บทที่ 147
ลมอุดรส่งเสียงพัดโหยหวนออกไปนอกหน้าต่าง และแสงอันอบอุ่นในห้องก็ช่วยขจัดความหนาวเย็นในคืนที่เหน็บหนาว
เซี่ยเจิงมองหญิงสาวด้วยดวงตาที่ชัดเจนท่ามกลางแสงเทียน และอารมณ์อันมืดมนและรอยแผลเป็นในใจของเขาก็บรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์ เขายกมือขึ้นเล็กน้อย และดึงหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนของเขาภายใต้การจ้องมองที่สับสนของฝานฉางอวี้
ดวงตาสีดำของเขาจ้องมองไปในทิศทางเดียวอย่างสงบ แต่ภายใต้ความสงบนั้น ดูเหมือนจะมีอารมณ์ที่น่ากลัวมากขึ้นซ่อนอยู่ “ก็แค่ตระกูลหาน ต่อไปยังมีโอกาสมากมายที่จะจัดการ เจ้าหน้าที่และทหารของศาลต้าหลี่ต่างก็ตื่นตัวแล้วในคืนนี้ ดังนั้นจึงไม่เหมาะสมที่จะไปหาตระกูลหานอีก เจ้านอนสักพักเถอะแล้วข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่จินโจ้วย่วนตอนยามห้า”
การอาศัยอยู่ในจินโจ้วย่วนเปิดเผยทุกการเคลื่อนไหวของนางต่อราชวงศ์อย่างไม่ต้องสงสัย
การที่ฝานฉางอวี้สามารถออกมาได้ในคืนนี้ เป็นเพราะยังคงใช้อุบายเก่าๆ และแกล้งปลอมตัวเป็นทหารองครักษ์ที่เพื่อไปซื้อขิง พรุ่งนี้เช้าตอนยามห้า คนครัวของจินโจ้วย่วนจะออกมาซื้อวัตถุดิบอีกครั้ง ฝานฉางอวี้สามารถเปลี่ยนเสื้อผ้าและแอบเข้าไปในเวลานั้นได้
ฝานฉางอวี้โน้มตัวอยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยเจิง นางเพิ่งเสร็จสิ้นการปล้นในคุกในคืนนี้ ดังนั้นนางจึงไม่ง่วง อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งของเซี่ยเจิงที่ด้านหลังคอของนางทำให้นางเงยหน้าได้ยากเล็กน้อย นางทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นในท่าที่น่าอึดอัดใจแล้วพูดว่า “ข้ายังไม่ง่วง ข้าคิดว่าบ่าวรับใช้ของจวนฉางซิ่นอ๋องก็อยู่ในคุกเหมือนกัน ทำไมเราไม่ตีเหล็กตอนร้อนและไปปล้นคุกอีกครั้งล่ะ”
เมื่อนางลืมตาโตสีขาวดำและพูดอย่างจริงใจ นางค่อนข้างเป็นเหมือนนักเรียนที่ว่าง่ายเชื่อฟังมากที่สุดต่อหน้าอาจารย์ แต่จู่ๆ นางก็พูดอย่างสงบว่านางกำลังจะก่อคดีฆาตกรรมวางเพลิง
มือของเซี่ยเจิงซึ่งลูบผมยาวของนางหยุดชะงักชั่วคราว และเขาก็พูดไม่ออกอยู่หลายครั้ง
ฝานฉางอวี้ถามอย่างเชื่องช้า “ไม่ได้เหรอ?”
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นกดหน้าผาก เมื่อเขาลดสายตาลงมองนาง เขาก็ยกมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า “คืนนี้ไม่ได้แล้ว ศาลต้าหลี่อยู่ใกล้กับสถานที่ราชการใกล้เคียง เมื่อบังคับใช้กฎห้ามออกจากบ้านในยามวิกาล แม้แต่แมลงวันก็บินออกไปไม่ได้ แม้ว่าคืนนี้จะมีเจ้าหน้าที่และทหารจำนวนมากออกไปค้นหาโจรในเมือง ส่วนใหญ่เป็นคนจากกองทหารม้าห้าเมือง ศาลต้าหลี่จะป้องกันเป็นอย่างดี ถ้าเจ้าไปปล้นคุกในเวลานี้ เจ้าจะติดกับดักอย่างไม่ต้องสงสัย”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างจำยอม “ก็ได้”
นางไม่ชัดเจนนักเกี่ยวกับการวางกำลังทหารในเมืองหลวง และคิดว่าเจ้าหน้าที่และทหารจำนวนมากจากศาลต้าหลี่ถูกล่อออกไปหมดแล้วในคืนนี้ ดังนั้นคงเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่จะปล้นคุกต่อในทันทีเพื่อไม่ให้พวกเขาไม่ทันตั้งตัว
เซี่ยเจิงมองไปที่นางแล้วถามว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้เรียนรู้ศาสตร์แห่งสงครามอย่างละเอียดนัก?”
ฝานฉางอวี้เกาศีรษะ “ข้าเพิ่งกลับมาเมืองหลวงได้ไม่นาน และติดอยู่ที่จินโจ้วย่วนทุกวัน และไม่รู้ความรับผิดชอบของเจ้าหน้าที่แต่ละคน ข้าไม่กล้าหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ในกองทัพ การรบเกี่ยวข้องกับชีวิตและความตายของทหารหลายร้อยคน! หากข้าไม่รู้ถึงทักษะของเจ้าและข้า ที่แม้ว่าจะแอบเข้าไปในศาลต้าหลี่และปล้นคุกไม่ได้ แต่ก็จะไม่มีวันตกไปอยู่ในมือของเจ้าหน้าที่และทหาร ข้าจะไม่พูดเช่นนี้”
เซี่ยเจิงถามต่อว่า “เจ้าอ่านตำราทางทหารหลายเล่มที่ข้าให้ไปหรือยัง?”
ฝานฉางอวี้ยืดตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนกับนักเรียนที่ถูกบังคับให้ท่องจำบทกวีโดยอาจารย์ของเขา “ข้าอ่านตำราสองเล่มจบแล้ว และเพิ่งเริ่มอ่านเล่มที่สาม”
“เจ้าอ่านสองเล่มไหน?”
หลังจากที่เซี่ยเจิงถามคำถามนี้ ฝานฉางอวี้กำลังจะตอบ แต่มีเสียงดังอยู่ข้างนอก
“เปิดประตู เปิดประตู!”
“ใต้เท้า……นี่……นี่ไม่ได้นะขอรับ! คนที่อยู่ในร้านล้วนเป็นแขก จะมารบกวนฝันดีของผู้คนกลางดึกได้อย่างไร?”
“ศาลต้าหลี่ได้เสียนักโทษคนสำคัญของราชสำนักไป และตอนนี้กำลังค้นหาตามบ้าน หากเจ้ากล้าขัดขวาง เจ้าจะได้รับการปฏิบัติเสมือนเป็นคนร้าย!”
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงต่างก็เป็นผู้ฝึกวรยุทธ์และมีการได้ยินที่ดีมาก เมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอก ใบหน้าของพวกเขาก็ดูบูดบึ้งเล็กน้อย
เจ้าหน้าที่ทหารได้เข้ามาในลานแล้ว หากพวกเขาออกไปในเวลานี้ พวกเขาจะถูกค้นพบทันที และความพยายามทั้งหมดของพวกเขาจะสูญเปล่า
เมื่อเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ทหารเข้ามาใกล้เซี่ยเจิงก็ดับเทียนด้วยการสะบัดแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้าขึ้นพูดกับฝานฉางอวี้ “เปลี่ยนชาร้อนในกาน้ำชา เป็นน้ำเย็นในอ่าง”
ฝานฉางอวี้หยิบกาต้มน้ำบนโต๊ะแล้วเทชาทั้งหมดลงในบอนไซในห้อง จากนั้นตักน้ำเย็นจากอ่างลงไป
ชายชราชงชานี้เมื่อเขาพาพวกเขาเข้าไป ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเซี่ยเจิงจะทำอะไร แต่ในสถานการณ์นี้เป็นเรื่องเร่งด่วนและนางไม่สนใจที่จะถามเพิ่มเติม ดังนั้นนางจึงทำตามที่เขาบอกไปทีละอย่าง
ตอนที่นางวางกาน้ำชากลับบนโต๊ะ เซี่ยเจิงก็ลูบไปข้างเตียงแล้วเปิดกลไกบางอย่าง ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงอู้อี้เล็กน้อยของแผ่นหินที่ถูกผลักและดึง
เมื่อมองดูแสงจากคบเพลิงที่ลอดเข้ามาทางประตูและหน้าต่าง นางแทบจะไม่สามารถสังเกตได้ว่าเตียงยุบลง เผยให้เห็นพื้นที่อันมืดมิดที่สามารถรองรับคนสองคนที่นอนอยู่แทบไม่ได้
เซี่ยเจิงมองไปที่นาง “ซ่อนตัวเข้าไป”
ทันทีที่ฝานฉางอวี้นอนลง เซี่ยเจิงก็หมุนกลไกและก้าวเข้าไป
หากบีบคนอีกคนหนึ่งเข้าไปในพื้นที่ขนาดใหญ่เท่าโลงศพ มันก็จะคับแคบมากขึ้นทันที
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเกือบจะประสานกัน ไหล่ต่อไหล่ และการหายใจของกันและกันก็ได้ยินได้ชัดเจนในพื้นที่คับแคบนี้
โชคดีที่ในพื้นที่อันมืดมิดนั้นมืดสนิท จึงไม่มีใครมองเห็นใครได้ชัดเจน ดังนั้นการมองหน้ากันใกล้ๆ จะได้ไม่ลำบากใจเกินไป
ฝานฉางอวี้ได้กลิ่นสบู่บนเสื้อผ้าของเซี่ยเจิง อาจเป็นเพราะฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ แต่ก็ยังมีความหนาวเย็นจากน้ำแข็งและหิมะอยู่บ้างเขาไม่กล้าลงน้ำหนักทั้งหมดบนร่างกายนาง และใช้มือข้างหนึ่งประคองร่างกายขึ้นเล็กน้อย แต่ในพื้นที่เล็กๆ นี้ ท่าทางนี้กลายเป็นเรื่องยากเป็นพิเศษอย่างไม่ต้องสงสัย
ฝานฉางอวี้ลังเลและพูดว่า “หรือไม่ข้าอยู่ข้างบน”
แม้ว่านางจะมองไม่เห็นเขา แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังคงรู้สึกว่าเซี่ยเจิงหันศีรษะไปมองนางทันที เพราะมองไม่เห็น นางจึงทำได้เพียงอาศัยสัญชาตญาณในการรับรู้สภาพแวดล้อมโดยรอบ ความรู้สึกของการถูกจ้องมองโดยสัตว์ป่าในความมืดก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเซี่ยเจิงจับเอวของนาง ร่างกายของนางก็ตึงเครียด
หลังจากเปลี่ยนตำแหน่งด้วยความยากลำบาก ทั้งคู่ต่างก็เหงื่อออก ฝานฉางอวี้คิดว่าคงเป็นเพราะขาดการไหลเวียนของอากาศ
นางแคะหูและพยายามฟังการเคลื่อนไหวจากภายนอก แต่หัวใจของนางเต้นเร็วขึ้นเกินความจำเป็น นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะประสาทของนางตึงเครียดเกินไปหรือเพราะอย่างอื่น
แต่ฝานฉางอวี้สงสัยว่าเซี่ยเจิงได้ยินเสียงหัวใจเต้นราวกับกลองของนางหรือไม่?
อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงดูเหมือนจะมีกลองอยู่ในอกของเขาเช่นกัน และนางก็ได้ยินมันได้ชัดเจนโดยเฉพาะเมื่อนางนอนบนหน้าอกของเขา
ความเร็วไม่เร็วเท่าของนาง แต่มันเต้นแรงมากราวกับว่ามันจะกระทบใจใครบางคน
การหายใจของเซี่ยเจิงยังคงนิ่ง แต่ลมหายใจที่เป่าเข้าหูของนางดูเหมือนจะร้อนขึ้น
หูของฝานฉางอวี้ไวต่อความรู้สึกมาก และนางก็ต้องการหลบโดยไม่รู้ตัว
แต่ทันทีที่นางขยับศีรษะเล็กน้อย เซี่ยเจิงก็จับไหล่ของนางไว้แน่น เสียงของเขาสงบมาก แต่เพื่อที่จะลดเสียงของเขาลง มันจึงทุ้มต่ำกว่าปกติมาก “อย่าขยับ”
ในขณะนี้ก็มีเสียงดังอยู่ข้างนอกด้วย และเห็นได้ชัดว่าประตูถูกเตะเปิดออกอย่างรุนแรง
ฝานฉางอวี้ไม่กล้าเคลื่อนไหวอีกต่อไปอีกทันที และเพียงแค่นอนบนร่างของเซี่ยเจิง ฟังอย่างตั้งใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก
“ใต้เท้า ห้องนี้ว่างเปล่าและยังไม่มีแขก!” เจ้าของโรงเตี๊ยมที่ตามมาระหว่างทางยังคงคิดหนัก แต่เมื่อเขาเข้าไปในห้องและเห็นว่าไม่มีร่องรอยของใครอยู่ในห้องนี้ ดวงตาของเขาก็ขยับเล็กน้อย และเขาก็เริ่มคร่ำครวญอย่างโศกเศร้าทันที
หัวหน้าของเจ้าหน้าที่ทหารที่เข้าไปในบ้านเพื่อค้นหาก็เพิกเฉยและปล่อยให้ทหารระดับล่างเปิดกล่องและตู้ทั้งหมดที่สามารถเปิดในบ้านได้ แม้แต่ผ้าปูที่นอนก็ถูกดึงลงกับพื้น หลังจากที่พวกเขาเอื้อมมือออกไปเพื่อสัมผัสถึงความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่
เมื่อเห็นว่าพวกเขายังคงย้ายเครื่องเคลือบลายครามบนชั้นวางราวกับว่าพวกเขากำลังหากลไกในบ้าน เจ้าของร้านจึงร้องว่า “ไอ้หยา ใต้เท้า โปรดระมัดระวัง นี่คือเครื่องลายครามจากเตาเผาเกอเหยา[1] ถ้ามันเสียหาย ข้าจะอธิบายให้เถ้าแก่ฟังไม่ได้นะขอรับ……”
หัวหน้าทหารยังไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยให้ลูกน้องควบคุมตัวเอง
ฝานฉางอวี้นอนอยู่บนร่างกายของเซี่ยเจิง นางได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่และทหารที่กำลังค้นหาข้างเตียงในระยะไกล นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเครื่องลายครามแตกดังมาจากด้านนอก และเสียงตะโกนอันดังจากเจ้าหน้าที่และทหาร “บังอาจ!”
จู่ๆ หัวใจของนางก็รู้สึกตื่นตระหนกอีกครั้ง และปลายนิ้วของนางก็รัดแน่นบนเสื้อของเซี่ยเจิงโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะตระหนักถึงความกังวลใจของนาง และมือที่จับไหล่ของนางก็ถูกกดที่หลังคอของนาง เพื่อให้นางอยู่ใกล้เขามากที่สุด นิ้วที่ร้อนของเขาสัมผัสกับผิวหนังที่บอบบางของนาง แม้ว่าจะไม่มีทางที่จะก้าวข้ามมันไปได้ แต่ก็ยังร้อนมากจนฝานฉางอวี้หดตัวคอโดยไม่รู้ตัว
ปลายจมูกของนางปัดเบาๆ กับผิวหนังบริเวณด้านข้างคอของเซี่ยเจิง และการหายใจของเซี่ยเจิงก็หนักขึ้นในทันใด
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าความร้อนเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขา นางวางมือบนหน้าอกของเขาและสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่อยู่ใต้เสื้อคลุมแขนลูกศรหนาของเขา
ทำไมเขาถึงยังเหงื่อออก?
เป็นเพราะพื้นที่เล็กเกินไปและคนสองคนแออัดกันหรือเปล่า?
ฝานฉางอวี้คิดที่จะถอยห่างจากเขาเงียบๆ เพื่อให้เขาหายใจได้ง่ายขึ้น แต่มือของเซี่ยเจิงที่หลังคอของนางนั้นเหมือนกับเหล็ก ที่ไม่ขยับเลย และยังมีแนวโน้มที่จะกระชับเล็กน้อยอีกด้วย
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตกใจของเจ้าของร้านข้างนอ “ใต้เท้า เกิดอะไรขึ้น?”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้เคลื่อนไหวอีกต่อไป และเพียงแค่ตั้งใจฟัง
หัวหน้าทหารตบโต๊ะกลมด้วยฝ่ามือที่ใหญ่เท่าพัด “ข้ามาที่นี่ตอนดึกเพื่อค้นหานักโทษและอยากจะดื่มชาร้อนสักถ้วย ไม่ต้องพูดถึงชาเย็นที่อยู่ในกาน้ำชานั่นไม่มีรสชาด้วยซ้ำ กล้าดียังไงมาปฏิบัติต่อข้าอย่างไม่เคารพ”
เจ้าของร้านจะไม่ได้ยินความหมายของคำพูดของหัวหน้าทหารคนนี้ได้อย่างไร เจ้าหน้าที่และทหารของกองทหารม้าห้าเมืองมักจะใช้ข้อแก้ตัวต่างๆ เพื่อหาเงินจากพ่อค้า
ใบหน้าของเจ้าของร้านยังคงหวาดกลัว แต่ดวงตาของเขาสงบลง และเขาก็สบถด่าทันที “เสี่ยวเอ้อร์ขี้เกียจไปแอบอยู่ที่ไหน เจ้าไม่ได้เปลี่ยนชาเย็นชืดในห้องด้วยซ้ำ”
จากนั้นเขาก็พยักหน้าและโค้งคำนับหัวหน้าทหารแล้วพูดว่า “ใต้เท้าโปรดใจเย็น ใต้เท้าโปรดใจเย็น ข้าจะให้คนชงชาที่ดีที่สุดในร้านให้ท่าน”
ในขณะที่เขาพูด เขาไม่ลืมที่จะส่งถุงเงินให้หัวหน้าทหารด้วย
หัวหน้าทหารชั่งน้ำหนักถุงเงิน จากนั้นความโกรธบนใบหน้าของเขาก็คลายลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เอาเถิด ข้ายังมีภารกิจที่ต้องทำ และไม่มีเวลาดื่มชาแม้ครึ่งถ้วยของเจ้าหรอก!”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไป ตามด้วยทหารที่ควานหาไปทั่วห้องแต่ก็ไม่พบอะไรเลย
เจ้าของร้านมองใต้เตียงจากมุมหางตา จากนั้นโค้งคำนับและปิดประตูเมื่อออกไป แล้วส่งหัวหน้าทหารออกไปพร้อมกับคำเยินยอ
ในห้องฝานฉางอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะที่นางฟังเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่และทหารที่เดินจากไป นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอับชื้นหรือความร้อน และมีเหงื่อบางๆ ไหลออกมาบนหน้าผากของนาง
นางกระซิบกับเซี่ยเจิง “พวกเขาไปแล้ว”
คนข้างล่างไม่ตอบ
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจและยื่นมือออกไปคลำด้านข้างของกำแพงหิน พยายามหากลไกเพื่อเปิดช่องลับแล้วออกไป จู่ๆ มือที่กดหลังคอของนางก็ออกแรงอย่างไม่สามารถอธิบายได้
แต่ในพื้นที่เล็กๆ แม้แต่การดิ้นรนก็ยังเป็นไปไม่ได้ นางทำได้เพียงก้มศีรษะลงและริมฝีปากของนางก็ถูกจูบอย่างรุนแรงเล็กน้อย มันเป็นจูบที่อยากจะฉีกนางออกจากกันและกลืนนางอย่างรวดเร็ว ฟันของนางถูกดันออกอย่างรวดเร็วและหยาบคาบ และลิ้นใหญ่ก็รุกล้ำเข้าไป
เซี่ยเจิงเป็นเหมือนหมาป่าป่าที่หิวโหยมาตลอดฤดูหนาวและจ้องไปที่ชิ้นเนื้ออ้วนๆ เป็นเวลาสามวันโดยไม่ได้แตะต้อง ในช่วงเวลาที่เหตุผลของเขาพังทลายลง ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถระงับความหิวโหยที่เพิ่มขึ้นจากภายในกระดูกของเขา และอ้าปากฝังเขี้ยวเพื่อกัดเหยื่อของเขา
[1] เตาเผาเกอเหยา - หนึ่งในห้าเตาเผาอันโด่งดัง เตาเผาจุนเริ่มต้นในสมัยราชวงศ์ถังและเจริญรุ่งเรืองในสมัยราชวงศ์ซ่ง