บทที่ 146
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงไม่ตอบ ฝานฉางอวี้ก็เงยหน้าขึ้นและมองดูเขาอย่างสงสัย “มีอะไรผิดปกติหรือ?”
เซี่ยเจิงหยิบกระสอบเล็กๆ ด้วยสีหน้าอ่อนโยนแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร”
แค่ฉากนี้คุ้นเคยเกินไป
เสียงกีบม้าและฝีเท้ายุ่งเหยิงได้ยินมาแต่ไกล เจ้าหน้าที่และทหารของศาลต้าหลี่ก็เริ่มค้นหาตามถนน
ฝานฉางอวี้ไม่กล้าที่จะพูดเบาๆ แม้เพียงสักครู่ นางแบกคนบนไหล่ของนางแล้วพูดว่า “เราต้องออกไปจากที่นี่อย่างเร็วที่สุด!”
เป็นเวลาดึกแล้ว ถนนหลายสายอยู่ภายใต้ข้อบังคับการออกจากบ้านในเวลากลางคืน และบ้านทุกหลังก็ปิด
เสียงล้อรถม้าและเสียงกีบม้าชัดเจนเกินไปในตอนกลางคืนอันเงียบสงบ เพื่อความสะดวกในการหลบหนีหลังจากออกจากคุก พวกเขามาที่นี่โดยไม่ได้นำรถม้าหรือขี่ม้ามา
หากเจ้าหน้าที่และทหารของศาลต้าหลี่ขี่ม้าไล่ตามพวกเขาไป คงเป็นเรื่องยากมากที่จะสลัดพวกเขาให้หลุด
เซี่ยเจิงอุ้มเด็กที่ศีรษะถูกคลุมด้วยกระสอบด้วยมือข้างหนึ่ง วางนิ้วชี้ไปที่ริมฝีปากแล้วเป่าสัญญาณมือ จากนั้นองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็กระโดดลงมาจากบ้านหรือจากต้นไม้
เซี่ยเจิงพูดอย่างเงียบๆ “ไปล่อคนออกไป”
องครักษ์ส่วนตัวหลายคนสวมพรางสีดำและถือถุงกระสอบขนาดใหญ่บนไหล่ของพวกเขา มันดูนูนและไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรยัดอยู่ พวกเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มสองคนและรีบออกไปในทิศทางที่เจ้าหน้าที่และทหารไล่ตามพวกเขาไป
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง “เจ้าได้เตรียมแผนสำรองไว้แล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ถ้าไม่มีแผนการที่รัดกุม ข้าก็คงไม่ให้เจ้ามาเสี่ยง”
“กลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบ” นี้ทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดโดยไม่มีเหตุผล
ทั้งสองคนเป็นแม่ทัพเช่นกัน ดังนั้นเมื่อเปรียบเทียบเช่นนี้ นางดูเหมือนจะแพ้เขา
แม้ว่าแผนเดิมของนางจะละเอียดถี่ถ้วน แต่ใครจะคาดคิดว่าชายชราในคุกจะตะโกนและดึงดูดเจ้าหน้าที่และทหารที่อยู่ข้างนอกอย่างกะทันหัน
สิ่งที่น่ากลัวในสนามรบคือความล้มเหลวเช่นนี้
เซี่ยเจิงเห็นว่าจู่ๆ นางก็หน้าแดงเล็กน้อยและหยุดพูด เขาคิดว่าจู่ๆ นางก็เขินอาย เขาอดไม่ได้ที่จะมองดูนาง เขารู้สึกชาเล็กน้อยในใจ ราวกับว่ามีมดกัดหัวใจของเขา ความรู้สึกนี้มาอีกแล้ว
เขารีบมองออกไปแล้วพูดว่า “ตามข้ามา”
เมื่อฝานฉางอวี้ตามเขาไปและเลี้ยวเข้าไปในตรอก ก็มีเจ้าหน้าที่และทหารของศาลต้าหลี่ขี่ม้าผ่านมาพร้อมกับคบเพลิงบนถนนด้านนอก
นางได้ยินพวกเขาตะโกนจากระยะไกล “พวกโจรกำลังไปทางด้านตะวันออกของเมือง! ไล่ตามพวกเขาไปให้เร็ว!”
“ใต้เท้า! ใต้เท้า! หยวนเฉียนกล่าวว่าเขายังเห็นชายชุดดำสองคนวิ่งหนีไปพร้อมกับผู้คนบนไหล่ของพวกเขาที่ถนนอู๋หลิ่วทางตอนเหนือของเมือง ถนนจินหลัวทางตอนใต้ของเมือง และซุ่นคังฟางทางตะวันตกของเมืองขอรับ!”
“ให้ตายเถอะ! นี่พวกมันเตรียมระเบิดควันให้บิดากี่ลูก? ถ้าเราแยกกันไล่ตาม หนึ่งในนั้นย่อมเป็นตัวจริง!”
……
ท่ามกลางคำสบถจากหัวหน้าเจ้าหน้าที่และทหาร เซี่ยเจิงเคาะประตูหลังบ้านในตรอกมืด
คนที่เปิดประตูเป็นชายชรา เมื่อเขาเห็นเซี่ยเจิงเขาก็โค้งคำนับและพาพวกเขาเข้าไปด้วยความเคารพโดยไม่ถามคำถามใดๆ
ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าในห้องที่นางเดินผ่านตรงทางเดิน มีป้ายสีเหลืองที่มีคำว่า “สวรรค์และโลก” แขวนอยู่ที่ประตู และแอบคิดว่านี่จะต้องเป็นห้องพัก
หลังจากถูกนำตัวไปยังห้องส่วนตัวที่แตกต่างจากห้องพักอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ฝานฉางอวี้ถามหลังจากชายชราไปแล้ว ”ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นโรงเตี๊ยม ที่นี่เป็นของเจ้าด้วยหรือ?’
เซี่ยเจิงตอบว่า “มันเป็นทรัพย์สินของตระกูลจ้าว”
ฝานฉางอวี้แอบพูดไม่ออก โดยคิดว่าเจ้าของร้านหนังสือตระกูลจ้าว มีทรัพย์สินมากเกินไป
ราวกับว่าเขารู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ตระกูลจ้าวในซีหลิง บรรพบุรุษของเขาทำการค้าใบชา ในรัชสมัยเฉิงซู ตระกูล จ้าวยังคงได้รับตำแหน่งพ่อค้าของราชสำนัก ต่อมาความเจริญรุ่งเรืองกลับเสื่อมถอยลง แต่อูฐผอมก็ยังคงมีขนาดใหญ่กว่าม้า[1]”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าหลังจากได้รับคำอธิบาย
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผู้หญิงที่ยังคงถูกกระสอบคลุมศีรษะอยู่ก็สั่นสะท้านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อได้ยินเซี่ยเจิงพูดถึงตระกูลจ้าว
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและเอื้อมมือไปดึงกระสอบบนศีรษะของผู้หญิงคนนั้น ดวงตาสีดำของเขาดูเย็นชาและน่าหลงใหลเป็นพิเศษท่ามกลางแสงเทียนสลัว “เจ้ารู้จักจ้าวสวินหรือไม่”
ปากของผู้หญิงคนนั้นยังคงเต็มไปด้วยผ้า และใบหน้าของนางก็ซีดเซียวเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางส่ายศีรษะ แต่ดวงตาของนางแทบจะมีน้ำตาไหลออกมา
ในเวลานี้ มีเสียงของชายหนุ่มดังมาจากภายนอก “ได้ยินมาว่ามีผู้สูงศักดิ์มาเยือนกลางดึก หวังว่าท่านสูงศักดิ์จะยกโทษสำหรับการต้อนรับที่ไม่ทั่วถึง ผู้แซ่จ้าวมีบางเรื่องจะรายงานต่อท่าน ไม่ทราบว่าท่านสะดวกหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงซึ่งดูเหมือนจะเป็นเสียงของจ้าวสวินและอดไม่ได้ที่จะมองดูผู้หญิงคนนั้น
“คิดให้ดีๆ ก่อนตอบ”
เสียงเย็นชาของเซี่ยเจิงดังขึ้นในห้องเล็กๆ นี้ ราวกับว่าเป็นทัณฑ์เลาะกระดูก
การเก็บเสียงของบ้านก็ดีเยี่ยม ถ้าไม่พูดดังๆ ข้างใน คนข้างนอกแทบจะไม่ได้ยินเสียง
หญิงสาวพยักหน้าด้วยน้ำตาคลอเบ้า
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงมองหน้ากัน พวกเขารู้สึกประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้ แต่ก็ดูสมเหตุสมผลถ้าพวกเขาคิดอย่างรอบคอบ
จ้าวสวินยืนอยู่นอกบ้านไม่ถึงครึ่งเค่อประตูก็เปิด
เขาสามารถเป็นผู้นำของตระกูลจ้าวได้ตั้งแต่อายุยังน้อย และแอบขยายการค้าของตระกูลจ้าวไปทั่วต้าอิน เขาแทบไม่เงยหน้าขึ้นเลยหลังจากเข้าไปในบ้าน เขาเพียงแต่มองพวกเขาด้วยสายตาที่กวาดไปรอบข้าง จากนั้นยิ้มเล็กน้อยและโค้งคำนับให้เซี่ยเจิงและฝานฉางอวี้ด้วยความเคารพ “ข้าน้อยคารวะผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง”
เซี่ยเจิงไม่ได้ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างสุภาพ เขาจึงตรงประเด็นแล้วถามว่า “เจ้าจำผู้หญิงคนนี้ได้ไหม?”
จ้าวสวินเงยหน้าขึ้นและมองดูมารดาและบุตรชายที่นั่งข้างเตียงด้วยความกลัวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็โค้งริมฝีปากแล้วพูดกับเซี่ยเจิงว่า “จำได้”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ
จ้าวสวินกล่าวว่า “เมื่อครั้งผู้แซ่จ้าวทำงานให้กับพระนัดดา มักจะได้เข้าออกจวนฉางซิ่นอ๋องอยู่เสมอ ดังนั้นข้าน้อยจึงต้องทำการค้าบางอย่างกับตระกูลสุย และสิ่งที่ขาดไม่ได้คือการสานความสัมพันธ์ ผู้แซ่จ้าวเคยดื่มสุรากับสาวใช้ของจวนฉางซิ่นอ๋องหลายครั้งและฮูหยินน้อยผู้นี้อยู่ในจวนของเขา นางเป็นลูกสะใภ้ของสาวใช้จวนฉางซิ่นอ๋อง และสามีของนางคือฉางสุยคนของสุยหยวนชิง”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น ”ผู้ติดตามที่ถูกตีจนตายในตอนกลางวัน คือฉางสุยสามีของเจ้าเหรอ?
ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าด้วยตาสีแดง
เดิมทีฝานฉางอวี้คิดว่าชายชราที่จู่ๆ ก็ตะโกนระหว่างการปล้นคุก เพราะพวกเขากลัวจะเป็นอันตรายต่ออนุของสุยหยวนฮวาย และเขากำลังตะโกนเพื่อปกป้องนายของตนเอง ในขณะนี้นางเดาได้อย่างคลุมเครือว่ามีบางสิ่งที่ซ่อนอยู่และถามว่า “ชายชราที่ตะโกนเรียกเจ้าหน้าที่ทหารในคุกคือพ่อสามีของเจ้าเหรอ?”
ผู้หญิงคนนั้นกลัวเกินไป นางจึงได้แต่พยักหน้า แก้มของนางเปียกโชกไปด้วยน้ำตา
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วหนักยิ่งขึ้น
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้หญิงคนนี้จะถูกส่งมาเป็นตัวแทนของอวี๋เฉียนเฉียน และถูกส่งไปตาย แม้ว่านางจะไม่คู่ควรที่จะเป็นตัวแทนนี้ แต่เนื่องจากความสัมพันธ์ในครอบครัวของสามีของนาง นางและลูกๆ ของนางก็ไม่สามารถหนีพ้นจากความตายได้
นางถามว่า “เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับตระกูลสุยบ้าง”
ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองทั้งน้ำตา เห็นได้ชัดว่านางต้องทนทุกข์ทรมานมากระหว่างเดินทางมายังไปเมืองหลวง
นางคงจำได้ว่าฝานฉางอวี้เป็นคนที่นำอาหารและเสื้อผ้ามาให้นางในคุก นางพูดทั้งน้ำตาว่า “แม่นาง ข้าเป็นเพียงสตรี ข้าเคยเป็นทาสในบ้านตระกูลสุย หลังจากแต่งงานกับสามี ข้าก็หยุดทำงานในตระกูสุย ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกบุรุษทำอะไรกันบ้าง”
ดูเหมือนจะไม่สามารถถามอะไรจากปากของผู้หญิงคนนี้ได้ แต่ชายชราเป็นบ่าวรับใช้ของจวนฉางซิ่นอ๋อง และเขาคงจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลสุยมากพอสมควร
เก็บมารดาและบุตรเอาไว้ก่อนและรอโอกาสที่จะชิงตัวชายชราในภายหลัง เมื่อคิดว่าหลานชายของเขามีส่วนเกี่ยวข้อง นางคิดว่านางอาจจะได้บางอย่างจากปากของชายชรา
ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิง และเซี่ยเจิงไม่ได้ถามคำถามอีกต่อไป เขาเพียงพูดกับจ้าวสวิน “คืนนี้ทั้งเมืองอยู่ภายใต้กฎการห้ามออกข้างนอกในยามวิกาล ไม่สะดวกที่จะพาตัวสองคนแม่ลูกนี้ไป เจ้าสะดวกที่จะให้พวกเขาอยู่ที่นี่กับเจ้าชั่วคราวหรือไม่?”
จ้าวสวินตอบว่า “สะดวก ท่านสามารถมารับพวกเขาได้ตลอดเวลา”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเล็กน้อย และจ้าวสวินก็เดินไปที่ประตูและแตะฝ่ามือของเขาเบาๆ หลังจากนั้นไม่นานชายชราก็กลับมาอีกครั้ง
จ้าวสวินสั่ง “พาสองแม่ลูกเข้าไปในบ้านก่อน แล้วส่งคนมาจับตาดูพวกเขาเพิ่ม”
หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นถูกพาตัวไป จ้าวสวินก็ยกมือขึ้นแล้วพูดกับเซี่ยเจิง “ท่านสั่งให้ข้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของจวนเว่ย ก่อนหน้านี้เว่ยเหยียนบอกว่าเขาป่วยอยู่ที่บ้านมาหลายเดือนแล้ว และเหยี่ยวและสุนัขที่เลี้ยงในบ้านก็ไม่ค่อยออกไปข้างนอก อย่างไรก็ตามเว่ยซวนบุตรชายของเขาได้สร้างปัญหามากมาย เมื่อเร็วๆ นี้เขาได้ทะเลากับบุตรชายของหานซ่างซูที่หอจิงเชวี่ย”
เว่ยเหยียนและสหายของเขาทะเลาะกันไม่ใช่แค่ครั้งหรือสองครั้ง เซี่ยเจิงดูสงบ
จ้าวสวินค้นพบสิ่งนี้ด้วย แล้วจึงกล่าวเสริมอย่างรวดเร็ว “ได้ยินมาว่าบุตรชายของหานซ่างซู ไม่เคารพฮูหยินของท่านอัครมหาเสนาบดี”
เมื่อเขาได้ยินว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับฮูหยินเว่ย ดวงตาสีเข้มของเซี่ยเจิงก็ขยับขึ้นเล็กน้อย
การปรากฏตัวของฮูหยินเว่ยในจวนเว่ยนั้นน้อยมาก อาจกล่าวได้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะคนอย่างเว่ยซวนที่สร้างปัญหามาตั้งแต่เด็ก เซี่ยเจิงแทบจะจำท่านป้าของเขาผู้นี้ไม่ได้
นางถือศีลและสวดมนต์ภาวนาตลอดทั้งวันโดยไม่เคยออกจากบริเวณลานบ้านของนางเลย บ่าวรับใช้ในจวนไม่ค่อยเอ่ยถึงฮูหยินเว่ยเลยด้วยซ้ำ ทำไมจู่ๆ บุตรชายของหานซ่างซูถึงไม่เคารพนาง?”
เซี่ยเจิงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
จ้าวสวินหยุดครู่หนึ่งราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านั้นเหมาะสมหรือไม่ “ทุกวันนี้มีการกล่าวโทษเว่ยเหยียนมากมายในราชสำนัก และมีข่าวลือในที่สาธารณะว่าเว่ยเหยียนนกำลังประสบปัญหา คุณชายเสเพลบางคนกล่าวว่าหลังจากตระกูลเว่ยล้มแล้ว เว่ยเหยียนไม่ได้เลี้ยงดูอนุและนักนางบำเรอไว้ จึงไม่สามารถเพิ่มคนใหม่เข้าเจี้ยวซือฟาง[1] ดังนั้นจึงไร้ประโยชน์ จากนั้นคนบางคนก็กล่าวถึงฮูหยินเว่ยโดยบอกว่าเว่ยเหยียนแต่งภรรยาเพียงคนเดียวมายี่สิบปีแล้วและไม่ได้รับอนุที่อ่อนโยนเลยสักคน ถึงแม้ฮูหยินเว่ยอายุมากแล้วแต่ก็คงจะงามมากเช่นกัน……”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงดูน่าเกลียดเล็กน้อยแล้ว จ้าวสวินเริ่มพูดแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดต่อ “บุตรชายของหานซ่างซู เมื่อเขาเมาก็พูดหยาบโลนว่ารูปร่างหน้าตาของฮูหยินเว่ยนั้นคงไม่ดีไปกว่าสาวใช้ที่หยาบกระด้างในบ้านของเขา ก่อนนางแต่งงานกับเว่ยเหยียน นางยังเป็นแม่นางน้อยอยู่ นางไปที่ค่ายทหารเพื่อตามหาเว่ยเหยียน จากนั้นนางก็กลายเป็นฮูหยินของเขา และสามารถจับเขาอยู่หมัดได้นานกว่ายี่สิบปี ทักษะด้านนั้นของนางต้องเยี่ยมยอดแน่……”
ทันทีที่เขาพูดจบ เหงื่อเย็นก็เริ่มไหลลงมาบนหน้าผากของจ้าวสวิน
เซี่ยเจิงถามว่า “เว่ยซวนทำอะไรกับคนเหล่านั้น?”
เสียงของเขาสงบราวกับว่าเขาไม่สนใจเรื่องนี้
จ้าวสวินตอบว่า “ว่ากันว่าเขาซี่โครงหักสี่ซี่และขาหักหนึ่งข้าง และหานซางซู่ขู่ว่าเขาจะฟ้องเว่ยซวน”
ริมฝีปากบางของเซี่ยเจิงพูดได้เพียงสองคำอย่างเย็นชา “คนโง่”
หานซ่างซูผูกตัวเองกับตระกูลหลี่ จึงกล้าพูดว่าเขาต้องการฟ้องเว่ยซวน นี่เป็นเพียงเพราะเขารู้ว่าเว่ยซวนไม่กล้านำคำพูดที่ไม่สุภาพเหล่านั้นของฮูหยินเว่ยไปปรากฏในศาล
จ้าวสวินคิดเกี่ยวกับคำสองคำนี้ และครู่หนึ่งเขาไม่เข้าใจความคิดของเซี่ยเจิงที่มีต่อฮูหยินเว่ย ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ไม่พูดอะไรเท่านั้น
เป็นที่แน่ชัดว่าเซี่ยเจิงและเว่ยซวนเข้ากันไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ควรมีทัศนคติที่ดีต่อฮูหยินเว่ยใช่ไหม
แต่เซี่ยเจิงพูดเพียงอย่างเย็นชา “ออกไป”
หลังจากที่จ้าวสวินอกไป ฝานฉางอวี้ก็ถามว่า “ชายหนุ่มที่ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองหลวงมักทำเรื่องเช่นนี้หรือ?”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้นแล้วมองดูนาง “เจ้าไม่พอใจแทนนางหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “แม้เว่ยเหยียนจะเป็นอัครมหาเสนาบดีที่กระทำสิ่งชั่วร้ายทุกอย่างและเว่ยซวนก็ไม่ใช่คนดี แม้ฮูหยินเว่ยจะเป็นคนไม่ดี นางอาจถูกทั้งใต้หล้าเรียกว่าคนเลวหรือคนโหดร้ายได้ แต่นางไม่ควรถูกทำให้อับอายด้วยคำพูดเช่นนั้น ดูเหมือนว่าไม่ว่าสตรีจะทำผิดพลาดอะไร พวกนางจะต้องได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างโหดร้าย แต่สองพ่อลูกตระกูลเว่ยได้ทำสิ่งชั่วร้ายมากมาย ทำไมคนอื่นถึงไม่ใจร้ายกับพวกเขาเช่นนี้?”
ขนตายาวของเซี่ยเจิงลดลงและเขาไม่พูดอะไรเลย
ฝานฉางอวี้มองไปที่เขา “เจ้าดูไม่ค่อยพอใจเช่นกัน ฮูหยินเว่ยดีกับเจ้าหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงตอบว่า “ไม่ดีและก็ไม่ร้ายเช่นกัน”
เขาเคยเกลียดเว่ยซวนและทุกครั้งที่เขาเห็นรอยยิ้มเหมือนพระโพธิสัตว์ของฮูหยินเว่ย เมื่อครอบครัวนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน เขาจะรู้สึกว่านางหน้าซื่อใจคดและน่ารังเกียจ
แต่หลายปีหลังจากออกจากจวนเว่ย เขาจะได้รับเสื้อคลุมกันหนาวหนึ่งหรือสองตัวที่นางเย็บด้วยตนเองส่งไปทางตอนเหนือเป็นครั้งคราว จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าฮูหยินเว่ยดูเหมือนจะไม่รู้จริงๆ ว่าเว่ยซวนปฏิบัติต่อเขาอย่างไร
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของเซี่ยเจิง โดยคิดว่าเขาสูญเสียมารดาไปตั้งแต่ยังเด็ก และบางทีเขาอาจได้รับการดูแลจากฮูหยินเว่ยเหมือนมารดาเมื่อเขายังเด็ก
แต่เนื่องจากสิ่งที่เว่ยเหยียนทำกับบิดามารดาของเขา ความเกลียดชังจะไม่หายไปอย่างแน่นอน
นางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วพูดว่า “ทำไมเราไม่ถือโอกาสตอนฟ้ายังมืด ไปตีบุตรชายหานซ่างซูผู้นั้นกันล่ะ”
แม้ว่านางจะไม่เคยพบกับสตรีที่กล้าไปกองทัพเพื่อตามหาเว่ยเหยียน แต่ฝานฉางอวี้ก็ชื่นชมนางจากก้นบึ้งของหัวใจ
ดวงตาสีเข้มของเซี่ยเจิงค่อยๆ หันมาหานาง
ฝานฉางอวี้กระพริบตาและกำลังจะลงมือ “เป็นความผิดของบิดาที่ไม่สั่งสอนบุตร ซ่างซูอะไรนั่นยังกล้าที่จะฟ้องคนอื่น ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คนดีเช่นกัน เขาคงตามใจบุตรชายทำเรื่องแย่ๆ รังแกหญิงสาวชาวบ้านและคนอ่อนแอเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นข้าจะตีเขาด้วย เพื่อที่เขาจะได้ไปขึ้นศาลไม่ได้!”
[1] อูฐผอมก็ยังคงมีขนาดใหญ่กว่าม้า - ครอบครัวที่ร่ำรวยแม้จะยากจนเพียงใด อย่างน้อยพวกเขาก็มีโอกาสอยู่บ้าง ซึ่งดีกว่าครอบครัวที่ยากจนทั่วไป
[2] เจี้ยวซือฟาง - คาดว่าเป็นสำนักสังคีต ซีรีส์จีนเวลาตระกูลใหญ่ทำผิด ผู้หญิงในจวนจะถูกส่งไปทำงานในสัำนักสังคีต