บทที่ 104
ฝานฉางอวี้ได้ยินการสนทนาอย่างชัดเจนในกระโจม นางเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับอดีตของบิดามารดาและมีเรื่องมากมายอยากจะถามเฮ่อจิ้งหยวนว่า นางพูดทันทีว่า “พี่ชายโปรดรอสักครู่ ข้าขอเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าก่อนแล้วจะตามออกไป”
เมื่อนางไปหาเสื้อคลุมที่สะอาด จู่ๆ นางก็นึกถึงคำถามอีกข้อหนึ่ง นางกลับมาจากสนามรบในวันนั้น ชุดทหารที่นางสวมก็สกปรกมาก แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางตอนที่นางหมดสติอยู่? ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้มือของนางถูกพันแบบนี้ และนางก็ไม่สามารถสวมเสื้อคลุมให้กับตัวเองได้
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเมื่อมีอีกเสียงหนึ่งดังมาจากนอกกระโจม “ฉางอวี้ ป้าขอเข้าไปได้ไหม?”
เมื่อได้ยินเสียงของป้าจ้าว ฝานฉางอวี้ก็ประหลาดใจและมีความสุข และพูดอย่างเร่งรีบ “เข้ามาเถอะเจ้าค่ะท่านป้า”
หลังจากที่ป้าจ้าวเปิดม่านแล้วเข้ามา นางก็หยิบเสื้อคลุมมาสวมให้ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีแม่ทัพเรียกพบเจ้า เสี่ยวอู่จึงบอกให้ข้ามาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เสี่ยวอู่จัดการได้เหมาะสม”
แล้วถามว่า “ท่านป้าเข้ากองทัพมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ป้าจ้าวถอนหายใจและพูดว่า “ข้าถูกเสี่ยวอู่รับตัวมาเมื่อสองวันก่อน เจ้าทำให้ป้าของเจ้าตกใจแทบตาย เสื้อผ้าของเจ้าเปื้อนเลือด โชคดีที่เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสใดๆ ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป หนิงเหนียงจะทำอย่างไร?”
จากสถานการณ์นี้ ป้าจ้าวเป็นคนช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางตอนที่นางหมดสติ
แต่ฝานฉางอวี้จำได้ว่าอาการบาดเจ็บของเซี่ยอู่ในสนามรบนั้นไม่ได้เบาไปกว่าของนาง เขาจะกลับบ้านไปรับป้าจ้าวได้อย่างไรในวันนั้น
มีความสับสนในดวงตาของฝานฉางอวี้ “เสี่ยวอู่ไม่ได้รับบาดเจ็บหรือ?”
หลังจากที่ป้าจ้าวสวมเสื้อคลุมให้ฝานฉางอวี้แล้ว ก็ช่วยนางรัดสายคาดเอว นางพูดว่า “ข้าไม่รู้ แต่เสี่ยวอู่อยู่ในกระโจมของเจ้ามาสองวันแล้วตั้งแต่เจ้าหมดสติ ข้าเกรงว่าเขาจะเหนื่อย จึงให้เขาไปพักผ่อน แต่เขาก็ไม่ได้ออกไป”
เมื่อพูดถึงหัวข้อนี้ เมื่อป้าจ้าวเงยหน้าขึ้น สีหน้าของนางก็ดูแปลกๆ ไปเล็กน้อย นางมองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดว่า “เขาติดตามเจ้าไปตลอดในสนามรบ ฉางอวี้เอ๋ย เสี่ยวอู่ไม่ได้มีความคิดอื่นใดกับเจ้าใช่ไหม?”
ดูเหมือนนางจะปวดศีรษะในทันที “เสี่ยวอู่เป็นเด็กดี แต่เจ้ามีเหยียนเจิ้งแล้ว ทำไมไม่ให้ป้ามองหาการแต่งงานให้เขาดูล่ะ?”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเซี่ยอู่และเซี่ยชีต่างก็เป็นคนของเซี่ยเจิง พวกเขาภักดีต่อนางเพราะพวกเขาได้รับคำสั่งจากเซี่ยเจิง นางพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ท่านป้า โปรดอย่าคิดไร้สาระ มันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด”
อย่างไรก็ตาม ป้าจ้าวบอกว่าเซี่ยอู่คอยดูแลนางมาตลอดสองวันที่ผ่านมา ซึ่งยังคงทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว นางก็ออกจากกระโจมไปพบเฮ่อจิ้งหยวนก่อน
ตอนนี้เซี่ยอู่ถือเป็นทหารส่วนตัวของนาง เขาเดินตามนางไปที่กระโจมทหารหลัก แต่เขาทำได้เพียงรออยู่ข้างนอกและไม่สามารถเข้าไปกับนางได้
หลังจากที่พาฝานฉางอวี้ไปเจรจากับทหารที่ทางเข้ากระโจมทหารหลักแล้ว ทหารก็เข้าไปในกระโจมเพื่อรายงานบางอย่างก่อนที่จะปล่อยให้ฝานฉางอวี้เข้าไปคนเดียว
หลังจากเปิดม่าน ฝานฉางอวี้ก็ได้กลิ่นยาแรง นางจำมารยาทที่นางได้เรียนรู้ในกองทัพ และไม่ได้มองตรงไปที่จุดสูงสุด นางลดเปลือกตาลงเล็กน้อยแล้วประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ข้าน้อยฝานฉางอวี้ คารวะใต้เท้า”
เฮ่อจิ้งหยวนเป็นแม่ทัพในจี้โจวมาหลายปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคนทั่วไปหรือแม่ทัพภายใต้การบังคับบัญชาของเขา พวกเขาคุ้นเคยกับการเรียกเขาว่า “ใต้เท้า” เป็นการส่วนตัวมากกว่า
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็ทั้งสุภาพและอ่อนโยนเกินไป ไม่เหมือนแม่ทัพทหารแต่เหมือนขุนนางมากกว่า
อีกฝั่งของเตียงมีเสียงหอบหายใจอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ต้องมากพิธี……แค่ก แค่ก แค่ก…”
ฝานฉางอวี้เห็นว่าคนบนเตียงยังพูดไม่จบประโยค เขาก็โน้มตัวลงบนเตียงและไออย่างรุนแรง นางยืนอยู่ที่นั่นและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็ก้าวไปข้างหน้าและลูบหลังให้เขาโดยใช้มือลูกบอลของนางแล้วถามว่า “ท่าน ท่านจะเรียกแพทย์ทหารหรือไม่?”
อาจเพียงเพราะนางยืนใกล้มากจนมองเห็นเขาบนเตียงอย่างใจเย็น
ดูเหมือนว่าเขาจะน้ำหนักลดลงไปมาก แก้มของเขาตอบ และผิวของเขาไม่สดใส ก่อนหน้านี้เขามีผมสีขาวอยู่เพียงไม่กี่เส้น แต่ตอนนี้มันเป็นสีดำครึ่งหนึ่งและสีขาวครึ่งหนึ่ง เขาเปลี่ยนไปมากมายในเวลาไม่กี่วัน
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ของเขาแย่มาก
เฮ่อจิ้งหยวนไอสักพักก่อนที่จะสามารถระงับอาการคันในลำคอได้
เมื่อเขาเอนหลังบนหมอน เขาก็หายใจสองสามครั้งเพื่อฟื้นตัว
เพียงแต่บาดแผลที่ลูกธนูบนหน้าอกของเขากลับมีเลือดไหลออกมาอีกครั้ง เพราะเขาไอแรงเกินไป ทำให้เสื้อคลุมสีขาวของเขาเปื้อนสีแดงจนมีขนาดเท่าเล็บมือ
เขาโบกมืออย่างอ่อนแรงแล้วพูดว่า “ข้าเจ็บหัวใจ เพราะไอบ่อยมากในช่วงสองวันที่ผ่านมา”
เมื่อสังเกตเห็นว่ามือทั้งสองข้างของฝานฉางอวี้ถูกพันไว้ เขาจึงถามว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นยังไงบ้าง”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “มีเพียงสองมือนี้เท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส”
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หัวเราะจริงๆ เขาแค่ยิ้มและไออีกครั้ง โชคดีที่ครั้งนี้เขาไม่ไอมากเหมือนเมื่อก่อน
เขาพูดอย่างมีความสุข “คนหนุ่มสาวนั้นยอดเยี่ยมมาก ฉางซิ่นอ๋องเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในต้าอินเช่นกัน อาการบาดเจ็บที่มือของเจ้านั้นคุ้มค่ากับชีวิตของฉางซิ่นอ๋อง”
สิ่งที่เข้ามาในใจของฝานฉางอวี้คือฉากที่ชายที่มีรอยแผลเป็นยิงฉางซิ่นอ๋องด้วยลูกธนูและควบม้าไปรับนางขึ้นมา
นางจำความแข็งแกร่งที่เขาจับนางไว้บนหลังม้าได้ และยังจำลมหายใจที่คุ้นเคยได้อีกด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะลูกธนูที่เขายิงขึ้น แม้ว่าในที่สุดฉางซิ่นอ๋องจะตายเพราะมีดของนางแทงทะลุอวัยวะของเขา แต่นางคงไม่สามารถทนรับกริชของฉางซิ่นอ๋องได้อีกและอาจตายภายใต้คมกริชของเขา
แต่เสี่ยวอู่บอกว่าเซี่ยเจิงไม่ได้อยู่ในฉงโจว
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านางสับสนจริงๆ และนางจำผิด หรือเสี่ยวอู่โกหกนาง
คนเดียวที่ทำให้เสี่ยวอู่โกหกนางคือเซี่ยเจิง
เมื่อนางคิดได้ดังนั้นฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นรัว นางหวังว่าจะกลับไปที่ค่ายได้ทันทีและถามเสี่ยวอู่ว่าเซี่ยเจิงอยู่ที่ไหน
เนื่องจากเฮ่อจิ้งหยวนยังอยู่ที่นี่ นางจึงระงับความคิดนี้ไว้ก่อน
ไม่สะดวกที่ตัวตนของเซี่ยเจิงจะถูกเปิดเผยในตอนนี้ และฝานฉางอวี้ไม่ได้รีบเร่งที่จะบอกว่าเขาปลอมตัวในสนามรบเพื่อช่วยนาง นางเพียงตอบอย่างถ่อมตัว “ใต้เท้าล้อเล่นแล้ว ข้าน้อยแค่โชคดีจริงๆ ที่แทงฉางซิ่นอ๋องได้”
ดวงตาของเฮ่อจิ้งหยวนพอใจมากขึ้น “เจ้าเป็นเด็กดี เจ้าสามารถก้าวต่อไปได้ในอนาคตอย่างมั่นคง”
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างระมัดระวัง “ขอบคุณใต้เท้าที่ชื่นชม”
เฮ่อจิ้งหยวนสังเกตเห็นความยับยั้งชั่งใจของนาง จึงชี้ไปที่เก้าอี้สี่เหลี่ยมเล็กๆ ข้างเตียง และพูดอย่างยากลำบาก “นั่งลง ถึงเวลาที่จะบอกเจ้าเกี่ยวกับเรื่องบางอย่างแล้ว”
ฝานฉางอวี้เพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ เมื่อนางได้ยินคำพูดของเฮ่อจิ้งหยวน ปลายนิ้วของนางก็กำลงโดยไม่รู้ตัวแต่ไม่สามารถจับอะไรได้เลย จากนั้นนางก็ตระหนักว่ามือทั้งสองของนางถูกพันด้วยผ้าพันแผลและกลายเป็นลูกบอล
นางยืดหลังโดยไม่รู้ตัวและถามว่า “มันเกี่ยวกับท่านพ่อท่านแม่ของข้าน้อยหรือเปล่า?”
เฮ่อจิ้งหยวนดูประหลาดใจ ราวกับว่าเขาไม่คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับบิดามารดาของนางแล้วจึงพยักหน้าช้าๆ “ข้าได้ยินว่าเหวินฉางบอกว่าเจ้าตรวจสอบแฟ้มคดีของเมืองจี้โจวเพื่อค้นหาสาเหตุการเสียชีวิตที่แท้จริงของพ่อแม่ของเจ้า……”
เขาถอนหายใจเบาๆ “เมื่อพ่อแม่ของเจ้าฝากพวกเจ้าสองคนพี่น้องไว้กับข้า พวกเขาแค่ไม่อยากให้พวกเจ้าแปดเปื้อนด้วยบาปของคนรุ่นก่อน พวกเขาแค่อยากให้เจ้าใช้ชีวิตตามปกติ แต่น่าเสียดายที่สิ่งต่างๆ ในโลกนี้ ล้วนคาดเดาไม่ได้”
ฝานฉางอวี้คิดถึงวันที่แสนอบอุ่นของครอบครัวตอนที่บิดามารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ เช่นเดียวกับการเสียชีวิตอย่างกะทันหันและการลอบสังหารที่พวกนางต้องทนทุกข์ทรมานในอำเภอชิงผิง จิตใจของนางจมดิ่งลง และนางก็ถามว่า “พ่อแม่ของข้าคือใคร……?”
เฮ่อจิ้งหยวนมองดูนางราวกับว่าเขาเห็นเงาของสหายเก่าผ่านนาง และน้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความผันผวน ”พ่อของเจ้าเคยเป็นแม่ทัพของตระกูลเว่ย เนื่องจากความสามารถที่โดดเด่นของเขา เขาจึงได้รับแซ่เว่ยและถูกเรียกว่าฉีหลิน หลังจากที่ท่านอัครมหาเสนาบดีแต่งงานกับน้องสาวของแม่ทัพเซี่ยหลินซาน พ่อของเจ้าก็ไปทำงานภายใต้บัญชาการของแม่ทัพเซี่ย และต่อมาได้แต่งงานกับบุตรสาวของแม่ทัพเมิ่ง ซึ่งดำรงตำแหน่งภายใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพเซี่ย
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะขดตัว “เมิ่งซูหย่วน?”
ชื่อนี้เป็นที่เด็กสามขวบทุกคนในราชวงศ์ต้าอินยังรู้ และเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมในจิ่นโจวในปีนั้น
เฮ่อจิ้งหยวนเข้าใจสภาพจิตใจของนางในขณะนี้และถอนหายใจ “แม่ทัพเมิ่งเป็นทหารมากประสบการณ์ที่แม่ทัพเซี่ยพึ่งพามากที่สุด พ่อของเจ้าแต่งงานกับบุตรสาวคนเดียวของเขาในตอนนั้น มันเป็นงานที่มีความสุขสำหรับครอบครัวเซี่ยและเว่ยที่แต่งงานกัน โชคไม่ดีที่จิ่นโจวถูกล้อมในภายหลัง และแม่ทัพเมิ่งก็ทำผิดพลาดในการคุ้มกันเสบียง ซึ่งนำไปสู่ความผิดพลาดที่แก้ไขไม่ได้เช่นนี้”
เมื่อรู้ว่าตาของนางเป็นผู้กระทำผิดที่ทำให้ทหารหนึ่งแสนคนในจิ่นโจวอดอยากจนตาย ทำให้องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและแม่ทัพเซี่ยหลินซานตายในสนามรบที่ประตูเมือง และบีบให้ฮ่องเต้และราชสำนักต้องยกดินแดนเพื่อสงบศึก ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเหมือนนางอยู่ในห้องใต้ดินแช่แข็ง
ในขณะนั้น มีเพียงความคิดเดียวในใจของนาง ทั้งครอบครัวของพวกนางเป็นคนบาปของต้าอิน
นางยังเป็นคนบาปของเซี่ยเจิงด้วย
เซี่ยเจิงเกลียดท่านตาของนางมาก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขารู้ว่านางเป็นทายาทของตระกูลเมิ่ง?
ฝานฉางอวี้สับสนและหลีกเลี่ยงคำถามโดยไม่รู้ตัวและถามว่า “เว่ยเหยียนต้องการฆ่าพ่อแม่ของข้า เพื่อล้างแค้นแม่ทัพเซี่ยเหรอ?”
เฮ่อจิ้งหยวนส่ายศีรษะ “หลังจากการล่มสลายของจิ่นโจว ตาของเจ้าก็ปลิดชีพตนเอง ข้ายังไม่ทราบว่ามีเหตุผลซ่อนเร้นที่ทำให้เสบียงล่าช้าหรือไม่ แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีได้สั่งให้พ่อของเจ้าฆ่าแม่ของเจ้า พ่อของเจ้าจะทำได้อย่างไร จึงพาแม่ของเจ้าแกล้งตายแล้วหนีไปด้วยกัน โดยขอร้องข้าและให้ข้าช่วยพวกเขาสร้างตัวตนใหม่และปิดบังที่อยู่ของพวกเขา”
“แต่กว่าสิบปีให้หลัง จู่ๆ ท่านอัครมหาเสนาบดีก็โจมตีพวกเขาอีกครั้ง เพื่อที่ต้องการบางสิ่ง”
ฝานฉางอวี้มองดูเขาด้วยความประหลาดใจ
จู่ๆ เฮ่อจิ้งหยวนก็ไม่สามารถพูดคำต่อไปได้ เขามองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดด้วยความยากลำบาก “เมื่อท่านอัครมหาเสนาบดีสั่งให้ข้าฆ่าพ่อแม่ของเจ้า พ่อแม่ของเจ้าดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว และพวกเขาก็ขอให้ข้าช่วยชีวิตพวกเจ้าสองพี่น้องเท่านั้น พวกเขายังให้กล่องกล่องหนึ่งกับข้าและบอกข้าว่าอย่าเปิดมัน เมื่อท่านอัครมหาเสนาบดีต้องการมัน ข้าก็แค่มอบให้เขาเท่านั้น หลังจากอธิบายเรื่องนี้แล้ว พวกเขาก็ปลิดชีพตนเองต่อหน้าข้า”
มือและเท้าของฝานฉางอวี้เย็นเฉียบ นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องราวหนักๆ มากมายซ่อนอยู่เบื้องหลังสาเหตุการตายของบิดามารดา ที่นางอยากจะรู้มาตลอด
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “บ้านของเจ้าถูกลอบสังหารหลายครั้ง และเป็นท่านอัครมหาเสนาบดีที่ส่งคนไปค้นหากล่องนี้”
หลังจากได้รับข้อมูลมากมายในคราวเดียว ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าสมองของนางปวดร้าว และนางพยายามดิ้นรนเพื่อจัดการความคิดของนาง
ทุกวันนี้ ทุกคนรู้ดีว่าเป็นความผิดพลาดของท่านตาของนางในการขนส่งเสบียงอาหารซึ่งนำไปสู่ความพ่ายแพ้อย่างหายนะในการรบที่จิ่นโจว แต่บิดาของนางเคยเป็นคนของเว่ยเหยียนและเขายังสั่งให้บิดาสังหารมารดาของนางด้วย แต่ต่อมาบิดาของนางได้ทรยศต่อเว่ยเหยียนและหนีไปพร้อมกับมารดาของนางโดยที่แกล้งทำเป็นตาย
และบิดามารดาของนางกำลังถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือซึ่งทำให้เว่ยเหยียนไล่ล่าตามพวกเขาอีกครั้งและนำมันกลับมาหลังจากผ่านไปกว่าสิบปี
ความผิดพลาดของท่านตาของนางในการขนส่งเสบียงตอนนั้นอาจเกี่ยวข้องกับเว่ยเหยียนหรือเปล่า?
แต่เว่ยเหยียนเป็นเพียงขุนนางคนหนึ่งในเวลานั้น ไม่เพียงแต่องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแม่ทัพเซี่ยพี่ภรรยาของเขาที่ติดอยู่ในจิ่นโจว ทั้งหมดนี้ตกลงเป็นมาอย่างไรกันแน่?
แต่เมื่อคิดว่าเซี่ยเจิงเคยพูดว่าเว่ยเหยียนเป็นศัตรูของเขา และเขาเกือบตายด้วยน้ำมือของเว่ยเหยียน และตอนนี้เว่ยเหยียนยังแข็งแกร่งมาก ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าการคาดเดาของนางถูกต้อง
ถ้าเว่ยเหยียนไม่มีความผิดใดๆ ทำไมเขาถึงต้องสังหารเซี่ยเจิง?
ดูเหมือนว่าความผิดพลาดของท่านตาของนางในการขนส่งเสบียงต้องเกิดจากเว่ยเหยียน
หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็ถามเฮ่อจิ้งหยวน “ครอบครัวของข้าถูกลอบสังหารในตำบลหลินอันมาก่อน แต่กองทัพก็มาช่วยเหลือทันเวลา ท่านสั่งให้คนปกป้องครอบครัวของข้าหรือ?”
เฮ่อจิ้งหยวนพยักหน้า
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเบาะแสเดียวในขณะนี้น่าจะอยู่ในกล่องที่บิดามารดาของนางทิ้งไว้ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ถามเฮ่อจิ้งหยวน “ท่านเห็นของที่พ่อแม่ของข้าทิ้งไว้หรือไม่?”
ใบหน้าของเฮ่อจิ้งหยวนแสดงความขมขื่นและเยาะเย้ยเล็กน้อย “ถ้าข้าเห็นมัน ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านอัครมหาเสนาบดีจะไม่ไว้ชีวิตพวกเจ้าสองคนพี่น้อง แม้แต่ตัวข้าเองก็คงหนีความตายไม่พ้น”
ฝานฉางอวี้เงียบไปครู่หนึ่งและคาดเดาว่า “การขนส่งเสบียงของท่านตาเกิดความล่าช้า เว่ยเหยียนคือคนที่ขัดขวางมันใช่ไหม?”
เฮ่อจิ้งหยวนถอนหายใจ “ความพ่ายแพ้ของจิ่นโจวในตอนนั้นทั้งหมดถูกตรึงไว้ที่ท่านตาของเจ้า เมื่อข้าพูดคุยกับราชครูเถาเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าก็รู้สึกว่าคนที่ระมัดระวังเช่นแม่ทัพเมิ่งจะไม่มีทางไม่ทราบถึงสถานการณ์ในจิ่นโจวเวลานั้นได้อย่างไร เขาจะสับสนมากจนยอมเสี่ยงที่จะชะลอเสบียงที่เป็นส่วนสำคัญของการรบเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ติดอยู่หนึ่งแสนคนหรือ และการที่ท่านอัครมหาเสนาบดีตกอยู่ในมือของพ่อเจ้าได้อย่างไรนั้นคุ้มค่าแก่การไตร่ตรอง”
ฝานฉางอวี้เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง
มันเป็นไปไม่ได้ที่ท่านตาของนางจะทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้น ดังนั้นบางทีบิดาของนางอาจเป็นตัวหมากสำคัญของเว่ยเหยียน ดังนั้นบิดาของนางจึงมีบางอย่างอยู่ในมือของเขาที่เว่ยเหยียนต้องการ ดังนั้นเขาจึงจะสังหารและเอามันคืนหลังจากผ่านไปสิบกว่าปี
ผลลัพธ์นี้ไม่ได้ทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกสบายใจมากนัก
ท่านตาของนางไม่ใช่ผู้กระทำผิดอีกต่อไป แต่เนื่องจากบิดาของนางถูกใช้เป็นหมากของคนอื่น เขาจึงถูกใส่ร้ายและต้องทนรับความอัปยศมาหลายปีแล้ว ฝานฉางอวี้รู้สึกอึดอัดเมื่อคิดถึงเรื่องนี้
ในความทรงจำของนาง บิดาของนางมักจะเงียบและไม่พูดจาและไม่ค่อยยิ้ม แม้แต่ตอนที่เขาซื้อหมู เขาไม่รู้วิธีต่อรองราคาด้วยซ้ำ เมื่อมารดาของนางอยู่ตรงหน้าเขาเท่านั้นที่สีหน้าของเขาจะสดใสขึ้น
เขามักจะทำสิ่งต่างๆ มากมายอย่างเงียบๆ และงุ่มง่ามเพื่อให้มารดาของนางพอใจ เพียงเพราะมารดาของนางกลัวความหนาวเย็นและไม่มีเสื้อคลุมขนเตียว (ตัวมิ้งค์) ขายตามท้องตลาด เขาจึงไปที่ภูเขาเพียงลำพังเป็นเวลาสี่หรือห้าวันและออกล่าสัตว์ ล่าฝูงเตียวจำนวนหนึ่งกลับมาเพื่อทำเสื้อคลุมให้มารดา
แล้วมารดาของนางล่ะ? แม้ว่าปกติแล้วนางจะอ่อนโยนมากและพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่หากทำให้นางหงุดหงิด นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง
เมื่อฝานฉางอวี้ยังเป็นเด็ก มารดาของนางถือไม้กวาดและสั่งสอนนาง เมื่อมารดาโกรธ แม้แต่บิดาก็ยังไม่กล้าช่วยนนาง
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ฝานฉางอวี้รู้ว่าด้วยนิสัยของมารดานางเป็นเช่นนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่นางจะเลือกที่จะอยู่อย่างสันโดษกับบิดาของนาง หลังจากที่รู้ว่าเขาได้ฆ่าท่านตา
ทันใดนั้นนางก็ถามเฮ่อจิ้งหยวน “ใต้เท้า ก่อนที่ท่านแม่จะจากไป ท่านแม่รู้ความลับในกล่องนั้นหรือไม่?”
เฮ่อจิ้งหยวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ทั้งคู่ฆ่าตัวตายกลางหิมะในวันนั้น เขายังคงรู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจ เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “ฮูหยินใจเย็นมาก ข้าคิดว่านางรู้ดี”
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างหนักแน่น “ถ้าท่านพ่อเป็นคนทำร้ายท่านตาจริงๆ ท่านแม่ของข้าจะไม่ให้อภัยเขาเลย อาจมีเหตุผลอื่นแอบแฝงสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้น”
เฮ่อจิ้งหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาอยากจะพูดแต่ก็ไม่สามารถหยุดอาการคันในลำคอได้ เขาไออยู่พักหนึ่งก่อนที่จะพูดว่า “ราชครูเถาก็ตั้งคำถามเช่นกัน อย่างไรก็ตาม มันผ่านมาสิบเจ็ดปีแล้ว นอกเหนือจากการคาดเดาเหล่านี้ ไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม แม้ว่าข้าอยากจะสอบสวนแต่ก็หามันไม่เจอ ราชครูเถาจึงตัดสินใจไปเมืองหลวงเพื่อพบท่านอัครมหาเสนาบดีด้วยตนเอง น่าเสียดายที่ไม่มีข่าวส่งกลับมา”
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดอย่างจริงจัง ”ข้าได้ยินบางสิ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเจ้าและท่านโหว ข้ายังคิดว่าสิ่งเหล่านี้จะเน่าเปื่อยอยู่ในท้องของข้าและถูกฝังไปในโลงศพเมื่อข้าตาย แค้นของคนรุ่นก่อนก็ให้เป็นเรื่องของคนรุ่นก่อน……ฝุ่นจะกลับกลายเป็นฝุ่น ดินจะกลับคืนเป็นดิน
“แต่ข้าเกรงว่า……ในอนาคต จะเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น ความแค้นสังหารบิดาไม่สามารถปล่อยวางได้ง่ายๆ แทนที่จะรอให้ไปถึงทางตันไม่อาจหวนกลับ ข้าควรบอกเรื่องนี้แก่เจ้าล่วงหน้าและให้เจ้าตัดสินใจ”
ฝานฉางอวี้รู้สึกสับสนในใจ นางคุกเข่าลงที่เตียงของเฮ่อจิ้งหยวนและคำนับเขาอย่างเคร่งขรึม “ขอบคุณ ใต้เท้าเฮ่อ”
เฮ่อจิ้งหยวนเอามือปิดปากและไออยู่นานก่อนจะอ้าปากและพูดว่า “ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ เรียกข้าว่าท่านลุงก็ได้ พ่อเจ้ากับข้าเคยเป็นพี่น้องกันร่วมสาบานกัน วิชาดาบที่เจ้าใช้ข้าและเขาก็เป็นคนคิดค้นด้วยกัน”
ฝานฉางอวี้มองไปที่ชายชราผู้นี้ซึ่งดูเหมือนจะแสงสายัณห์ของตะวันรอน ด้วยตาของนางมีอาการแสบเล็กน้อย และตะโกนออกมาว่า “ท่านลุง”
ดูเหมือนเฮ่อจิ้งหยวนจะรอวันนี้มาหลายปีแล้ว
เมื่อออกมาจากกระโจมทหาร ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าหายใจลำบาก
นางไม่เห็นเซี่ยอู่อยู่นอกกระโจม และหลังจากมองหาไปรอบๆ นางก็ถามทหารที่เฝ้าอยู่ข้างนอก “เจ้าเห็นน้องชายที่มากับข้าไหม”
ทหารพูดว่า “เด็กตัวสูงคนนั้นใช่ไหม? เขาไปทางนั้นแล้ว”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เซี่ยอู่อยู่ข้างกายนางมาระยะหนึ่งแล้ว แต่เขามีมารยาทกับนางมาโดยตลอด
ทันใดนั้น ดูเหมือนนางจะคิดอะไรบางอย่างได้ จึงรีบยกเท้าขึ้นและไล่ตามทิศทางที่ทหารพูด
แต่หลังจากวิ่งไปไม่กี่ก้าว นางก็เห็นเซี่ยอู่เดินมาหานาง
เป็นเซี่ยอู่จริงๆ
เขาไม่สูงเท่าที่นางเห็นตอนที่นางตื่นครั้งแรก เมื่อเขาเดินอาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขา ฝีเท้าของเขาเปะปะเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นนาง เขาก็ตะโกนออกมา “หัวหน้ากอง”
เขาไม่กล้ามองตรงๆ ไปที่ฝานฉางอวี้ เกาหลังศีรษะ ยิ้ม และริเริ่มอธิบายเหตุผลที่ออกมาก่อน “ข้า……ข้ากินยาและดื่มน้ำมากเกินไปในช่วงสองวันที่ผ่านมา ข้าก็เลยไปเข้าห้องน้ำ……”
ฝานฉางอวี้ไม่ฟังเหตุผลที่เขาแก้ตัว แต่นางแกะผ้าพันแผลจำนวนหนึ่งที่พันรอบมือของนาง แล้วคว้าคอเสื้อของเขาแล้วถามว่า “เขาอยู่ที่ไหน”
เซี่ยอู่ตัวจริงมาแล้ว และคิดว่าเขาจากไปสักพักแล้ว
มือของฝานฉางอวี้นั้นแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ เมื่อนางใช้มือเปล่าจับคอเสื้อเขา บาดแผลที่มือก็มีเลือดเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง แต่ดวงตาของนางยังเย็นชาอย่างน่าสะพรึงกลัว
เมื่อเห็นฝานฉางอวี้เป็นแบบนี้เป็นครั้งแรก เซี่ยอู่ก็ตกใจมาก เขายังกลัวว่าอาการบาดเจ็บที่มือของนางจะแย่ลง ดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า “ท่านโหวออกจากค่ายแล้ว”
ฝานฉางอวี้ปล่อยเซี่ยอู่และไล่ตามเซี่ยเจิงไป
นางประมาท จิตใจของนางยังสับสนเมื่อตื่นขึ้นมา และนางก็ฟุ้งซ่านมากเกินไป เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในตอนนั้น แต่นางก็ยังไม่รู้ว่าเสี่ยวอู่คือเซี่ยเจิงที่ปลอมตัวมา
ทำไมเขาถึงมาที่สนามรบเพื่อช่วยนางแต่ไม่ยอมให้นางรู้? และแกล้งทำเป็นคนอื่นเพื่อมาอยู่ใกล้นางเหรอ?
สัญชาตญาณของฝานฉางอวี้บอกนางว่าเซี่ยเจิงต้องค้นพบบางสิ่งบางอย่างเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนก่อนที่เขาจะมาที่นี่ และนั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกที่จะทำเช่นนี้
นางไม่รู้ว่าการไล่ตามเขาไปมีประโยชน์อะไรในตอนนี้ และนางจะพูดอะไรกับเขาได้บ้าง แต่มีเสียงในใจบอกเธอว่านางต้องตามให้ทัน
อย่างน้อยก็ขอโทษเขาในนามของผู้อาวุโสที่เสียชีวิต
และบอกเขาอีกครั้งว่าแม้ว่าเขาจะยุติความสัมพันธ์เพราะความเกลียดชังต่อบิดาของนาง แต่นางก็จะยังคงสืบสวนต่อไป
เขาอาจไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงเชื่อว่าบิดาของนางไม่เคยทรยศต่อมารดาหรือท่านตาของนางเพราะทัศนคติของมารดาที่มีต่อบิดาของนาง แต่มันไม่สำคัญ นางจะสืบสวนเพิ่มเติมเอง
นางยังจะสังหารเว่ยเหยียนเพื่อล้างแค้นแทนบิดามารดาด้วย
ครั้งหนึ่งเขายื่นมือไปหานาง แต่นางไม่กล้าไปกับเขาเพราะอุปสรรคมากมายบนถนนข้างหน้า เขากลับปูทางให้นางอย่างเงียบๆ
ดังนั้นตอนนี้เมื่อเขาต้องการหยุด นางจะก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงจนกว่านางจะนำความจริงมาสู่เขา ให้เขารู้ว่าไม่มีอะไรเป็นอุปสรรคระหว่างพวกเรา
ฝานฉางอวี้ไล่ตามเขาไปจนถึงประตูค่ายแต่ไม่เห็นเซี่ยเจิง นางถามทหารว่ามีใครออกจากค่ายหรือไม่ หลังจากรู้ว่ามีชายตาเดียวที่มีใบหน้ามีแผลเป็นที่เพิ่งออกจากค่ายไปไม่นาน นางก็รีบยืมม้ามาตัวหนึ่งไล่ตามต่อไป
โชคดีที่ตอนนี้นางเป็นบุคคลสำคัญในกองทัพจี้โจว เจ้าหน้าที่ทหารที่ประตูค่ายไม่เพียงแต่ไม่ได้หยุดนางเท่านั้น แต่ยังเคารพนางด้วย
บาดแผลที่มือของนางลึกมาก เมื่อฝานฉางอวี้ปีนขึ้นไปบนอานม้า ใบหน้าของนางก็ซีดลงด้วยความเจ็บปวด
ม้าศึกควบออกไป และฝานฉางอวี้ก็ไล่ตามไปเป็นระยะทางสี่หรือห้าลี้ ก่อนที่นางจะเห็นร่างหนึ่งบนหลังม้าบนทางลาดในระยะไกล
นางกลัวที่จะสร้างปัญหาให้กับเซี่ยเจิง ดังนั้นนางจึงไม่กล้าเรียกเขาด้วยชื่อจริงของเขา นางเพียงแต่เรียกเขาเสียงดังว่า “เหยียนเจิ้ง!”
คนบนหลังม้าดูเหมือนจะหันกลับมามองนาง ดังนั้นนางจึงเตะท้องม้าแรงขึ้น หลังจากหายใจไม่กี่ครั้ง ในที่สุดนางก็มาถึงระยะที่นางสามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน
แม้ว่าเขาจะปิดตาข้างหนึ่งด้วยผ้าปิดตาและสวมหน้ากากที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขา แต่ฝานฉางอวี้ก็จำเขาได้ในทันที
ม้าศึกชะลอความเร็วและพานางไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ฝานฉางอวี้กุมบังเหียนและมองเซี่ยเจิงที่ห่างออกไปไม่กี่จั้ง จู่ๆ ดวงตาของนางก็รู้สึกร้อนผ่าว “เจ้ามาหาข้า ทำไมไม่บอกข้า?”
เซี่ยเจิงนั่งบนหลังม้าและมองไปที่ฝานฉางอวี้โดยไม่พูดอะไร
ในนัยน์ตาหงส์อันมืดมิดไม่มีความเคลื่อนไหว ด้านหลังตั้งตรง ราวกับหินผาที่ถูกลมและแสงแดดมานานหลายปีแต่ยังคงตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย
ฝานฉางอวี้มีก้อนสะอื้นในลำคอ “เจ้ารู้แล้วว่าใต้เท้าเฮ่อพูดอะไรกับข้าในวันนี้ใช่ไหม?”
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็พูดคำเดียวช้าๆ “ใช่”
หลังจากสอบปากคำจ้าวสวินแล้ว เขาก็คาดเดาคร่าวๆ แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจ
หลังจากฟังการสนทนาของเฮ่อจิ้งหยวนกับนางในวันนี้ ฝุ่นก็จางหายไปในที่สุด
หลังจากที่เขาสอบปากคำจ้าวสวินและทราบว่าราชครูเถาหายตัวไป เขาก็คาดเดาผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
ฝานฉางอวี้มองเขาด้วยตาสีแดงและสะอื้น “ข้าขอโทษ”
นางกล่าวเสริม “ท่านตาของข้าจะไม่ทรยศต่อแม่ทัพเซี่ย และท่านพ่อของข้าก็จะไม่ทำอะไรที่ผิดต่อท่านแม่ ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคิดอย่างแน่นอน……”
ความเศร้าและความตื่นตระหนกอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนปกคลุมนาง ทำให้คำอธิบายของนางไม่สอดคล้องกัน นางพยายามอย่างหนักเพื่อทำให้เสียงของนางฟังดูมั่นคง แต่นางก็แทบสำลักจนแทบจะเปล่งเสียงไม่ได้
“ฝานฉางอวี้” เซี่ยเจิงเรียกนางทันที
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาและกลั้นน้ำตา
ไม่มีอารมณ์ใดๆ ในดวงตาสีเข้มของเซี่ยเจิง เขากล่าวว่า “พอแค่นี้เถอะ จากนี้ไปข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าในฐานะน้องสาวเท่านั้น”
เขาคงจะไม่ชอบสตรีคนไหนในชีวิตนี้อีกต่อไปแล้ว แต่การตายของบิดาก็เป็นภูเขาที่หนักอึ้งในใจของเขามาหลายปี มันเป็นฝันร้ายที่คงอยู่ตลอดชีวิตวัยเด็กของเขาและแม้กระทั่งวัยเยาว์ของเขา
ท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่สามารถละทิ้งความเกลียดชังในการสังหารบิดาได้อย่างง่ายๆ
หากสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นมีอะไรซ่อนอยู่จริงๆ เว่ยเหยียนจะไม่รีบเร่งที่จะสังหารเฮ่อจิ้งหยวน และราชครูเถาจะไม่ถูกจับตัวไป
แต่แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น ก็อาจเป็นบิดาของนางที่เป็นลูกน้องของเว่ยเหยียน และเขาก็ยังลังเลที่จะใกล้ชิดนาง
มันเจ็บปวดจริงๆ ที่ต้องดึงคนที่ฝังลึกไว้ในใจออกมา โดยมีเลือดของเขาติดออกมาถึงโคนราก
เขาจึงต้องอยู่ห่างนางไว้
เขามอบโอกาสและความชอบทางทหารให้แก่นาง
และเราจะไม่มีวันได้พบกันอีกในชีวิตนี้
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งที่เขาพูด นางก็มองดูเขาด้วยความไม่เชื่อ ลมหายใจของนางสั่นเทา และนางก็ร้องไห้ออกมา “มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ……”
เซี่ยเจิงมองดูนางและจับสายบังเหียนไว้แน่น
เขาอดเสียใจไม่ได้เมื่อเห็นนางร้องไห้
นางเป็นเหมือนยาพิษของเขา เมื่อนางร้องไห้ เขาก็อยากสังหารใครสักคน
เขาอยากจะกอดนาง
เขาอยากจะปลอบนางและบอกให้นางหยุดร้องไห้
แต่มีกลิ่นเลือดจางๆ จากปากของเขา และส่วนสีขาวของดวงตาที่ถูกเปิดเผยก็มีสีเลือดจางๆ และเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ในที่สุด
ในชีวิตของเขา ก่อนที่จะถูกฝันร้ายหลอกหลอน เขามีช่วงเวลาสั้นๆ ของความรักในครอบครัว
เขาไม่รู้ว่าชายที่เสียชีวิตในจิ่นโจวรูปร่างของเขาที่ถูกแขวนไว้บนกำแพงเมืองเป็นอย่างไร อย่างไรก็ตาม เขายังคงจำได้ว่าเขาสอนวรยุทธ์ให้เขาในสวนอย่างไร และเขาถูกส่งกลับมาในโลงศพอย่างไร ศพเต็มไปด้วยบาดแผล
ผู้หญิงคนนั้นทำความสะอาดศพก่อนจะแขวนคอตัวเอง มีรูลูกศรหกสิบเจ็ดรูบนศพ และมีรูมีดและบาดแผลจากดาบนับไม่ถ้วน
ว่ากันว่าเมื่อชาวเป่ยเจวี๋ยปลดเขาออก สิ่งที่พวกเขาเอาออกไปมีเพียงวัชพืชและรากของต้นไม้เท่านั้น
ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้และเป็นลมนับครั้งไม่ถ้วนขณะกอดร่างเขาไว้ เมื่อนางตื่นขึ้นมา นางก็บอกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาต้องการแก้แค้น
ก่อนที่เสบียงอาหารจะมาถึง บิดาของเขาก็เสียชีวิตอย่างน่าสลดใจในจิ่นโจว
หลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยลืมว่าเขาต้องการแก้แค้น
เซี่ยเจิงจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้ เมื่อเห็นนางร้องไห้ หัวใจของเขารู้สึกเหมือนเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวด
แม้ว่านางจะแทงเขากี่ครั้ง แต่เขาก็จะกอดนางไว้แน่นและไม่มีวันปล่อยมือ
แต่บิดาของนางช่วยเว่ยเหยียนสังหารบิดาของเขา!
กรามล่างของเซี่ยเจิงตึงเครียด เขาจ้องมองที่ฝานฉางอวี้ด้วยดวงตาสีแดงเลือดและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “อย่าร้องไห้”
ดูเหมือนเขาจะต้องการปลอบนาง แต่สีแดงเลือดในดวงตาของเขากลับเข้มขึ้น “เมื่อข้ารู้ความจริง ข้ารอเป็นเวลาหลายวันก่อนที่จะกล้ามาพบเจ้า”
เขาถอดผ้าปิดตาและหน้ากากออก ราวกับว่าเขาต้องการจะมองดูนางให้ดีก่อนจากไป “ข้าหวังว่าพ่อของเจ้าจะไม่ใช่คนผลักดัน แต่ข้าไม่พบหลักฐานใดๆ ที่แสดงว่าพ่อของเจ้าบริสุทธิ์ ในทางตรงกันข้าม เฮ่อจิ้งหยวนก็เหมือนกับข้า เกือบจะถูกปิดปากในสนามรบ ท่านราชครูไปเมืองหลวงก็ถูกควบคุมตัวไป และพ่อของเจ้ายังมีหลักฐานที่สามารถคุกคามเว่ยเหยียนได้…”
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความแตกสลาย “บอกข้าหน่อยสิ ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าพ่อของเจ้าไม่ได้มีส่วนผลักดันทุกอย่าง”
น้ำตาของฝานฉางอวี้ลดลงอย่างดุเดือดยิ่งขึ้น
นางต้องการอธิบายต่อแต่พบว่านางไม่มีทางพูดอะไรได้ บิดามารดาของนางมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง นี่ไม่ใช่หลักฐานที่สามารถโน้มน้าวเซี่ยเจิงว่าบิดาของนางบริสุทธิ์
เซี่ยเจิงจ้องมองไปที่มือของนางที่เปื้อนเลือดและพูดว่า “ข้าเพิ่งพันแผลให้เจ้า ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้อีก”
เขาฉีกเสื้อคลุมของเขาออกแล้วพันรอบมือนาง และบอกนางอย่างใจเย็น “อย่าให้มือเปียกจนกว่าอาการบาดเจ็บจะหายดี ห้ามยกของหนักด้วย…”
“เซี่ยเจิง”
คนที่อยู่ตรงหน้าเขาสะอื้นและเรียกชื่อเขาโดยมีน้ำตาใสหยดหนึ่งหยดลงบนมือของเขา
ร่างกายของนางสั่นไปหมด
มือของเซี่ยเจิงชะงักเล็กน้อยครู่หนึ่ง เขาผูกผ้าพันแผลไว้บนมือของนาง และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาก็คว้าศีรษะของนางและจูบนางอย่างแรง
มันรุนแรงยิ่งกว่าจูบครั้งก่อนๆ ริมฝีปากและลิ้นของพวกเขาพันกันอย่างบ้าคลั่ง
ฝานฉางอวี้ได้ลิ้มรสเลือดและรสเค็มของน้ำตาด้วยซ้ำ
แต่พวกเขาก็แยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว
เขากดหน้าผากของเขาไว้กับนาง ความรัก ความเกลียดชัง และความความไม่เต็มใจในดวงตาของเขาปรากฏต่อนางอย่างชัดเจน
เขากล่าวว่า “ฝานฉางอวี้ชายที่เสียชีวิตในจิ่นโจวและถูกแขวนไว้ที่ประตูเมืองคือท่านพ่อของข้า ข้าอาจจะไม่เกลียดเขาได้ แต่ข้าไม่สามารถตามใจตัวเองในการรักบุตรสาวของเว่ยฉีหลินอีกต่อไป นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดที่ข้าได้ปูทางให้เจ้าไว้แล้ว”
เขาจับหน้านางด้วยมือทั้งสองข้างและมองดูนางร้องไห้อย่างหนัก เขาถึงกับเช็ดน้ำตาของนางเบาๆ แต่คำพูดของเขาเด็ดขาด “ถ้าข้าสังหารเว่ยเหยียนได้สำเร็จและยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่มีวันออกจากดินแดนทางเหนือนี้ไปตลอดชีวิต ข้าจะไม่เจอเจ้าอีกในชีวิตนี้ ถ้าในอนาคตเจ้าแต่งงานก็ไม่จำเป็นต้องบอกข้า”
เขายิ้มอย่างไม่เห็นค่าตัวเอง แต่ไม่มีประกายในดวงตาสีเข้มของเขา “ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไร หากวันหนึ่งข้าเสียใจกับการตัดสินใจของข้าในวันนี้ แม้ว่าข้าจะตาย ข้าจะลากเจ้าไปในโลงศพและฝังเจ้าไว้พร้อมกันกับข้า”
เขามองดูนางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าทำได้”
นางไม่รู้ว่าเขากำลังคุยกับฝานฉางอวี้หรือพูดกับตัวเอง
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่กับที่ มีเพียงน้ำตาที่ยังคงไหลลงมา
บางทีอาจเป็นเพราะเขากลัวว่านางกลัว เซี่ยเจิงจึงใช้นิ้วหัวแม่มือลูบแก้มนางเบาๆ และในที่สุดก็พูดเบาๆ “ข้าไปแล้ว”
หลังจากพูดอย่างนี้แล้ว เขาก็ชักมือออกแล้วขี่ม้าออกไป
ราวกับว่าเขากลัวว่าถ้าเขาอยู่ต่อไปอีกสักครู่เขาจะเสียใจ
ฝานฉางอวี้ไม่กลับมามีสติอีกเลยจนกระทั่งเซี่ยเจิงอยู่ห่างไกลออกไป นางตะโกน “หยุดก่อน!”
คนที่ขี่ม้าออกไปก็ดึงบังเหียนแน่นขึ้นเพราะคำพูดของนาง
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นดังนั้น นางก็รู้สึกว่าอาการขมขื่นในหน้าอกของนางแย่ลงไปอีก
นางหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ข้าจะค้นหาความจริงของปีนั้น ทำลายตราบาปตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาให้ท่านตาของข้า และมีคำอธิบายให้ท่านพ่อของเจ้าและทหารทุกคนที่เสียชีวิตในจิ่นโจวอย่างไร้ความหมาย”
หลังจากพูดแบบนี้ โดยไม่รอให้เซี่ยเจิงพูดอีกครั้ง นางก็หันหัวม้า สะบัดแส้แล้วขี่ม้ากลับ