่ยในเมืองหลวงเมื่อเขาแต่งงาน ต้นไม้และดอกไม้ทุกต้นในบ้านได้รับการตกแต่งตามความต้องการของสตรี
แม่ทัพที่อาศัยอยู่ที่สกุลเซี่ยในหุยโจวรู้สึกประหลาดใจที่เห็นเซี่ยเจิงกลับจวนกลางดึก
กล่าวกันว่าเป็นแม่ทัพของตระกูล แต่จริงๆ แล้วพวกเขาเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลด้วย พวกเขาล้วนเป็นคนที่บาดเจ็บขณะร่วมรบกับบิดาของเขา และจะไม่มีวันได้กลับไปสนามรบอีกในชีวิตนี้
สกุลเซี่ยจะดูแลคนเหล่านี้ไปตลอดชีวิต
เซี่ยเจิงเดินตรงไปยังโถงบรรพบุรุษโดยไม่รบกวนผู้คนมากเกินไป และคุกเข่าอยู่หน้าป้ายจารึกด้านบนตลอดทั้งคืน
จนกระทั่งรุ่งสางของวันรุ่งขึ้น ประตูห้องโถงบรรพบุรุษก็ถูกเปิดอีกครั้งจากด้านนอก
ชายวัยกลางคนที่แขนขาบาดเจ็บซึ่งมีรูปร่างหน้าตาเหมือนนักรบเดินกะโผลกกะเผลกเข้าไปในห้องโถงบรรพบุรุษ เมื่อมองไปที่ชายคนนั้นที่คุกเข่าบนฟูกหลังตรงเหมือนต้นสน เขาก็พูดอย่างใจเย็น “ได้ยินมาว่าท่านโหวกลับมาเมื่อคืนนี้ ทำไมไม่มีใครบอกข้าเลยว่าท่านโหวกลับมาตอนไหน?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ลุงจง ข้ากลับมาเพื่อรับโทษ”
ชายวัยกลางคนกระพริบตาแปลกๆ แต่แล้วก็สงบลงและถามว่า “ต้องรับโทษมากเพียงใด?”
ตระกูลเซี่ยมีกฎเกณฑ์ของตระกูลตั้งแต่บรรพบุรุษ บุรุษคนใดในตระกูลเซี่ยที่กระทำความผิดร้ายแรงจะต้องมาที่ห้องโถงบรรพบุรุษเพื่อรับโทษ
ในช่วงสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา การลงโทษเพียงอย่างเดียวที่เซี่ยเจิงเคยร้องขอคือเมื่อเขายึดจิ่นโจวกลับคืนมาได้ ตาต่อตาฟันต่อฟัน เช่นเดียวกับที่ชาวเป่ยเจวี๋ยสังหารหมู่ผู้คนในต้าอิน เขายังสั่งการสังหารหมู่ชาวเป่ยเจวี๋ยทั้งหมดในเมืองจิ่นโจว
ตระกูลเซี่ยได้สร้างแต่แม่ทัพผู้เมตตามาตั้งแต่สมัยโบราณ หลังจากการสังหารหมู่ในเมืองจิ่นโจว ใต้หล้าจะจำเพียงนามของเขาในการสังหารคนบริสุทธิ์ท่านั้น แต่กลับไม่จำถึงแม่ทัพผู้เมตตาของตระกูลเซี่ยอีกต่อไป
ถือเป็นข้อห้ามสำหรับผู้ควบคุมกองทัพที่ไม่สามารถระงับความโกรธได้
เพียงครั้งเดียวที่เซี่ยเจิงมารับโทษ เขาได้ขอรับการลงโทษที่หนักที่สุดในคำสอนของบรรพบุรุษเซี่ย นั่นคือการเฆี่ยนหนึ่งร้อยแปดครั้ง
วันนี้เขาคุกเข่าต่อหน้าแผ่นจารึกของบรรพบุรุษของเซี่ยและตอบว่า “เฆี่ยนหนึ่งร้อยแปดแส้”
ตัวเลขนี้ทำให้ดวงตาของชายวัยกลางคนกระพริบแปลกๆ อีกครั้ง และเขาถามว่า “ท่านโหวทำอะไรผิด?”
เซี่ยเจิงมองไปที่ป้ายจารึกของเซี่ยหลินซานที่อยู่ตรงกลางห้องโถงบรรพบุรุษแล้วพูดว่า “ต่อไปลุงจงก็จะทราบเอง”
เซี่ยจงอยู่ในสนามรบและรู้สึกไวต่อกลิ่นเลือด แผ่นหลังของเซี่ยเจิงแตกออกเนื่องจากบาดแผล และรอยบนเสื้อคลุมของเขาที่โชกไปด้วยเลือดก็เห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษ
เขาลังเลและพูดว่า “ดูเหมือนว่าท่านโหวจะมีอาการบาดเจ็บสาหัสบนร่างกาย”
เซี่ยเจิงตอบเพียงว่า “มันไม่สำคัญ”
เซี่ยจงหยิบแส้เส้นใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังใกล้ๆ แล้วมองเซี่ยเจิงอย่างเงียบๆ เป็นเวลาสองลมหายใจแล้วพูดว่า “จะเริ่มเลยหรือไม่?”
เซี่ยเจิงตอบ “อืม” อย่าเบาๆ
“บรรพบุรุษต้องการให้บุตรหลานตระกูลเซี่ย เรียนรู้ถึงหลักการดั้งเดิมอย่างแจ่มแจ้ง”
ในขณะที่เขาท่องคำสอนของบรรพบุรุษ แส้อันหนักหน่วงก็ฟาดไปที่ด้านหลังของเซี่ยเจิง
ร่างกายของเซี่ยเจิงสั่นเทา แผ่นหลังของเขาแน่นราวกับแผ่นเหล็ก และมือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวก็กำหมัดแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้เขาล้มไปข้างหน้า
แต่เสื้อผ้าที่อยู่ด้านหลังถูกแส้ฉีกขาดโดยตรง และมีรอยแส้ปรากฏขึ้นบนผิวหนังที่แดงและบวมจนเกือบจะอัดแน่นและปริแตก
ตามกฎของตระกูลเซี่ยเมื่อลงโทษใครสักคน พวกเขาจะท่องคำสอนของบรรพบุรุษแล้วเฆี่ยนตีเพื่อให้ผู้ถูกลงโทษรู้ว่าทำไมเขาถึงถูกลงโทษและให้จดจำคำสอนของบรรพบุรุษไว้ในกระดูกของเขาด้วย
“เมื่อพิจารณาถึงจุดประสงค์นี้แล้ว เป็นมงคลยิ่ง บุตรหลานทุกคนจงฟังคำแนะนำ”
“เพี๊ยะ!”
แส้หนักอีกอันถูกโบยออกไป และรอยแส้ก็ซ้อนทับกับบาดแผลบนหลังของเขาที่แตกร้าวนับครั้งไม่ถ้วน และเลือดก็กระเด็นออกมา ริมฝีปากของเซี่ยเจิงเปลี่ยนเป็นสีขาวจากความเจ็บปวด เหงื่อเย็นไหลลงมาตามขมับของเขาราวกับไข่มุก และตรงนั้นมีเส้นเลือดอยู่ในมือที่กำแน่น มันโป่งแต่เขาก็ยังไม่ส่งเสียง
ทั้งหลังของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยรอยแส้และเปียกโชกไปด้วยเลือด มีเม็ดเหงื่อบนเปลือกตาของเขา แต่เขายังคงลืมตาไว้โดยจ้องมองที่ป้ายจารึกของเซี่ยหลินซาน
เมื่อถึงเวลาที่เขาได้รับแส้ไปถึงครั้งที่เก้าสิบแปด เลือดที่ไหลออกมาจากหลังของเขาได้ซึมซับเสื้อผ้าของเขาและกลายเป็นแอ่งน้ำเล็กๆ บนพื้น
เขาคุกเข่าลงไม่ได้อีกต่อไปและล้มลงข้างหน้า มีเงามากมายอยู่ตรงหน้าเขาจนเขาแทบจะมองไม่เห็นแผ่นจารึกในห้องโถงของบรรพบุรุษ
หลังของเซี่ยเจิงเจ็บปวด และแส้เส้นใหญ่เต็มไปด้วยเลือด
เขาเป็นผู้ลงโทษของตระกูลเซี่ย ไม่ว่าใครจะทนไม่ไหวแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถผ่อนปรนเมื่อลงโทษใครสักคน
คราวนี้เท่านั้นที่เขาพูดว่า “ท่านโหว พอก่อนเถอะ”
เซี่ยเจิงล้มลงกับพื้น และตุ๊กตาไม้ที่ถูกยัดไว้ในแขนของเขาก็หลุดออกมา ฝ่ามือของเขาถูกข่วนเป็นเลือดเนื่องจากความเจ็บปวด เมื่อเขาหยิบหุ่นขึ้นมา หุ่นขนาดเท่าฝ่ามือก็เปื้อนไปด้วยเลือด เปลือกตาของเขาขยับช้าๆ “เหลือกี่ครั้ง?”
เซี่ยจงตอบว่า “สิบแส้”
เซี่ยเจิงวางมือข้างหนึ่งบนพื้นแล้วจับตุ๊กตาไม้พร้อมกับอีกมือหนึ่ง เขาค่อยๆ คุกเข่าลง ยืดหลังที่เปื้อนเลือดให้ตรง แล้วพูดว่า “ลงมือ”
ความรู้สึกไม่อดทนปรากฏขึ้นในดวงตาของเซี่ยจง แต่เขายังคงท่องคำสอนของบรรพบุรุษเสียงดังและเฆี่ยนตีเขาอย่างแรง
เลือดกระเซ็นบนกระเบื้องปูพื้นข้างใต้เขา น่าหลงใหลราวกับดอกไม้สีเลือดที่กระจายออกมา
แส้สิบครั้ง เหลือไม่ถึงสองสามครั้ง และเมื่อเสร็จเรียบร้อย ปลายนิ้วของเขาจับอย่างแรงจนแทบจะฝังอยู่ในตุ๊กตาหุ่นไม้ เขาก้มศีรษะลงและแทบจะเปิดเปลือกตาไม่ได้เลย
เซี่ยจงกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัสของเขา ดังนั้นเขาจึงรีบเดินออกจากห้องโถงบรรพบุรุษและเรียกหมอ
เซี่ยเจิงคุกเข่าลงกับพื้น และหลังของเขาเจ็บมากจนแทบจะหมดสติไป
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับมามีความสงบอีกครั้ง จากนั้นเขาก็บังคับตัวเองให้เปิดเปลือกตาซึ่งหนักหนึ่งพันชั่ง เขามองไปที่แผ่นจารึกของเซี่ยหลินซาน จากนั้นเขาก็ก้มลงและพูดด้วยเสียงแหบห้าว “ลูกอกตัญญู”
มีคนคนหนึ่งเติบโตขึ้นมาในหัวใจของเขา และแม้เขาได้ตัดใจของเขาทิ้งไปทั้งหมด แต่เขาก็ยังปล่อยนางไปไม่ได้
ในตอนแรก การรบและการสังหารอย่างต่อเนื่องอาจทำให้สมองของเขาหยุดคิดชั่วคราว แต่ต่อมาความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ปะทุครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สามารถระงับความปรารถนาที่จะพบนางได้
เห็นได้ชัดว่ามันเจ็บปวดมากจนร่างกายกระตุกเกร็งไปหมด
หรือบางทีเขายืนหยัดได้ถึงตอนนี้
เพราะเขาแค่อยากพบนาง
เมื่อคิดแล้วก็ทำให้กระดูกในร่างกายของเขาเจ็บปวดไปหมด
หลังจากได้รับโทษเฆี่ยนหนึ่งร้อยแปดทีแล้ว เขาก็สามารถไปหานางได้แล้ว
[1] ยอมให้มีทรายในดวงตาไม่ได้ - เปรียบเทียบไม่อาจยอมรับเรื่องที่ไม่ได้ผลประโยชน์, หรือมีทัศนคติขัดกับตนเองได้