บทที่ 121
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ถังเผยอี้เดินเข้าไปในลานบ้านที่เซี่ยเจิงอาศัยอยู่ ทหารองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกลานหยุดเขาและพูดว่า “แม่ทัพถัง เมื่อคืนนี้ท่านโหวเมา จนตอนนี้ยังไม่ตื่นเลยขอรับ”
ถังเผยอี้รู้สึกงุนงง เซี่ยเจิงมีชื่อเสียงในเรื่องของการดื่มหนักในกองทัพ และเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้ดื่มมากนัก แล้วทำไมเขาถึงเมา?
แม้ว่าเขาจะงง แต่เขาก็ยังประสานมือแน่นและพูดว่า “ข้าน้อยได้ยินจากผู้ใต้บังคับบัญชาว่าคุณชายหลี่ดูเหมือนจะไปโดยไม่ลาและรีบกลับไปยังเมืองหลวง ข้าน้อยคิดว่ามันแปลกนิดหน่อยจึงมาพบท่านโหวเพื่อหารือเรื่องนี้”
แม้ว่าเขาจะเป็นคนหยาบกระด้าง แต่เขาก็ยังมองเห็นการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างพรรคหลี่และพรรคเว่ยในเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน และหลี่ฮวายอันจากไปโดยไม่ลาและไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองเมื่อคืนนี้ด้วยซ้ำ
ตอนนี้เขาได้เข้ายึดกองกำลังของฉงโจวและจี้โจวแล้ว ไม่ว่าเขาจะเอนเอียงไปทางพรรคหลี่หรือพรรคเว่ย ตราบใดที่เขาก้าวผิด นั่นอาจถึงความตาย
แทนที่จะเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เป็นการดีกว่าที่จะขอความเห็นชอบต่ออู่อันโหว ที่ถอนตัวจากเหตุการณ์นี้ก่อน
ประการที่หนึ่ง อู่อันโหวก็เป็นเจ้านายของเขาเช่นกัน
ประการที่สอง เมื่อเปรียบเทียบกับขุนนางที่ไม่ตระหนักถึงความทุกข์ทรมานของทหารในแนวหน้า เขารู้สึกว่าอู่อันโหวซึ่งเป็นแม่ทัพทหารด้วยกัน มีความเห็นอกเห็นใจต่อทหารภายใต้การบังคับบัญชามากกว่า
หลังจากได้ยินความตั้งใจของถังเผยอี้ ทหารองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกลานก็พูดว่า “แม่ทัพถังได้โปรดกลับไปรอสักครู่ เมื่อท่านโหวตื่นแล้ว ข้าน้อยจะแจ้งให้ท่านโหวทราบ”
ถังเผยอี้พยักหน้าและเดินกลับไป แต่บังเอิญเจอเซี่ยอู่ที่มาที่นี่พร้อมเสื้อผ้าที่พับอยู่ เขาประทับใจในตัวเซี่ยอู่ ดังนั้นเขาจึงหยุดทักทายเซี่ยอู่ทันทีและถามว่า “เจ้าไม่ใช่ทหารของผู้บัญชาการฝานหรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”
สีหน้าของเซี่ยอู่แข็งทื่อเล็กน้อย และเขาทำได้เพียงพูดแบบส่งเดช “เมื่อคืนนี้ผู้บัญชาการเมา และตอนนี้นางพักอยู่ที่ปีกตะวันตก ข้า……ข้าน้อยจึงนำเสื้อผ้ามาให้ผู้บัญชาการ”
ถังเผยอี้กล่าวว่า “เจ้าต้องไปทางห้องปีกตะวันตก นี่เจ้ากำลังเดินไปทางปีกตะวันออกแล้ว”
เซี่ยอู่กัดฟันแล้วพูดว่า “เป็นเพราะข้าน้อยโง่เขลา ไม่คุ้นเคยกับทางรอบๆ จวน ดังนั้นจึงเดินผิดทาง”
ถังเผยอี้โบกมือ “เอาล่ะ เอาล่ะ รีบไปส่งเสื้อผ้าให้ผู้บัญชาการฝานเร็วเข้าเถิด”
เซี่ยอู่ทำได้เพียงหมุนตัวอยู่กับที่ และเดินไปทางปีกตะวันตกพร้อมกับเสื้อผ้าใหม่ในอ้อมแขนของเขา
ถังเผยอี้เดินผ่านประตูซุ้มดอกไม้ที่ห้อยอยู่และพบกับเจิ้งเหวินฉาง อีกคนประสานมือเข้าหาเขาแล้วพูดว่า “คารวะใต้เท้า”
เมื่อคืนเจิ้งเหวินฉางดื่มสุราแทนฝานฉางอวี้ และจบลงด้วยการดื่มหนักในงานเลี้ยง บ่าวรับใช้จึงพาเขาไปส่งที่ห้อง
ถังเผยอี้พยักหน้าและถามว่า “เหวินฉางก็เพิ่งตื่นเหรอ?”
เจิ้งเหวินฉางกล่าวว่า “น่าละอายใจหนัก ข้าน้อยดื่มหนักไปหน่อย”
ในตอนเช้าถังเผยอี้ยังไม่ได้ทานอาหารเช้า หลังจากได้รับแจ้งจากลูกน้องของเขา เขาก็มาหาเซี่ยเจิงทันที เขากำลังจะไปหาอาหารเช้าทาน ดังนั้นเขาจึงชวนเจิ้งเหวินฉาง “เจ้ากินข้าวเช้าแล้วหรือยัง ถ้ายังไปด้วยกันไหม?”
เจิ้งเหวินฉางกล่าวว่า “ข้าน้อยกินที่ห้องปีกตะวันตกแล้ว”
เมื่อถังเผยอี้ได้ยินว่าเจิ้งเหวินฉางพักอยู่ในห้องปีกตะวันตกด้วย เขาก็ยิ้มและพูดว่า “บังเอิญยิ่งนัก ข้าได้ยินมาว่าผู้บัญชาการฝานก็อยู่ที่นั่นด้วย”
เมื่อเจิ้งเหวินฉางได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ห้องทั้งสิบสองห้องในปีกตะวันตกทั้งหมดเป็นแม่ทัพจากค่ายเวยหู่ที่เข้าพัก ผู้บัญชาการฝานไม่ได้อยู่ที่นั่น?”
ถังเผยอี้นึกถึงเซี่ยอู่ที่กำลังถือชุดเสื้อผ้าสะอาดออกไปด้านห้องปีกตะวันออกของเซี่ยเจิง จากนั้นก็นึกถึงการตัดสินใจที่ผิดปกติของเซี่ยเจิงเมื่อคืนนี้ และใบหน้าของเขาก็เรียกได้ว่าอัศจรรย์มากจริงๆ
เจิ้งเหวินฉางเห็นว่าถังเผยอี้เงียบอยู่นาน ดังนั้นเขาจึงต้องถามอีกครั้ง “แม่ทัพถังได้ยินผิดมาหรือเปล่า?”
ในที่สุดถังเผยอี้ก็พูดว่า “ข้าคงฟังผิดไปแล้ว”
……
ลมที่พัดมาจากด้านนอกพัดผ้าม่านเตียงและทั้งห้องก็อบอุ่นมีกลิ่นหอม
ฝานฉางอวี้ถูกกดทับระหว่างผ้าห่ม และการจูบที่รุนแรงของอีกฝ่ายก็ทำให้นางแทบหอบหายใจ
นอกจากกลิ่นจางๆ ของเลือดในลมหายใจของเขาแล้ว ยังมีกลิ่นที่หอมสดชื่นเป็นเอกลักษณ์บนร่างกายของเขา ซึ่งดูเหมือนจะถูกห่อหุ้มด้วยน้ำค้างแข็งยามเช้า
การจูบที่แต่เดิมเป็นเพียงการจูบด้วยอารมณ์ได้เปลี่ยนรสชาติไปในจุดหนึ่ง
เซี่ยเจิงหายใจลำบาก และเขาไม่พอใจกับการดูดและจูบที่ริมฝีปากและลิ้นของนางอีกต่อไป เขาประสานกรามของนางด้วยมือข้างเดียว จูบจากมุมปากของนางจนถึงคางของนาง จากนั้นจึงลงมาที่คอที่เปราะบางของนาง
คอของฝานฉางอวี้นั้นไวต่อความรู้สึกมาก อาจเป็นเพราะว่ามันเป็นส่วนที่อ่อนแอที่สุดของร่างกายมนุษย์ และนางก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
ริมฝีปากบางของเซี่ยเจิงอยู่ใกล้กับผิวหนังที่บอบบางบนคอของนาง และเขาเกือบจะสัมผัสได้ถึงเลือดที่พลุ่งพล่านอยู่ใต้ชั้นเนื้อ
ดวงตาของเขามืดมนลง และเขาไม่สามารถระงับความเจ็บปวดและความปรารถนาที่จะกัดอย่างบ้าคลั่งได้ เขาขบเนื้อเล็กๆ เข้าไปในปากแล้วดูดมันแรงๆ เพื่อให้เกิดรอยแดง
ฝานฉางอวี้ตะลึงกับการจูบจนร่างกายของนางร้อนรุ่ม มือใหญ่เอื้อมผ่านเสื้อที่ถกขึ้นของนาง และเมื่อฝ่ามือร้อนของเขาสัมผัสแผลเป็นยาวสามชุ่นบนหน้าท้องของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ นางก็สะดุ้งขึ้นมา และผลักเซี่ยเจิงออกไป และจับกระโปรงไว้แน่น
เซี่ยเจิงถูกผลักออกไปและตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามนางว่า “เป็นแผลที่ได้รับบาดเจ็บจากการรบที่เมืองหลูหรือ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างเงียบๆ
แผลเป็นยาวเกินไปตั้งแต่เหนือสะดือไปจนถึงเอวด้านซ้าย สะเก็ดแผลส่วนใหญ่หลุดออกไปแต่เหลือรอยแผลเป็นที่เห็นได้ชัดเจนมาก สีของรอยแผลเป็นแตกต่างจากสีผิวโดยรอบอย่างเห็นได้ชัด และมันบิดเบี้ยวเหมือนตะขาบ
เมื่อก่อนนางไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก แต่เมื่อเซี่ยเจิงใช้ฝ่ามือของเขาสัมผัสมัน นางก็ผลักเขาออกไปแทบจะทันที
นางไม่รู้ว่าทำไม แต่นางแค่ไม่อยากให้เขาเห็นมัน
ความปรารถนาในดวงตาของเซี่ยเจิงลดลงอย่างสิ้นเชิง เขาจ้องมองที่ฝานฉางอวี้อย่างเงียบๆ และพูดว่า “เปิดให้ข้าดู”
เมื่อเขาไปหาหานางก่อนหน้านี้ บาดแผลของนางถูกพันไว้ เขารู้แค่ว่านางมีอาการบาดเจ็บที่หน้าท้อง แต่เขาไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บมากน้อยขนาดไหน
ฝานฉางอวี้รู้สึกไม่สบายใจที่ถูกเขาจ้องมอง และลดสายตาลงเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมอง “แม่ทัพคนใดบ้างไม่มีแผลเป็นบนร่างกาย มีอะไรให้น่ามอง”
นางยกมือขึ้นผูกเชือกเสื้อด้านหน้าแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ข้าหิวนิดหน่อย ในครัวมีอาหารเหลือหรือเปล่า……”
มือที่ผูกเสื้อถูกคว้าไว้ เซี่ยเจิงจ้องที่นางและพูดซ้ำสิ่งที่เขาเพิ่งพูดว่า “เปิดให้ข้าดู”
ฝานฉางอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ปล่อยมือที่ถือเชือกที่ผูกด้านหน้า
แม้ตอนนี้นางสามารถซ่อนมันจากเขาได้ระยะหนึ่ง แต่นางไม่สามารถซ่อนมันจากเขาได้ตลอดไป
เสื้อคลุมสีแดงเครื่องแบบของแม่ทัพในกองทัพถูกเปลื้องออกห้อยอยู่ระหว่างแขนทั้งสองข้าง นางผอมแต่ไม่อ่อนแอ ทำให้ผู้คนนึกถึงหินที่เติบโตจากแนวหินที่แห้งแล้งโดยไม่รู้ตัว แสดงถึงความแข็งแกร่งของร่างกาย
นอกจากนี้ยังมีรอยฟันที่จางมากที่กระดูกไหปลาร้าด้านซ้ายซึ่งเขาเคยกัดไว้นานมาแล้ว หน้าอกของนางถูกรัดด้วยผ้าธรรมดา และมีส่วนโค้งที่ดูน่าสับสน ส่วนเอวที่อยู่ลึกลงไปนั้นเรียวเล็กลง โดยไม่มีร่องรอยของไขมันระหว่างกล้ามเนื้อที่ตึง
เป็นความงามสุดขั้วอีกประการหนึ่งที่แตกต่างจากเอวกิ่งหลิวของนางรำแบบเดิมๆ เช่นเดียวกับสุราเก่า หลังจากดื่มแล้ว จะไม่คุ้นเคยกับน้ำแกงหวานอีกต่อไป
ดวงตาของเซี่ยเจิงตกลงไปที่แผลเป็นคล้ายตะขาบบนหน้าท้องด้านซ้ายของนาง เขามองดูมันอย่างเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงยื่นมือออกไปสัมผัสมันแล้วถามว่า “มันยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?”
ผิวหนังของฝานฉางอวี้เย็นลงเล็กน้อยหลังจากสัมผัสกับอากาศเป็นเวลานาน จู่ๆ ปลายนิ้วอันอบอุ่นของเขาก็สัมผัสเข้ากับมัน และรู้สึกเหมือนมีมดคลานอยู่เหนือมัน มันรู้สึกชาและคัน ทำให้นางยืดร่างกายส่วนบนด้วยความรู้สึกไม่สบาย
นางขมวดคิ้วเล็กน้อยและพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้เสียงของนางฟังดูแปลก “สะเก็ดหลุดออกหมดไปแล้ว และหายเจ็บนานแล้ว”
หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็อยากจะปิดเสื้อผ้าของนาง แต่เซี่ยเจิงไม่ได้ละมือกลับเลย ดวงตาของเขาลดลงครึ่งหนึ่งจนผู้คนไม่สามารถมองเห็นสีหน้าในดวงตาของเขาได้ในขณะนี้ เขาสัมผัสแผลเป็นอย่างระมัดระวัง “เจ้าคิดอะไรอยู่ตอนที่ได้รับบาดเจ็บ?”
ฝานฉางอวี้นึกถึงสถานการณ์ที่อันตรายในวันนั้นและเสียสมาธิเล็กน้อยจากนั้นนางก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและพูดว่า “ข้าคิดอะไรไม่ออก ข้าแค่รู้สึกว่ามีคนจำนวนมากในอีกด้านหนึ่ง ถือดาบและง้าว และขวานเข้ามาหาข้า ทหารที่ติดตามข้าออกจากเมืองก็ล้มลงทีละคน แต่ข้าช่วยพวกเขาไม่ได้ และข้าก็ช่วยตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ……”
ทันทีที่นางพูดจบ นางก็รู้สึกว่าจู่ๆ มือที่โอบเอวไว้ก็แน่นขึ้น และนางก็ถูกผลักเข้าไปในอ้อมแขนของคนตรงหน้าอย่างแรง
ศีรษะของนางถูกบังคับให้ซบลงบนไหล่ของเซี่ยเจิง นางรู้สึกได้ชัดเจนว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเขาตึงเครียด และรัศมีแห่งความรุนแรงรอบตัวเขารุนแรงมากจนอากาศในห้องเบาบางลง
เขาพูดเสียงแหบแห้ง “ข้ามาช้าไป”
ฝานฉางอวี้สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กอดเอวที่เอนไปข้างหลังอย่างผ่อนคลาย เอนหน้าพิงหน้าอก ฟังเสียงหัวใจเต้นแรงของเขา แล้วพูดช้าๆ ”ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะมา จากเมืองคังถึงเมืองหลูนั้นไกลเกินไป ข้าออกจากเมืองไปเพื่อถ่วงเวลาจนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง แม้ว่าจะต้องเสี่ยงชีวิตของตนเองเพื่อปกป้องเมือง อย่างน้อยแม้ว่าเรื่องของท่านตาจะไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไข แต่คนรุ่นหลังจะไม่คิดว่าตระกูลเมิ่งทั้งหมดเป็นหายนะต่อแว่นแคว้นอีกต่อไป
แขนรอบเอวของนางยังคงกระชับขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้กระดูกบริเวณเอวของนางปวดเมื่อย
เซี่ยเจิงใช้มืออีกข้างกดหลังคอของนาง บังคับให้นางเข้าไปใกล้เขามากขึ้น
ฝานฉางอวี้มองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ได้ยินเพียงเขาพูดว่า “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเผชิญสิ่งเหล่านี้ตามลำพังอีกต่อไป”
หัวใจของฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยความสุขและความขมขื่น นางเงยหน้าขึ้นแล้วมองดูเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง “ข้าจะค้นหาความจริงในตอนนั้น เว่ยเหยียนฆ่าท่านพ่อท่านแม่ของข้า เขาจะต้องรู้เรื่องราวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมจิ่นโจว ตอนนี้เขากำลังสมรู้ร่วมคิดกับพวกกบฏ เกือบทำให้เมืองหลูตกอยู่ในเงื้อมมือของกลุ่มกบฏ แม่ทัพถังและคนอื่นๆ บอกว่าพรรคเว่ยกำลังจะล่มสลาย เมื่อข้าเข้าไปในเมืองหลวง ข้าจะเล่าตัวตนของข้าในตำหนักจินหลวน เพื่อให้ฮ่องเต้สอบสวนเว่ยเหยียน และทำให้ความจริงเกี่ยวกับคดีจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนเปิดเผยสู่ใต้หล้า”
ดวงตาของเซี่ยเจิงมืดลงเมื่อเขานึกถึงสิ่งที่ตระกูลหลี่ทำในการต่อรบที่เมืองหลู เขายกมือขึ้นและลูบผมยาวบนหลังของฝานฉางอวี้ แล้วพูดว่า “เว่ยเหยียนคำนวณมาหลายปีแล้ว มีบางอย่างซ่อนอยู่เกี่ยวกับเหตุการณ์ในเมืองหลู ขณะนี้พรรคหลี่กำลังโจมตีเว่ยเหยียนทั้งทางวาจาและเป็นลายลักษณ์อักษร แต่เรายังไม่รู้ว่าใครจะพ่ายแพ้เมื่อถึงเวลานั้น”
ฝานฉางอวี้ดูสับสน และเซี่ยเจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเล่าให้นางฟังเกี่ยวกับตระกูลหลี่กับลูกน้องของเว่ยเหยียนที่ร่วมมือกับศัตรู
นี่เป็นกับดักที่ตระกูลหลี่ใช้ เช่นเดียวกับการบรรเทาอุทกภัยในอดีต
ยิ่งผู้คนตกอยู่ภายใต้ความคับแค้นใจและซากศพเกลื่อนกลาดมากเท่าใด ความผิดที่พวกเขาสามารถล้มเว่ยเหยียนก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
ทันทีที่เว่ยเหยียนถูกประณาม ผู้คนต่างรู้สึกขอบคุณเขา ผู้คนจะกล่าวว่าตระกูลหลี่เป็นผู้นำของพรรคชิงหลิว แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นพวกเขา ซึ่งเป็นพรรคชิงหลิว ที่เฝ้าดูความทุกข์ทรมานของชีวิต และความตายของผู้คนด้วยดวงตาเย็นชา
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ฟังจบ นางก็ตกอยู่ในความเงียบอันยาวนาน
“ทหารจำนวนมากเสียชีวิตนอกเมืองฉงโจวและเมืองหลู พวกเขายังมีมโนธรรมอยู่หรือไม่?”
หลังจากนั้นไม่นาน นางก็พึมพำ และมือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของนางก็กำแน่นเป็นหมัด
ราชครูหลี่มีชื่อเสียงอย่างสูงในหมู่ผู้คน ผู้คนบอกว่าเว่ยเหยียนทำสิ่งชั่วร้าย แต่ราชครูหลี่เป็นเพียงคนเดียวที่รับใช้ประชาชนด้วยใจจริง
ปรากฏว่าชื่อเสียงที่ดีทั้งหมดถูกสร้างขึ้นเพียงเท่านั้น
ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง “หลี่ฮวายอันอยู่ที่ไหน เขาหนีไปแล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงรู้อยู่แล้วเกี่ยวกับสิ่งเลวร้ายที่ทำโดยตระกูลหลี่ และในงานเลี้ยงเมื่อคืนก็ไม่เห็นหลี่ฮวายอัน ฝานฉางอวี้คิดได้อย่างง่ายดายว่าหลี่ฮวายอันหนีไปแล้ว
เซี่ยเจิงพยักหน้าเบาๆ เมื่อเห็นว่านางโกรธแค่ไหน เขาจึงเสริมว่า “ข้าตั้งใจปล่อยเขาไป”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้ว “ทำไม?”
เนื่องจากท่าทางที่กอดกัน ผ้ารัดบนหน้าอกของนางจึงคลายออกเล็กน้อย เซี่ยเจิงหลับตาลงโดยไม่ตั้งใจและมองเห็นบริเวณที่อวบอ้วนขนาดใหญ่ซึ่งแทบจะไม่ถูกคาดไว้ด้วยผ้ารัดอก และเขาก็ขยับตัวเขาลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า “ให้เขาพาคนของข้าไปตามหาใครบางคน”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้สังเกตเลย นางสับสนและยังถามว่า “เจ้ากำลังตามหาใคร?”
มีแสงเย็นชาในดวงตาของเซี่ยเจิง “สุยหยวนฮวายหรือที่พวกเราควรเรียกเขาว่าพระนัดดาฉีหมิน”
ข้อมูลในประโยคนี้มีจำนวนมากมายจนฝานฉางอวี้ไม่โต้ตอบไปสักพัก
เขารู้ว่าสุยหยวนฮวายที่ตายไปแล้วนั้นเป็นตัวปลอม?
แต่เขาเข้าไปพัวพันกับพระนัดดาได้อย่างไร?
คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของนาง และนางก็ไม่เข้าใจเบาะแสเลยแม้แต่น้อย นางแค่ขมวดคิ้วและถามว่า “ฝ่าบาทไม่ได้มีโอรสด้วยซ้ำ ทรงมีพระนัดดาได้อย่างไร”
ท้ายที่สุดนางได้ใช้เงินจำนวนมากเพื่อจ้างที่ปรึกษาหลายคน แม้ว่านางจะจำความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างขุนนางในราชสำนักไม่ได้ แต่นางก็ยังจำได้ชัดเจนว่ามีคนกี่คนในราชวงศ์ต้าอิน
เซี่ยเจิงสำลักเล็กน้อย “พระนัดดาที่ข้ากำลังพูดถึงนั้นเป็นโอรสขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ”
ฝานฉางอวี้ไม่เข้าใจไปมากกว่านี้แล้ว “พระนัดดาสิ้นพระชนม์ในเหตุเพลิงไหม้ตำหนักตงกงเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วไม่ใช่หรือ?”
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “เช่นเดียวกับผู้ที่เสียชีวิตไม่ใช่สุยหยวนฮวาย บุคคลที่เสียชีวิตในตำหนักตงกงเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วก็ไม่ใช่พระนัดดา?”
เนื่องจากจู่ๆ นางก็ยืดหลังตรง เงาที่อยู่ตรงกลางผ้ารัดหน้าอกที่หลวมเล็กน้อยจึงดูชัดเจนขึ้น
เซี่ยเจิงต้องการตอบนาง แต่ทิวทัศน์ที่เขาเห็นเมื่อเขาก้มศีรษะลงทำให้เขาไม่สามารถละสายตาจากไปได้ และเลือดทั้งหมดในร่างกายของเขาก็พุ่งไปที่หนังศีรษะของเขา ความรู้สึกหิวโหยพุ่งผ่านร่างกายของเขาไปจนถึงไขสันหลัง ทำให้เขาอยากจะกลืนคนที่อยู่ข้างหน้าเขาลงไปในคำเดียว
เมื่อตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติในดวงตาของเขา ฝานฉางอวี้จึงก้มศีรษะลงและตระหนักว่าเขากำลังมองอะไรอยู่ นางรีบจับผ้ารัดอกด้วยมือทั้งสองข้าง ใบหน้าของนางร้อนราวกับกุ้งปรุงสุก
นางเตือนเขาด้วยความโกรธ “ห้ามมอง!”
พวกเขาจูบกันหลายครั้ง และเขาก็จูบกระดูกไหปลาร้าและไหล่ของนาง แต่นอกเหนือจากนั้นไม่มีอะไรเกินกว่านั้น
เขามองดูบาดแผลบนหน้าท้องของนางก่อนหน้านี้ และมีเพียงความสงสารในดวงตาของเขาโดยไม่มีความคิดฟุ้งซ่าน ดังนั้นนางจึงผ่อนคลายความระมัดระวัง
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขากดนางลงระหว่างผ้าห่มและจูบนางอย่างลึกซึ้ง เขาสงบลมหายใจลงเล็กน้อย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าแล้วพูดว่า “ไม่ช้าก็เร็ว เจ้าก็ต้องให้ข้าเห็นอยู่ดี”
ฝานฉางอวี้สูญเสียการควบคุมและตบคนๆ คนนั้นตกเตียง
อาจเป็นเพราะการเคลื่อนไหวดังเกินไปจนทำให้ทหารองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกลานบ้านสังเกตเห็น ทหารองครักษ์คนหนึ่งเคาะประตูอย่างลังเลจากนั้นจึงพูดอย่างกล้าหาญ “นายท่าน ทหารม้าเกราะโลหิตกลุ่มหนึ่งกลับมาแล้วขอรับ”
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะคาดเดาข่าวที่องครักษ์ส่วนตัวของเขามารายงานได้ หลังจากลุกขึ้นจากพื้นแล้ว เขาก็ช่วยฝานฉางอวี้ใส่ชุดเกราะอ่อน แม้ว่าเขาจะถูกตีอีกครั้ง แต่เขาก็อารมณ์ดีและพูดว่า “อย่าโกรธเลย ข้าจะพาเจ้าไปพบกับคนสองคนที่เจ้าอยากพบ”