บทที่ 107
หลังจากที่กงซุนหยินจากไปแล้ว เซี่ยเจิงก็นั่งเงียบๆ อยู่หน้าโต๊ะ
ผมของเขายังไม่แห้งหลังอาบน้ำ และมีผมเปียกกระจัดกระจายอยู่ตรงหน้าผากของเขา สันจมูกของเขาทอดเงาอยู่ใต้แสงเทียน และริมฝีปากบางของเขาก็เม้มเล็กน้อย แสดงถึงความดื้อรั้นและความดุร้าย
เขาหยิบตุ๊กตาไม้ที่น่าเกลียดและหยิ่งผยองขึ้นมาด้วยนิ้วเรียวของเขา มองดูมันเป็นเวลานาน จากนั้นจึงใช้ปลายนิ้วลูบมันเบาๆ สองครั้ง
นอกจากนี้ยังมีห่อผ้าขนาดใหญ่วางอยู่ใต้โต๊ะเตี้ยซึ่งทหารนำมาจากเยี่ยนโจว
เขาแกะห่อผ้าและข้างในมีเสื้อผ้าสองชุด รองเท้าข้อสั้นที่ไม่ได้ใส่ และลูกอมเปลือกส้มหนึ่งห่อ เป็นห่อของที่ฝานฉางอวี้ขอให้ช่างไม้จ้าวนำมาให้
ในวันที่ฝนตก ทุกสิ่งที่อยู่ข้างในต่างก็ได้รับความชุ่มชื้น
เซี่ยเจิงเปิดห่อกระดาษน้ำมันที่บรรจุลูกอมเปลือกส้ม ลูกอมที่อยู่ข้างในค่อนข้างละลายแล้ว และบางส่วนยังคงติดกัน
ราวกับว่าเขาไม่เห็นมัน เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วใส่เข้าไปในปากของเขา แทนที่จะอมไว้เพื่อให้มันละลายอย่างช้าๆ แต่เขากลับเคี้ยวมันโดยตรงแล้วกลืนมันลงไป
เขากลืนอันหนึ่ง จากนั้นก็หยิบอันถัดไปหยิบเข้าปากเพื่อเคี้ยวต่อไป
สิ่งที่กระจายอยู่บนปลายลิ้นคือความหวานและความขมของลูกอมเปลือกส้ม
มันแทบไม่มีความหวานเหลืออยู่เลย เหลือเพียงรสเปรี้ยวและรสขม
ฉงโจว
ฝนตกหนักในตอนกลางคืน และแสงจากตะเกียงก็ปิดกั้นความเย็นของความชื้นภายนอกกระโจม
ฝานฉางอวี้นั่งขัดสมาธิบนเตียงทหาร จ้องมองไปที่กล่องว่างข้างๆ นางอย่างว่างเปล่า
นางนำเสื้อผ้าทั้งหมดออกมาแล้ววางลงบนเตียง แต่นางยังคงไม่พบตุ๊กตาหุ่นไม้ที่นางแกะสลักไว้ยังไม่เสร็จดีนัก
แม้ว่านางจะเป็นเพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่ในกระโจมทหารแห่งนี้ แต่บางครั้งนางก็จะเรียกผู้ใต้บังคับบัญชาและหัวหน้ากองต่างๆ เพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องการทหารหรืออะไรบางอย่าง นางมักจะเก็บสิ่งของส่วนตัวของนางไว้เป็นอย่างดี
เสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนถูกบรรจุในกล่อง นางจะหยิบตุ๊กตาไม้ออกมาแกะสลักเมื่อมีเวลาว่าง หลังจากแกะสลักแล้วนางก็นำมันกลับเข้าไปในกล่องที่นางใส่เสื้อผ้า
นางไม่เคยสังเกตตอนที่นางเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปพบเฮ่อจิ้งหยวน
ในยามราตรี นางยากจะหยิบตุ๊กตาหุ่นไม้นั้นมาและแกะสลักมันอย่างระมัดระวังมากขึ้น แต่ก็หามันไม่เจอ
มีเสียงฝีเท้าดังอยู่ด้านนอกกระโจม จากนั้นก็มีเสียงปิดร่มกระดาษน้ำมัน ครู่ต่อมาป้าจ้าวก็ถือร่มกระดาษน้ำมันมาด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกมืออีกข้างหนึ่งถือชามยา นางใช้ศอกเปิดม่านกระโจมแล้วเดินเข้าไปบ่นพึมพำ “ฝนนี่ตกหนักมากจนน่ากลัว!”
นางวางร่มกระดาษน้ำมันไว้ข้างกระโจมแล้วเดินไปหาฝานฉางอวี้พร้อมชามยาในมือ เมื่อนางเห็นว่านางรื้อเสื้อผ้าทั้งหมดในกล่องออกมา นางก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไมเจ้าถึงรื้อเสื้อผ้าออกมาหมดเลยล่ะ?”
ฝานฉางอวี้คิดว่าป้าจ้าวดูแลนางมาสองวันเมื่อนางนอนหลับไม่ได้สติ นางจึงถามอย่างรวดเร็ว “ท่านป้า ตอนที่ท่านเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า ท่านเห็นตุ๊กตาไม้อยู่ในกล่องบ้างหรือไม่?”
ป้าจ้าวส่ายศีรษะ “ข้าไม่เห็นตุ๊กตาไม้เลย”
เมื่อเห็นว่านางทำท่าสิ้นหวัง ป้าจ้าวจึงถามอีกครั้ง “มีอะไรหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้เพียงส่ายศีรษะ ดวงตาสีดำคล้ายเมล็ดซิ่งของนางดูสับสนและขมขื่นเล็กน้อยภายใต้แสงเทียน
อยู่ดีๆ ทำไมจู่ๆ ตุ๊กตาถึงหายไป?
แม้ว่าเซี่ยอู่จะเป็นทหารส่วนตัวของนาง แต่เขาก็จะไม่มีวันแตะต้องข้าวของส่วนตัวของนาง
ในช่วงสองวันที่นางไม่ได้หมดสติ คนเดียวที่เข้าไปในกระโจมทหารคือเซี่ยเจิงที่ปลอมตัวเป็นเซี่ยอู่
เขาเป็นคนเอาตุ๊กตาไปเหรอ?
ป้าจ้าวพูดว่า “ดื่มยานี้ในขณะที่ยังร้อนก่อน ข้าต้องกลับไปช่วยลุงจ้าวของเจ้าช่วยเขาต้มยา”
อาการบาดเจ็บที่มือของฝานฉางอวี้ยังไม่หายดี ป้าจ้าวจึงอยู่ที่ค่ายทหารเพื่อดูแลชีวิตประจำวันของนาง เมื่อมีเวลาว่างในระหว่างวันนางก็ไปอยู่กับแพทย์ทหารเพื่อช่วยต้มยา หรือช่วยเหลือทหารผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสซักเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยน
หลังจากการสู้รบครั้งนี้ ผู้เสียชีวิตในกองทัพก็มีมาก แม้แต่ช่างไม้จ้าวซึ่งเป็นหมอรักษาสัตว์ก็ยังถูกเรียกให้มาพันแผลรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บ
เดิมทีเขากลัวว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาจะแย่และจะล้มเหลวในการรักษาทหารที่บาดเจ็บ แต่เขาก็พบว่าแพทย์ทหารที่เพิ่งรับสมัครมาใหม่เพื่อรักษาทหารที่บาดเจ็บและกำลังสั่งจ่ายยา พวกเขาก็ไม่ทราบถึงคุณสมบัติทางยาต่างๆ ด้วยเช่นกัน
เมื่อช่างไม้จ้าวถามพวกเขา จึงพบว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นชาวบ้านชนบท และบางคนก็เป็นเพียงนักเก็บสมุนไพรที่รู้จักยาสมุนไพรบางชนิดเท่านั้น ช่างไม้จ้าวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนเล็กน้อย
แต่เขาก็เข้าใจด้วยว่าไม่สามารถทำอะไรได้ มีทหารบาดเจ็บหลายพันคน และมีแพทย์ทหารเพียงไม่กี่คนที่มากับกองทัพ การบาดเจ็บจำนวนมากต้องได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที
จึงทำได้เพียงหาผู้คนจากระยะไกลหลายร้อยลี้ที่มีความรู้ด้านการแพทย์และสมุนไพรมาบ้าง แล้วนำพวกเขาไปที่กองทัพเพื่อรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บ
ไม่ว่าทักษะทางการแพทย์จะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยก็ยังได้รับการรักษา ดีกว่าไม่ได้รับการรักษาเลย
จากประสบการณ์ของเขาในการรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสของเซี่ยเจิง ช่างไม้จ้าวสามารถช่วยเหลือทหารที่บาดเจ็บได้จำนวนมากและได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นแพทย์ทหารอย่างเป็นทางการ
กองทัพปฏิบัติต่อแพทย์ทหารอย่างสุภาพมาโดยตลอด และช่างไม้จ้าวก็ไม่จำเป็นต้องทำงานของช่างไม้หรือหมอรักษาสัตว์อีกต่อไป และยังมีกระโจมทหารของตัวเองแยกต่างหาก
นางอยู่ในอาการหมดสติมาสองวันแล้ว และป้าจ้าวก็คอยดูแลนางในเวลากลางคืนมาตลอด ตอนนี้นางฟื้นแล้ว ป้าจ้าวก็ไม่จำเป็นต้องดูแลนางอีกต่อไป หลังจากหยิบชามยาแล้วนางก็พูดว่า “ที่ค่ายฝนตกหนักมาก มันมืดมากจนยากที่เดิน ดังนั้นข้าจะให้เสี่ยวอู่พาท่านไปที่นั่น เมื่อท่านต้มยาเสร็จแล้ว ท่านจะไปพักที่ที่พักลุงจ้าวก็ได้ ไม่ต้องกลับมาดูแลข้าหรอก”
กระโจมทหารของนางยังอยู่ห่างจากกระโจมทหารที่ได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าง และหญิงชราก็ต้องเดินกลับไปกลับมาอย่างเร่งรีบ
ฝานฉางอวี้เข้าใจความปรารถนาของป้าจ้าวที่จะทำอะไรบางอย่างให้กับทหารที่ได้รับบาดเจ็บ
บุตรชายของสองสามีภรรยาเสียชีวิตในสนามรบตั้งแต่อายุยังน้อย เมื่อนางมาที่กองทัพและเห็นทหารในค่ายที่บาดเจ็บ นางคงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงบุตรชายของนางที่เสียชีวิตในสนามรบ โดยคิดว่าทหารที่บาดเจ็บเป็นลูกของนาง ดูท่านางคงยุ่งมากจนไม่มีเวลาว่างเลย
บางทีพวกเขาอาจต้องการชดเชยความเสียใจที่พวกเขารู้เพียงว่าบุตรชายของพวกเขาเสียชีวิตในสนามรบ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
ป้าจ้าวกังวลเล็กน้อย “เจ้าสะดวกที่จะอยู่คนเดียวตอนกลางคืนไหม?”
ฝานฉางอวี้ถือชามแล้วพูดว่า “มือของข้าได้รับบาดเจ็บแค่ผิวหนัง ร่างกายสบายดี ไม่มีอะไรร้ายแรง”
ป้าจ้าวลังเลและพูดว่า “เช่นนั่นก็ได้แต่ถ้าเจ้ามีอะไร แค่บอกให้เสี่ยวอู่มาตามข้า”
ฝานฉางอวี้เห็นด้วยและเรียกเซี่ยอู่ไปส่งป้าจ้าวไปที่ช่างไม้จ้าว
หลังจากปิดม่านอีกครั้ง ม่านฝนและความมืดอันไร้ขอบเขตออกจากกัน ฝานฉางอวี้ก็เงียบลง
นางถือชามยา และเมื่อนางก้มศีรษะลง ดูเหมือนจะมีหยดน้ำตกลงไปในยาสีเข้ม ทำให้เกิดระลอกคลื่น
นางดื่มมันหมดในอึกเดียว ไม่ว่าส่วนผสมของยาจะขมมากจนทำให้ปวดท้องก็ตาม หลังจากวางชามยาไว้บนเก้าอี้ตัวเตี้ยข้างเตียง นางก็ยัดเสื้อผ้ากลับเข้าไปในกล่องแล้วนางก็สะบัดผ้าห่มบางๆ ห่มตัวเองแล้วนอนลงโดยใช้ผ้าห่มคลุมศีรษะไว้
รายงานการรบที่สังหารฉางซิ่นอ๋องถูกส่งไปยังเมืองหลวง และครึ่งเดือนต่อมาราชทูตก็มาถึงฉงโจวพร้อมกับพระราชโองการประทานรางวัลของฮ่องเต้
เมื่อราชทูตเข้ามาในค่าย ฝานฉางอวี้เป็นคนเดียวที่มียศทหารต่ำกว่าหัวหน้ากองพัน แต่ยังอยู่ในกลุ่มเพื่อต้อนรับราชทูตด้วย
เมื่อเห็นพระราชโองการมาก็เหมือนกับเห็นฮ่องเต้ และเจ้าหน้าที่ทหารทุกนายจะต้องสวมเครื่องแบบราชการ
เฮ่อจิ้งหยวนได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังไม่หายดี เขาบังคับตัวเองให้สวมชุดเกราะหนักและนำแม่ทัพไปต้อนรับราชทูตของฮ่องเต้ที่ประตูค่าย ใบหน้าของเขาผอมมากจนโหนกแก้มของเขาโปนและเขาก็ดูใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย แม่ทัพทุกคนภายใต้คำสั่งของเขารู้สึกทนไม่ไหว
ฝานฉางอวี้รู้สึกหนักใจไม่เพียงแต่เฮ่อจิ้งหยวนได้รับบาดเจ็บจากลูกธนู แต่ในระหว่างการต่อสู้กับฉางซิ่นอ๋อง แต่เขายังรับหอกหัวสิงห์ให้กับถังเผยอี้ซึ่งทำให้อวัยวะภายในของเขาได้รับบาดเจ็บ
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนเขียนรายงานและส่งไปยังเมืองหลวง เขาได้บอกไปแล้วว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและกลัวว่าเขาจะไม่สามารถทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดในการโจมตีฉงโจวได้อีกต่อไป จึงไม่รู้ว่าพระราชโองการขององค์ฮ่องเต้นี้นำพาอะไรมาด้วย
นางยืนอยู่ข้างหลังและเห็นคนกลุ่มใหญ่เดินอยู่นอกค่าย ผู้นำสวมชุดทางการที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน เขาดูไม่เหมือนเจ้าหน้าที่ทหารเลย ใบหน้าของเขามีรอยย่นแต่ขาวโพลนและไม่มีหนวดเครา ซึ่งแปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ได้
เมื่ออีกฝ่ายเห็นเฮ่อจิ้งหยวน เขาก็พูดอย่างหยิ่งผยอง “แม่ทัพจี้โจว เฮ่อจิ้งหยวนรับราชโองการ–”
เสียงสูงและแหลม
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็ตระหนักได้ว่าบุคคลนี้ควรเป็นขันทีในนิทานที่รับใช้ฮ่องเต้
เฮ่อจิ้งหยวนชักนำทุกคนคุกเข่าลง ฝานฉางอวี้กลัวว่าความไม่สุภาพของนางจะทำให้เขาเดือดร้อน ดังนั้นนางจึงไม่กล้ามองไปที่ขันทีที่ประกาศพระราชโองการ และมองลงไปที่ดินสีแดงตรงหน้านางเท่านั้น
“ฝ่าบาทมีพระราชโองการ กบฏฉงโจวขัดขวางแม่น้ำและภูเขาของเรา รังแกประชาชนของเรา แม่ทัพจี้โจวเฮ่อจิ้งหยวนช่วยเราสังหารกลุ่มกบฏ เรารู้สึกโล่งใจมาก ตอนนี้ได้รู้ว่าท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงได้แต่งตั้งเจ้าเป็นพิเศษเป็นแม่ทัพฮวายฮว้า พร้อมรางวัลทองหนึ่งพันตำลึง เราขอมอบอำนาจทางทหารให้กับแม่ทัพถังเผยอี้ชั่วคราว และอนุญาตให้แม่ทัพเฮ่อกลับไปจี้โจวเพื่อรักษาตัว”
ทันทีที่เขาพูดจบ ผู้คนที่คุกเข่าอยู่ที่ประตูค่ายก็มีสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป
ราชโองการนี้ของฮ่องเต้ ทำให้เฮ่อจิ้งหยวนมีตำแหน่งทางทหารที่มียศสูงกว่าเดิม แต่ทำให้เขาสูญเสียอำนาจทางทหาร
ถังเผยอี้คุกเข่าทางด้านซ้ายของเฮ่อจิ้งหยวนเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเพราะเฮ่อจิ้งหยวน เห็นได้ชัดว่าเขากังวลเล็กน้อยเมื่อได้ยินพระราชโองการนี้ ขันทียังประกาศพระราชโองการไม่จบ เขาจึงทำได้เพียงคุกเข่าลงตรงจุดนั้นด้วยความกังวลใจ
ขันทีประกาศพระราชโองการต่อไป “แม่ทัพถังเผยอี้ประสบความสำเร็จอย่างมากในการสร้างเขื่อนเพื่อสกัดกั้นกลุ่มกบฏ กองทัพฝ่ายขวาที่ได้รับการฝึกฝนในสนามรบฉงโจวได้รับชัยชนะอย่างน่าประหลาดใจ เขามีพรสวรรค์ของแม่ทัพ เราจึงมอบนามพิเศษว่าแม่ทัพอวิ๋นหุยและได้รับรางวัลทองห้าร้อยตำลึง”
“แม่ทัพภายใต้การบังคับบัญชาของเขานั้นกล้าหาญมากเช่นกัน หวังต้าชิ่งสังหารกองหน้าของกลุ่มกบฏและได้รับตำแหน่งแม่ทัพทหารม้า พร้อมด้วยรางวัลหนึ่งร้อยตำลึง โก่วซื่อโหยวสังหารหัวหน้ากองพันกบฏและได้รับตำแหน่งหัวหน้ากองพัน……”
พระราชโองการของฮ่องเต้นี้มีความยาวมากและทหารเกือบทั้งหมดที่คุกเข่าอยู่ที่ประตูค่ายก็ได้รับรางวัล ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็ตระหนักว่านางถูกเรียกมาที่นี่เพื่อรับรางวัลด้วยเช่นกัน
เฮ่อจิ้งหยวนเขียนรายงานการรบเกี่ยวกับความชอบทางทหารถวายแด่ฮ่องเต้ เขาจึงรู้ว่าฮ่องเต้จะมอบรางวัลให้ใครบ้าง ดังนั้นเขาจึงเรียกคนเหล่านี้ทั้งหมดล่วงหน้า
แต่จนนานแล้วก็ไม่มีชื่อฝานฉางอวี้
เมื่อนางคุกเข่าจนเข่าชา ในที่สุดนางก็ได้ยินขันทีอ่านชื่อนาง “กองทัพฝ่ายขวานำโดยฝานฉางอวี้……”
ฝานฉางอวี้ตกใจและมองไปยังขันทีโดยไม่รู้ตัว น่าเสียดายที่ขันทีก็มองนางด้วยเช่นกัน
ดวงตาของเขาดูเหมือนจะยิ้มแย้ม แต่ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกปั่นป่วนอย่างอธิบายไม่ถูก นางไม่สามารถอธิบายความรู้สึกนี้ได้ แต่นางรู้สึกไม่สบายใจ และจึงรีบก้มศีรษะลง
ขันทีอ่านต่อ “การสังหารฉางซิ่นอ๋อง ได้บรรลุความสำเร็จอันยอดเยี่ยม จึงมอบตำแหน่งผู้บัญชาการทหารม้า พร้อมรางวัลสามร้อยตำลึง จบราชโองการ!”
ฝานฉางอวี้ยังไม่รู้ว่าตำแหน่งผู้บัญชาการทหารม้านั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่หลังจากได้ยินว่าเงินรางวัลของนางนั้นมากกว่าของแม่ทัพของถังเผยอี้ที่ชื่อหวังต้าชิ่งถึงสามเท่า นางก็แอบคิดว่าตำแหน่งนี้คงไม่เล็ก
หลังจากที่ขันทีอ่านราชโองการเสร็จ ใบหน้าที่เย่อหยิ่งก็หายไป เขามองเฮ่อจิ้งหยวนด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ใต้เท้าเฮ่อ โปรดรับราชโองการด้วย”
จากหางตาของเขา เขาเหลือบมองที่ฝานฉางอวี้
แม้ว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะป่วย แต่เสียงของเขาก็ยังคงดัง “เฮ่อจิ้งหยวนรับราชโองการ!”
ขันทียื่นราชโองการแก่เฮ่อจิ้งหยวนด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาที่ดูเป็นมิตรแต่ทำให้ผู้คนไม่สามารถแสดงความรู้สึกของเขาได้ และกล่าวว่า “ขอแสดงความยินดีกับใต้เท้าเฮ่อ ขอแสดงความยินดีกับใต้เท้าทุกท่าน”
เฮ่อจิ้งหยวนมองดูพระราชโองการในมือของเขา ดวงตาของเขาเผยให้เห็นความผันผวนของชีวิต และพูดด้วยรอยยิ้ม “ฝ่าบาททรงเมตตา”
ถังเผยอี้ประสานมือของเขาทันทีด้วยความโกรธและพูดว่า “ใต้เท้า ข้าไม่สามารถรับตำแหน่งแม่ทัพได้ ขอท่านได้โปรดเป็นผู้นำกองทัพต่อไป!”
เฮ่อจิ้งหยวนตะโกน “ไร้สาระ! เจ้าจะขัดราชโองการหรืออย่างไร?”
ถังเผยอี้อยากจะพูดอย่างอื่น แต่ในที่สุดเขาก็อดทนมันไว้ได้ เมื่อมองดูขันทีที่ยิ้มราวกับว่าเขากำลังดูการแสดง
จากนั้นเฮ่อจิ้งหยวนจึงกล่าวกับขันทีผู้ประกาศพระราชโองการว่า “กงกงเดินทางเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทาง ทางกองทัพได้เตรียมกระโจมไว้ให้ท่านแล้ว หากกงกงไม่รังเกียจขอเชิญไปพักข้างในสักครู่”
ขันทีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ลำบากๆ เป็นงานหนักสำหรับใต้เท้าเฮ่อเสียมากกว่าที่ต้องทำงานหนักในแนวหน้า แต่ไม่ว่าจะใต้เท้าหรือตัวข้า พวกเราต่างก็ทำงานให้กับฝ่าบาท รับเงินเดือนจากราชสำนัก จึงต้องช่วยฝ่าบาทบรรเทาความกังวลจริงหรือไม่”
เฮ่อจิ้งหยวนเข้าใจความหมายโดยนัยของคำพูดของขันที ใบหน้าของเขายังคงสงบและเขาเพียงแต่พูดว่า “กงกงกล่าวถูกต้องแล้ว”
ขันทีมองไปที่เฮ่อจิ้งหยวน และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาลึกซึ้งขึ้น “ใต้เท้าเฮ่อเข้าใจก็ดีแล้ว”
หลังจากที่ผู้ใต้บังคับบัญชานำกลุ่มขันทีที่ประกาศพระราชโองการออกไป ถังเผยอี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป และพูดอย่างไม่ยุติธรรมในนามของเฮ่อจิ้งหยวน “ใต้เท้า ฝ่าบาทจะนำอำนาจทางการทหารของท่านไปโดยตรงได้อย่างไร”
เขาก้มศีรษะลงด้วยความหงุดหงิดครึ่งหนึ่งและความขุ่นเคืองครึ่งหนึ่ง “ข้าไม่มีความสามารถที่จะรับหน้าที่ของท่าน! ฉงโจวนี้ข้าก็ไม่ยึดเช่นกัน!”
เฮ่อจิ้งหยวนเพียงพูดว่า “ไร้สาระ!”
“ใต้เท้า……”
ถังเผยอี้ต้องการพูดอะไรบางอย่างมากขึ้น แต่ถูกเฮ่อจิ้งหยวนขัดจังหวะโดย เขากล่าวว่า “อำนาจทางทหารนี้ถ้าไม่ตกอยู่กับเจ้า ก็ตกเป็นของผู้ในราชสำนัก เมื่อเทียบกับอย่างหลังข้าอยากให้เป็นเจ้ามากกว่าที่เป็นคนควบคุมกองทัพจี้โจว”
เขาพูดและตบไหล่ถังเผยอี้
ถังเผยอี้ชายสูงแปดฉื่อขอบตาแดงระเรื่อแล้วจริงๆ และพูดว่า “ถ้าวันนั้นท่านไม่ช่วยข้า……”
จู่ๆ เฮ่อจิ้งหยวนก็ถอนหายใจและพูดว่า “เผยอี้ ข้าแก่แล้วจริงๆ”
ถังเผยอี้มองไปที่ผมของเขาซึ่งกลายเป็นสีขาวในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา และรูปร่างผอมเพรียวของเขา ท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถพูดคำปฏิเสธได้อีกต่อไป
ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน
ตั้งแต่สมัยโบราณตำแหน่งแม่ทัพก็เหมือนวิหคสิ้น เกาฑัณฑ์ซ่อน[1]
เนื่องจากนางมีบางอย่างอยู่ในใจ แม้นางได้รับตำแหน่งทหารและได้รับเงินรางวัล แต่นางกลับไม่มีความสุขเลย
เฮ่อจิ้งหยวนบอกให้ทุกคนแยกย้ายกัน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางยังคงอยู่ที่เดิม
ดูเหมือนเฮ่อจิ้งหยวนจะไม่แปลกใจที่เห็นนางและพูดว่า “ไปเดินเล่นกับลุงหน่อยเถอะ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “อืม” และเดินตามเฮ่อจิ้งหยวนตามหลังไปครึ่งก้าว
เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขา ก้าวของเฮ่อจิ้งหยวนจึงช้า แม้ว่าเขาจะสวมชุดเกราะทหาร แต่เขาไม่สามารถระงับความสง่างามและความอ่อนโยนบนร่างกายของเขาได้
หลังจากเดินไปได้สักพัก สภาพแวดล้อมก็เงียบสงบ และเขาก็พูดช้าๆ “ข้าไม่ได้ปิดบังข่าวที่เจ้าสังหารฉางซิ่นอ๋อง ตอนนี้ทั้งราชสำนักและสาธารณชนก็รู้ข่าวนี้เกี่ยวกับเจ้าแล้ว จากนี้ไปเจ้าต้องเป็นมากขึ้น ระมัดระวังตัว เจ้าไม่มีทางรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในความมืดมิด และมีดวงตากี่คู่ที่จ้องมองเจ้าอยู่”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ฉางอวี้เข้าใจแล้ว”
เฮ่อจิ้งหยวนถอนหายใจ “ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่เก็บข้าไว้อีกต่อไปแล้ว ข้าไม่รู้ว่าเขาจะโจมตีพวกเจ้าสองคนพี่น้องอีกหรือไม่ เจ้าไม่สามารถซ่อนตัวได้ และถ้าท่านอัครมหาเสนาบดีรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าเขาจะโจมตีเจ้าแน่”
เขาหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “ราชครูหลี่และพรรคพวกของเขาได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับพ่อแม่ของเจ้าแล้ว เขาต้องการโค่นล้มเว่ยเหยียนลง และเขาจะปกป้องเจ้าทุกวิถีทาง หลี่ฮวายอันยังคงอยู่ในกองทัพแม้ว่าเขาจะเป็นคนถ่อมตัว สุภาพและประพฤติตัวดี แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลหลี่และไม่สามารถไว้วางใจได้”
ฝานฉางอวี้สัมผัสได้ถึงความตั้งใจดีของผู้เฒ่าที่อยู่ตรงหน้านาง และนางก็รู้สึกขอบคุณอยู่ในใจ และพูดอย่างจริงจัง “ฉางอวี้จำได้ทั้งหมดแล้ว”
จากนั้นเฮ่อจิ้งหยวนก็มองดูนางและพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเขาแสดงถึงความรักและความสงสารของผู้อาวุโสที่มีต่อเด็กรุ่นหลัง “เจ้าคงเสียใจที่ต้องเลือกเส้นทางดังกล่าว”
ฝานฉางอวี้คิดถึงการตายของบิดาและมารดาของนาง ความอัปยศสิบเจ็ดปีของท่านตา และฉากที่เซี่ยเจิงแยกทางกับนางในวันนั้น ดวงตาเมล็ดซิ่งสีดำของนางเงียบงัน แต่ยังมีประกายอยู่เหมือนไฟ และนางก็พูดอย่างหนักแน่น “ข้าไม่เสียใจ”
[1] วิหคสิ้น เกาทัณฑ์ซ่อน หมายถึง เมื่อหมดประโยชน์แล้วก็กำจัดทิ้ง เหมือนเมื่อใดที่ยิงนกแล้วก็เก็บธนูไว้ไม่ใช้อีก