บทที่ 144
หลี่หย่วนถิงไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของราชครูหลี่ แต่เขาเห็นว่าบิดาของเขาเดินต่อไปที่ประตูวังหลวง เขารีบตามไปและถามว่า “เขาต้องการให้เราแลกเปลี่ยนอะไรกับฮวายอัน?”
เปลือกตาที่มีรอยย่นของราชครูหลี่หย่อนเล็กน้อย ซ่อนสีเข้มไว้ในดวงตาของเขา “ฮวายอันจะไม่ทรยศต่อตระกูลหลี่”
หลี่หย่วนถิงตกตะลึงกับคำพูดของบิดาของเขา
ฮวายอันจะไม่ทรยศต่อตระกูลหลี่นี่หมายความว่าแม้ว่าหลี่ฮวายอันจะตกไปอยู่ในมือของเซี่ยเจิง แต่เซี่ยเจิงก็ไม่สามารถหาหลักฐานเกี่ยวกับกลุ่มกบฏที่พวกเขาช่วยหลบหนีจากฉงโจวและยึดเมืองหลู?
เป็นเพราะเซี่ยเจิงไม่สามารถง้างปากของฮวายอันได้ เขาจึงใช้จี้หยกของฮวายอันเพื่อเจรจาเงื่อนไขกับพวกเขาใช่ไหม
มีบ่าวรับใช้แบกเกี้ยวไปยังประตูอู่ เมื่อราชครูหลี่ก้มลง หลี่หย่วนถิงก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดเขา เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “ท่านพ่อ ท่านต้องการที่จะละทิ้งฮวายอันหรือ?”
ราชครูหลี่เหลือบมองบุครชายคนโตของเขาอย่างใจเย็น “เจ้าคิดว่าตระกูลหลี่มีหนทางอื่นที่ทำได้ในตอนนี้หรือ”
นับตั้งแต่ตระกูลหลี่สนับสนุนพระนัดดาอย่างเต็มกำลัง ตระกูลหลี่ก็กลายเป็นคนทรยศที่ฮ่องเต้ต้องการกำจัดอย่างรวดเร็ว
พระนัดดายังมีหลักฐานการติดต่อของพวกเขา ซึ่งเทียบเท่ากับการมีชีวิตของพวกเขา ตระกูลหลี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสนับสนุนพระนัดดาต่อไป
การละทิ้งหลี่ฮวายอันเป็นวิธีเดียวที่จะรักษาผลประโยชน์ของตระกูลหลี่ได้มากที่สุด
หลังจากที่ราชครูหลี่ขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว หลี่หย่วนถิงยังคงตกตะลึงกับคำพูดเหล่านั้นและยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน
แม้ว่าเขาจะเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลหลี่ แต่เขาก็ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าบิดาของเขาจะละทิ้งหลานชายคนเล็กที่มีแนวโน้มจะมีอนาคตมากที่สุดของตระกูลหลี่
บ่าวรับใช้ที่รออยู่ข้างๆ เห็นว่าเกี้ยวของราชครูหลี่ออกไปแล้ว จึงถามอย่างระมัดระวัง “ใต้เท้า ท่านจะขึ้นเกี้ยวหรือไม่ขอรับ”
เมื่อหลี่หย่วนถิงคิดถึงว่าบุตรชายของตนถูกทอดทิ้ง หัวใจของเขาก็เต้นแรงด้วยความโศกเศร้า และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดมน เขาหันกลับไปและเดินไปนั่งบนเกี้ยวแล้วพูดว่า “กลับเถอะ”
วังหลวง
เมื่อฉีเชิงออกจากตำหนักจินหลวน เขาไม่รอแม้แต่จะกลับไปที่ตำหนักไท่เฉียน เขาทุบแจกันและขว้างไปทั่วพื้นในห้องโถงด้านข้าง
เมื่อเขาเหนื่อยจากการขว้างปาสิ่งของ เขาก็วางมือบนโต๊ะ หายใจแรงๆ และจ้องมองไปที่กองเครื่องลายครามที่แตกอยู่บนพื้น “เขา เซี่ย เจิง กล้าดูถูกเราได้อย่างไร”
ขันทีผู้รับใช้เงียบ ไม่ว่าเขาจะพูดจาเก่งแค่ไหนในวันธรรมดา เขาก็รู้ว่าไม่ควรจะประจบประแจงฮ่องเต้ผู้เจ้าอารมณ์ในขณะนี้
ฉีเชิงหายใจเข้าสักพักหนึ่งแล้วหัวเราะ “ปล่อยให้เขาบ้าไปสักพักเถอะ วันดีๆ ของเขาเซี่ยเจิง กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว”
ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่จู่ๆ เขาก็จัดชุดมังกรที่ยุ่งเหยิงให้ตรง เนื่องจากอารมณ์โกรธขว้างปาสิ่งของ
ทันทีที่เขาเดินออกจากห้องโถงด้านข้าง เขาก็ตกใจกับเลือดบนบันไดหินอ่อนสีขาวและปล่อยเสียงกรีดร้องสั้นๆ
ฉีเชิงทรุดตัวลงที่ธรณีประตูห้องโถงด้านข้าง ม่านตาที่หวาดกลัวของเขาสะท้อนถึงการเสียชีวิตอันน่าสลดใจของขันทีคนสนิทคนหนึ่งของเขาพร้อมกับเบิกตากว้างกับดาบยาวที่ยังมีเลือดหยดอยู่
เขามองไปที่ชายในชุดเกราะทหาร ถือดาบและยืนอย่างเย็นชาที่ด้านล่างของห้องโถง และถามอย่างสั่นเทา “อู่……อู่อันโหว เจ้า……เจ้าจะปลงพระชนม์เราและเป็นกบฏหรือ?”
เซี่ยเจิงสะบัดข้อมือ และลูกปัดเลือดที่ปลายดาบก็ร่วงหล่นอย่างหมดจด เขาค่อยๆ คืนดาบยาวไปที่ฝักที่ว่างเปล่าขององครักษ์จินอู่ที่อยู่ข้างๆ เขา โดยไม่สนใจใบหน้าที่ซีดเซียวขององครักษ์จินอู่ และเงยหน้าขึ้นมองไปที่ฉีเชิงอย่างสงบ “ฝ่าบาททรงทำผิดต่อกระหม่อม กระหม่อมได้ยินคำพูดอันชั่วร้ายของขันทีผู้นี้ที่จะนำภัยหายนะมาสู่พระองค์ และฝ่าบาททรงมอบความไว้วางใจให้กับกระหม่อม ดังนั้นกระหม่อมจึงมีความกล้าที่จะกำจัดความชั่วร้ายนี้เพื่อฝ่าพระบาท”
ขันทีที่เสียชีวิตคือขันทีที่เคยไปฉงโจวเพื่อดูแลกองทัพ
เขาได้รับข้อความลับของฉีเชิง หากตระกูลหลี่ไม่วางแผนโค่นล้มเว่ยเหยียนโดยร่วมมือกับพระนัดดา ลอกคราบหนีออกมาจากฉงโจว และหันไปโจมตีเมืองหลู เกรงว่าขั้นตอนต่อไปเขาคงจะโจมตีฝานฉางอวี้ในสนามรบ
แม้ว่าแผนการของเขาจะล้มเหลว แต่เมื่อถังเผยอี้ส่งทหารม้าไปสนับสนุนเมืองหลู เขาก็เข้ามาแทรกแซงด้วย
หากไม่ใช่เพราะความดื้อรั้นของถังเผผยอี้ ขันทีคงจะเอาทหารม้าส่วนใหญ่ออกไปโดยอ้างว่ากลับไปเมืองหลวงเพื่อถวายรายงาน และเมืองหลูก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้ หลังจากที่ขันทีกลับไปเมืองหลวง เขามักจะเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในฉงโจวให้ฉีเชิงฟัง
หากถังเผยอี้และคนอื่นๆ ไม่ชนะการรบ เมื่อทุกคนไปเมืองหลวงในครั้งนี้ พวกเขาจะต้องยอมสละเลือดเนื้อแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ตายในสนามรบก็ตาม
เซี่ยเจิงไม่มีเวลาจัดการกับสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้มาก่อน
วันนี้เมื่อเขา “กลับเมืองหลวง” อย่างเปิดเผย ดังนั้นบัญชีที่ต้องชำระ จะต้องชำระให้ชัดเจนทีละบัญชี
ฉีเชิงมองดูชายคนนั้นที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาเหมือนกำลังเดินเล่นอยู่ในลานบ้าน ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกับกระดาษ เขาต้องการเรียกใครสักคนมาคุ้มกัน แต่ในวังขนาดใหญ่เช่นนี้ กลับมีองครักษ์จินอู่เพียงคนเดียว
ไม่รู้ว่าคนที่เหลือถูกเซี่ยเจิงพาไปไว้ไหน มือของเขาบนพื้นไม่สามารถหยุดสั่นได้ “เจ้า……เจ้าต้องการทำอะไร?”
ท่าทางที่น่าสมเพชของเขา ไม่มีท่วงท่าของฮ่องเต้เลย
การเสียดสีแวบเข้ามาในดวงตาของเซี่ยเจิง เขางอเอวเล็กน้อยและยื่นมือไปทางฉีเชิง เขามีผิวที่ดีอยู่แล้ว และเมื่อเขายกริมฝีปากขึ้นและยิ้ม มันก็ยิ่งหลอกลวง “ฝ่าบาท กระหม่อมทำให้ฝ่าบาทตกพระทัยกลัวโดยไม่ตั้งใจ กระหม่อมสมควรตาย”
ฉีเชิงมองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้าเขา และรู้สึกว่ามันน่ากลัวมากกว่าการได้เห็นปีศาจ
เขาไม่กล้าขอให้เซี่ยเจิงช่วย เขาจับกรอบประตูไว้และกำลังจะลุกขึ้นยืน แต่ข้อศอกของเขาถูกมือใหญ่บีบเหมือนก้ามเหล็ก
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเชิงรู้ว่าความแข็งแกร่งของมือของแม่ทัพนั้นน่ากลัวเพียงใด เสียงครวญครางที่อู้อี้หลุดออกมาจากลำคอของเขา และเขารู้สึกว่าแขนของเขาเกือบหักจากการจับของเซี่ยเจิง และเหงื่อเย็นก็หยดลงมาจากหน้าผากของเขาราวกับไข่มุก
เซี่ยเจิงยังคงมีรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเขา และถามช้าๆ “ฝ่าบาทถูกบ่าวคนนั้นยุยง จึงตรัสวาจาดูหมิ่นแม่ทัพอวิ๋นหุยในในท้องพระโรงใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
ฉีเชิงตกใจและในที่สุดก็ตระหนักว่าการกระทำของเซี่ยเจิงในวันนี้คือการระบายความโทสะให้ฝานฉางอวี้
เขาตกใจและโกรธ และรู้สึกอาฆาตพยาบาทต่อเซี่ยเจิงที่กล้าที่ดูหมิ่นอำนาจของฮ่องเต้จนถึงขณะนี้ เขาถูกปกคลุมไปด้วยความกลัวอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าของเขาขาวซีด “ใช่แล้ว……เจ้าบ่าวสุนัขนั่นแหละที่พูดจายั่วยุเรา”
เซี่ยเจิงยกขนตาสีดำของเขาขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งถือได้ว่าเป็นการคลายมือที่ข้อศอกของเขาและพูดอย่างมีความหมาย “เป็นเช่นนี้ก็ดี”
แน่นอนว่าฉีเชิง ได้ยินคำขู่จากคำพูดของเซี่ยเจิง
วันนี้เขามาที่นี่เพื่อเตือนเขาว่าอย่าวางแผนใดๆ กับฝานฉางอวี้อีก
แม้จะรู้สึกไม่พอใจในใจ แต่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ข้อศอกของเขายังคงทำให้ฉีเชิงตื่นตัว และเขาไม่กล้าพูดอะไรที่เขาไม่ควรพูดต่อหน้าเซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงเหลือบมองเขาเบาๆ ประสานมือแล้วโค้งคำนับ “คนทรยศถูกกำจัดแล้ว กระหม่อมขอทูลลา”
เมื่อเซี่ยเจิงอยู่นอกสายตาโดยสิ้นเชิง ฉีเชิงก็ผ่อนกำลังของเขาออกและจับที่กรอบประตูของห้องโถงด้านข้างเพื่อยืนนิ่ง ในฤดูหนาวอันโหดร้าย อาภรณ์บนหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ขันทีที่รับผิดชอบซึ่งไม่กล้าหายใจตั้งแต่ต้นจนจบก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยประคองเขาด้วยใบหน้าซีดเซียว และสาปแช่งด้วยเสียงสูง “เซี่ยเจิงทะเยอทะยานจริงๆ! ตระกูลเซี่ยเต็มไปด้วยผู้ภักดี เขากล้าที่จะทำผิด ไม่กลัวทำให้ตระกูลเซี่ยต้องอับอาย!”
ฉีเชิงดูมืดมนและโบกมือให้ขันทีที่มาช่วยเขาออกไป เขามองไปยังทิศทางที่เซี่ยเจิงที่กำลังจะจากไป และกระซิบว่า “เราเก็บเขาไว้ไม่ได้อีกแล้ว!”
……
ตอนนั้นเซี่ยหลินซานเคยเป็นแม่ทัพที่ประจำการอยู่ที่เมืองหลวง ตระกูลเซี่ยก็มีจวนในเมืองหลวงเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องจัดเตรียมที่อยู่อาศัยของเขาแยกต่างหาก
เกือบจะทันทีหลังจากที่กลับจากการเข้าเฝ้า ก็มีคนจากวังหลวงส่งของเครื่องยศเก้าประการมามอบให้เขาที่จวน
เซี่ยเจิงเพียงกลับไปเปลี่ยนชุดลำลอง เขาไม่สนใจแม้แต่จะออกมาพบขันทีที่มาส่งของพระราชาทาน เขาจึงตรงไปที่จิ้นโจ้วย่วนเพื่อตามหาฝานฉางอวี้
ปรากฏว่ามันไร้ประโยชน์
ไม่นานหลังจากที่ฝานฉางอวี้กลับมาพร้อมกับป้าจ้าว และคนอื่นๆ ถังเผยอี้ก็ส่งคนมาตามนาง
ไม่เพียงแต่ฝานฉางอวี้เท่านั้นที่ให้ความสนใจกับความคืบหน้าของการพิจารณาคดีร่วมกันของทั้งสามกรมอยู่เสมอ แต่ถังเผยอี้ที่ต้องการแสวงหาความยุติธรรมให้กับเอ่อจิ้งหยวนก็ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นในศาลต้าหลี่เช่นกัน
วันนี้นอกจากจะเป็นวันที่เซี่ยเจิงกลับมาเมืองหลวงเท่านั้น แต่เมื่อแม่ทัพและบ่าวรับใช้ที่ถูกจับถูกสอบปากคำอีกครั้งที่ศาลต้าหลี่ ยังมีอีกคนถูกทุบตีจนตายด้วยการทรมานมากเกินไป อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ถูกระงับไว้ในขณะนี้และยังไม่มีรายงานต่อราชสำนัก
ถังเผยอี้กังวลว่ามีคนของเว่ยเหยียนในศาลต้าหลี่ หากพยานหลักที่มาเสียชีวิต “กะทันหัน” ในระหว่างกระบวนการสอบปากคำของทั้งสามกรม ก็จะยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะระบุตัวเว่ยเหยียน
บ่ายวันนี้มีการสอบสวนอีกครั้ง ถังเผยอี้กลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาดอีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจพาฝานฉางอวี้ บุตรชายคนโตของเฮ่อจิ้งหยวน และเจิ้งเหวินฉางเข้าร่วมการพิจารณาคดีด้วยกัน
ศาลต้าหลี่
อากาศเย็นลงทุกวันตั้งแต่ต้นฤดูหนาว ตอนนี้ฝานฉางอวี้เป็นแม่ทัพระดับสามและมีที่นั่งในศาลเป็นโต๊ะเตี้ยทางด้านซ้ายมือ มีอ่างถ่านสำหรับให้ความอบอุ่น
เหนือศาล ผู้พิพากษาที่เป็นประธานคือขุนนางของศาลต้าหลี่ และทางซ้ายและขวาคือขุนนางจากกรมอาญาและขุนนางของฝ่ายตรวจการ
นอกจากนี้ยังมีอ่างถ่านวางอยู่ใต้โต๊ะตรงหน้าพวกเขา ความอบอุ่นนั้นแผ่กระจายด้านบนไปทั่ว
กลุ่มกบฏที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างล้วนแต่สวมเครื่องแบบนักโทษบางๆ และถูกเฆี่ยนตีจนขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มือและใบหน้าของพวกเขาล้วนเป็นเขียวคล้ำเนื่องจากความหนาวเย็น
ขุนนางที่ทำงานในศาลต้าหลี่มาเป็นเวลานานต่างมีประสบการณ์ว่าเดือนสิบสองของฤดูหนาวเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการสอบสวน โดยแทบไม่ต้องลงโทษใดๆ
ฝานฉางอวี้ฟังมาสักพักแล้ว ขุนนางที่เป็นประธานเพิ่งผ่านกระบวนการถามคำถามบางอย่าง แต่ก่อนที่จะตอบ นักโทษจะต้องถูกลากออกไปและตีด้วยไม้กระดานหนักสามสิบชั่ง มือของเพชฌฆาตหนักมาก ผิวหนังและเนื้อเกือบแตกละเอียด หลังจากใช้ไม้กระดานตีลงไป
ถังเผยอี้บอกว่านี่เป็นไม้สังหาร และพวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานมาก ดังนั้นพวกเขาจะไม่กล้าพูดเท็จเมื่อเขาตอบคำถาม
เพียงแต่ว่าผู้ที่ถูกสอบปากคำช่วงบ่ายวันนี้ล้วนแต่เป็นชายหนุ่ม มีเลือดนองบนม้านั่งประหารชีวิตด้านนอกศาล แต่ไม่มีข้อมูลสำคัญออกมา
ระหว่างจัดเตรียมสถานที่ ขุนนางที่เฝ้าดูอยู่ก็ไปที่ห้องรับรองเพื่อดื่มชาหรือออกไปเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ ถังเผยอี้ก็ลดเสียงลงและพูดว่า “ในตอนเช้า พวกเขาสอบปากคำคนที่รอดชีวิตแล้ว และในช่วงบ่ายก็สอบปากคำบ่าวรับใช้ที่ไม่สำคัญบางคนเท่านั้น แม้ว่าเว่ยเหยียนจะป่วยอยู่ที่บ้าน แต่มือของเขา ยังสามารถยืดออกมาได้อีก!”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดว่า “ถ้ามีคนของเขาในศาลต้าหลี่ จำเป็นต้องส่งคนไปปกป้องคนของจวนฉางซิ่นอ๋องหรือไม่?”
เฮ่อซิวอวิ๋นบุตรชายคนโตของเฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “คนของราชครูหลี่ย่อมกังวลมากกว่าเรา ตระกูลหลี่จะไม่ยอมให้พวกเขาเสียชีวิตอย่างกะทันหัน”
ถังเผยอี้พยักหน้าเห็นด้วยและกล่าวเสริมว่า “ตระกูลหลี่ยังคงดิ้นรนเพื่อหาหลักฐานทางกายภาพที่จะกล่าวหาเว่ยเหยียน อนุของสุยหยวนฮวยอาจจะต้องถูกสอบปากคำอีกครั้งในภายหลัง โดยเด็กเป็นจุดอ่อนของนาง นางจะไม่สามารถปิดบังความลับใดๆ ได้”
จู่ๆ ฝานฉางอวี้ก็ถามว่า “เช้านี้ได้สอบปากคำอนุของสุยหยวนฮวายแล้วหรือยัง?”
แน่นอนว่านางรู้ดีว่าอนุของสุยหยวนฮวายที่ถูกคุมขังในคุกนั้นเป็นตัวปลอม เนื่องจากฉีหมินใช้นางเพื่อแทนที่สองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียน นางจึงนับเป็นสมาชิกของตระกูลสุยด้วยเช่นกัน
แต่ด้วยวิธีการของฉีหมิน เขาจะไม่ส่งคนที่รู้ความลับของเขาไปที่ศาลเด็ดขาด
การขู่เข็ญคำสารภาพด้วยการทรมานอย่างรุนแรงอาจไม่เป็นหลักฐานว่าเว่ยหยานสมรู้ร่วมคิดกับตระกูลสุย แต่เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะรู้ข่าวว่า “สุยหยวนฮวาย” ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
เดิมทีฮ่องเต้หวาดกลัวเซี่ยเจิง และเขาจงใจก่อให้เกิดอุปสรรคเมื่อถังเผยอี้และแม่ทัพจี้โจวกลับมาที่เมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้าในวันแรก
หากมีเหตุผลอื่นและกลุ่มกบฏที่เหลือยังมีชีวิตอยู่ แม่ทัพทุกคนที่มีส่วนร่วมในการปราบปรามการกบฏจะถูกสอบสวน ไม่ต้องพูดถึงการได้รับรางวัลตามผลงานของพวกเขา สถานการณ์จะไม่เอื้ออำนวยต่อพวกเขาอย่างยิ่ง
ฝานฉางอวี้กำฝ่ามือแน่นและสีหน้าของเขาดูจริงจัง
ปรากฏว่าฉีมินขุดหลุมนี้ เพื่อรอพวกเขา!
ตราบใดที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีในการพิจารณาคดีร่วมกันของทั้งสามฝ่าย เมื่อเว่ยเหยียนถูกโค่นล้มโดยตระกูลหลี่ พวกเขาจะถูกลงโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูงเกี่ยวกับการทำลายล้างกลุ่มกบฏเพื่อแลกกับความดีความชอบทางทหาร
นี่เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของฝานฉางอวี้ไม่ค่อยสู้ดี ถังเผยอี้จึงกล่าวว่า “ก่อนที่จะได้สอบสวนอนุของสุยหยวนฮวาย ได้มีการสอบสวนผู้ดูแลอาวุโสที่อยู่ข้างกายสุยหยวนฮวาย ที่ถูกทุบตีจนตายก่อน โดยไม่คาดคิด เมื่อนางมาขึ้นศาล นางเดินผ่านลานและเห็นผู้ติดตามมานานถูกทุบตีจนตายบนม้านั่งประหารชีวิต และนางก็หมดสติไปด้วยความตกใจทันที คนในศาลต้าหลี่กลัวว่านางจะตกใจตายจึงไปตามหมอหลวง แล้วจึงค่อยสอบสวนนางภายหลัง”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เช่นนี้นี่เอง”
นางแสร้งทำเป็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะไม่มีความตั้งใจที่จะฟังการสอบสวนต่อไป และหาข้อแก้ตัวที่จะออกจากศาล
นางเดินไปที่บริเวณเรือนจำ องครักษ์ที่ประตูเห็นนางสวมเครื่องแบบทหารขั้นที่สาม เขาก็ขวางทางและประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ใต้เท้า ข้างหน้าเป็นคุก ไม่สามารถเข้าไปได้อีกขอรับ”
ฝานฉางอวี้ประสานมือไว้ด้านหลัง ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพยักหน้าอย่างเย็นชา ด้วยท่าทางของแม่ทัพที่ไม่แสดงอารมณ์หรือความโกรธ จากนั้นนางจึงหันหลังและเดินไปยังสถานที่อื่น ราวกับว่านางกำลังคิดอะไรบางอย่างและมาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ
ผู้กระทำความผิดซ้ำแล้วซ้ำอีกในราชสำนักจะถูกพิจารณาคดีโดยทั้งสามฝ่าย และจะไม่สามารถดำเนินคดีโดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโดยไม่ได้รับคำสั่ง และไม่สามารถย้ายไปที่เรือนจำอื่นได้
ฝานฉางอวี้ตั้งใจจะสำรวจแผนผังและการป้องกันของศาลต้าหลี่ จากนั้นจึงจะแอบเข้าไปในศาลต้าหลี่เวลากลางคืน
ขณะที่นางเดินไปตามกำแพงสูงและมองดูภูมิทัศน์ของศาลต้าหลี่อย่างสงบต่อไป จู่ๆ ก็มีบางอย่างกระทบไหล่ของนาง
ฝานฉางอวี้หรี่ตาลงและเห็นว่าสิ่งที่ตกลงบนพื้นคือดอกเหมย
นางเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเซี่ยเจิงนั่งอยู่บนผนังกระเบื้องสีเทาโดยงอขาข้างหนึ่ง เขาปัดกิ่งดอกเหมยสีแดงที่ยื่นออกไปในแนวทแยงด้วยมือข้างเดียว เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วมองดูนาง ใบหน้าของเขางดงามราวกับหยก แม้จะตัดกับดอกเหมยสีแดงก็ตาม
เขาลดดวงตาหงส์ลงเล็กน้อยและถามนางอย่างเกียจคร้าน “เจ้ามองไปตลอดทางจากกำแพงทิศใต้ไปยังกำแพงทิศเหนือ เจ้าตั้งใจจะเป็นโจรหรือ?”