บทที่ 106
ดวงตาของเขาไม่แยแสกับคนตรงหน้า และทันใดนั้นเขาก็จ้องมองอย่างเย็นชา
ทันใดนั้นลมหนาวก็พัดมา และกงซุนหยินไม่รู้ว่าเขารู้สึกหนาวเพราะลมที่พัดเขาหรือว่าสายตาของคนตรงหน้า
เขารีบหันสายตาไปมองกำแพงเมืองในระยะไกล เขย่าพัดขนนกสองครั้ง และเปลี่ยนเรื่อง “กลุ่มกบฏบนกำแพงเมืองพ่ายแพ้เพราะหน้าไม้แล้ว ตอนนี้เราเหลือแค่โจมตีเมือง!”
เซี่ยเจิงถอนสายตาและมองดูกำแพงเมืองคังอีกครั้งซึ่งถูกเมฆฝนถล่มลงมา เขาเอ่ยสามคำออกมาผ่านริมฝีปากบางของเขา “โจมตีเมือง”
ทหารที่อยู่ข้างๆ เขาได้รับคำสั่ง จึงปีนขึ้นไปบนแท่นสูงชั่วคราวในขบวนทหาร และตะโกน “โจมตีเมือง”
กองกำลังทหารที่กระจายออกไปนอกประตูคังไม่สามารถได้ยินคำสั่งทางทหารได้ไกลขนาดนั้นด้วยการตะโกน หลังจากที่ทหารด้านหน้าขบวนทหารได้ยินคำสั่ง เจ้าหน้าที่ทหารที่ถือธงกว่าร้อยนายก็ชูธงและเดินทัพ แล้วขี่ม้าไปตามเส้นทางที่จัดขบวนทหารให้คนและม้าเดินร่วมกัน และควบม้าไปทางพื้นที่ที่จัดไว้อย่างประณีตที่ด้านหลังตะโกน “โจมตีเมือง”
ชั่วครู่หนึ่งใต้กำแพงเมืองคัง กองทัพเหล็กสีดำเคลื่อนตัวไปข้างหน้าราวกับกระแสน้ำที่มีพลังทำลายล้าง ในขบวนทหารอันมืดมิด ธงสีแดงม้วนตัวเหมือนมังกรในคลื่นสีดำ และเสียงการต่อสู้สั่นสะเทือนไปทั่วท้องฟ้า เมฆฝนที่ห้อยลงมาต่ำดูเหมือนจะมีรอยบุบเล็กน้อย และกำแพงเมืองที่อยู่ไกลๆ ก็ดูเหมือนเรือลำเล็กๆ ที่อาจล่มได้ด้วยคลื่นน้ำสีดำที่พลุ่งพล่าน
ทหารบนกำแพงเมืองขวัญเสียจากคลื่นลูกศรก่อนหน้านี้ที่ดูเหมือนตั๊กแตนอพยพแล่นผ่านเมือง บัดนี้เมื่อพวกเขาเห็นกองทัพเยี่ยนโจวเร่งรีบเหมือนหมาป่าและเสืออยู่เบื้องล่าง ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
แม้ว่ากองทัพเยี่ยนโจวจะเข้าสู่ระยะยิงธนูของพวกเขาแล้ว แต่ก็ไม่มีใครบนกำแพงเมืองตอบสนองต่อการยิงธนู
ทุกคนมีความคิดเดียวในใจ มันจบลงแล้ว
ไม่จำเป็นต้องต่อสู้ในศึกนี้อีกต่อไป!
สุยหยวนชิงโกรธมากจนชักดาบออกมาฟันพลธนูที่อยู่ใกล้เขามากที่สุดและตะโกนว่า “ยืนทำอะไรอยู่? ยิงธนู!”
ทหารบนกำแพงเมืองมือเท้าอ่อนแรง และพยายามจะขึ้นสายธนู แต่มือของพวกเขาสั่นอย่างรุนแรงจนแทบจะชักลูกธนูออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ เขายิงธนูไปสองสามดอก แต่พวกมันก็ตกลงห่างออกไปไม่กี่จั้ง ทำอันตรายใดๆ ไม่ได้เลย
รองแม่ทัพเคยเห็นการรบครั้งใหญ่หลายครั้ง แต่เมื่อเขาเห็นกองทัพเยี่ยนโจวราวกับคลื่นทะเลใต้กำแพงเมือง เขาก็ยังคงหวาดกลัวจนถึงแก่นแท้
จุดสิ้นสุดของขบวนทหารดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับเมฆฝนบนท้องฟ้าที่มืดมากจนเกือบจะท่วมท้น ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเมืองคังทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยสีดำนี้
ไม่ต้องพูดถึงทหารระดับล่าง แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถรวบรวมจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ใดๆ ได้
เขาเดินผ่านพลธนูหลายคนที่กำลังยิงธนูไปที่ด้านล่าง เมื่อพบสุยหยวนชิงเขาก็พูดด้วยความตื่นตระหนก “ซื่อจื่อ เมืองคังไม่สามารถปกป้องไว้ได้แล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชาของจะคุ้มกันท่านถอยกลับไปก่อน ขุนเขายังอยู่ ใยต้องกลัวไร้ฟืนเผา!”
สุยหยวนชิงหันกลับมาอย่างเย็นชาด้วยดวงตาเศร้าหมองสีดำคู่หนึ่ง เขาจ้องมองไปที่รองแม่ทัพราวกับจ้องมองไปที่สิ่งที่ตายแล้ว “ถอยกลับ ข้าจะถอยไปที่ไหนได้อีก”
หนวดเคราบนปากของรองแมทัพขยับ ดวงตาของเขาเหม่อลอย และเขาไม่กล้ามองไปที่สุยหยวนชิง แน่นอนว่าเขารู้ดีว่านอกจากฉงโจวแล้ว ตระกูลสุยมีเพียงเมืองคังที่เป็นเส้นทางหลบหนี
มันเป็นเพียงข้ออ้างที่จะล่าถอยเพื่อพาสุยหยวนชิงหลบหนี แต่เป็นเรื่องจริงที่เขาไม่ต้องการสูญเสียชีวิตอย่างเปล่าประโยชน์ในการต่อสู้ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้นี้
สุยหยวนชิงไม่รู้ว่าเขามองเห็นความคิดในจิตใจของเขาหรือไม่ แต่ทันใดนั้นเขาก็แทงดาบที่เพิ่งฟันพลธนูไปที่คอของรองแม่ทัพ
ขอบดาบเย็นชาที่ยังคงเปื้อนเลือดเหนียวแน่นสัมผัสผิวหนังที่ด้านข้างคอของเขา ขนนับไม่ถ้วนตั้งชันขึ้นเกือบจะในทันที และแววตาของรองแม่ทัพก็ดูหวาดกลัว
หลังจากที่สุยหยวนชิงเข้าควบคุมเมืองคัง เขาก็อยู่ภายใต้การบัญชาการของเขามาระยะหนึ่งแล้ว และเขารู้ว่าเขาเป็นคนเจ้าอารมณ์อยู่เสมอ และจะฆ่าใครเมื่อไหร่ก็ได้เมื่อเขาบ้าคลั่ง
เห็นได้ชัดว่าปฏิกิริยาของเขาทำให้สุยหยวนชิงพอใจ ซึ่งมองเขาแล้วยิ้ม น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนและน่ากลัว “ถ้าแม่ทัพหม่าพูดเช่นนี้อีก ซึ่งส่งผลต่อขวัญและกำลังใจของกองทัพของเรา ข้าจะตัดหัวท่านออกมาแน่”
รองแม่ทัพรู้ถึงความแข็งแกร่งของสุยหยวนชิง แม้ว่าเขาจะปกป้องเมืองคังไม่ได้ แต่เขาก็ยังปลิดชีพตัวเองได้ก่อนที่เมืองจะพังทลาย เขาแสดงความจงรักภักดีทันที “แม้ว่าข้าน้อยจะตายบนกำแพงเมืองนี้ก็ไม่เป็นไร แต่ข้าน้อยเป็นห่วงความปลอดภัยของซื่อจื่อ”
เขาพูดอย่างยิ่งใหญ่จนสุยหยวนชิงไม่ต้องการตรวจสอบความจริงหรือความเท็จอย่างละเอียด เขาแค่มองเขาอย่างเยาะเย้ยแล้วพูดว่า “แม่ทัพหม่าพูดอย่างความภักดีและมีความกล้าหาญ ข้าพอใจมากสั่งให้ทหารปกป้องเมืองต่อไป”
รองแม่ทัพรู้สึกโล่งใจที่ได้ช่วยชีวิตตนเองไว้จากคมดาบ และรีบประสานมือและเคลื่อนตัวออกไป
เมื่อสุยหยวนชิงหันกลับมาและมองดูสนามรบด้านล่างต่อไป ใบหน้าของเขาไม่สามารถรักษาความเยาะเย้ยได้อีกต่อไป เส้นเลือดในมือของเขาที่วางอยู่บนอิฐหินตรงขอบกำแพงเมืองก็นูนขึ้นมา และปากของเขาก็เม้มแน่น
เซี่ยเจิงอาจเป็นคนเดียวที่สามารถโจมตีเมืองก่อนเกิดพายุฝนฟ้าและสร้างยุทธวิธีการรบที่ยิ่งใหญ่นับตั้งแต่โบราณ
ใครก็ตามที่เคยอ่านตำราทหารจะรู้ดีว่าการรบปิดล้อมครั้งใหญ่ไม่สามารถสู้ได้ท่ามกลางฝนตกหนัก ลมและฝนที่แรงจะลดระยะและความเสียหายของหัวลูกศรลงอย่างมาก
แต่เซี่ยเจิงทำตรงกันข้ามและประสบความสำเร็จ
ระยะของลูกธนูจะถูกจำกัดด้วยลมแรงก่อนพายุฝน เขาจึงใช้หน้าไม้ที่มีระยะยิงไกลและมีพลังมากกว่าธนู
เมฆดำบดบังเมือง และการจัดทัพของกองทัพเยี่ยนโจวก็เหมือนกับคลื่นแห่งมหาสมุทรสีดำ การใช้ประโยชน์จากพลังแห่งท้องฟ้า ผลกระทบจากการมองเห็นนี้เพียงอย่างเดียวทำให้ความกล้าหาญของทหารเมืองคังลดลง
กลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการรบก็คือการโจมตีจิตใจคน
ก่อนที่จะรบครั้งนี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนใช้วิธีง่ายๆ ตรงไปตรงมา และยอดเยี่ยมเช่นนี้ในการโจมตีจิตใจคน
ในอดีตเขาไม่พอใจต่อเซี่ยเจิงมาโดยตลอด เขารู้สึกว่าเซี่ยเจิงแก่กว่าตัวเขาเองเพียงไม่กี่ปี นอกจากนี้เขายังมีชื่อเสียงที่เซี่ยหลินซานผู้เป็นบิดาทิ้งไว้ในกองทัพ จึงทำให้เขาประสบความสำเร็จทางทหาร
ถ้าเป็นเขา เขาก็คงไม่แย่ไปกว่าเซี่ยเจิง
แต่หลังจากการรบกันหลายครั้ง ความรู้สึกถึงโชคชะตาและความคับข้องใจในใจเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
เขาจะไม่สามารถเป็นเซี่ยเจิงได้ในชีวิตนี้
เขาอาศัยการเรียนรู้ศาสตร์แห่งสงครามเพื่อสร้างโชคชะตาในวันนี้ แต่เซี่ยเจิงเป็นคนที่สามารถสร้างศาสตร์แห่งสงครามขึ้นมาใหม่ได้
ในโลกนี้สิ่งที่น่าอิจฉามากที่สุดคือพรสวรรค์ ที่ไม่มีอะไรสามารถเทียบได้แม้จะเป็นความความพยายามก็ตาม
กองทัพเยี่ยนโจวมาถึงกำแพงเมืองแล้ว และบันไดก็ถูกตั้งไว้บนกำแพงเมือง ทหารป้องกันเมืองต่างตื่นตระหนกและยิงธนูและขว้างก้อนหิน แต่กองทัพเยี่ยนโจวที่ปีนบันไดนั้นใช้โล่ทรงกลมที่ทำจากเหล็กเพื่อสกัดกั้นพวกเขา
ที่กำแพงเมือง ทหารหลายสิบคนถือค้อนทุบตีและตะโกน ทหารด้านบนหยิบท่อนไม้และก้อนหินแล้วโยนพวกมันลงไป แต่กองทัพเยี่ยนโจวก็ป้องกันไว้ด้วยโล่กลม
ก้อนหินที่โยนลงมาจากกำแพงเมืองตกลงบนโล่แล้วตกลงพื้น กองทัพเยี่ยนโจวที่อยู่ด้านล่างกำแพงเมืองแทบไม่มีผู้บาดเจ็บล้มตายเลย
สุยหยวนชิงเฝ้าดูทั้งหมดนี้ด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนคนนอก หลังจากขจัดความอิจฉาริษยา ความขุ่นเคือง และความไม่เต็มใจที่จะถูกการปิดล้อมนี้ออกไปแล้ว เขาเกือบจะอยากจะยกย่องมันว่าสมบูรณ์แบบ
แม่ทัพบนหลังม้าควรตายในสนามรบ หากเขาเสียชีวิตในการรบเช่นนี้ สุยหยวนชิงคิดว่ามันจะมีบางสิ่งติดอยู่ในใจ
หลังจากเสียงดัง ในที่สุดประตูเมืองก็ถูกเปิดออก ใบหน้าของรองแม่ทัพก็เต็มไปด้วยเลือด หลังจากพบสุยหยวนชิงแล้ว เขาก็คุกเข่าตรงหน้าเขา “ซื่อจื่อ ประตูเมืองพังแล้ว เมืองคังไม่สามารถป้องกันได้แล้ว!”
ฝนตกหนักมากขึ้น สุยหยวนชิงหันศีรษะเล็กน้อย มองเขาด้วยรอยยิ้มสบายๆ และพูดเพียงสองคำเท่านั้น “ออกไป”
รองแม่ทัพไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่สุยหยวนชิงได้นำอาวุธของเขาจากทหาร และเดินอย่างสงบอย่างไม่เป็นทางการ ต้านกระแสผู้คนไปที่ด้านล่างของกำแพงเมือง ท่ามกลางทหารรักษาเมืองที่กระโดดไปมาราวกับแมลงวันไร้หัว
รองแม่ทัพมองดูแผ่นหลังของเขาแล้วถอนหายใจกับตัวเอง บุรุษผู้นี้จะบ้าไปแล้วเหรอ?
ทันทีที่ประตูเมืองพัง ทหารในเมืองก็พากันหนีด้วยความตื่นตระหนก
ละอองฝนที่แต่เดิมเป็นเหมือนขนนกค่อยๆ กลายเป็นเม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่ว ตกลงมาเบาบางมากจากเมฆสีดำบนท้องฟ้า
เซี่ยเจิงขี่ม้าของเขาเข้าไปในเมืองพร้อมทหารองครักษ์ส่วนตัวมากกว่าสิบคน และพบกับสุยหยวนชิงที่เวิ่งเฉิง [1]
สุยหยวนชิงยืนอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง โดยมีศพของทหารเยี่ยนโจวมากกว่าหนึ่งโหลนอนอยู่ใต้กีบม้า หอกในมือของเขามีหยดเลือดเปียก และเขามองไปที่เซี่ยเจิงอย่างยั่วยุและพูดว่า “คนสารเลวแซ่เซี่ย เจ้ารนหาที่ตายหรือ?”
ทหารองครักษ์ซ้ายและขวาของเซี่ยเจิงมีสีหน้าโกรธแค้น และพวกเขาอดไม่ได้ที่จะเร่งม้าไปข้างหน้า แต่ถูกง้าวยาวของเซี่ยเจิงหยุดไว้
เขาพูดอย่างใจเย็น “ถอยออกไป”
ทหารองครักษ์หลายสิบคนมองหน้ากันและถอยออกไปสองสามจั้ง
เมื่อสุยหยวนชิงเห็นสิ่งนี้ ความกระหายเลือดและความตื่นเต้นในดวงตาของเขาก็เพิ่มมากขึ้น เขาคว้าหอกในมือ เตะท้องม้าอย่างแรง ตะโกนและพุ่งเข้าใส่เซี่ยเจิง
การโจมตีของเขาแทบจะหยุดไม่ได้เนื่องจากความแข็งแกร่งของมนุษย์และม้า
แต่เซี่ยเจิงยืนอยู่ที่จุดเดียวกันกับม้าของเขา โดยไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ม้าสีนิลที่เขานั่งติดตามเขาในสนามรบมาหลายปีแล้ว และไม่ตกใจเมื่อเห็นสถานการณ์นี้
เมื่ออาวุธของสุยหยวนชิงกำลังจะมาถึงดวงตาของเขา เซี่ยเจิงก็ยกง้าวขึ้นเพื่อสกัดกั้น
ด้วยเสียงปะทะอันแหลมคม ง้าวรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวใต้ปลายง้าวก็ติดเข้ากับหัวหอกของสุยหยวนชิงอย่างแน่นหนา กองกำลังขนาดใหญ่ทั้งสองปะทะกัน และสุยหยวนชิงและม้าของเขาก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว
เขากัดฟันและดูดุร้าย
แต่ก่อนที่เขาจะดึงอาวุธออกมา ด้ามของง้าวก็กระแทกเข้าที่เอวและหน้าท้องของเขาอย่างแรง
ทันใดนั้นสุยหยวนชิงก็รู้สึกราวกับว่าอวัยวะภายในของเขาแตกสลาย เมื่อเขากระเด็นตกจากหลังม้า เลือดเต็มคำก็พุ่งออกมา
เมื่อเขาล้มลงกับพื้น ภาพตรงหน้าเขาก็มืดมิดลงและมีภาพซ้อนปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา
เมื่อหยาดฝนที่ใหญ่เท่ากับเมล็ดถั่วร่วงลงมาบนใบหน้าของเขา เขาก็ยังรู้สึกเย็นสบายอยู่บ้าง
ธงที่มีคำว่า ‘สุย’ ลอยกำแพงเมืองถูกตัดขาดโดยกองทัพเยี่ยนโจวที่บุกโจมตีกำแพงเมือง ลมแรงพัดธงลงไปที่กีบม้าของเซี่ยเจิง
กีบม้าก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้ความปราณี และง้าวที่พันด้วยลวดลายมังกรสีทองเข้มก็แตะคอของสุยหยวนชิง
เซี่ยเจิงถือง้าวไว้ในมือข้างหนึ่งแล้วมองลงมาจากตำแหน่งที่สูงกว่าบนหลังม้า ด้วยสายตาที่ไม่แยแสเหมือนมดปลวก “ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา เจ้าใช้ปากในการฝึกวรยุทธ์หรือ?”
สุยหยวนชิงเพิกเฉยต่อคำเย้ยหยัน ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด เขามองดูร่างที่พร่ามัวตรงหน้า ซึ่งเขาไม่สามารถบรรลุได้เหมือนภูเขา เขาหัวเราะอย่างมีความสุข และพูดว่า “ข้าฆ่าเถอะ ถ้าทำให้เจ้าพอใจ”
เซี่ยเจิงมองเขาอย่างเย็นชา แต่ดึงง้าวของเขากลับมาและสั่งทหารที่อยู่ข้างหลังเขา “มัดเขาแล้วพาเขากลับไป”
ทหารก้าวไปข้างหน้าเพื่อลากสุยหยวนชิง และเขาก็เปล่งเสียงขัดขืน “เซี่ยเจิง ถ้าข้าจะตาย ข้ายอมตายด้วยคมดาบของเจ้าดีกว่า คนเหล่านั้นไม่คู่ควรที่จะตัดหัวข้า!”
เม็ดฝนเริ่มหนาแน่นมากขึ้น ทิ้งลายน้ำขนาดเท่าเมล็ดถั่วไว้บนพื้นอิฐในเมือง
เซี่ยเจิงก้าวไปขยับม้าไปสองสามก้าวเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขามองกลับมาที่สุยหยวนชิงและพูดอย่างเย็นชา “มีคนบางคนที่ซื่อจื่อต้องพบ บางทีเจ้าอาจจะไม่อยากที่จะตายรวดเร็วเพียงนี้”
สุยหยวนชิงถูกเจ้าหน้าที่ทหารพาตัวไปอย่างรวดเร็ว
กงซุนหยินมาสาย พัดขนนกคลุมศีรษะของเขาเพื่อกันเม็ดฝนที่หนาขึ้นเรื่อยๆ และพูดว่า “เป็นเรื่องจริงหรือที่ว่าเมื่อฝนเริ่มตกก็ยึดเมืองคังได้สำเร็จแล้ว”
เซี่ยเจิงเพิกเฉยต่อเขาและขี่ม้าเข้าไปในเมืองต่อไป เขาสั่งแม่ทัพของเขา “หลังจากที่กองทัพเข้าไปในเมืองแล้ว ต้องไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อชาวบ้าน”
แม่ทัพทั้งหมดประสานมือเป็นการรับคำสั่ง
เมฆฝนที่รวมตัวกันเหนือเมืองคังในที่สุดก็กลายเป็นฝนตกหนักต่อเนื่องตลอดทั้งวันทั้งคืน
เทียนกำลังลุกโชนอยู่ในห้อง เซี่ยเจิงร่างกายเปลือยเปล่าตั้งแต่เอวขึ้นไป และเนื้อสัมผัสที่มั่นคงของเขาก็ชัดเจนยิ่งขึ้นภายใต้แสงเทียนสลัว
มีแผลเป็นแนวทแยงยาวบนหลังของเขา แผลตกสะเก็ดที่จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด และส่วนตรงกลางมีรอยแตก สะเก็ดสีน้ำตาลเข้มปนกับเนื้อสีแดงสด ทำให้ดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
เขาไม่ได้ใส่ยาเลย เขาแค่ดึงผ้าขาวสะอาดออกมาแล้วพันรอบร่างกายของเขา แม้ว่ามันจะเจ็บปวดมากจนเหงื่อเย็นไหลออกมาบนหน้าผาก แต่เขาก็ไม่กระพริบตาเลย
เสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนกองกองอยู่บนโต๊ะเตี้ยใกล้ๆ ที่มีตุ๊กตาไม้แกะสลักที่ไม่งามและมีดวงตาที่เย่อหยิ่งเป็นที่สะดุดตาเป็นพิเศษ
ประตูถูกผลักเปิดออกโดยไม่คาดคิด และกงซุนหยินก็มารายงานกับเขาอย่างตื่นเต้น “ข้าพาชายแซ่จ้าวไปพบสุยหยวนชิง แต่เจ้าไม่รู้……”
คำพูดของเขาหยุดกะทันหัน เขามองไปที่แผ่นหลังที่เปื้อนเลือดของเซี่ยเจิงแล้วขมวดคิ้วและถามว่า “เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงเย็นชามาก เขาพันผ้าพันแผลสองสามครั้งแล้วมัดเป็นปมด้วยตัวเอง เขาสวมเสื้อคลุมแล้วพูดว่า “ตอนที่ข้าจับจ้าวสวินบังเอิญได้รับบาดเจ็บ”
กงซุนหยินประหลาดใจมาก “ตระกูลจ้าวจะมีองครักษ์ที่เก่งกาจขนาดนี้ได้อย่างไร?”
เซี่ยเจิงเปลี่ยนหัวข้อ “เกิดอะไรขึ้นกับสุยหยวนชิง?”
กงซุนหยินไม่ดูตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป และเพียงพูดว่า “เขาไม่อยากตายแล้ว เขาแค่อยากกลับไปที่ฉงโจวเพื่อสังหารพี่ชายตัวปลอมของเขาและช่วยแม่ของเขา”
หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็พูดถึงอาการบาดเจ็บของเซี่ยเจิงอีกครั้ง เขามองไปที่โต๊ะเตี้ยและไม่เห็นขวดยา เขาขมวดคิ้วมากขึ้นและถาม เซี่ยเจิง “อาการบาดเจ็บที่หลังของเจ้าเป็นแบบนั้น เจ้ายังไม่คิดจะใส่ยาเหรอ?”
เขาพูดอย่างสงสัย “ข้าคิดมานานแล้วว่ามันแปลกที่เจ้ากลับมาในครั้งนี้ เป็นไปได้ไหมที่เจ้ามีปัญหากับแม่นางฝานอีกครั้ง”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็ออกคำสั่งไล่เขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าเจ้าไม่มีอะไรทำก็ออกไปข้างนอก”
กงซุนหยินตกตะลึงและรู้ว่าเขาเดาถูก เขาไม่เคยเห็นเซี่ยเจิงดูน่ากลัวขนาดนี้ เขาคิดกับตัวเองว่าเขาแค่กลัวว่าจะเกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่ และเขาไม่มีความตั้งใจที่จะล้อเลียนเขา
หลังจากเป็นสหายกันมานานหลายปี เขาก็รู้นิสัยของคนตรงหน้า ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรได้อีกในเวลานี้ เมื่อเขาออกจากห้อง เขาก็เหลือบมองตุ๊กตาหุ่นไม้บนโต๊ะเตี้ย
เซี่ยเจิงไม่ได้มีของประดับที่น่าเกลียดเช่นนี้ในห้องของเขา เขาอาจจะนำมันกลับมาจากฉงโจว
หลังจากเดินออกจากห้องไปได้ไกล กงซุนหยินก็พบทหารคนหนึ่งและพึมพำ “เจ้าไปที่ฉงโจว..”
[1] 瓮城 - เวิ่งเฉิง คือกำแพงที่สร้างด้านนอกกำแพงเมืองอีกที มีลักษณะโอบแบบคอก มีประตู สร้างขึ้นเพื่อป้องกันเมือง ทำให้ข้าศึกตีถึงเมืองได้ยากขึ้น และสามารถใช้ลวงโจมตีข้าศึกได้ เมื่อข้าศึกหลงกลตามเข้ามาภายในบริเวณเวิ่งเฉิงก็จะถูกปิดล้อมโจมตีจากด้านบนโดยที่ไม่สามารถตอบโต้ได้ Cr.เพจ สามก๊ก 1994 三国演义