บทที่ 123
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจที่จะให้ถังเผยอี้ และคนอื่นๆ รู้ว่าทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อยังมีชีวิตอยู่
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ข่าวรั่วไหล อวี๋เฉียนเฉียนและบุตรชายของนางจึงถูกจัดให้ซ่อนตัวชั่วคราวที่ลานบ้านในเขตชานเมือง ฉางหนิงได้ยินว่าเป่าเอ๋อร์และคนอื่นๆ อยู่ในจี้โจวก็ต้องการพบเป่าเอ๋อร์ ฝานฉางอวี้คิดว่าคงจะดีถ้าเเด็กทั้งสองมีเพื่อนเล่น หลังจากแจ้งให้เซี่ยเจิงทราบ นางจึงพาฉางหนิงไปที่ลานบ้านที่พักของอวี๋เฉียนเฉียน
การกลับมาพบกันอีกครั้งของเด็กทั้งสองนั้นเกินความคาดหมายของฝานฉางอวี้ พวกเขาไม่ได้เล่นด้วยกันในทันที แต่ตาของพวกเขาแดงก่ำและพวกเขาไม่ได้พูดอะไร
ฝานฉางอวี้หยอกล้อฉางหนิง “เจ้าไม่ได้จะมาหาเป่าเอ๋อร์เหรอ? ทำไมพบเขาแล้วจึงไม่พูดอะไรเลย?”
ฉางหนิงกำเสื้อผ้าของนาง เม้มริมฝีปาก แล้วมองไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ อวี๋เฉียนเฉียน “ข้าไม่ได้โกหกเจ้า ข้าบอกแล้วว่าข้าจะให้พี่หญิงและพี่เขยมาช่วยเจ้า”
ฝานฉางอวี้และอวี๋เฉียนเฉียนต่างก็หัวเราะ มีเพียงอวี๋เป่าเอ๋อร์เท่านั้นที่พยักหน้าเบาๆ “ข้ารู้อยู่แล้ว”
อวี๋เฉียนเฉียนพูดกับฝานฉางอวี้ “เด็กๆ ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว และดูเหมือนพวกเขาจะไม่คุ้นเคย ให้พวกเขาเล่นด้วยกันสักพัก เดี๋ยวพวกเขาก็คุ้นเคยกันเอง”
นางชวนฝานฉางอวี้ให้ไปนั่งในบ้าน และให้ฉางหนิงและเป่าเอ๋อร์เล่นกันข้างนอก
ลานกว้างมากและมีทหารองครักษ์อยู่ด้านนอกลาน ดังนั้นจึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้
ฉางหนิงก้มศีรษะลงและขยี้เท้าอย่างไม่ค่อยมีความสุขนัก
ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด แต่เพราะอวี๋เป่าเอ๋อร์ซึ่งเดิมทีมีส่วนสูงเท่ากับนาง ตอนนี้สูงกว่านางครึ่งศีรษะแล้วหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาครึ่งปี
นางกำของกระจุกกระจิกในมือ และยัดพวกมันทั้งหมดไว้ในมือของอวี๋เป่าเอ๋อร์แล้วพูดว่า “นี่คือผีเสื้อและตั๊กแตนที่ลุงจ้าวเพิ่งสานให้ข้าใหม่ ข้ามอบมันให้กับเจ้า”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่รู้ว่าอะไรทำให้นางไม่มีความสุข เขาจึงถามว่า “คนคนนั้นไม่ได้ตีเจ้าหลังจากที่เขาพาตัวเจ้าไปใช่ไหม?”
เมื่อพูดถึงการที่นางถูกสุยหยวนชิงพาตัวเข้าสู่สนามรบ ฉางหนิงก็เริ่มตื่นเต้น นางนั่งบนหินและแสดงท่าทาง “เขาดุร้ายมาก เขาอุ้มข้าวางไว้บนหลังม้าตัวใหญ่ที่สูงกว่าข้าหลายเท่า และพาข้าขี่ม้าขึ้นไปบนภูเขาในค่ำคืนอันมืดมิด มีคนตายไปมากมาย และผีบนภูเขาก็ร้องไห้ตามสายลม……”
ใบหน้าของอวี๋เป่าเอ๋อร์ดูไม่มีความสุข “เขาพาเจ้าไปที่สนามรบเหรอ?”
ในที่สุดฉางหนิงก็จำได้ว่าสถานที่ที่คนเหล่านั้นกำลังต่อสู้กันนั้นเรียกว่าสนามรบ และพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “โชคดีที่พี่เขยของข้ามาช่วยข้าทัน คนเลวคนนั้นไม่สามารถเอาชนะพี่เขยของข้าได้ ดังนั้นเขาจึงโยนข้าขึ้นไปบนฟ้าแล้วแทงข้าด้วยหอก แต่เขาถูกพี่เขยของข้าตีเขากลับด้วยอาวุธที่หนากว่าเสา!”
ขณะที่นางพูด นางก็เปิดแขนออกเพื่อแสดงให้เห็นว่ามันหนาแค่ไหน
อวี๋เป่าเอ๋อร์จินตนาการถึงเซี่ยเจิงบนหลังม้าที่กำลังถือเสาขนาดใหญ่เป็นอาวุธ เขาขมวดคิ้วแล้วพูดตามที่นางต้องการ “พี่เขยของเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ”
ฉางหนิงรีบยืดอกอย่างภาคภูมิใจ “พี่หญิงของข้าแข็งแกร่งที่สุด และพี่เขยของข้าก็แข็งแกร่งมากที่สุดเป็นอันดับสอง ต่อไปเจ้าอย่ากลัวเลย หากคนร้ายพวกนั้นกลับมาอีก ข้าจะปกป้องเจ้าเอง! ตอนนี้พี่หญิงของข้าเป็นแม่ทัพแล้ว และมีลูกน้องมากมาย! ท่านอาเสี่ยวอู่ ท่านอาเสี่ยวชี และท่านอาเสี่ยวฉิน……”
ในขณะที่ฝานฉางอวี้และอวี๋เฉียนเฉียนกำลังคุยกันอยู่ในห้อง พวกนางก็มองออกไปข้างนอกและเห็นเด็กสองคนนั่งอยู่บนบันได กำลังเล่นกับของมากมายและพึมพำอะไรบางอย่าง
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้มและพูดว่า “เป่าเอ๋อร์ เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าผ่านอะไรมาบ้าง หลังจากโดนขังในจวนฉางซิ่นอ๋อง เมื่อข้าพบเขาอีกครั้ง เขาก็ไม่ชอบยิ้ม และไม่ชอบพูดอีกต่อไป ข้าได้ยินมาว่าเขามีเพื่อนเล่นด้วยซ้ำ แต่เขากลับไม่สนใจเลย ตอนนี้เมื่อเห็นเขาเล่นกับหนิงเหนียงได้ ข้าก็สบายใจได้แล้ว”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “บางทีเขาอาจจะกลัว”
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “ข้าไม่มีอะไรให้เป็นห่วงอีกแล้วในชีวิตนี้ สิ่งเดียวที่ข้าสนใจคือเป่าเอ๋อร์”
ฝานฉางอวี้ได้ยินว่านางกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ในอนาคตของอวี๋เป่าเอ๋อร์และปลอบใจนาง “อย่ากลัวเลยเป่าเอ๋อร์ไม่ใช่กลุ่มกบฏที่เหลืออยู่ในตอนนี้ เขาเป็นลูกหลานขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ ไม่มีใครกล้าทำอะไรเป่าเอ๋อร์”
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “บุคคลท่านนั้นในวังจะทนให้สายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อมีชีวิตต่อได้หรือ”
คำพูดเหล่านี้หยุดฝานฉางอวี้
ตอนนี้ตระกูลหลี่ได้ร่วมมือกับฉีหมิน เพื่อต้องการให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์ หากฮ่องเต้รู้เช่นนั้น เขาคงเห็นสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อเป็นหนามยอกอกของเขา
ฝานฉางอวี้เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องพวกเจ้า”
ฝานฉางอวี้ไม่มีความประทับใจที่ดีต่อฮ่องเต้ในวัง ในอดีตการกบฏยังไม่ถูกปราบลง เพื่อให้เซี่ยเจิงแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่อย่างสงบ ฮ่องเต้ไม่ลังเลยที่จะกำจัดนางในสนามรบ
ดูเหมือนไม่สำคัญว่าจะภักดีหรือไม่ ตราบใดที่มันขวางทาง เขาก็จะกำจัดออกไป
เพื่อโค่นเว่ยเหยียนลงได้ เขาได้ร่วมมือกับตระกูลหลี่ เพื่อสร้างแผนร้ายที่ปฏิบัติต่อชีวิตของทหารหลายพันนายเหมือนเป็นการละเล่นของเด็ก ฝานฉางอวี้ไม่คิดว่าเขาจะเป็นฮ่องเต้ที่ปรีชาสามารถ
อาจเป็นเพราะในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ฝานฉางอวี้เป็นเพียงคนธรรมดาที่ใส่ใจแต่ปากท้องของตนเอง แม้ว่าฝานฉางอวี้จะรู้สึกทึ่งในอำนาจของฮ่องเต้ แต่นางก็ไม่ได้ภักดีอย่างโง่เขลา
หลังจากกลับมาในวันนั้น นางก็ไปตามหาเซี่ยเจิง โดยที่เซี่ยเจิง กำลังจัดการกับเอกสารทางการที่กองอยู่บนโต๊ะของเขา ขณะที่นางนั่งเฉยๆ
เซี่ยเจิงถามนาง “เจ้ากังวลอะไร?”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “เจ้าคิดว่าจะทำอย่างไร ถ้าฝ่าบาทต้องการฆ่าเป่าเอ๋อร์?”
เซี่ยเจิงหัวเราะเยาะ “ตอนนี้เขายังปกป้องตัวเองไม่ได้เลย”
เขาแสดงจดหมายที่ส่งมาจากเมืองหลวงให้ฝานฉางอวี้ดู
เอกสารทางการเหล่านี้เขียนด้วยถ้อยคำสั้นๆ ฝานฉางอวี้พยายามอ่านมัน แต่ในที่สุดนางก็เข้าใจความหมายและพูดว่า “ตระกูลหลี่ ต้องการให้ฉีหมินปรากฏตัวในราชสำนักอย่างเป็นทางการ”
สิ่งที่เขียนในจดหมายไม่ได้มาจากใคร แต่เป็นขุนนางจากสำนักโหรหลวงที่กำลังดูดวงดาวในเวลากลางคืนและเห็นบางสิ่งแปลกๆ ในดวงดาวของฮ่องเต้
เจ้าหน้าที่อาวุโสหลายคนในราชสำนักพูดทีละคนว่าพวกเขาฝันถึงฮ่องเต้ผู้ล่วงลับในตอนกลางคืน ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับหลั่งน้ำตาและบอกว่าเขาทนไม่ได้ที่จะอยู่ท่ามกลางผู้คนหลังจากการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ
ปัจจุบันนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงกำลังแพร่สะพัดว่าพระนัดดายังมีชีวิตอยู่ และการเกิดอุทกภัยและภัยแล้งอย่างรุนแรงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ก็เนื่องจากคุณธรรมของฮ่องเต้ไม่คู่ควรกับตำแหน่งของเขา
พวกเขาไม่พอใจมานานแล้วกับความพยายามของเว่ยเหยียนที่จะหลบเลี่ยงอำนาจของฮ่องเต้ และฮ่องเต้ขี้ขลาดไร้ความสามารถต่อต้านขุนนาง ตอนนี้เขามีทางระบายความโกรธของเขา และผู้คนก็ส่งเสียงโห่ร้อง เพื่อให้สายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อสืบทอดบัลลังก์ต่อไป
ฮ่องเต้เคยพึ่งพาตระกูลหลี่เพื่อปราบปรามเว่ยเหยียน แต่ตอนนี้ตระกูลหลี่ได้แยกตัวออกจากเขาแล้ว ด้วยอำนาจที่แท้จริงเพียงเล็กน้อยในมือของเขา ไม่มีใครที่เขาสามารถควบคุมได้
เซี่ยเจิงพูดด้วยความมั่นใจ “เว่ยเหยียนกำลังวางแผนอยู่เช่นกัน เมื่อแผนของตระกูลหลี่ถูกเปิดเผย ก็ถึงเวลาของเว่ยเหยียน”
เมืองหลวง ณ วังหลวง
บนขั้นบันไดด้านล่างโต๊ะมังกรในห้องทรงอักษร สิ่งต่างๆ ถูกโยนลงบนพื้นมานานแล้ว ถ้วยและเครื่องใช้ทั้งหมดที่สามารถทุบได้ก็ถูกทุบแตกหมดแล้ว
“กบฏ! พวกมันจะก่อกบฏ!”
ไม่มีอะไรเหลือให้ทำลาย ฮ่องเต้ฉีเชิงทรงพิโรธมาก เขาลากเสื้อคลุมมังกรตัวใหญ่เดินบนพื้น และบังเอิญเหยียบมันและล้มลง และหน้าผากของเขาก็เลือดออกเพราะขั้นบันได
ความโกรธในวันนี้ตรงกันข้ามกับความปีติยินดีของเขาอย่างมากเมื่อมีข่าวเกี่ยวกับการฟ้องร้องเว่ยเหยียนของตระกูลหลี่ออกมา
ปรากฏว่าตระกูลหลี่เริ่มโค่นล้มเว่ยเหยียนไม่ใช่เพราะความปรารถนาของเขา แต่เพราะพวกเขามีความตั้งใจที่แตกต่างกันมาเป็นเวลานานแล้ว!
ขันทีที่รออยู่ด้านข้างก็ตกใจกลัวจึงก้าวเข้ามาช่วย “ฝ่าบาท ทรงเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”
ฉีเชิงโบกมือขันทีที่มาช่วยเขา เขาชี้ไปที่ขันทีด้วยท่าทางน่ากลัวแล้วพูดว่า “เรารู้ พวกเจ้าไม่เคยถือว่าเราคือฮ่องเต้ที่แท้จริง เรารู้ดี……”
เขาดูดุร้ายมากจนดูเหมือนเขาอยากจะกินคน
ขันทีไม่สนใจบาดแผลที่เขาได้รับจากเครื่องกระเบื้องที่แตกร้าวบนพื้น เขารีบคุกเข่าลงเพื่อแสดงความภักดี “ฝ่าบาท ความจริงใจของบ่าวที่มีต่อฝ่าบาท ฟ้าดินเป็นพยานได้พ่ะย่ะค่ะ!”
ฉีเชิงไม่สนใจ และเกือบจะพูดกับตัวเองว่า “เซี่ยเจิงกล้าปฏิเสธพระราชโองการของเรา ตระกูลหลี่ต้องหาหุ่นเชิดมาแทนที่เรา……”
ขณะที่เขาพูด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นดุร้าย และพูดอย่างบ้าคลั่ง “เราคือโอรสสวรค์ที่แท้จริง! ไม่มีใครนอกจากเราเท่านั้นที่สามารถนั่งบนบัลลังก์มังกรได้!”
ขันทีจ้องไปที่การสูญเสียความสงบของฉีเชิงอย่างว่างเปล่า และครู่หนึ่งถึงกับสงสัยว่าฉีเชิงเสียสติไปแล้ว
แต่ฉีเชิงลากเสื้อคลุมมังกรของเขาโดยถอดแขนเสื้อออกครึ่งหนึ่ง และเริ่มเดินไปมาในห้อง เขาไม่สนใจว่ากวานทองคำบนศีรษะของเขาจะบิดเบี้ยว เขาแค่พึมพำ “ยังมีวิธีอยู่..…ยังมีวิธี…”
ขันทีมองดูท่าทางบ้าคลั่งของเขาด้วยความกลัว แล้วคิดถึงคำพูดของราชสำนักและผู้คน เขาต้องการออกจากห้องทรงอักษรอย่างเงียบๆ เขาเกือบจะอยู่ที่ประตูแล้ว แต่ฉีเชิงที่กำลังเดินไปมา ไม่รู้ว่าสังเกตเห็นเขาเมื่อใด มองเขาแล้วถามพลางเอียงศีรษะ “เจ้าจะไปไหน?”
เหงื่อเย็นไหลออกมาทั่วร่างของขันที ท้ายที่สุดเขารับใช้ฮ่องเต้มาหลายปีแล้ว เขาจึงพูดได้โดยไม่สะดุด “บ่าว……บ่าวเห็นว่าฝ่าพระบาททรงอารมณ์ไม่ดี จึงอยากจะออกไปชงชามาให้พ่ะย่ะค่ะ”
“จริงเหรอ?” ฉีเชิงดูเหมือนจะไม่เชื่อ เขาหยิบดาบหลงเฉวียนจากขาตั้งดาบด้านข้างแล้วลากปลายดาบตรงไปยังขันทีเฒ่า
ขันทีเฒ่าตกใจมากจนเดินไม่ไหวแล้วทรุดตัวลงกับพื้นร้องขอความเมตตาว่า “บ่าวจะชงชาถวายพระองค์จริงๆ……”
ฉีเชิงมองดูเขาแล้วยิ้ม “ไปชงชา ทำไมถึงทำทางเช่นนั้น”
ปลายดาบอันแหลมคมทิ่มเข้าไปในขาของขันที และขันทีเฒ่าก็กรีดร้องทันที ฉีเชิงรู้สึกว่าความอาฆาตพยาบาทในใจของเขาพบทางออกผ่านเสียงกรีดร้อง และทุกรูขุมขนในร่างกายของเขาก็รู้สึกเบาบาง
เขาอารมณ์ดีและแทงขันทีเฒ่าอีกครั้ง เมื่อเห็นเลือดย้อมเสื้อคลุมมังกรสีเหลืองสดใสของเขาให้เป็นสีแดง เขาก็หัวเราะอย่างมีความสุข “ช่างเป็นสีที่สวยงามจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทหารแปดร้อยนายภายใต้คำสั่งของเซี่ยเจิงมีชื่อเรียกว่าทหารม้าเกราะโลหิต”
ขันทีเฒ่าเจ็บปวดมากจนเขาชักกระตุกไปทั้งตัว เขาพยายามคลานออกมาโดยใช้มือและเท้าของเขา แต่คนที่อยู่ข้างหลังเขาดูเหมือนจะค้นพบของเล่นแปลกๆ เขาใช้ดาบหลงเฉวียนในมือของเขาโดยตรงราวกับจับมีด โดยจับด้ามดาบด้วยมือทั้งสอง เช่นเดียวกับการสับแตงและไม้ และฟันขันทีเฒ่าด้วยรัศมีที่ชั่วร้าย
ตั้งแต่เริ่มแรกเมื่อขันทีเฒ่าแสดงความจงรักภักดีและร้องขอความเมตตา ท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถเอ่ยความเมตตาหรือวิงวอนแม้แต่คำเดียวอีกต่อไป
กระเบื้องปูพื้นของห้องโถงหลักปูด้วยเลือดและเนื้อสับ
ฉีเชิงฟาดฟันจนมือของเขาเจ็บและอ่อนแรงก่อนจะหยุด เขามองดูศพที่เหลือเพียงกองเนื้อเน่าๆ โยนดาบในมือทิ้งไป เรียกขันทีหนุ่มให้เข้ามาทำความสะอาด แล้วนั่งลงบนเก้าอี้มังกรเพื่อหายใจ
เมื่อขันทีตัวน้อยที่เข้ามาในห้องโถงและเห็นกองเนื้อและเลือดอยู่ตรงกลางห้องโถง สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมากและพวกเขาก็อาเจียนออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉีเชิงมองดูความกลัวของพวกเขาและดูเหมือนจะพบว่ามันน่าสนใจอย่างยิ่ง ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาดังๆ และพูดว่า “เกากงกงไม่ภักดีต่อเรา เขาจึงถูกลงโทษตาย! ใครก็ตามที่ไม่ภักดีต่อเรา จะต้องทนทุกข์ทรมานด้วยชะตากรรมเช่นนี้!”
ขันทีหนุ่มกลุ่มหนึ่งคุกเข่าลงด้วยใบหน้าซีดเซียวเพื่อแสดงความภักดี
ฉีเชิงมองดูฉากนี้ด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง และรู้สึกว่าร่างกายของเขารู้สึกผ่อนคลาย นี่คือรสชาติของอำนาจที่เขาปรารถนา!
วันหนึ่งตระกูลหลี่และตระกูลเซี่ยจะต้องคุกเข่าต่อหน้าเขาและวิงวอนขอความเมตตา!
แต่ก่อนหน้านั้นเขายังต้องทนมันไปอีกสักพักหนึ่ง
หลังจากระบายความโกรธออกไปแล้ว ฉีเชิงก็สงบลงอย่างสมบูรณ์ เขาพูดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “มานี่ ช่วยเราเปลี่ยนชุด”
คืนฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเย็นลง และเสียงจั๊กจั่นร้องฟังโศกเศร้า
เนื่องจากเว่ยเหยียนถูกตระกูลหลี่กล่าวหาว่าสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ เขาจึงอ้างว่าเขาป่วยและไม่สามารถเข้าเฝ้าได้
แสงจันทร์ทอดแสงสีขาวนวลเป็นชั้นๆ บนทางเดินหินในลานบ้าน ราวกับว่าหิมะตกครั้งแรก
มีแสงส่องผ่านหน้าต่างห้องหนังสือ พ่อบ้านเดินผ่านชั้นเจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าอยู่นอกลานบ้าน เขาเปิดประตูแล้วพูดกับชายชราที่นั่งอยู่บนพื้นหน้าโต๊ะเตี้ยที่กำลังเดินหมากกับตัวเองว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี มีแขกผู้ทรงเกียรติมาขอรับ”
เว่ยเหยียนถูกขัดจังหวะจากการเล่นหมาก และเปลือกตาที่มีรอยย่นของเขาถูกยกขึ้นเล็กน้อย สะท้อนแสงเทียนที่อยู่ติดกับกระดานหมากและเขาพูดอย่างใจเย็น “ข้าบอกแล้วว่าไม่พบใคร”
พ่อบ้านยกบางสิ่งในมือทั้งสองข้างให้เขาดู
เป็นแหวนหยกแกะสลักลายมังกร
นี่คือของที่ฮ่องเต้ทรงสวมใส่
เว่ยเหยียนเพียงเหลือบมองแล้วถอนสายตาราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจเลย ในขณะนี้เขาคิดตำแหน่งหมากที่เขาต้องการวางได้ และด้วยนิ้วชี้และนิ้วกลางที่ชราและบางเฉียบของเขา หมากสีดำตกลงไปบนกระดานหมา และหมากทั้งกระดานก็พลิกสถานการณ์ทันที
เขาพูดว่า “หลังจากเรียนรู้กับตระกูลหลี่มาหลายปี เขาก็ยังสงบสติอารมณ์ไม่ได้เลย”
พ่อบ้านไม่กล้าพูดและรอให้เขาออกคำสั่งต่อไป
เว่ยเหยียนกล่าวว่า “ในเมื่อเขาอยู่ที่นี่ ก็ให้เขาเข้ามาเถิด”
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ฉีเชิงที่สวมชุดธรรมดาและสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นนอกห้องหนังสือของเว่ยเหยียน
เขาต้องการเข้ามาในห้องหนังสือ แต่ทหารที่ลานบ้านส่งสัญญาณให้เขาไม่ได้ก้าวไปต่ออีกต่อไป
ฉีเชิงยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ ชั่วครู่ด้วยใบหน้าที่น่าเกลียด เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตระกูลหลี่กำลังทำ เขาก็เพิกเฉยทันที เขาปิดบังสีหน้าไว้ต่อหน้าเว่ยเหยียนนับครั้งไม่ถ้วนในช่วงสิบปีที่ผ่านมาและเริ่มร้องไห้ “ท่านอัครมหาเสนาบดี ช่วยข้าด้วย! ตระกูลหลี่ต้องการปลดข้าและสถาปนาฮ่องเต้องค์ใหม่!”
ไม่มีใครพูดอะไรในห้องหนังสือ ฉีเชิงสามารถบอกได้ว่าเว่ยเหยียนกำลังเล่นหมากรุกเพียงลำพังผ่านเงาบนประตู
ชีเชิงแอบกัดฟันและอ้อนวอนทั้งน้ำตา “ท่านอัครมหาเสนาบดี ข้าจะเชื่อฟังท่าน ในอดีตข้าถูกตระกูลหลี่ของเขาหลอก ข้ารู้ว่ามีเพียงท่านเท่านั้นที่อุทิศตนเพื่อข้า ตระกูลหลี่ยังต้องการใส่ร้ายท่านว่าสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ ข้าจะทวงความยุติธรรมให้กับท่านอัครมหาเสนาบดี!”
ฉีเชิงพูดสิ่งดีๆ ทั้งหมดที่เขาคิดได้ แต่คนในห้องหนังสือดูเหมือนจะทำเป็นหูหนวก
ตอนนั้นเองที่ฉีเชิงรู้สึกกลัวจริงๆ เมื่อคิดว่าเขาจะถูกเตะออกจากบัลลังก์หรือถูกประหารชีวิตอย่างลับๆ เขาจึงไม่พูดอะไรดีๆ ไม่ได้เลย และได้แต่สำลักน้ำตา
เขาไม่รู้ว่าประตูห้องหนังสือเปิดเมื่อใด จนกระทั่งเสียงอันไพเราะของเว่ยเหยียนลอดผ่านลมหนาวในคืนฤดูใบไม้ร่วงและไปถึงแก้วหูของเขา “ฝ่าบาทเป็นโอรสสวรรค์ และพระองค์ควรประพฤติตนเฉกเช่นโอรสสวรรค์”
ฉีเชิงรีบเงยหน้าขึ้นและเห็นเว่ยเหยียนสวมเพียงผ้าธรรมดาๆ ยืนอยู่ที่ประตูห้องหนังสือโดยเอามือไพล่หลัง เขาดูเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับเหว และกระดิกหางเหมือนสุนัข อ้อนวอนขอความเมตตา “ท่านอัครมหาเสนาบดี ช่วยข้า……”
เว่ยเหยียนขัดจังหวะเขาอย่างเย็นชา “พวกกบฏกำลังเข้าใกล้เมืองหรือหลี่ซุยกำลังบังคับยึดวังหลวง?”
หลี่ซุยเป็นนามของราชครูหลี่
ฉีเชิงพูดไม่ออก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ความกลัวต่อเว่ยเหยียนดูเหมือนจะกลายเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในกระดูกของเขา
“ราชสำนักยังคงอยู่ วังหลวงก็ปลอดภัย ฝ่าบาททรงเกรงกลัวสิ่งใด?”
เว่ยเหยียนยังคงถามต่อ เสียงของเขาไม่ได้ดังมากนัก แต่มันทำให้ฉีเชิงรู้สึกหายใจไม่ออก
แต่ด้วยคำพูดของเขา ฉีเชิงก็โล่งใจไปครึ่งหนึ่ง
เขายังคงประพฤติตนเหมือนเด็กที่หวาดกลัว มองดูเว่ยเหยียนอย่างช่วยไม่ได้ “ใช่แล้ว……คืนนี้เราประพฤติตนไม่เหมาะสม”
เว่ยเหยียนหันหลังกลับและปิดประตู “เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ถึงเวลาที่ฝ่าบาทจะต้องเสด็จกลับวังแล้ว”
ฉีเชิงตะโกน “ท่านอัครมหาเสนาบดี!”
พ่อบ้านก้าวไปข้างหน้าและทำท่าทาง “เชิญ” อย่างเคารพต่อฉีเชิง แต่ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง
ฉีเชิงจ้องมองไปที่ประตูห้องหนังสือที่ปิดอยู่และพูดต่อ “สิบเจ็ดปีที่แล้วท่านให้เรานั่งบนบัลลังก์ เรารู้ว่าท่านเป็นคนเดียวที่จะอยู่กับเคียงข้างเราตลอดไป ในโลกนี้เราเชื่อใจเพียงท่านอัครมหาเสนาบดีเท่านั้น”
ไม่ได้ยินเสียงของฉีเชิงอีกต่อไป และดูเหมือนว่าพ่อบ้านจะพาเขาออกไปแล้ว เว่ยเหยียนนั่งอยู่หน้ากระดานหมาก โดยมีร่องรอยของความเกลียดชังที่หายากฝังลึกอยู่ในกระดูกของเขาปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ไม่รู้ว่าเขาเกลียดฉีเชิง หรือเพราะตัวของเขาเต็มไปด้วยคำพูดโกหก
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า ”เนื่องจากตระกูลหลี่ต้องการให้พระนัดดาปรากฏตัวต่อใต้หล้า แค่เอาเหยื่อออกมาจากคุก ถ้าเขาเป็นทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจริง เขาจะไม่แยแสต่อเรื่องนี้-
ช่วงนี้เซี่ยเจิงมีงานยุ่งมาก และฝานฉางอวี้มักจะไม่เห็นเขาแม้แต่ในกองทัพ
ในบางครั้ง นางจะถามถังเผยอี้ที่อยู่ด้านข้าง และถังเผยอี้จะบอกว่าเขาไม่รู้ แต่การที่เขามองในดวงตาของนางทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกไม่สบายใจและทำให้นางไม่สามารถถามคำถามเพิ่มเติมได้
ทหารผู้ได้รับเกียรติจะไปเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่ง วันนี้กองทัพก็เตรียมไปเมืองหลวงด้วย ถังเผยอี้และรองแม่ทัพยุ่งอยู่กับเรื่องนี้ ฝานฉางอวี้ก็มีความสุขที่ได้ใช้เวลาพักเช่นกัน
คืนนั้นขณะที่นางกำลังนอนหลับอยู่ในห้อง นางรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้ นางจึงรีบปรับการหายใจอย่างสงบ และเมื่อบุคคลนั้นกำลังจะแตะเตียง นางก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายแล้วพับกลับขณะที่นางกำลังจะกดเขาลง และจำกัดการเคลื่อนไหวของเขา แต่นางกลับถูกเข่าของคู่ต่อสู้เกี่ยวและผลักนาง ทำให้จุดศูนย์ถ่วงของนางไม่มั่นคง และล้มลงพร้อมกัน
เซี่ยเจิงจับบุคคลนั้นไว้ในอ้อมแขนของเขาและไม่ปล่อย มีน้ำเสียงแสดงความเหนื่อยล้าในขณะที่เขาชมว่า “เจ้าระมัดระวังดีมาก”
ฝานฉางอวี้เดาได้ว่าเป็นเขาตอนที่นางถูกกอดรอบเอว นางพยายามอย่างหนักที่จะหลุดพ้นสองครั้ง แต่เมื่อนางไม่สามารถหลุดออกมาได้ นางก็เอาศอกกระแทกหน้าอกของเขาแล้วถามว่า “สองวันที่ผ่านมานี้เจ้าไปไหนมา?”
เมื่อได้ยินคำถามของนาง เซี่ยเจิงก็เปิดเปลือกตาของเขาในความมืด “เจ้าได้มาหาข้าบ้างไหม?”
ตอนนี้เขามีที่พักเพียงสองแห่งในจี้โจว แห่งหนึ่งคือค่ายทหาร และอีกแห่งคือจวนของเจ้าเมือง
หลังจากที่ทั้งสองคืนดีกัน ฝานฉางอวี้แทบไม่ได้ริเริ่มที่จะไปหาเขายกเว้นเรื่องของงาน เมื่อนางได้ยินคำถามของเขา นางก็ดูกังวลเล็กน้อยและพูดว่า “ข้าเห็นว่าไม่มีใครเจอเจ้ามาหลายวันแล้ว ดังนั้นข้าแค่ถามเฉยๆ”
เซี่ยเจิงไม่ได้ซักไซ้นาง เขาดมกลิ่นบนใบหน้าของนางก่อนที่จะปล่อยมือและพูดว่า “มีบางอย่างที่ต้องจัดการ ข้ากำลังรวบรวมคนเพื่อเตรียมการ”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เซี่ยเจิงพูดขณะปลดเสื้อผ้าของนาง “มีข่าวจากเมืองหลวงว่าผู้ใต้บังคับบัญชาบางคนที่ติดตามท่านตาของเจ้าไปขนส่งเสบียงยังไม่ตาย แต่พวกเขาถูกเว่ยเหยียนควบคุมตัวไว้”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับการขนย้ายเสบียงในตอนนั้น นางก็เสียสมาธิ เมื่อไหล่ของนางรู้สึกหนาวเย็น นางก็ตระหนักว่าเซี่ยเจิงกำลังทำอะไรอยู่ จึงรีบตีหลังมือของเขาแล้วตะโกน “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่!”
การตีของนางทำให้เซี่ยเจิงรู้สึกไม่ยุติธรรมเล็กน้อย เขาวางกล่องเหล็กเล็กๆ ไว้ในมือของฝานฉางอวี้ “ข้าสั่งยาลบรอยแผลเป็นนี้มาให้เจ้าและนำมาให้เจ้าทาโดยเฉพาะ”
ฝานฉางอวี้จ้องมอง แต่นางยังคงดุร้าย “เอายามาให้ข้าแล้วข้าจะทาเอง หมายความว่ายังไงที่อยู่ดีๆ เจ้าก็ถอดเสื้อผ้าของข้าโดยไม่บอกอะไรสักคำ”
เพื่อจัดเตรียมให้ลูกน้องของเขากลับไปเมืองหลวงเพื่อค้นหาความจริงในช่วงสองวันที่ผ่านมา เซี่ยเจิงจึงกลับไปที่จวนตระกูลเซี่ยในหุยโจวเป็นการส่วนตัว เขาเหนื่อยจากการเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืนเมื่อเขามาถึงจี้โจวเขาก็มาพบนาง เขาแค่อยากมอบยาให้กับนางแล้วจึงค่อยงีบหลับไปข้างๆ นาง
ทุกวันนี้เมื่อเขาอารมณ์เสียมากเขาก็ทำได้แค่สงบลงเมื่ออยู่เคียงข้างนางเท่านั้น
แต่ตอนนี้นางตื่นตระหนกและตื่นตัวราวกับเสือสาวที่มีขนพอง จู่ๆ ดวงตาของเขาก็มืดลง เขาผลักนางเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแล้วจูบนางตั้งแต่ต้นจนจบ จากนั้นเขาก็จูบไหล่ของนางอย่างขมขื่นอีกครั้งแล้วพูดว่า “เจ้าทำให้ข้าเจ็บ”
แรงกัดของเขาไม่น้อย ฝานฉางอวี้กัดฟันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถกเสื้อผ้าของเขาออกและกัดกลับ
ดูเหมือนว่าเขาจะมาที่นี่หลังจากอาบน้ำ ไม่มีกลิ่นเหงื่อติดตัว แต่มีกลิ่นหอมบางเบา
“ออกมา” เสียงของเซี่ยเจิงไม่มั่นคงอีกต่อไป
น่าเสียดายที่เป็นเวลากลางคืน และเสียงของเขาก็เบาอยู่แล้ว ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงไม่ได้ยิน นางจึงกัดไหล่ของเขาและลูบมันอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด โดยพูดอย่างคลุมเครือ “เจ้ากัดข้าอีกแล้ว เจ้าเป็นสุนัข……”
ช่วงเวลาต่อมา นางก็ถูกเซี่ยเจิงดันออกไปโดยตรง และทั้งสองคนก็เปลี่ยนตำแหน่ง
เขาไม่พูดอะไรเลย แค่มองดูนาง จากนั้นก้มศีรษะลงเพื่อจูบนางอย่างดุเดือดและคลั่งไคล้ แล้วใช้มือข้างหนึ่งล้วงสาบเสื้อที่แก้อยู่ของนาง
ฝานฉางอวี้จะรัดหน้าอกของนางเพื่อความสะดวกในกองทัพในวันธรรมดา และจะถอดมันออกเมื่อนอนในตอนกลางคืน
เซี่ยเจิงไม่รู้จักนิสัยการสวมเสื้อผ้าของนาง ดังนั้นเขาจึงคิดว่านางมีเสื้อผ้าอยู่ข้างใต้อย่างน้อยอีกหนึ่งชั้น เมื่อมือที่ไร้ยางอายของเขาสัมผัสกับความอบอุ่นอันหนักหน่วงโดยไม่คาดคิด ทั้งคู่ก็ตกตะลึง
ฝานฉางอวี้ยกเท้าขึ้นเตะใครบางคน แต่เซี่ยเจิงใช้ประโยชน์จากมันและจับขานั้นไว้
เมื่อเขาซบศีรษะลงบนคอของนางแล้วหายใจ ลมหายใจของเขาก็ดูเหมือนลุกเป็นไฟ
ฝานฉางอวี้รู้สึกอายและโกรธมากจนตะโกนว่า “ออกไปเดี๋ยวนี้!”
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไร แต่ฝานฉางอวี้รู้สึกว่ามันถูกเขาบีบอย่างแรง และทันใดนั้นร่างกายของนางก็เริ่มเหมือนถูกไฟไหม้ และนางก็ดุเขา “เจ้าลามก!”
การเคลื่อนไหวครั้งต่อไปฟังดูเหมือนเตียงกำลังถูกรื้อออก
ป้าจ้าวตื่นขึ้นมาตอนกลางดึกเพราะได้ยินเสียงดังในบ้านของ นางเคาะประตูห้องฝานฉางอวี้แล้วถามว่า “ฉางอวี้มีเสียงอะไรอยู่ในห้องของเจ้า”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความคับแค้น “มีหนูเข้ามาในบ้าน ข้าจะฆ่าหนู!”
ป้าจ้าวถามด้วยความสับสน “จะฆ่าหนูทำไมเจ้าไม่จุดตะเกียงล่ะ”
ฝานฉางอวี้ทำได้แต่พูดเรื่องไร้สาระต่อไป “ข้า……ข้าสายตาดี เลยไม่ต้องจุดตะเกียง ข้าฆ่าหนูไปแล้ว ป้าจ้าวกลับไปที่ห้องแล้วนอนซะเถอะ”
ป้าจ้าวบอกให้นางรีบเข้านอนเร็วแล้วกลับเข้าห้อง
เนื่องจากการสู้กันระหว่างทั้งสองในตอนนี้ ฝานฉางอวี้จึงมีเหงื่อออก มือและเท้าของทั้งสองพันกัน และไม่มีใครสามารถปราบอีกฝ่ายได้ เมื่อฝานฉางอวี้หายใจออก หน้าอกของนางยังคงพองขึ้นและฟีบลงอย่างรุนแรง
ไหล่ของเซี่ยเจิงถูกนางกัด และเสื้อคลุมของเขาก็ขาดออกจากกัน ตอนนี้แขนของฝานฉางอวี้อยู่ด้านหลังของเขา และเขาก็ถูกกดทับระหว่างโดยมีผ้าห่มกั้นที่ผิวหนังและเนื้อของพวกเขาที่สัมผัสกัน มันเผาไหม้มากจนเนื้อและเลือดใต้ผิวหนังเหมือนถูกแผดเผาแผดเผา
มืออีกข้างของฝานฉางอวี้จ้องไปที่คางของเขา สิ่งที่เรียกว่าสถานการณ์แพ้-แพ้นั้นไม่มีอะไรมากไปกว่านี้
ฝานฉางอวี้กระซิบ “ข้าจะนับหนึ่ง สอง สาม ปล่อยพร้อมกัน”
เซี่ยเจิงตอบเสียงแหบแห้ง “ได้”
ฝานฉางอวี้เริ่มนับ “หนึ่ง สอง……สาม!”
หลังจากนับสามครั้งก็ไม่มีใครปล่อยมือจากกัน
ฝานฉางอวี้บ่นว่า “ทำไมเจ้าไม่รักษาคำพูดล่ะ?”
เซี่ยเจิงเพียงพูดว่า “เจ้าก็ไม่ปล่อยมือไม่ใช่เหรอ?”
ทั้งสองเงียบ
หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็พูดอีกครั้ง “เราต้องประนีประนอม เจ้าอยากอยู่แบบนี้ทั้งคืนหรือ?”
“……เป็นไปไม่ได้”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ฝานฉางอวี้ก็เกือบจะโกรธอีกครั้งและพูดอย่างดุเดือด “เจ้าคิดมาอย่างดี และคิดจะเอาเปรียบข้า!”
เสียงของเซี่ยเจิงแหบแห้งเล็กน้อย “เจ้าก็ฉีกเสื้อคลุมด้านหน้าของข้า”
ดวงตาของฝานฉางอวี้แทบจะลุกเป็นไฟ “มันเป็นเพราะการต่อสู้ ไม่ใช่ว่าข้ามีแผนชั่วร้ายใดๆ ต่อเจ้า!”
มีความเงียบอยู่ในอากาศประมาณหนึ่งหรือสองลมหายใจ และทันใดนั้นเซี่ยเจิงก็พูด “เป็นเรื่องจริงที่ข้ามีแผนการต่อเจ้า”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่ได้คาดคิดให้เขาพูดออกมาตรงๆ ขณะนี้ และพูดว่า “เจ้ารู้ตัวก็ดี”
อีกฝ่ายถามนางโดยไม่คาดคิด “เจ้าคิดว่าเราควรทำอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้จ้องมองและพูดว่า “แน่นอน เจ้าควรปล่อยข้าไปทันทีและออกไปจากห้องของข้า”
นางเอามือกดไปที่กรามของเซี่ยเจิงและไม่รู้ว่าเขาเคลื่อนไหวอย่างไร ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าจู่ๆ เขาก็หันศีรษะและสูญเสียการยึดเกาะของขากรรไกร กลับกลายเป็นว่ามือของนางกลับถูกฟันกัดเบาๆ
เซี่ยเจิงมองลงไปที่นางแล้วพูดว่า “ฝันไปเถอะ”
ฝานฉางอวี้โกรธจัด
หลังจากการโต้เถียงกันเป็นเวลานาน เซี่ยเจิงอาจจะเหนื่อย เขาจูบนางอีกสองครั้งก่อนที่จะห่อเสื้อผ้าของนางและกอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขา เขาพูดอย่างเหนื่อยล้า “อย่าขยับ ให้ข้าได้กอดเจ้าและนอนสักพักหนึ่ง ข้าจะออกเดินทางตอนรุ่งสางและกลับมาอีกครึ่งเดือน”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินว่าเขาเพิ่งกลับมาและกำลังจะเดินทางไปอีกครึ่งเดือน ความโกรธในใจก็หายไป นางไม่ขยับอีกต่อไปแล้วแค่ถามว่า “เจ้าจะไปไหน”
เซี่ยเจิงนอนตะแคงโดยมีคางอยู่บนไหล่ของนาง เขาสูดลมหายใจและพูดอย่างคลุมเครือ “ข้าจะไปเมืองหลวง ไม่ว่าข่าวที่เผยแพร่จะเป็นจริงหรือเท็จ ข้าจะค้นหาความจริงเบื้องหลังโศกนาฏกรรมจิ่นโจว”