บทที่ 145
แสงอาทิตย์ยามบ่ายเจิดจ้ามากจนทำให้ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนกำแพงสูง และเหม่อลอยอยู่กับความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อได้ยินคำถามของเซี่ยเจิง นางก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่มีคนล่วงรู้ถึงความคิดในใจ
ขนตายาวของนางพลิ้วไหวสองครั้งเหมือนพัดเล็กๆ หลังจากเดินไปรอบๆ ศาลต้าหลี่ เนื่องจากแดดแรงมาก และแก้มที่งดงามของนางก็มีสีชมพูอ่อนเล็กน้อย และขนเส้นเล็กๆ บนแก้มก็ชัดเจน จะเห็นได้ว่านางวางมือไว้ด้านหลังและดูสงบมาก “เจ้ามาที่นี่ทำไม?”
เซี่ยเจิงยิ้ม กระโดดลงจากกำแพง และลงมาตรงหน้าฝานฉางอวี้ “ข้าเห็นใครบางคนเดินไปรอบๆ กำแพงศาลต้าหลี่ ดูเหมือนว่าจะเป็นขโมย ข้าจึงมาดูว่าขโมยเป็นใคร”
เมื่อได้ยินคำพูดล้อเลียนเหล่านี้ ฝานฉางอวี้ก็กำมือข้างหนึ่งไว้โดยไม่รู้ตัวและจ้องมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยคำเตือนเล็กน้อย และขู่ว่าจะใช้กำลังถ้าเขาล้อเลียนนางอีกครั้ง
เซี่ยเจิงรู้จักยอมแพ้ในเวาลที่เหมาะสม เขาจึงถามแทน “เจ้าอยากแอบเข้าไปในเรือนจำตอนกลางคืนหรือ?”
ฝานฉางอวี้คิดแผนของนางแล้วมองไปรอบๆ แม้ว่านางจะยืนยันว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ แต่เพื่อความปลอดภัย นางก็ก้าวเข้าไปใกล้เซี่ยเจิงอีกสองก้าวแล้วกระซิบข้างหู “ได้ยินมาว่าคนที่ปลอมตัวเป็นอวี๋เฉียนเฉียนจะถูกสอบปากคำในภายหลัง ข้ากลัวว่านางจะเป็นพยานว่าสุยหยวนฮวายยังไม่ตาย จึงตั้งใจจะปล้นคุก”
เสียงของนางเบามาก และเมื่อนางพูด ลมหายใจที่ชัดเจนของนางก็พ่นไปที่ใบหูของเซี่ยเจิง ทำให้ใบหูของเขาราวกับว่ามีแมลงคลานอยู่
เซี่ยเจิงเอียงร่างกายเล็กน้อยเพื่อฟังคำพูดของฝานฉางอวี้เหมือนเช่นเคย แต่ปลายหูของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ข้อนิ้วด้านหลังของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัวราวกับว่าเขาพยายามจะอดทนบางสิ่งบางอย่าง
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ตระหนักเลย หลังจากพูดจบ นางก็เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
ทุกวันนี้เพื่อสร้างบารมีต่อหน้าคนนอกนางมักจะทำหน้าเย็นชา แต่เมื่อพูดคุยกับคนใกล้ชิด ดวงตากลมโตที่คมชัดของนางยังคงเผยให้เห็นความซื่อสัตย์จริงใจและไร้เดียงสาเล็กน้อยเหมือนแมวอ้วนหรือเสือที่กำลังกลิ้งตัวอยู่บนหิมะ
เมื่อรวมกับสิ่งที่นางพูดนางก็ดูทั้งใสซื่อและดุร้ายจริงๆ
ดวงตาสีดำของเซี่ยเจิงจ้องมองไปที่หญิงสาว ด้วยดวงตาที่สดใสตรงหน้า เขาต้องใช้ความพยายามพอสมควรที่จะละสายตาจากริมฝีปากที่แห้งเล็กน้อยของนาง ความรู้สึกบังคับให้เขาเข้าใจความหมายของคำพูดของนาง
เขาพูดว่า “เจ้าไม่กลัวที่จะถูกสอบสวนว่าเป็นผู้กระทำผิดของราชสำนักที่ปล้นคุกจากทั้งสามกรมเหรอ?”
ดวงตาโตและตรงไปตรงมาของฝานฉางอวี้กระพริบสองครั้ง “ถ้าต้องการที่จะสงสัย ไม่ควรสงสัยเว่ยเหยียนหรือ ในศาสตร์แห่งสงคราม สิ่งนี้เรียกว่า……มันเรียกว่าการเบี่ยงเบนหายนะไปทางทิศตะวันออก!”
เซี่ยเจิงอดไม่ได้ที่จะดึงริมฝีปากของเขาและหัวเราะเบาๆ “เจ้าสร้างศาสตร์แห่งสงครามของเจ้าเองเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางจำไม่ได้ว่าแผนการนี้เรียกว่าอะไร ดังนั้นนางจึงพูดไปอย่างไร้สาระ เมื่อเซี่ยเจิงพูดแบบนี้ นางก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย
นางกระแอมไอสองครั้งแล้วพูดว่า “ตกลงว่ายังไงล่ะ”
เซี่ยเจิงเอนพิงกำแพงโดยหลับตาลงครึ่งหนึ่งแล้วพูดช้าๆ “องครักษ์ด้านนอกศาลต้าหลี่จะเปลี่ยนเวรยามเซิน[1] ในตอนกลางคืนมีองครักษ์เพียงสิบแปดคนในเรือยจำ แต่เมื่อใดก็ตามที่พบว่ามีคนกำลังปล้นคุก เจ้าหน้าที่จะกดกริ่ง ทางออกทั้งหมดในเรือนจำจะถูกปิดลง และเจ้าหน้าที่ทหารที่อยู่นอกเรือนจำจะปิดประตูทางเข้าค้นหา”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางทึ้งผมด้วยความปวดศีรษะแล้วถามว่า “นี่หมายความว่าการปล้นคุกเป็นไปไม่ได้เหรอ?”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “ปล้นได้”
ฝานฉางอวี้ “……”
มันเป็นคืนที่หนาวเย็นและมีน้ำค้างลงหนัก เสียงสุนัขเห่าหนึ่งหรือสองตัวดังมาจากไหนไม่รู้ ทำให้พวกอีกาตกใจบินไปจากกิ่งไม้ที่ตายแล้ว
ศาลต้าหลี่ซึ่งมีโคมไฟสลัวสองดวงสว่างไสว ดูเหมือนสุสานที่ตั้งตระหง่านอย่างเงียบสงบในตอนกลางคืน
มีคบเพลิงติดอยู่ในซอกลึกในเรือนจำ และกลิ่นไม้สน ผสมกับกลิ่นเหม็นอับหลายปีที่เกิดจากแสงแดดในเรือนจำ ลอยมาในอากาศทำให้ผู้คนง่วงนอน
ห้องขังในศาลต้าหลี่ถูกจัดวางเป็นรูป “十” ทางแยกแต่ละอันลึกมาก และมีห้องขังอยู่ข้างในประมาณยี่สิบหรือสามสิบห้อง ผู้คุมทั้งสี่ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มละสองคนและลาดตระเวนไปมาในแนวเดียว
บริเวณทางแยกถนนสายกลางจะมีห้องทรมานและห้องเฝ้าระวัง โดยปกติแล้วหัวหน้าเรือนจำและรองหัวหน้าเรือนจำจะรออยู่ที่นี่เพื่อรับเจ้าหน้าที่ที่มาสอบปากคำนักโทษ หากมีโจรในเรือนจำ ก็สามารถกดกริ่งใหญ่ในห้องเฝ้าได้ทันเวลาเมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใดๆ
คืนนั้นหัวหน้าเรือนจำละรองหัวหน้าเรือนจำนั่งที่โต๊ะสี่เหลี่ยมและหาวนับครั้งไม่ถ้วน
“ไม่ได้การ ข้าต้องล้างหน้าด้วยน้ำเย็นถึงจะตื่น” รองหัวหน้าเรือนจำหาวและลุกขึ้นยืน
หัวหน้าเรือนจำวางบนข้อศอกและง่วงนอนเช่นกัน และพูดว่า “เอาอ่างน้ำล้างหน้ามาให้ข้าด้วย มันง่ายมากที่จะง่วงนอนในฤดูหนาวอันเลวร้ายนี้”
รองหัวหน้าเรือนจำตอบรับแล้วออกไปตักน้ำ
เมื่อหัวหน้าเรือนจำหาวอีกครั้งอย่างง่วงนอน เขาก็ลืมตาลงครึ่งหนึ่งและพบเงาดำสูงปกคลุมเขา
หัวหน้าเรือนจำตกตะลึง แต่ก่อนที่เขาจะหันกลับมา เขาก็ถูกฟาดที่หลังคอ ดวงตาของเขามืดลงและหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
ผู้คุมสองคนที่ลาดตระเวนอยู่ตรงทางแยกกำลังจะพูดออกมาเมื่อได้ยินเสียงลมพัดเข้ามาใกล้หู จากนั้นพวกเขาก็รู้สึกเจ็บที่หลังคอและล้มลงกับพื้นอย่างอิดโรย และมีเสียงเบาของข้อต่อที่หลุดออก
เซี่ยเจิงฟาดหัวหน้าเรือนจำ เมื่อเขามองย้อนกลับไป เขาเห็นฝานฉางอวี้สวมชุดสีดำ นั่งยองๆ อยู่บนพื้นและจัดกระดูกของผู้คุม
เมื่อต้องเผชิญกับท่าทางที่งุนงงที่เขาแสดง ฝานฉางอวี้ก็พูดอย่างเชื่องช้า “ไม่มีอะไร ข้าตีเขาแรงเกินไปและทำไหล่ของชายคนนี้หลุด”
ทันทีที่กระดูกถูกจัดกลับเข้าที่ ผู้คุมก็ตื่นขึ้นจากความเจ็บปวดอันสาหัส แต่ก่อนที่เขาจะได้เปล่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เขาก็ถูกตีหมดสติอีกครั้ง
เมื่อรองหัวหน้าเรือนจำที่กลับมาพร้อมอ่างน้ำเย็นเห็นเหตุการณ์นี้ เขาก็ตกใจมากจนทำอ่างไม้หล่นจากมือ และเขาก็จะเปิดปากตะโกนว่ามีคนปล้นคุก โดยไม่คาดคิด ชายชุดดำที่ยืนอยู่ข้างหัวหน้าเรือนจำก็เข้ามาหาเขาเหมือนผี เขาใช้มือเหมือนดาบฟาดไปที่คอเขา แล้วยกเท้าขึ้นเตะอ่างน้ำที่กำลังตกลงมา
รองหัวหน้าเรือนจำรู้สึกเจ็บปวดในลำคอ เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่งและไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ได้อีก ชายชุดดำก็รับอ่างน้ำที่เกือบจะตกลงพื้นได้อย่างง่ายดาย และแม้แต่น้ำที่กระฉอกออกไป น้ำทุกหยดก็กลับเข้าไปในอ่างไม้อย่างง่ายดาย
รองหัวหน้าเรือนจำตกใจกลัวและอยากจะวิ่งหนี ฝานฉางอวี้ที่รีบเข้ามาช่วย จึงกระโดดขึ้นและชกเขาที่หลังคอด้วยศอกของนาง เขากลอกตาและเป็นลมไป
ฝานฉางอวี้หายใจออกเบาๆ และพูดเบาๆ “คนสุดท้าย”
ก่อนที่จะมาถึงห้องเฝ้าระวัง พวกเขาก็แอบเข้ามาทางหน้าต่างและทำให้ผู้คุมคนอื่นๆ ที่ลาดตระเวนหมดสติไปแล้ว
เซี่ยเจิงหยิบกุญแจที่มีความยาวต่างกันจำนวนหนึ่งออกมาจากหัวหน้าเรือนจำแล้วพูดว่า “ตระกูลสุยถูกคุมตัวอยู่ห้องขังที่เก้า”
ฝานฉางอวี้ติดตามเซี่ยเจิงไปที่ทางเดินห้องขังที่มีป้ายทะเบียน “ห้องแรก”
มีคบเพลิงส่องสว่างทางเดินทุกๆ สองสามช่วง ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องถือโคมไฟ
ในฐานะนักโทษคนสำคัญ อนุของสุยหยวนฮวายและบุตรชายคนเดียวถูกขังอยู่ในห้องขังเล็กๆ เพียงลำพัง
โซ่เหล็กที่คล้องไว้กับประตูห้องขังนั้นหนาพอๆ กับแขนของทารก เซี่ยเจิงทำได้เพียงแค่ลองไขกุญแจพวงใหญ่ทีละอันเท่านั้น เสียงโซ่เหล็กที่ดังเบาๆ ก็ปลุกนักโทษในห้องขังที่อยู่ข้างๆ พวกเขาได้
แต่พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรเพราะไม่แน่ใจว่าคนที่มาจะมาฆ่าพวกเขาหรือช่วยพวกเขา
ในบรรดาแม่และลูกชายที่ถูกคุมขังเดี่ยว ผู้หญิงคนนั้นดูยุ่งเหยิงมากกว่าตอนที่ฝานฉางอวี้พบนางครั้งแรก เมื่อนางกอดเด็กไว้ในอ้อมแขนของนาง เสื้อผ้าบางๆ ของนางก็รัดตึง และนางก็ผอมมากจนแทบจะมองเห็นได้ถึงกระดูกนูนที่หลังของนาง
นางมองไปที่เซี่ยเจิงและฝานฉางอวี้นอกห้องขัง ไม่มีความหวังในสายตาของนาง มีเพียงความกลัวเท่านั้น
สิ่งนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงไม่พูดอะไร และเพียงยืนหน้าคุกพื่อช่วยเหลือเซี่ยเจิง
โดยไม่คาดคิดในห้องขังตรงข้าม ทันใดนั้นชายชราผมหงอกก็ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ปล้นคุก ฆ่าคน -”
รูกลมขนาดเท่าไข่ไก่หลายรูที่ด้านบนของห้องขังที่ใช้สำหรับระบายอากาศ มีแสงไฟกะพริบ เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ด้านนอกห้องขังได้ยินเสียงร้องของชายชรา
ดวงตาของเซี่ยเจิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา และฝานฉางอวี้ก็เริ่มกังวลทันที
เดิมทีพวกเขาอาศัยการใช้ควันสลบในปริมาณที่เบา ทำให้ผู้คุมในเรือนจำล้มลงโดยไม่รู้ตัว ซึ่งทำให้พวกเขามีเวลาเพียงพอที่จะหากุญแจ แต่ตอนนี้เนื่องจากคำพูดของชายชรา ทางออกทั้งหมดของศาลต้าหลี่จะถูกปิดในไม่ช้า
ไม่มีเวลาพอที่จะลองกุญแจทีละอัน
ฝานฉางอวี้กัดฟัน และในขณะที่เซี่ยเจิงยังคงไขกุญแจต่อไปอย่างใจเย็น นางก็รีบวิ่งเข้ามาแล้วพูดว่า “ให้ข้าทำเถอะ!”
นางไม่สามารถดึงโซ่เหล็กที่หนาเท่ากับแขนของทารกได้ แต่เมื่อนางเตะเสาของห้องขังด้วยกำลังอันดุเดือดไม่กี่ครั้ง เสาไม้ที่หนาก็ยังคงหักเป็นการตอบสนอง
ฝานฉางอวี้ใช้ข้อได้เปรียบทางกายภาพของนางพาเด็กและสตรีออกจากคุก นางหิ้วคนละมือเหมือนหิ้วไก่
นางส่งเด็กที่หวาดกลัวเข้าไปในมือของเซี่ยเจิง แล้วแบกผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาแล้วพูดกับเซี่ยเจิงว่า “ไปเร็วเข้า!”
เซี่ยเจิงมองไปที่เด็กชายตัวเล็กๆ ที่ถูกดันเข้ามาในมือของเขาและผู้หญิงบนไหล่ของฝานฉางอวี้ เขาต้องการที่จะไปอุ้มผู้หญิงคนนั้น แต่เขานึกได้ว่าผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อผ้าเพียงตัวเดียว ในท้ายที่สุดเขาก็ไม่ส่งเสียงใดๆ เขาใช้มือข้างหนึ่งอุ้มเด็กแล้วเดินตามฝานฉางอวี้ไปที่ทางออกอย่างรวดเร็ว
เมื่อชายชราเห็นฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ ลักพาตัว “อนุ” ของสุยหยวนฮวาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาไม่รู้จริงๆ ว่าคนเป็นตัวปลอม หรือเขากระตือรือร้นที่จะปกป้องนาย หรือเพราะเหตุผลอื่น จากนั้นเขาก็ตะโกนว่า “มีคนร้าย พวกเขากำลังลักพาตัวนักโทษไป–”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย และเมื่อเขากำลังจะจากไป เขาก็เหลือบมองไปข้างหลังอย่างเย็นชา
หลังจากที่องครักษ์ด้านนอกศาลต้าหลี่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากในเรือนจำ พวกเขาก็รุมเข้าไปในเรือนจำ พวกเขาก็พบว่าบรรดาผู้คุมหมดสติ พวกเขาจึงตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติและตรงไปยังที่ที่สมาชิกในตระกูลสุยถูกควบคุมตัว เมื่อเดินไปที่ห้องขังก็พบว่ามีบ่าวรับใช้และแม่ทัพจำนวนมากที่ยังอยู่ในเรือนจำ แต่อนุของสุยหยวนฉวายหายไป จากนั้นก็มีเหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเขา
หัวหน้าองครักษ์ตะโกน “ปิดทางออกทั้งหมด แม้จะขุดลึกลงไปใต้ดิน ก็ต้องตามคนกลับมาให้ได้!”
แต่ด้วยแสงคบเพลิง เมื่อเขาเห็นเสาไม้ที่ผิดปกติในห้องขังที่ถูกเตะลงมาตรงๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว
ด้วยพลังแกร่งกล้าเช่นนี้ ใครกันคือผู้ที่ปล้นคุก?
หลังจากสำรวจศาลต้าหลี่ในตอนกลางวัน ฝานฉางอวี้ก็แบกผู้หญิงคนนั้นไว้บนไหล่ของนาง และรีบไปยังกำแพงที่มีการป้องกันที่หละหลวมที่สุด และปีนออกไป
หลังจากนั้นเซี่ยเจิงก็อุ้มเด็กแล้วกระโดดออกไปทันที
เมื่อพวกเขาออกไปข้างนอก ด้วยกลัวว่าสองคนแม่ลูกจะจำพวกเขาได้ ฝานฉางอวี้ก็หยิบกระสอบที่นางเตรียมไว้ในตอนเช้าออกมาและคลุมไว้บนศีรษะของผู้หญิงที่นางยัดผ้าไว้ในปากของนาง
จากนั้นนางก็หยิบผ้าอันเล็กๆ อีกอันออกมาแล้วมอบให้เซี่ยเจิง “ยัดมันไว้ให้กับเด็กคนนั้นด้วย”
การเคลื่อนไหวที่มีทักษะอันเชี่ยวชาญนี้ทำให้เซี่ยเจิงชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง
[1] ยามเซิน - บ่าย 3 - 5 โมงเย็น