บทที่ 122
เมื่อคืนฝานฉางอวี้ดื่มมากเกินไปและมีกลิ่นสุราติดกาย หลังจากสวมเสื้อคลุมสะอาดที่เซี่ยอู่นำมา นางก็เห็นคนของเซี่ยเจิงนำพวกเขาไปขึ้นรถม้าและดูเหมือนจะออกไปข้างนอก นางจึงหยิบซาลาเปาสีขาวขนาดใหญ่สองชิ้นจากจานที่ยกมาแล้วเดินออกไป
การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เซี่ยเจิงหัวเราะ “เจ้าหิวจริงๆ เหรอ?”
ฝานฉางอวี้ไม่สนใจเขา ขึ้นรถม้าและกินซาลาเปาของนางต่อไป
ซาลาเปาในจวนเจ้าเมืองนั้นนุ่มและหวานอร่อยกว่าในกองทัพมาก
เซี่ยเจิงไม่รู้สึกหิวเลย แต่ทันใดนั้นเมื่อเขามองนางกิน เขาก็อยากจะลองชิมมัน เขานั่งลงอีกฟากหนึ่งของรถม้าและจ้องมองนางอยู่พักหนึ่งแล้วถามว่า “อร่อยไหม?”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ตื่นนอนเมื่อเช้านี้ ดังนั้นนางจึงยื่นซาลาเปาอีกลูกในมือให้เขาอย่างไม่เห็นแก่ตัว “ให้เจ้า”
เซี่ยเจิงไม่หยิบมันขึ้นมา และโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อจับมืออีกข้างของนางไว้ แล้วกัดซาลาเปาอีกครึ่งลูกที่ควรจะนำเข้าปากของนาง
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขา ซึ่งเคี้ยวมันและกลืนมันโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าของเขา เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “มันค่อนข้างหวาน”
การกระทำนี้ทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกเขินอายเล็กน้อย และนางก็พูดด้วยความโกรธ “หยิบยกคำพูดของคนอื่นมาเป็นคำพูดของตน!”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมอง “ทำไมการกินอาหารของเจ้าถึงมีส่วนเกี่ยวข้องกับ ‘หยิบยกคำพูดของคนอื่นมาเป็นคำพูดของตน’ ?”
เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่สับสนเล็กน้อยของฝานฉางอวี้ เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่งและถามทันทีว่า “เจ้าคิดว่าถ้ามีคนกินสิ่งที่เจ้ากินไปแล้วนั่นคือ หยิบยกคำพูดของคนอื่นมาเป็นคำพูดของตน?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างจริงใจและถามว่า “ไม่ใช่หรือ?”
เซี่ยเจิงกดหน้าผากอย่างเงียบๆ “ตาเฒ่าสอนอะไรแก่เจ้า?”
ฝานฉางอวี้พึมพำด้วยเสียงต่ำ “ข้าเรียนรู้เรื่องนี้จากการอ่านหนังสือด้วยตัวเอง”
คำพูดเหล่านี้ทำให้เซี่ยเจิงมีความสุข เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาหงส์และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็รู้แจ้งแล้ว”
ฝานฉางอวี้ไม่ใช่คนโง่ และแน่นอนว่านางบอกได้ว่านี่ไม่ใช่คำชม นางกินซาลาเปาลูกสุดท้ายจนหมดและพูดว่า “ในช่วงสงครามข้าใช้เงินจ้างที่ปรึกษาไปหมดแล้ว ตอนนี้เราไม่ได้ทะเลาะกันแล้ว ข้าจะจ้างอาจารย์ให้ตัวเองทีหลัง”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น”
“ฉือ หมายถึงหยิบยก หยาฮุ่ย หมายถึงคำพูดของผู้อื่น การหยิบยกคำพูดของผู้อื่นหมายถึงการปฏิบัติต่อคำพูดเหล่านั้นเหมือนเป็นคำพูดของตัวเอง ซึ่งมักหมายถึงการลอกเลียนแบบคำพูดของผู้อื่น”
เสียงของเขาต่ำและน่าดึงดูด และเขาอธิบายคำถามที่ยากและซับซ้อนอย่างอดทน เขาสูญเสียจิตวิญญาณอันน่าเกรงขามของแม่ทัพทหารไปเล็กน้อย และได้รับความสง่างามเล็กน้อยที่ฝานฉางอวี้ไม่สามารถอธิบายได้
เมื่อตระหนักว่านางกำลังจมอยู่กับความคิด เซี่ยเจิงจึงยกมือขึ้นเคาะหน้าผากนางแล้วพูดว่า “ต่อไปมาหาข้าและอ่านหนังสือเป็นเวลาสองชั่วยามทุกวัน เพื่อที่ตาเฒ่าจะได้ไม่โกรธเมื่อเขากลับมาแล้วพบว่าเจ้าเรียนรู้เช่นนี้”
ฝานฉางอวี้ปิดหน้าผากตรงที่เขาเคาะ เมื่อได้ยินเขาพูดถึงราชครูเถา นางก็อดไม่ได้และถามว่า “เจ้ามีข่าวเกี่ยวกับพ่อบุญธรรมบ้างไหม?”
ดวงตาของเซี่ยเจิงหรี่ลงเล็กน้อย “ยังไม่มี แต่สุดท้ายแล้วก็หนีไม่พ้นเว่ยเหยียน”
เมื่อเขาพูดประโยคสุดท้าย เสียงของเขาก็เย็นชาทันที
ขณะที่รถม้าหยุดลง เสียงของเซี่ยสืออีก็ดังมาจากด้านหน้า “นายท่าน ถึงแล้วขอรับ”
เซี่ยเจิงลงจากรถม้าก่อนแล้วยื่นมือให้ฝานฉางอวี้จับเขาไว้ ฝานฉางอวี้สวมชุดคล่องตัวและกระโดดลงอย่างง่ายดายด้วยขายาวของนางเพียงก้าวเดียว นางหันกลับมาและเลิกคิ้วเล็กน้อยให้เซี่ยเจิง
พระอาทิตย์ในฤดูใบไม้ร่วงส่องแสงทะลุร่มเงาของต้นไม้และใบไม้ร่วงหล่นลงบนใบหน้าของนาง รอยยิ้มที่มุมปากของนางสดใส บริสุทธิ์ ชัดเจน อบอุ่นและมีชีวิตชีวาราวกับเด็กชายเด็กหญิง
เมื่อเห็นรอยยิ้มของนาง เซี่ยเจิงก็กระตุกมุมปากของเขาเช่นกัน “ข้าเกรงว่าเจ้าอาจยังไม่หายบาดเจ็บ”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างเมินเฉย “อาการบาดเจ็บของข้าหายไปนานแล้ว”
นางเดินไปข้างหน้าตามเส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้สีเหลือง เซี่ยเจิงก้าวตามไปข้างหลังนางอย่างสบายๆ แต่เขาสามารถจับมือของนางได้อย่างแม่นยำ “ข้ารู้ แต่ข้ากลัวว่าเจ้าจะบาดเจ็บ”
คำพูดเหล่านี้เข้าไปในหูของฝานฉางอวี้ และใจของนางก็รู้สึกชาทันที
นางหันศีรษะไปมองเซี่ยเจิง เพียงเพื่อเห็นเซี่ยเจิงมองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ที่นี่แหละ”
ที่ปลายสุดของเส้นทางอันเงียบสงบคือลานกว้าง มีองครักษ์หุ้มเกราะเหล็กสีดำหลายสิบคนคอยเฝ้าอยู่ด้านนอกลาน เมื่อพวกเขาเห็นเซี่ยเจิง พวกเขาทั้งหมดก็คุกเข่าลงบนพื้นแล้วพูดว่า “ท่านโหว”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเบาๆ และสั่ง “เปิดประตู”
ขณะที่ประตูเคลือบสีแดงเปิดออกช้าๆ ทั้งสองด้าน แม่และลูกชายในลานก็เงยหน้าขึ้นและมองออกไปข้างนอก
ฝานฉางอวี้ดีใจมากและเดินไปที่ลานบ้านอย่างรวดเร็ว “เฉียนเฉียน?”
อวี๋เฉียนเฉียนก็ประหลาดใจและมีความสุขเช่นกัน โดยจับมือฝานฉางอวี้แล้วมองไปทางซ้ายและขวา “ข้าไม่คิดว่าจะได้พบเจ้าที่นี่จริงๆ……”
ขณะที่นางพูด นางก็บอกอวี๋เป่าเอ๋อร์ซึ่งสูงกว่าเดิมมากให้มาทักทายฝานฉางอวี้ “เป่าเอ๋อร์ นี่คือน้าฉางอวี้ของเจ้าไง ทำไมไม่ทักทายล่ะ”
อวี๋เป่าเอ๋อร์มองไปที่ประตูครั้งแล้วครั้งเล่า และเห็นว่ามีเพียงเซี่ยเจิงเท่านั้นที่ติดตามฝานฉางอวี้เข้ามา จากนั้นเขาก็หันไปมองฝานฉางอวี้ “น้าฉางอวี้”
หลังจากเรียกแบบนี้ เขาก็บีบมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแล้วถามด้วยความประหม่าโดยที่เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ “น้องฉางหนิงอยู่ที่ไหน?”
ในวันที่เขาแยกทางกับฉางหนิง เขายังอยู่ที่จวนฉางซิ่นอ๋อง เขาไม่ได้เจอนางมาเกือบครึ่งปีแล้ว เขาไม่รู้ว่าฉางหนิงได้รับการช่วยเหลือหรือถูกคนเหล่านั้นพาตัวไป
ฝานฉางอวี้ลูบศีรษะของเขาแล้วพูดว่า “ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ หนิงเหนียงอยู่ที่บ้าน ข้าจะไปรับนางมาพบเจ้าภายหลัง”
เห็นได้ชัดว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์รู้สึกโล่งใจและตอบสนองอย่างเชื่อฟัง
อวี๋เฉียนเชียนคงรู้ตัวตนของเซี่ยเจิงแล้ว เมื่อนางเห็นเขาอีกครั้ง นางดูถ่อมตนเล็กน้อยและพูดว่า “ขอบคุณท่านโหวที่ช่วยเหลือ”
หลังจากอวี๋เฉียนเฉียนทักทายเขา เซี่ยเจิงก็พูดว่า “ทั้งหมดนี้เป็นหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ”
คำพูดที่ละเอียดอ่อนนี้ทำให้ทั้งฝานฉางอวี้ และอวี๋เฉียนเฉียนตระหนักถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ
ขณะที่เซี่ยสืออีรีบเข้ามา และดูเหมือนว่าเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องรายงาน แต่ก็ยากที่จะพูดเนื่องจากมีคนอยู่มากมาย
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “พวกเจ้าคุยกันก่อน”
หลังจากที่เซี่ยเจิง ออกจากลานบ้านแล้ว อวี๋เฉียนเฉียนก็พาฝานฉางอวี้ไปนั่งและรินชาแล้วถามว่า “ตอนนี้ท่านโหวยังเป็นสามีของเจ้าอยู่หรือเปล่า?”
หลังจากที่นางถูกฉีหมินจับไป นางก็รู้ข้อมูลน้อยมาก ตอนนี้นางรู้ว่าเซี่ยเจิงคืออู่อันโหว แต่นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยเจิงและฝานฉางอวี้ในตอนนี้
ฝานฉางอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่งขณะถือถ้วยชาแล้วพูดว่า “ไม่ถือว่านับได้จริงๆ เพราะมันเป็นการแต่งงานปลอมๆ ระหว่างเราตั้งแต่แรก”
อวี๋เฉียนเฉียนหยุดชั่วคราวขณะรินชา โดยคิดว่านางติดตามเซี่ยเจิงไปโดยไม่มีฐานะใดๆ นางมองฝานฉางอวี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อนและเป็นทุกข์ “ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงเรื่องนี้……”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้ “ทำไมหรือ?”
เมื่อเห็นว่านางไม่สนใจจริงๆ อวี๋เฉียนเฉียนก็โล่งใจเล็กน้อย จากนั้นส่ายศีรษะแล้วหัวเราะ “เจ้าใจกว้างขนาดนี้ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามันเป็นโชคดีหรือคำสาป……ตอนนี้เจ้าเป็นทหารแล้ว แล้วเจ้าจะได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในอนาคตและได้รับเบี้ยหวัดจากราชสำนัก ไม่ต้องกังวลเรื่องการแต่งงานอีกต่อไป”
ฝานฉางอวี้สับสน ทำไมจู่ๆ นางถึงพูดถึงเรื่องการแต่งงาน?
นางกระแอมไอสองครั้งแล้วพูดว่า “ยังเร็วไปสำหรับสิ่งเหล่านั้น”
อวี๋เฉียนเฉียนถอนหายใจและถามว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้ากับท่านโหววางแผนที่จะใช้ชีวิตแบบนี้เหรอ?”
ฝานฉางอวี้เกาศีรษะและคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับความหมายของ “ใช้ชีวิตแบบนี้” ในคำพูดของอวี๋เฉียนเฉียนแต่ไม่พบ เว่ยเหยียนยังไม่ถูกโค่นล้ม และความคับข้องใจของตระกูลเมิ่งยังไม่ได้รับการแก้ไข มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา แน่นอนว่าพวกเขาต้องแก้ไขเรื่องทั้งหมดนี้ก่อนที่จะกังวลเกี่ยวกับการแต่งงาน
ฝานฉางอวี้จึงพยักหน้าและพูดว่า “ก็ดีเช่นกัน”
ดวงตาของอวี้เฉียนเฉียนดูเศร้าสร้อยมากขึ้น นางตีแขนของฝานฉางอวี้อย่างแรงและดุว่า “เจ้าเด็กโง่!”
จากนั้นนางก็ถอนหายใจลึกๆ และแนะนำว่า “ข้ารู้ว่าท่านโหวเป็นมังกรเป็นหงส์ในหมู่มนุษย์ ไม่มีผู้หญิงคนใดในโลกที่ไม่ชอบวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แต่วันหนึ่งเขาจะแต่งงาน และถ้าเจ้าติดตามเขาแบบนี้โดยไม่มีชื่อหรือฐานะ ถึงเวลานั้นเจ้าย่อมเป็นคนที่ทุกข์ทรมาน”
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็รู้ว่าอวี๋เฉียนเฉียนเข้าใจผิด นางลูบหลังศีรษะด้วยสีหน้าสับสนแล้วพูดว่า “เขาต้องการแต่งงานกับข้า แต่ข้าคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม……”
อวี๋เฉียนเฉียน “……”
ที่แท้แล้วนางกังวลมานานโดยเปล่าประโยชน์
อวี๋เฉียนเฉียนแสร้งทำเป็นโกรธ และฝานฉางอวี้ก็บอกความจริงเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตของนางอย่างตรงไปตรงมา ใบหน้าของอวี๋เฉียนเฉียนเปลี่ยนไปหลายครั้ง และนางก็พูดด้วยสีหน้าซับซ้อน “เมื่อเทียบกับความเกลียดชังของคนรุ่นก่อน ท่านโหวยังสามารถปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเดิมเช่นนี้ สิ่งนี้สามารถพิสูจน์ถึงความจริงใจของเขา”
ฝานฉางอวี้กลอกริมฝีปากและยิ้ม “ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานจากความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปตลอดชีวิต และข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านตาของข้าถูกตราบาปตลอดไป”
อวี๋เฉียนเฉียนติดเชื้อจากความมุ่งมั่นจากจิตวิญญาณของฝานฉางอวี้ในขณะนี้ และนางก็ยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเรามาดูกันดีกว่า หากเจ้าไม่มีเบาะแส บางทีเจ้าอาจลองใช้ตระกูลสุยได้เช่นกัน”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความประหลาดใจ “ตระกูลสุย?”
อวี๋เฉียนเฉียนพยักหน้า
นางค้นพบตัวตนที่แท้จริงของฉีมินหลังจากได้รับการช่วยเหลือจากทหารม้าเกราะโลหิตแล้ว
ในอดีต นางรู้สึกเพียงว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉีหมินและจวนฉางซิ่นอ๋องนั้นแปลกมาก นางหลานและจ้าวสวินเห็นได้ชัดว่าเป็นบ่าวรับใช้ของจวน แต่พวกเขามักจะระวังคนในจวนอยู่เสมอ
ตอนแรกนางเดาว่าพี่น้องสองคนในตระกูลสุยเข้ากันไม่ได้ ท้ายที่สุดพวกเขาไม่ใช่พี่น้องกัน
ต่อมาฉางซิ่นอ๋องและสุยหยวนชิงสูญเสียอำนาจไปทีละคน ฉีหมินพานางและเป่าเอ๋อร์ลอกคราบเปลี่ยนสถานะ แม้กระทั่งสังหารพระชายาฉางซิ่นอ๋อง น้าของเขาที่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกของตัวเอง เขาน่ากลัวยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
ในเวลานั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดจากการสังหารพระชายาฉางซิ่นอ๋อง เขายัดมีดสั้นไว้ในมือของนาง ซึ่งร่างกายยังไม่แข็งทื่อ และแสร้งทำเป็นว่านางปลิดชีพตนเอง นางเปิดม่านเข้าไปและชนเข้ากับเขาโดยไม่คาดคิด ฉีหมินเงยหน้าขึ้นและเผชิญหน้ากับนาง การมองในดวงตาของเขายังคงทำให้นางฝันร้าย เมื่อนางนึกถึงมันในความฝันของนาง
เขาเป็นเพียงงูพิษที่พ่นพิษออกมาในความมืด เพียงมองหาโอกาสที่จะฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าฉีหมินดูเหมือนจะเกลียดตระกูลสุยเป็นพิเศษ อาจมีเหตุผลว่าทำไมชายารัชทายาทจึงเลือกตระกูลสุย เป็นสถานที่ซ่อนตัวของฉีหมิน”
ผู้พูดไม่ได้ตั้งใจ แต่ผู้ฟังตั้งใจ
หลังจากออกจากเยี่ยมอวี๋เฉียนเฉียนแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ใช้ความคิดไปตลอดทาง
เซี่ยเจิงเคาะข้อนิ้วของเขาบนรถม้าแล้วถามว่า “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เฉียนเฉียนกล่าวว่าฉีหมินดูเหมือนจะเกลียดตระกูลสุย ชายารัชทายาทซ่อนเขาไว้ในตระกูลสุย และอาจไม่ใช่การเคลื่อนไหวชั่วคราว”
ดวงตาของเซี่ยเจิงหรี่ลงเล็กน้อย “ฉางซิ่นอ๋องตายแล้ว แต่สุยหยวนชิงยังอยู่ในมือของข้า ข้าจะสอบปากคำเขาหลังจากที่จับฉีหมินกลับมา”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “สืออีมาพบเจ้า เป็นข่าวของฉีหมินหรือไม่?”
เซี่ยเจิงพยักหน้า “คนของทหารม้าเกราะโลหิต ได้ติดตามหลี่ฮวายอันเพื่อตามหาเขาแล้ว”
ในระหว่างการปิดล้อมและปราบปรามของกองทหารม้าเกราะโลหิตครั้งสุดท้าย ทหารหน่วยกล้าตายของตระกูลหลี่ และองครักษ์เงาของราชวงศ์รอบๆ ฉีหมินได้หลบหนีไปพร้อมกับเขา และเซี่ยเจิงก็พลาดเบาะแสการติดตามพวกเขา
หลี่ฮวายอันแอบออกจากเมืองหลู และไปพบกับฉีหมินทันเวลาที่จะนำทางให้กับคนของเซี่ยเจิง
……
ฝนที่ตกหนักได้หยุดลงแล้ว และหยดน้ำยังคงหยดลงมาจากชายคาของวัดร้าง แต่แอ่งน้ำใต้ชายคาเป็นสีแดงที่งดงาม
มีศพอยู่ทุกหนทุกแห่ง และเลือดก็เปื้อนฝนบนพื้นเป็นสีแดง
หลี่ฮวายอันนอนอยู่ที่ประตูวัดร้าง โดยมีเลือดไหลออกมาจากปากของเขา เมื่อเขาเห็นสุยหยวนชิงเดินไปหาฉีหมินพร้อมกับหอก เขาก็ลุกขึ้นและพยายามหยุดเขา แต่มันก็สายเกินไป เขาได้แต่ตะโกนด้วยความเจ็บปวด “พระนัดดา ออกไปเร็ว ออกไปเร็ว……”
สุยหยวนชิงเหยียบไปบนหลังมือของหลี่ฮวายอัน และจ้องมองใบหน้าของเขาที่เจ็บปวดและเยาะเย้ย “ตระกูลหลี่เลี้ยงสุนัขดีได้ดีจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ภักดีต่อนายผิดคน”
เขาเดินทีละก้าวไปหาฉีหมินซึ่งนั่งอยู่ข้างกองไฟ พู่เปื้อนเลือดอยู่ใต้ปลายหอกติดตามเขาไปในขณะที่เขาเคลื่อนไหว โดยมีเลือดเหนียวหยดลงบนกระเบื้องปูพื้นของวัดร้าง
ทหารม้าเกราะโลหิตที่จัดการทหารหน่วยกล้าจายที่เหลืออยู่นอกวัดเห็นว่าสุยหยวนชิงกำลังพยายามปลิดชีพของฉีหมิน จึงตะโกนว่า “ท่านโหวสั่งว่าให้จับเป็นชายผู้นี้”
สุยหยวนชิงยิ้มให้กับทหารม้าเกราะโลหิต ดวงตาของเขาแสดงถึงความบ้าคลั่งและความสุขในการแก้แค้น “เขาเซี่ยเจิงสั่งพวกเจ้า ทำไมข้าสุยหยวนชิงจึงต้องทำตามด้วย เขาคิดว่าข้ากลัวพิษที่ใช้กับให้ข้าจริงๆ เหรอ? หลังจากฆ่าเจ้าสารเลวนี่แล้ว ข้าจะติดตามเสด็จพ่อเสด็จแม่ลงไปในปรโลก!”
ทหารม้าเกราะโลหิตหลายคนเข้ามาเพื่อหยุดเขา แต่กลับถูกเขาเหวี่ยงออกไป
เขาชี้ปลายหอกไปที่คอของฉีหมินโดยตรงและพูดอย่างเยาะเย้ย “เจ้าใช้ชีวิตอย่างลับๆ โดยใช้ชื่อคนอื่นมานานกว่าสิบปี ข้าเดาว่าเจ้าคงไม่มีคำพูดสุดท้ายใดๆ……”
ฉีหมินเรียกเขาอย่างใจเย็น “น้องชาย”
เมื่อมีเส้นเลือดปูดอยู่บนหน้าผากของสุยหยวนชิง ปลายหอกถูกกระแทกอย่างแรง และฉีหมินก็มีเลือดออกจากมุมปากถึงแก้มของเขา
เขาพูดอย่างดุเดือด “เจ้าไม่คู่ควรเรียกข้าเช่นนั้น!”
สุยหยวนชิงมีไหวพริบและเฉลียวฉลาดมาครึ่งชีวิต แต่เขาถูกหลอกเป็นครั้งแรก
มิตรภาพกว่าสิบปีล้วนแต่จอมปลอม!
พี่ชายที่ร่างกายอ่อนแอและอารมณ์แปรปรวน และมักจะเรียกเขาว่า “น้องชาย” ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและสอนให้เขาเรียนก็เป็นเรื่องโกหกเช่นกัน!
มุมปากของฉีหมินบิดเบี้ยว แต่ใบหน้าของเขาสงบลง เขาหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ตอนนี้เรื่องต่างๆ เกิดขึ้นแล้ว ข้ายังคงต้องขอโทษเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ข้าไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
ประโยคนี้เพิ่งเติมเชื้อไฟลงในกองไฟ สุยหยวนชิงโกรธมากจนเขายอมทิ้งหอก ก้าวไปข้างหน้าและคว้าคอเสื้อของฉีหมิน แล้วถามเขาด้วยเสียงแหบแห้ง “เจ้าไม่คิดจะทำร้ายข้าเลยเหรอ? สายเกินไปแล้วเหรอ? เสด็จแม่ของข้าถือว่าเจ้าเป็นลูกของนางเอง ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้……”
ก่อนที่เขาจะถามคำถามสุดท้ายจบ สุยหยวนชิงก็รู้สึกเหน็บหนาวสั่นอยู่ในใจ
ด้วยรสชาติอันหอมหวานในลำคอ เขามองลงไปและเห็นกริชแทงหน้าอกด้านซ้ายของเขา และด้ามของกริชนั้นก็อยู่ในมือของฉีหมิน
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มองไปที่ฉีมินและแสดงรอยยิ้มที่น่าเกลียดกว่าการร้องไห้ “……เจ้าไม่เคยคิดจะทำร้ายข้าเลย……เลยงั้นเหรอ?”
ฉีหมินขยับกริชไปข้างหน้าให้ลึกเพิ่มอีกหนึ่งชุ่นโดยไม่กระพริบตา และมองดูร่างกายที่กระตุกของสุยหยวนชิงอย่างไม่แยแส “คำพูดนี้เจ้าก็เชื่อ ตายก็ไม่น่าแปลกใจ”
สุยหยวนชิงไม่สามารถยกร่างของเขาขึ้นได้อีกต่อไป และล้มลงคุกเข่าดวงตาสีแดงเลือดของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา “……ข้า……ถือว่าเจ้าเป็นพี่ชายของข้าเสมอมา……”
ฉีหมินดึงกริชออกมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ โดยไม่มองดูร่างกายที่นอนอยู่ข้างหลังเขาอีก และพูดอย่างเย็นชา “นี่คือทั้งหมดที่เจ้าเป็นหนี้ข้า!”
หลี่ฮวายอันซึ่งล้มลงที่ประตูวัด ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิงกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้
เมื่อฉีหมินเดินไปหาเขา เขาหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “เนื่องจากเจ้าภักดีต่อเรา เราจะไม่ฆ่าเจ้า”
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาที่มีรอยขีดข่วนเต็มไปด้วยเลือด และจากมุมมองที่ลดลงครึ่งหนึ่ง เขาดูเหมือนผีปีศาจในร่างมนุษย์
หลี่ฮวายอันถูกเขาจ้องมอง และครู่หนึ่งเขาก็รู้สึกว่าเขาขยับตัวไม่ได้
ทหารเกราะโลหิตนอกบ้านเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ และกำลังจะโจมตีฉีหมิน ทันใดนั้นองครักษ์เงาอีกกลุ่มหนึ่งก็ลอยมาจากด้านบนของวัดร้าง การโจมตีของพวกเขาราวกับสายฟ้า สังหารทหารม้าเกราะโลหิตในทันที
หลี่ฮวายอันเหงื่อออกมาก ที่แท้องครักษ์เงารอบตัวเขายังไม่ตายหรือได้รับบาดเจ็บเลย!
เขาเตรียมพร้อมตั้งแต่เช้า!
ฉีหมินมองตราประจำตัวที่องครักษ์เงาพบจากทหารม้าเกราะโลหิตอย่างเย็นชา หยิบมันขึ้นมาแล้วโยนมันให้หลี่ฮวายอัน และจ้องมองเขาราวกับงูพิษ “ไปพาคนของเรากลับมา”
หลี่ฮวายอันหยิบตราประจำตัวซึ่งเปื้อนเลือดสีแดงแล้วมองย้อนกลับไป
คนที่ตระกูลหลี่ต้องการสนับสนุนจะสามารถเป็นฮ่องเต้ที่ทรงพระปรีชาจริงๆ หลังจากนั่งบนบัลลังก์มังกรหรือ?