บทที่ 105
ดวงอาทิตย์ซ่อนอยู่ในเมฆ ลมพัดต้นอ้อทั้งสองด้านของทางลาดเป็นพู่สีนวลห้อยต่ำ ร่างของหญิงสาวขี่ม้าไกลออกไปท่ามกลางคลื่นต้นอ้อทั่วทั้งภูเขา กลายเป็นจุดเล็กๆ สีน้ำตาลแดง
เซี่ยเจิงอยู่ตรงจุดนั้นขณะขี่ม้า ผมที่ปลิวบนหน้าผากของเขาพัดไปตามลมที่แผ่วเบา ที่ซ่อนอยู่ใต้ผมที่ปลิวไสวนั้นมีดวงตาสีขาวและแดงก่ำคู่หนึ่งที่ดูเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมสีเลือด
จุดเล็กๆ สีน้ำตาลแดงในระยะไกลในที่สุดก็หายไปสู่ส่วนลึกของรูม่านตาที่แดงฉาน
ดูเหมือนไม่มีอารมณ์ปรากฏบนใบหน้าของเขา เมื่อเขาดึงสายบังเหียนเพื่อหันหัวม้า เขาก็พูดว่า “ไป” เบาๆ ราวกับว่าเขาไม่สนใจ และม้าก็เริ่มวิ่งเหยาะๆ ไปในทิศทางตรงกันข้าม
มือที่กุมบังเหียนมีเส้นเลือดปูดโปน เมื่อมองเข้าไปใกล้ พบว่าบังเหียนของม้ามีรอยเปื้อนเป็นชั้นสีแดง เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือถูกเจาะด้วยนิ้วทั้งห้า
ฝานฉางอวี้เหวี่ยงแส้และควบม้าไปอย่างแรง นางไม่หยุดจนกว่าจะคนข้างหลังจะไม่เห็นนางอีกต่อไป
อากาศไม่หนาวหรือร้อน แม้แต่ลมก็ยังเงียบสงบ มีเพียงดอกอ้อเท่านั้นที่ถูกลมพัดเบาๆ
นางนั่งบนหลังม้า มองดูโลกอันกว้างใหญ่ และหอบหายใจแรง ดูเหมือนว่าหัวใจของนางเต็มไปด้วยโลหะ มันหนักอึ้งมากจนนางหายใจไม่ออก
ยกเว้นตอนที่บิดามารดาเสียชีวิต นางไม่เคยรู้สึกหมดหนทางขนาดมาก่อนเลย
ท่านตาของนางเป็นคนบาปที่ถูกใต้หล้ากล่าวหามาสิบเจ็ดปีแล้ว หากไม่สามารถล้างความอยุติธรรมนี้ออกไปได้ เขาจะยังกลายเป็นคนบาปไปอีกนาน
บิดาที่นางเคยชื่นชมมากที่สุดนั้นทำงานให้กับเว่ยเหยียน และแม้แต่การแต่งงานของเขากับมารดาก็อาจเป็นแผนการในช่วงแรกของเขา
องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ แม่ทัพเซี่ย และทหารหลายพันคนเสียชีวิตอย่างอนาถในจิ่นโจว ทั้งเมืองพังทลายเนื่องจากความล่าช้าในการมาถึงของเสบียง
กองชีวิตเหล่านี้ หนักอึ้งอบู่บนร่างกายของฝานฉางอวี้ทั้งหมด
แน่นอนว่านางเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ที่บิดาของนางจะทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้น แต่ความเชื่อของนางนั้นไม่มีประโยชน์ มีเพียงแต่ต้องหาหลักฐานที่แน่ชัดเท่านั้น
เมื่อต้องเผชิญกับตราบาปชั่วนิรันดร์เช่นนี้ นางจะไม่รู้สึกตื่นตระหนกได้อย่างไร
แม้ว่านางจะเงยหน้าขึ้น น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้จากมุมตาของเขา นางเช็ดแก้มของนางที่มีหยดน้ำตาไหลลงในถิ่นอันรกร้างนี้
นางรู้ว่านางไม่ควรตำหนิเซี่ยเจิงที่ไม่เชื่อนาง แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า
ฝานฉางอวี้ยื่นมือออกมาเช็ดแก้มอย่างเชื่องช้า และในที่สุดก็ตะโกนออกมาว่า “ไป”
ดูเหมือนว่าม้าที่นั่งจะเข้าใจสภาพจิตใจของเจ้านายในขณะนี้ และจริงๆ มันก็ไม่ได้ขยับไปไกลกว่านี้ มีคนหนึ่งคนและม้าอีกหนึ่งตัวอยู่ตรงนั้นในทุ่งหญ้าพร้อมกับต้นอ้อที่ลอยอยู่ มีเพียงเสียงร้องไห้เท่านั้นที่เงียบงัน
เมื่อฝานฉางอวี้กลับมาที่ค่ายทหาร ยกเว้นรอยแดงเล็กน้อยใต้เปลือกตาของนาง ก็ไม่มีร่องรอยของการร้องไห้บนใบหน้าของนางเลย
เซี่ยอู่รออย่างกระวนกระวายที่ประตูค่ายทหาร เมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้กลับมา เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยฝานฉางอวี้เก็บม้าเหมือนเมื่อก่อน และตะโกนออกมาอย่างระมัดระวัง “หัวหน้ากอง”
ฝานฉางอวี้ลงจากหลังม้าแล้วเดินไปที่ค่ายด้วยสีหน้าปกติ เมื่อเขาอยู่ห่างจากเสาประตู นางก็ถามว่า “เขาให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อหรือเปล่า?”
เสียงของนางแหบเล็กน้อย แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ได้ยินอะไรผิดปกติ
เมื่อเซี่ยอู่ได้ยินสิ่งนี้ เขาเดาว่านางคงตามเซี่ยเจิงทันแล้ว และพูดว่า “เมื่อท่านโหวสั่งให้อาชีและข้าติดตามหัวหน้ากองไปที่ฉงโจวแล้ว พวกข้าย่อมไม่ต้องกลับไป”
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราว และเซี่ยอู่อธิบายว่า “ด้วยนิสัยของท่านโหว จะไม่มีวันเอาสิ่งที่มอบให้แล้วกลับคืนไป”
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดด้วยความไม่มั่นใจ “ถ้าหัวหน้ากองไม่ต้องการเก็บข้าและอาชีไว้ พวกเราก็ทำได้เพียงเข้าร่วมกองทัพต่อไปและเริ่มใหม่ด้วยการเป็นทหาร”
ฝานฉางอวี้หรี่ตาลง ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ในขณะนี้ นางก็พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าสองคนอยู่ต่อได้”
หลังจากหยุดชั่วขณะหนึ่ง เขาก็กล่าวเสริมว่า “ตราบใดที่ข้ามั่นคง ส่วนแบ่งของพวกเจ้าย่อมไม่ขาดหาย”
เซี่ยอู่รีบประสานมือของเขา “การติดตามหัวหน้ากองในสนามรบและปกป้องความสงบสุขของผู้คนคือความมุ่งมั่นของเรา”
ฝานฉางอวี้ตบไหล่ของเขาและไม่พูดอะไรอีก
แถบผ้าบนมือของนางไม่หนาเหมือนก่อนหน้าอีกต่อไป และตอนนี้นางสามารถขยับมือได้ช่วงสั้นๆ
คำพูดของเซี่ยอู่หยุดความคิดของนางที่จะไล่เขาและเซี่ยชีกลับไปโดยสิ้นเชิง
จนถึงตอนนี้นางยังไม่พบทหารในกองทัพที่สามารถเท่าเซี่ยอู่และเซี่ยชีได้ พวกเขาอยู่กับเซี่ยเจิงมาหลายปีแล้วและคุ้นเคยกับสิ่งต่างๆ ในกองทัพ หากไล่พวกเขากลับไปและฝึกทหารของตนเองใหม่ เกรงว่าคงเป็นเส้นทางที่ยาวนานและลำบาก
ตอนนี้ทุกอย่างกำลังดำเนินไป และฝานฉางอวี้ก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเองเพิ่มอีก
ยิ่งไปกว่านั้น มีเซี่ยชีคอยดูแลฉางหนิงแล้วนางก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น
เมื่อนางกลับไปที่ค่ายทหาร ฝานฉางอวี้พบว่าไม่เพียงแต่หัวหน้ากองร้อยกัวเท่านั้นที่อยู่ที่นั่น แต่ยังมีหัวหน้ากองร้อยที่ไม่คุ้นเคยอีกหลายคนรออยู่ที่นั่น และพวกเขาก็นำสิ่งของของให้นางอย่างสุภาพ
นางมองไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยขนม สุรา ยาบำรุง และใบหน้ายิ้มแย้มอันอบอุ่น และในที่สุดก็ตระหนักว่าพวกเขาทั้งหมดมาที่นี่เพื่อเยี่ยมนาง
แต่ในหมู่คนเหล่านี้ มีบางคนที่กำลังพิงไม้ค้ำยันและห้อยแขน และฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
ในใจของนาง นางไม่เคยมีมิตรภาพต่อพวกเขา คนเหล่านี้ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัสมากกว่านาง ทำไมพวกเขาถึงยังมาหานาง?
หัวหน้ากองร้อยกัวเห็นนางมองทั้งห้องอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าแปลกๆ เขายังคงเป็นหัวหน้าของฝานฉางอวี้ และเป็นคนที่รู้จักฝานฉางอวี้ดีที่สุดในบรรดาผู้คนในห้อง ดังนั้นเขาจึงเป็นผู้นำและพูดว่า “หลังกลับมาจากสนามรบ เจ้าก็ไม่ได้สติมาสองวันสองคืน เมื่อกลับมาทุกคนจึงเป็นห่วงเจ้ามาก ข้าได้ยินมาว่าเจ้าฟื้นแล้วเราจึงตัดสินใจมาเยี่ยมเจ้าพร้อมกัน”
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างสุภาพ “ฉางอวี้ขอขอบคุณใต้เท้าทุกท่าน”
คนกลุ่มหนึ่งรีบโบกมือแล้วบอกนางว่าอย่าได้เกรงใจ
ฝานฉางอวี้แอบคิดว่ายกเว้นหัวหน้ากองร้อยกัว พวกเขาที่เหลืออาจเคยพบนางบ้างไม่กี่ครั้งก่อนหน้านี้ แล้วทำไมพวกเขาถึงให้นางไม่ต้องเกรงใจ?
แต่นางยังคงขอให้พวกเขานั่งลง “ทุกท่านได้รับบาดเจ็บ อย่ายืนอีกเลย เชิญนั่งลงก่อน”
ทุกคนแค่ยิ้มอย่างอบอุ่นและนั่งลงแต่แทบไม่ได้พูดอะไรเลย
เนื่องจากฝานฉางอวี้มีเก้าอี้ไม่เพียงพอ เซี่ยอู่จึงไปที่กระโจมทหารอื่นเพื่อยืมเก้าอี้
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าบรรยากาศในกระโจมแปลกเกินไป ทุกคนดูอึดอัด แต่พวกเขาพยายามแสดงให้เห็นว่าพวกเขาคุ้นเคยกับนาง
มีเพียงหัวหน้ากองร้อยกัวเท่านั้นที่นึกถึงไหสุราที่มอบให้ฝานฉางอวี้และพูดอย่างตรงไปตรงมา “หัวหน้ากองฝาน ทุกคนล้วนอยู่ที่นี่ ทำไมเราไม่เปิดสุราให้ทุกคนดื่มร่วมกันล่ะ?”
มิตรภาพในค่ายทหารไม่ได้ถูกสร้างขึ้นแค่ในสนามรบเท่านั้น แต่ยังเกิดขึ้นจากการดื่มอีกด้วย
หลังจากดื่มสุราหมดหลายไห แม้แต่คนที่ไม่คุ้นเคยก็สามารถแสดงความรู้สึกของเขาได้ทันที
ฝานฉางอวี้เห็นว่าหัวหน้ากองร้อยกัวยังมีผ้าสีขาวพันรอบศีรษะของเขา จึงพูดอย่างลังเล “แต่ทุกท่านได้รับบาดเจ็บ……”
ทหารกลุ่มหนึ่งรู้สึกว่าบรรยากาศอึดอัด ทุกคนก็บอกว่าไม่เป็นไร หนึ่งในนั้นพูดว่า “เมื่อก่อนเราจัดงานฉลองกันทุกคนได้รับบาดเจ็บยังทนได้ แต่ถ้าต้องหลีกเลี่ยงสุราและเนื้อสัตว์จริงๆ เราจะทนไหวหรือ!”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทหารคนอื่นๆ หัวเราะออกมา
ยังมีคนที่ฉลาดกว่าอีก เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ได้รับบาดเจ็บที่มือและเป็นสตรีเขาจึงพูดว่า “พี่น้อง อย่าไร้สาระ อาการบาดเจ็บของหัวหน้ากองฝานอาจไม่ร้ายแรง แต่อย่าเพิ่งให้หัวหน้ากองฝานดื่มจะดีกว่า”
สมองของเขาทำงานได้ดีขึ้น และเขาก็ตอบสนองทันทีและพูดว่า “ใช่ ใช่ พวกเราพี่น้องต่างโลภกับสุรานี้ พวกเขาหยอกเล่น หัวหน้ากองฝานอย่าถือเป็นจริง”
หัวหน้ากองร้อยกัวที่ส่งสุราให้ฝานฉางอวี้ยังพูดอย่างเหมาะสม “พวกเด็กสารเลว นี้คือสุราดีตู้คังที่บิดาซ่อนไว้เป็นเวลานาน อย่าโลภมาก ข้ามอบมันให้หัวหน้ากองฝาน!”
ไม่ว่าฝานฉางอวี้จะโง่เขลาเพียงใด นางก็ยังเห็นว่าพวกเขาประจบประแจงและคอยดูแลนางอยู่
หลังจากคิดอยู่สักพักนางก็รู้เหตุผล
นางมีชื่อเสียงหลังจากการรบในเมืองฉงโจว และทุกคนในกองทัพคงรู้ว่านางกำลังจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ในช่วงสองวันที่ผ่านมานางยังไม่ได้สติเกินกว่าจะมาเยี่ยม ในวันนี้ทันทีที่นางตื่นขึ้นมานางก็ไปพบเฮ่อจิ้งหยวน ไม่ว่าใครจะมองดูอย่างไร นางก็เป็นคนที่ได้รับความสำคัญจากเฮ่อจิ้งหยวน
การเลื่อนขั้นนี้อาจไม่ใช่การเพิ่มขึ้นระดับเดียวหรือสองระดับ
หากทหารระดับต่ำเช่นนายกองร้อยและคนอื่นๆ ไม่หาโอกาสเข้าใกล้นางก่อนที่นางจะได้เลื่อนตำแหน่ง มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะแลกเปลี่ยนคำพูดสองสามคำด้วยกันในอนาคต
เมื่อนางเข้ามาในกองทัพครั้งแรก คำพูดของราชครูเถาที่พูดกับนางบนรถม้ายังก้องอยู่ในหูของนาง
จะเลือกคนจำนวนมากแต่ไม่พร้อมใช้งานหรือควรเริ่มจากระดับล่างและดึงกลุ่มคนที่สามารถใช้งานออกมาด้วยตนเอง
หลังจากที่นางได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้ากอง นางก็มุ่งเน้นไปที่การคัดเลือกคนที่มีประโยชน์จากผู้คนหลายสิบคนภายใต้บัญชาการของนาง ตอนนี้นางเข้าใจความหมายของคำพูดของราชครูเถาได้อย่างแท้จริง
หลังจากที่นางเข้ามา ผู้คนที่สามารถใช้งานได้จริงๆ ก็อยู่ที่นี่
ทันใดนั้นนางก็เข้าใจว่าทำไมหัวหน้ากองร้อยกัวถึงให้นางเลี้ยงสุราทุกคน
ฝานฉางอวี้หันไปหาเซี่ยอู่แล้วพูดว่า “ไปเอาชามสุรามา ข้าจะรินให้ทุกท่านเอง!”
เซี่ยอู่ตกใจในตอนแรก แต่แล้วเขาก็เข้าใจความตั้งใจของฝานฉางอวี้ เขาจึงรีบออกไปและนำชามสุรากองหนึ่งมาวางไว้บนโต๊ะ
บางคนยังคงปฏิเสธ แต่ฝานฉางอวี้พูดว่า “ไม่ได้ดื่มแบบไม่เมาไม่กลับ แค่ตอบสนองความต้องการลิ้มรสของทุกท่าน”
เมื่อคำพูดถูกพูดออกไปแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถพูดอะไรปฏิเสธได้
ฝ่ามือของฝานฉางอวี้ได้รับบาดเจ็บ และเป็นการยากที่จะขยับมากนัก ดังนั้นเซี่ยอู่จึงช่วยเอาผ้าสีแดงที่ปิดผนึกไหสุราออก จากนั้นนางก็รินสุราแต่ละถ้วยด้วยตนเอง
เมื่อหัวหน้ากองร้อยทั้งหลายหยิบชามสุราของพวกเขาแล้ว ฝานฉางอวี้ก็หยิบชามสุราขึ้นมาและกล่าวอย่างเคร่งขรึมกับพวกเขา “ฉางอวี้ เพิ่งเข้าร่วมกองทัพ ขอบคุณทุกท่านที่ดูแลข้าในช่วงนี้ ข้าหวังว่าอนาคตข้างหน้าเมื่อการใหญ่สำเร็จ จะได้ดื่มกับพวกท่านเช่นนี้อีก!”
ไม่ว่าคำพูดนั้นจะเป็นจริงหรือเท็จ นางก็เงยหน้าขึ้นและยิ้มอย่างจริงใจ
วันนี้นางรินสุราให้ทุกคนในกระโจม แต่พรุ่งนี้คนอื่นจะรินมันให้นาง
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หัวหน้ากองร้อยก็ยกชามสุราขึ้นและพูดว่า “หัวหน้ากองฝานกล่าวได้ดี เรายังตั้งตารอที่จะได้ดื่มกับหัวหน้ากองฝานอีก!”
เมื่อพวกเขาวางชามลง ทุกคนก็ยิ้มแย้มแจ่มใส และสีหน้าของพวกเขาก็ผ่อนคลายมากกว่าตอนที่มาถึงครั้งแรกมาก
ทันทีที่พวกเขาดื่มสุราชามนี้ มันก็เป็นพันธมิตรที่เงียบงัน
เกียรติยศทางทหารในสนามรบไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากไปถึงตำแหน่งหัวหน้ากองร้อยแล้ว ทหารธรรมดาที่อยู่ในกองทัพมาสิบปี หากมาถึงตำแหน่งนี้และไม่สามารถพบกับผู้สูงศักดิ์ได้ หรือไม่มีพรสวรรค์อันน่าทึ่งนั้น โดยพื้นฐานแล้วมันจะหยุดอยู่แค่ตำแหน่งนี้
พวกเขาริเริ่มที่จะเข้าหาฝานฉางอวี้ แม้ว่าพวกเขาจะรู้ด้วยว่านางอาศัยความสามารถทางการทหารเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด และไม่มีใครอยู่ภายใต้คำสั่งของนาง หากพวกเขาสามารถเลื่อนตำแหน่งได้สักหนึ่งหรือสองคน พวกเขาก็ถือว่าได้เจอบุคคลผู้มีเกียรติแล้ว
ตอนนี้ฝานฉางอวี้ยอมรับพวกเขาอย่างชัดเจน
หลังจากดื่มและพูดคุยกันอีกสองสามคำ ทุกคนก็แยกย้ายกันไป
หัวหน้ากองร้อยกัวเป็นคนสุดท้ายที่ลุกขึ้นและจากไป เมื่อไม่มีใครอยู่ในค่ายทหาร ฝานฉางอวี้ก็ยืนขึ้นและประสานมือให้เขา “ขอบคุณหัวหน้ากองร้อยกัว สำหรับคำแนะนำของท่าน”
หัวหน้ากองร้อยกัวเป็นคนตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อมกับฝานฉางอวี้เขาพูดตรงๆ “หยุดพูดเหมือนใต้เท้าพวกนั้นสักทีเถอะ ข้าฟังแล้วมันแปลกชอบกล แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น แม้ว่าวันนี้เจ้าจะไม่ดื่มกับใต้เท้าเหล่านั้น เมื่อเจ้าขาดคนใต้บังคับบัญชา อย่างไรพวกเขาก็เต็มใจที่จะเดินตามเส้นทางของเจ้า”
เขาพูดและมองไปที่ฝานฉางอวี้ “แต่ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาล้วนเป็นคนโง่เง่าในค่ายทหาร แม้ภายนอกพวกเขาอาจยอมรับเจ้า แต่ภายในใจพวกเขาอาจจะไม่ได้เชื่อฟัง หากเจ้าไม่ต้องการดื่มสุรา นั่นแปลว่าเจ้าไม่เห็นความสำคัญของพวกเขา นี่คือกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ในค่ายทหาร”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าจำไว้แล้ว”
นางพูดอย่างจริงใจ “ถ้าในอนาคตข้าไม่เข้าใจอันใดอีก ข้าจะถามหัวหน้ากองร้อยกัวโดยตรง คงต้องรบกวนท่านแล้ว”
นี่เป็นชัยชนะอย่างเงียบๆ อยู่แล้ว
หัวหน้ากองร้อยกัวก็มีความสุขเช่นกันและพูดว่า “ตอนนี้ตำแหน่งอย่างไม่เป็นทางการของเจ้าสูงกว่าของบิดาแล้ว ไม่ต้องพูดเป็นทางการกับบิดามากนัก เมื่อเจ้าได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ตราบใดที่เจ้าต้องการบิดา บิดาจะติดตามเจ้าอย่างแน่นอน ตอนแรกบิดาเคยเป็นคนตัดสินเจ้าผิด โดยคิดว่าเจ้าเป็นคนประเภทที่มาอาศัยใบบุญทหาร บิดารบมาหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยมีประสบการณ์ที่มีความสุขเช่นนี้ในสนามรบมาก่อนเลย บิดาคิดว่าการเป็นหัวหน้ากองร้อย จะเป็นบั้นปลายชีวิต แต่ตอนนี้บิดายังต้องการไปให้ถึงตำแหน่งแม่ทัพสักครั้ง!”
ทันทีที่หัวหน้ากองร้อยกัวกลับไป เซี่ยอู่ก็พูดกับฝานฉางอวี้ว่า “ขอแสดงความยินดีกับหัวหน้ากอง!”
ตอนนี้เมื่อนางฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นางสามารถพูดได้ว่ามีคนจำนวนหนึ่งอยู่ในมือของนางซึ่งนางสามารถใช้งานได้
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วพูดว่า “ความสามารถในการพูดคุยกับผู้คนนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถเรียนรู้ได้จริงๆ”
เซี่ยอู่เพียงยิ้ม “ข้าน้อยจะไปคิดวิธีเอาชนะใจคนในค่ายทหาร”
ฝานฉางอวี้เปิดเปลือกตาของนางแล้วมองดูเขา “คำพูดที่ข้าพูดกับเจ้าตอนกลับมาที่ค่ายนั้นไม่ใช่คำพูดตามมารยาท เจ้าและเสี่ยวชีจะเป็นทหารส่วนตัวของข้า”
หลังจากพูดอย่างนั้น โดยไม่รอให้เซี่ยอู่ตอบ นางก็สั่ง “ข้าปวดหัว เจ้าออกไปก่อน”
เซี่ยอู่เหลือบมอง และถอนตัวออกไปในที่สุด
ฝานฉางอวี้นั่งอยู่คนเดียวสักพัก นางจมอยู่กับความคิดอย่างคลุมเครือว่าสิ่งที่นางจะต้องเผชิญในอนาคตนั้นซับซ้อนกว่านี้
แต่เพื่อที่จะค้นหาความจริงในปีนั้น นางจะต้องเข้าใกล้ศูนย์กลางของอำนาจมากขึ้น
จากหางตาของนาง นางเหลือบมองดาบใหญ่ที่วางอยู่บนชั้นวางอาวุธ และนึกถึงสิ่งที่เซี่ยอู่พูดว่า ‘ด้วยนิสัยของท่านโหว จะไม่มีวันเอาสิ่งที่มอบให้แล้วกลับคืนไป’ ชั่วขณะหนึ่งความคิดของนางผสมปนเปเล็กน้อย
หากนางไม่รู้ตัวและไล่ตามเขาไป เขาอาจจะจากไปอย่างไร้ร่องรอย
เซี่ยอู่พูดแบบนั้นเพราะเขากลัวว่านางจะคืนทุกอย่างที่เขามอบให้เขา?
ในที่สุดความรู้สึกขมขื่นที่นางได้ระงับระหว่างทางกลับมาก็แผ่ซ่านในใจนางอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้ไม่ต้องการปล่อยให้ตัวเองหมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ไม่ดีเหล่านั้นอีกต่อไป และนางปวดศีรษะมากจริงๆ จากการได้รับข้อมูลมากเกินไป ดังนั้นนางจึงตั้งใจที่จะงีบหลับ
เมื่อนางสัมผัสเงินที่อยู่ใต้หมอนโดยไม่ได้ตั้งใจ นางก็นึกถึงทหารในกองของนางที่มอบเงินทั้งหมดให้นางก่อนออกเดินทางไปรบ และนางก็นอนไม่หลับทันที
เมื่อนางตื่นขึ้นมาก่อนหน้านี้เซี่ยเจิงแกล้งปลอมตัวเป็นเซี่ยอู่ และบอกนางว่าในกองของนางมีผู้เสียชีวิตสิบสามคนและได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกสิบเจ็ดคน
นางตั้งใจที่จะไปดูคนเหล่านั้น แต่บังเอิญเฮ่อจิ้งหยวนส่งคนไปตามนางมาพบ จึงทำให้ความตั้งใจของนางล่าช้า
ฝานฉางอวี้เรียกหาเซี่ยอู่โดยตรงและไปที่ค่ายทหารพร้อมกับขนมและยาบำรุงที่หัวหน้ากองร้อยทั้งหลายมอบให้นาง
ทหารแม้ไม่มีความรู้เท่ากับหัวหน้ากองร้อยและคนอื่นๆ แต่พวกเขาก็รู้ด้วยว่าเมื่อได้รับรางวัลแล้วฝานฉางอวี้อาจถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพโดยตรง
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ต้องไปเยี่ยมฝานฉางอวี้ แต่ฝานฉางอวี้หลับไปในช่วงสองวันที่ผ่านมา เมื่อนางตื่นขึ้นมาในวันนี้ เฮ่อจิ้งหยวนก็เรียกหานางอีก หลังจากนางกลับมาในที่สุด หัวหน้ากองร้อยทั้งหลายก็ไปที่นั่นเพื่อแสดงความเคารพ จึงยังไม่ถึงตาของพวกเขา
ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นฝานฉางอวี้มา ทุกคนก็ประหลาดใจมาก พวกเขาตกใจและตะโกนออกมาว่า “หัว……หัวหน้ากอง”
กระโจมทหารขนาดใหญ่ประเภทนี้ทุกหลังมีเตียงสองชั้น และกระโจมแต่ละหลังสามารถรองรับคนได้ยี่สิบห้าคน ค่อนข้างแออัด แต่ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นสงคราม และสภาพแวดล้อมก็ไม่ได้ดีมากนัก
มีเตียงว่างสองสามเตียง เห็นได้ชัดว่าเป็นเตียงของทหารที่เสียชีวิตในการรบ
ไม่มีโต๊ะในกระโจม และสถานที่เดียวที่สามารถวางสิ่งของได้คือเตียงทหาร ของที่ฝานฉางอวี้นำมานั้นถูกทหารวางไว้บนเตียงว่างของกองทัพ
ฝานฉางอวี้ถามว่า “เตียงนี้เป็นของใคร”
ทหารที่อยู่ข้างๆ นางยกแขนขึ้นและมีผ้าพันแผลรอบศีรษะ จู่ๆ ดวงตาของเขาก็แดงก่ำแล้วพูดว่า “เรียนหัวหน้ากอง เป็นเก่อหมาจื่อ สหายจากบ้านเกิดเดียวกับข้าน้อย เขา……เขาอาจถูกเหยียบย่ำเป็นชิ้นๆ ในสนามรบ ข้ากำลังตามหาเขา แต่สองวันแล้วยังไม่พบศพของเขา”
เมื่อพูดถึงประโยคหลัง ทหารก็เช็ดน้ำตาด้วยแขนของเขา และเสียงของเขาก็สั่นเครือจากการร้องไห้
ฝานฉางอวี้ถามว่า “ครอบครัวของเขามีใครอีกบ้าง?”
ทหารตอบว่า “ยังมีมารดาและน้องสาวของเขา”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เมื่อรางวัลและเงินบำนาญมาถึง ข้าจะแบ่งส่วนแบ่งจากรางวัลของข้าและส่งกลับไปให้ครอบครัวของเขา”
นางมองไปที่ทหารคนอื่นๆ ในกระโจมและสัญญาว่า “ทุกคนที่นี่ก็เช่นเดียวกัน ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น บิดามารดา พี่น้องของพวกเจ้าจะเป็นพี่น้องของเรา พวกเราจะช่วยดูแลพวกเขาเอง”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทหารหลายคนหลั่งน้ำตาและตะโกนอย่างแหบแห้ง “ดี!”
นางสงสัยว่าเกราะป้องกันหัวใจที่นางมอบให้เขาในวันนั้นได้ผลใช่หรือไม่ ทหารที่มอบหมายให้นางเก็บเงินเดือนของเขา รอดชีวิตโดยได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ฝานฉางอวี้คืนเงินที่ให้เขาแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัวว่าพ่อแม่ของเจ้าจะไม่มีใครดูแลในอนาคต”
ทหารรับเงินแล้วยิ้มอย่างเก้อเขินแล้วตอบด้วยตาสีแดง และคืนเกราะป้องกันหัวใจให้กับฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าเก็บมันไว้เถอะ ข้าไม่ต้องการมัน”
ทหารขอบคุณนางอีกครั้ง และเก็บเกราะป้องกันหน้าอกเหมือนสมบัติล้ำค่าในสายตาอิจฉาของสหายร่วมงาน
คนที่กล้าหาญกว่าถามด้วยความกระตือรือร้น “หัวหน้ากอง หลังจากท่านได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว พวกเราจะยังสามารถติดตามท่านได้ไหม?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ติดตามข้าได้แน่นอน”
ในการรบครั้งนี้ แม้ว่าพวกเขาจะเอาชนะกองทัพฉงโจวได้ แต่ก็เป็นชัยชนะที่หวุดหวิด
เฮ่อจิ้งหยวนถูกลูกธนูยิงและมีข่าวลือว่าเสียชีวิตในการรบกับกบฏฉงโจว ซึ่งทำลายล้างขวัญและกำลังใจของกองทัพจี้โจวและก่อให้เกิดความเสียหายอย่างหนัก
หากไม่โชคดีพอที่จะสังหารฉางซิ่นอ๋องในตอนท้าย และเอาชนะกองทัพฉงโจวได้แทน ก็ยากที่จะบอกว่าใครจะถูกสังหารในวันนั้น
นางสามารถใช้ประโยชน์จากความไม่ระวังของฉางซิ่นอ๋องและแทงฉางซิ่นอ๋องได้ และส่วนใหญ่เป็นเพราะฉางซิ่นอ๋องดูถูกเหยียดหยามนาง หลังจากพบว่านางเป็นสตรี จึงไม่ได้ระวังต่อนางหนัก
หลังจากที่กลุ่มกบฏถอยกลับเข้าไปในเมืองด้วยความอับอายในวันนั้น พวกเขาก็ปิดประตูเมืองอย่างแน่นหนาตลอดสองวันที่ผ่านมา ว่ากันว่าโอรสองค์โตของฉางซิ่นอ๋องควบคุมอำนาจชั่วคราวในเมือง
เฮ่อจิ้งหยวนไม่ได้ตีเหล็กในขณะที่ยังร้อนอยู่โดยสั่งให้โจมตีอย่างดุเดือดต่อไป ประการแรก เพราะอาการบาดเจ็บของเขาไม่ค่อยดีนัก ประการที่สอง แม้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันของกองทัพจี้โจวจะดีกว่าสถานการณ์ของกลุ่มกบฏฉงโจวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นมากนัก
ในเวลานี้กองกำลังยังไม่เพียงพอ แม้ว่าฝานฉางอวี้จะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง แต่ยังไม่มีการจัดสรรกองกำลังอื่นให้กับนางโดยตรง ในกรณีส่วนใหญ่ นางจะรับช่วงต่องานของแม่ทัพบางคนในกองทัพของพวกเขา
ด้วยการตอบกลับที่ยืนยันของฝานฉางอวี้ เหล่าทหารก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าการไปสนามรบไม่น่ากลัวขนาดนั้นตราบใดที่พวกเขาติดตามนาง
ฝานฉางอวี้มีความรู้สึกผสมปนเปอยู่ในใจ นางถามอย่างระมัดระวังเกี่ยวกับสถานการณ์ของทหารที่ได้รับบาดเจ็บทุกคนภายใต้คำสั่งของนาง และยังจดจำชื่อของทหารทุกคนที่เสียชีวิตในสนามรบอย่างตั้งใจ
หลังจากเดินออกจากกระโจมทหาร นางก็ค่อยๆ หายใจออกและมองไปยังท้องฟ้าอันห่างไกล ดวงตาของนางเริ่มมุ่งมั่นมากขึ้น
ยิ่งนางรู้เกี่ยวกับความโหดร้ายของสนามรบและความโศกเศร้าของทหารระดับล่างมากเท่าไร นางก็ยิ่งทนไม่ได้ที่การรบที่จิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วเป็นการสมรู้ร่วมคิดของคนชั่ว
ชื่อเสียงขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและแม่ทัพเซี่ยยังคงได้รับการยกย่องอย่างสูงในหมู่ประชาชน
การสิ้นพระชนม์อันน่าสลดใจขององค์รัชทายาทผู้เป็นเสาหลักของประเทศนั้นช่างน่าเศร้าใจ แต่ทหารเหล่านั้นที่เสียชีวิตอย่างไร้ค่าในสนามรบก็มีคนที่บ้านรอให้พวกเขากลับมาเช่นกัน
ความจริงไม่ควรถูกฝังไว้โดยอุบายของผู้มีอำนาจ
เมืองคัง
เมฆดำมืดปกคลุมเมืองและพายุฝนฟ้าคะนองกำลังคุกคาม
ลมหนาวพัดธงบนกำแพงเมือง และกำแพงเมืองที่โดดเดี่ยวก็ดูต่ำลงและอ่อนแอลงมากขึ้นภายใต้เมฆฝนฟ้าคะนองที่ลอยไปมา
ฝนเม็ดเล็กๆ ตกกระทบใบหน้า ทำให้อากาศหนาวเย็นมากยิ่งขึ้น
รองแม่ทัพมองดูกองทัพเยี่ยนโจวและกองทัพตระกูลเซี่ยในความมืดมอดด้านล่างจากบนยอดกำแพงเมือง และพลังของพวกเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าเมฆฝนฟ้าคะนอง เสียงของเขาเริ่มสั่น “ซื่อ……ซื่อจื่อ มีข่าวจากฉงโจวว่าท่านอ๋องสิ้นพระชนม์แล้ว เมืองฉงโจวจะถูกทำลายในไม่ช้า หลังจากบุกทะลวงได้ อู่อันโหวก็จะรวบรวมกองทัพและเริ่มโจมตีเมืองคังอย่างไม่ต้องสงสัย…”
“เขาโจมตี เราป้องกัน”
คนที่อยู่ข้างๆ เขาพูดสิ่งนี้โดยไม่ลังเล และกรามที่ซีดเซียวของเขาก็รู้สึกเย็นเล็กน้อยราวกับน้ำค้างแข็งในลมหนาวและฝนตกปรอยๆ
ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนไม่สามารถบอกได้ว่าเขาไม่แยแสหลังจากยอมรับชะตากรรมของเขา หรือว่าเขามั่นใจกันแน่
เมื่อเทียบกับครั้งที่แล้ว สุยหยวนชิงดูเหมือนจะผอมลงไปมาก และใต้ตาสีดำก็คล้ำหนักกว่าเดิม นัยน์ตาสีขาวของเขาก็แดงก่ำ
รองแม่ทัพรู้ดีว่าการโจมตีเมืองท่ามกลางพายุฝนจะทำให้ผู้โจมตีไม่ได้เปรียบ แต่คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามคืออู่อันโหว ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อู่อันโหวมีชื่อเสียงในด้านยุทธวิธีมาโดยตลอด และเขาไม่เคยใช้ยุทธวิธีที่กล่าวถึงในตำราทางทหารเลย มีข่าวลือว่ายุทธวิธีที่อู่อันโหวใช้ในสนามรบทั้งหมด สามารนำมาเขียนเป็นตำราได้อีกเป็นเล่ม
รองแม่ทัพมองออกไปจากป้อมอย่างระมัดระวัง เพียงเพื่อจะเห็นว่ากองทัพเยี่ยนโจวด้านล่างไม่ได้นำบันไดใดๆ มาโจมตีเมือง
กองทัพที่ทอดยาวราวกับเหล็กสีดำอยู่นอกระยะธนูและลูกธนูของกำแพงเมือง เมื่อนำการต่อสู้ด้วยหน้าไม้ด้วยกำลังแขนธรรมดาไม่สามารถดึงมันได้เลย ดังนั้นนัคนยิงหน้าไม้จึงทำได้แค่ใช้เท้ายันลงบนพื้นแล้วใช้กำลังของเอวและขาของเขาดันให้ง้างออก โดยวางลูกธนูสามลูกไว้บนรางลูกธนู เมื่อเขายิงพวกมันก็บินไปที่กำแพงเมืองราวกับฝนดาวตก
ทหารที่มุมกำแพงเมืองไม่มีเวลาแม้แต่จะโต้ตอบก่อนที่พวกเขาจะถูกยิงทะลุด้วยลูกธนู
แม้ว่าจะไม่ทรงพลังแต่หน้าไม้ก็มีขนาดใหญ่และสามารถยิงทะลุกำแพงเมืองได้โดยตรง มันสามารถทำร้ายผู้คนในระยะนี้ได้ และพลังของมันดีกว่าลูกธนูทั่วไปมาก
รองแม่ทัพหน้าซีดด้วยความตกใจ เขาลากสุยหยวนชิงแล้ววิ่งหนีไปบนกำแพงเมือง เขาพูดด้วยความตื่นตระหนก “ซื่อจื่อ สถานการณ์ไม่ดีเลย! อู่อันโหวต้องการโจมตีโดยตรง!”
ใต้กำแพงเมือง ด้านหลังหน้าไม้ และด้านหน้ากองทหารม้า มีรถม้าจอดอยู่
กงซุนหยินเลียนแบบคนโบราณโดยถือพัดขนนก เสื้อคลุมสีขาวของเขาปลิวไปตามลมอันแรงกล้าในสนามรบ และแขนเสื้อของเขาก็นูนออกมาราวกับเทพเซียน
เขาเหลือบมองเมฆฝนสีดำหนาทึบที่รวมตัวกันครึ่งท้องฟ้า แล้วมองดูผู้คนที่อยู่ข้างๆ เขาที่ดูเย็นชาและอาฆาตแค้นตั้งแต่คนไปจนถึงม้า และสงสัยว่า “ฝนจะตกหนักเร็วๆ นี้ ถ้าเราอยากจะโจมตีเมืองคัง ทำไมไม่รออีกสองสามวัน ทำไมถึงรีบเร่งและส่งทหารไปตอนนี้?”
ม้าศึกสีนิลที่เซี่ยเจิงนั่งกระทืบกีบเท้าของมันสองครั้งอย่างไม่หยุดยั้ง เซี่ยเจิงถือง้าวไว้ในมือข้างหนึ่ง โดยมีผ้าพันแผลพันเป็นวงกลมเล็กๆ รอบฝ่ามือของเขา ฝนได้เช็ดรอยเปียกจางๆ บนใบมีดเหล็กสีดำ
เขาจ้องไปที่กำแพงเมืองคังอย่างเย็นชา ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบฉื่อ ศีรษะของสัตว์ร้ายที่ดุร้ายบนไหล่ของเขาทำให้คิ้วของเขาดูเข้มงวดยิ่งขึ้น “เมืองคังต้องย่อยยับก่อนที่ฝนจะตก”
กงซุนหยินอดไม่ได้ที่จะมองเขาอีกครั้ง เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนยโสโอหังมาโดยตลอด แต่เขาไม่คิดหวังว่าเขาจะหยิ่งผยองขนาดนี้
เมื่อนึกถึงว่าหลังจากที่เขากลับมาจากฉงโจว พฤติกรรมของเขาดูเหมือนจะเหมือนเดิม และมันก็มีทีท่าที่ผิดปกติอยู่เสมอ ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าเจ้ากำลังรบ เพื่อระบายความโกรธของตนเอง”