บทที่ 157
ทหารม้าดำมืดที่อยู่ด้านล่างกำแพงวังกำลังเคลื่อนตัวพร้อมเพรียงกัน และทหารของสองกองพันที่อยู่เหนือกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อก็เผชิญหน้ากันเพื่อเตรียมพร้อมที่จะโจมตี
อย่างไรก็ตาม มีเสียงดาบแหลมคมดังออกมาจากด้านหลังประตูอู่ เว่ยเหยียนหันศีรษะเล็กน้อยและเห็นแสงเย็นของดาบสะท้อนอยู่ในในแสงไฟ
เซี่ยเจิงยกมุมปากขึ้น จับบังเหียนม้าในมือ และยิ้มอย่างสบายๆ แต่ให้ความรู้สึกกดดัน “ให้เขาพูดต่อไปเถอะ”
เขาอยู่ห่างจากความจริงเพียงหนึ่งก้าว และยิ้มอย่างสงบ แต่ไม่มีอะไรนอกจากความเย็นชาไม่รู้จบในดวงตาของเขา
มีเสียงรบกวนจากภายนอกฝูงชนอีกครั้ง มีรถม้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ม่านรถถูกยกขึ้น และองครักษ์เงาก็จับเว่ยซวนและฮูหยินเว่ยออกจากรถม้า และตะโกน “ฮูหยินเว่ยและเว่ยซวนอยู่ที่นี่แล้ว!”
บนยอดกำแพงเมือง รอยยิ้มของฉีหมินเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มือของที่วางอยู่บนอิฐเย็นๆ ของกำแพงเมืองซีดมาก เขามองไปที่เว่ยเหยียนแล้วพูดว่า “ฮูหยินและบุตรชายของท่านมาได้ทันเวลาพอดี ข้ารับประกันได้เลยว่าถ้าคนของท่านก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ศีรษะของพวกเขาจะตกลงกับพื้น!”
ฮูหยินเว่ยและเว่ยซวนต่างก็ถูกมัดไว้และในปากถูกยัดด้วยผ้าฝ้าย ฮูหยินเว่ยเห็นความโศกเศร้าและความรู้สึกผิดในดวงตาของเว่ยเหยียน นางทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นเมื่อนางต้องการส่งเสียงเท่านั้น ดังนั้นนางจึงส่ายศีรษะใส่เขา
ดวงตาของเว่ยซวนเหมือนกำลังจะระเบิด ราวกับว่าเขาโกรธมาก เขาออกแรงดึงเชือกที่ผูกไว้ที่ร่างกายของเขา เส้นเลือดใต้คอของเขาจึงนูนออกมา เชือกที่อยู่รอบศีรษะและคอของเขาถูกับผิวหนังของเขาเป็นเวลานานจนผิวหนังที่คอของเขาถลอก
เมื่อเซี่ยเจิงเห็นฮูหยินเว่ย ดวงตาเย็นชาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย และมุมริมฝีปากของเขาที่เดิมยกขึ้นก็ลดต่ำลงเล็กน้อย
คนที่ติดตามเว่ยเหยียนมองไปที่เขาทีละคน และรอคำสั่งจากเขา เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงออกคำสั่งอีกครั้ง “โจมตีเมือง”
คราวนี้ พวกพ้องของเว่ยเหยียนไม่ลังเลอีกต่อไป จึงดึงดาบออกจากเอวโดยตรงและตะโกน “โจมตีเมือง”
ชั่วขณะหนึ่ง กองพันหลักสองกองพันของกองพันทหารราบห้ากองพันซึ่งแต่ละกองนำโดยหัวหน้าของตนเอง กำลังต่อสู้กันในระยะประชิด กองพันบางส่วนจากสามพันกองที่อยู่ด้านล่างกำแพงเมืองได้บุกโจมตีประตูวังที่เพิ่งถูกปิดกั้น ในขณะที่กองอื่นๆ ยังคงเผชิญหน้ากับผู้คนที่เซี่ยเจิงนำมา
ฉีหมินทำท่าทางให้องครักษ์เงาด้านล่างกำแพงเมือง และองครักษ์เงาก็เอาผ้าฝ้ายที่ยัดอยู่ในปากของเว่ยซวนออกไปทันที เว่ยซวนมีความมุ่งมั่นอย่างมาก และเมื่อไม่มีสิ่งกีดขวางในปากของเขา เขาดูเหมือนหมาไนที่บ้าคลั่ง ด้วยดวงตาสีแดงสด และตะโกนด้วยความโกรธ “แน่จริงก็ฆ่าข้าเสียสิ!”
องครักษ์เงาไม่ได้ฆ่าเขา แต่เพียงบังคับให้เขาคุกเข่าลง สอดดาบเข้าไปในสะบักจากหลังของเขา และขยับอย่างแรง เลือดก็ซึมผ่านเสื้อผ้าของเขาและไหลออกมาทันที
เว่ยซวนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงนั้นบาดแก้วหู
เมื่อองครักษ์ดึงดาบออกมา เขาแทบจะคุกเข่าและล้มลงกับพื้น ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อที่เปียกโชกด้วยความเจ็บปวด และผมสกปรกของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเลือดที่พุ่งออกมาจากบาดแผลของเขาเอง
หลังจากที่เขามีพละกำลังเพิ่มขึ้นแล้ว เขาก็ขยับริมฝีปากและยังคงพูดเพียงประโยคเดียว “ฆ่าข้าเถอะ……”
ฮูหยินเว่ยถูกควบคุมโดยองครักษ์เงาอีกคนที่อยู่ข้างๆ นางยังมีผ้าฝ้ายยัดอยู่ในปากของนาง และนางก็ไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ได้ นางต้องการวิ่งไปหาบุตรชายของนาง แต่ถูกองครักษ์เงาจับไหล่ของนางไว้ มีเพียงดวงตาคู่เดียวที่แดงก่ำและบวมจากการร้องไห้จนแทบจะเป็นลม
เซี่ยเจิงเฝ้าดูทั้งหมดนี้ด้วยสายตาที่เย็นชา และจับง้าวในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย
บนกำแพงเมืองฉีหมินหัวเราะเยาะ “หัวใจของท่านอัครมหาเสนาบดีเย็นชาราวกับเหล็กจริงๆ ท่านไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของบุตรชายของเขาเองด้วยซ้ำ”
ขณะที่เขาพูด เขามองไปที่ฮูหยินเว่ยซึ่งกำลังร้องไห้และแทบจะยืนไม่ไหว และพูดอย่างใจเย็นว่า “ฮูหยินเว่ย ไม่จำเป็นต้องรู้สึกเศร้า ท้ายที่สุดแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อัครมหาเสนาบดีเว่ยทำเรื่องเช่นการเข่นฆ่าบุตรของตนเอง”
คำพูดเหล่านี้ปลุกระดมคลื่นนับพันด้วยหินก้อนเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องพูดถึงความตกใจของราชครูหลี่ที่อยู่ด้านข้าง แม้แต่ดวงตาของเซี่ยเจิงก็มืดมนลงเล็กน้อย
เว่ยเหยียนมีบุตรอีกเหรอ?
เว่ยเหยียนที่เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างเย็นชาและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและสง่างาม “หุบปาก!”
ในที่สุดสายตาของฉีหมินก็กลับมาที่เว่ยเหยียน และมองเขาจากระยะไกลจากกำแพงเมือง หลังจากความแค้นสิบเจ็ดปี เขาก็รู้สึกมีความสุขมากในใจ เขาหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “อัครมหาเสนาบดีท่านกลัวอะไร เมื่อท่านไปที่ตำหนักชิงหยวนเพื่อลักลอบมีความสัมพันธ์กับซูเฟย และวางแผนการสังหารหมู่ที่จิ่นโจวเพื่อสิ่งชั่วร้ายในท้องของซูเฟย ท่านสังหารเสด็จพ่อและน้องสิบหก ท่านไม่คาดว่าจะมีวันนี้สินะ”
เมื่อเทียบกับความสุขของฉีหมินที่การแก้แค้นอันยิ่งใหญ่ของเขากำลังจะถูกล้างแค้น ดวงตาของเว่ยเหยียนไม่มีอารมณ์อื่นใดนอกจากเจตนาฆ่า เขาสั่งอย่างช้าๆ “วันนี้ทุกคนที่อยู่ที่นี่จะต้องตาย”
พวกพ้องที่อยู่ข้างๆ เขาปล่อยพลุสัญญาณซึ่งกำลังจะพุ่งสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับประกายไฟยาวๆ แต่ถูกลูกธนูยิงลงมา ประกายไฟนั้นระเบิดขึ้นกลางฝูงชนราวกับประทัด
เว่ยเหยียนมองย้อนกลับไปและเห็นเซี่ยเจิงนั่งอยู่บนหลังม้า ถือธนูในมือข้างหนึ่ง มองเขาด้วยสีหน้าเย็นชาและความเกลียดชังที่กัดกินกระดูก “นี่คือเหตุผลที่ท่านสังหารบิดามารดาของข้าเหรอ?”
ฉีหมินหัวเราะบนกำแพงเมือง “น้องสาวและน้องเขยจะนับเป็นอะไร? หลังจากเหตุการณ์อันเลวร้ายนั้น ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับต้องการกล่าวโทษซูเฟย แต่เว่ยเหยียนได้เผาตำหนักชิงหยวน เผาซูเฟยและเด็กในท้องของนางไปด้วยกัน ทำลายศพและกำจัดหลักฐานอย่างไร้ร่องรอย!”
เขากัดฟันพูดประโยคสุดท้ายอย่างแรง
กำแพงวังซึ่งแต่เดิมเต็มไปด้วยการต่อสู้ ดูเหมือนจะเงียบไปชั่วครู่
เว่ยเหยียนยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว และสิ่งที่ออกมาจากริมฝีปากของเขายังคงเป็นคำว่า “ฆ่า” อันเย็นชา
ทั้งสามฝ่ายปะทะกันอีกครั้ง ฉีหมินเห็นว่าเว่ยเหยียนดูเหมือนจะไม่สนใจเกี่ยวกับชีวิตและความตายของฮูหยินเว่ยและบุตรชายของเขา ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและเขาพูดกับองครักษ์เงาด้านล่างกำแพงเมือง “อัครมหาเสนาบดีเว่ยเลือดเย็นมาก ดังนั้นส่งฮูหยินเว่ยและคุณชายเว่ยลงนรกก่อน!”
เมื่อเว่ยซวนได้ยินฉีหมินพูดความจริง เขาก็ล้มลงในแอ่งเลือดและมองไปที่ภาพเงาของเว่ยเหยียนที่ยืนอยู่ในระยะไกลโดยเอามือไพล่หลังของเขา กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาตึงเครียด แต่ดวงตาที่แดงก่ำยังคงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย และน้ำตาก็ไหลลงมาจากมุมหางตาของเขา เลื่อนลงมาที่ดั้งจมูกของเขาและตกลงไปในแอ่งเลือดด้านล่าง
เมื่อดาบขององครักษ์เงาฟันลงมา เขาไม่อยากดิ้นรนอีกต่อไป
มีเพียงฮูหยินเว่ยเท่านั้นที่ยังคงมองเขา ส่ายศีรษะและร้องไห้ ดูเหมือนนางอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกขัดขวางอีกครั้ง
เมื่อดาบพุ่งเข้าหาฮูหยินเว่ย เซี่ยเจิงก็ขว้างง้าวของเขากระแทกองครักษ์เงากระเด็นไปข้างหลังไกลออกไปหนึ่งจั้ง
ส่วนดาบที่ฟันใส่เว่ยซวนถูกหยุดโดยทหารหน่วยกล้าตายของตระกูลเว่ย ซึ่งปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนไม่ทราบ
พลุสัญญาณเจ็ดแปดลูกพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แม้ว่าพวกเขาต้องการสกัดกั้นด้วยลูกธนู แต่ก็ไม่สามารถหยุดพวกมันได้
กองทัพส่วนกลางและกองทัพโย่วเย่ยังคงเป็นฝ่ายของตระกูลหลี่ ความแข็งแกร่งของกองทัพส่วนกลางนั้นเทียบเท่ากับสองกองพัน แม้ว่าเว่ยเหยียนจะมีกองพันที่เหลืออีกสองกองพันของกองพันทหารราบห้ากองพัน กองทหารองครักษ์จินอู่ และกองพันสามพันกองพันชั้นยอดคอยช่วยเหลือ แต่ยังคงมีกระดูกที่แข็งแกร่งเช่นเซี่ยเจิงและถังเผยอี้อยู่ด้วย ทั้งสามฝ่ายแทบไม่สามารถตรวจสอบและถ่วงดุลซึ่งกันและกันได้
แต่ทันทีที่มีเสียงระเบิดใหญ่ดังมาจากวังหลวง ทหารหลายสิบคนถูกยิงด้วยปืนใหญ่โดยตรง ทุกคนรู้อยู่ในใจว่าความสมดุลของกระดานนี้เอนเอียงไปทางเว่ยเหยียนโดยสิ้นเชิง
องครักษ์จินอู่ที่ถูกราชครูหลี่ติดสินบนได้ถูกตัดคอแล้ว ราชครูหลี่มองไปที่อาวุธปืนใหญ่ที่ผู้บัญชาการองครักษ์จินอู่เข็นออกมาจากวังหลวง และมือของเขาที่ชี้ไปที่เว่ยเหยียนก็สั่นเล็กน้อย “เจ้า……เจ้าย้ายอาวุธจากกองพันทหารมาเสิ่นจีมายังวังหลวงไว้แล้ว?”
หิมะตกลงมา และเว่ยเหยียนยืนอยู่บนประตูเมืองอู่ที่มีเปลวงเพลิงลุกโชน ปล่อยให้ลมหนาวพัดเข้าสู่แขนเสื้อที่กว้างของเขาและส่งเสียงว่า “ถ้าข้าไม่โยนเหยื่ออย่างค่ายเสิ่นจีออกไป จะหลอกล่อให้พวกเจ้าติดกับได้อย่างไร”
มือของฉีหมินวางอยู่บนอิฐของกำแพงเมืองอย่างแรงจนข้อนิ้วของเขาโป่งพอง เขากัดฟันและมองดูเว่ยเหยียนอย่างเย็นชาซึ่งยืนอยู่ด้านล่างด้วยสีหน้าที่น่ากลัว
ถังเผยอี้และคนอื่นๆ ก็ดูน่าเกลียดเช่นกัน และถามเซี่ยเจิง “ท่านโหว แม่ทัพฝานไปที่ซีย่วน นางจะตกหลุมพรางของโจรเฒ่าเว่ยหรือไม่?”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ ด้วยความโกรธในดวงตาของเขา จู่ๆ เขาก็ตะโกนอย่างเย็นชา ดึงบังเหียน ยกง้าวขึ้นแล้วพุ่งตรงไปที่เว่ยเหยียนเพื่อสังหารเขา ลมแรงที่พัดผ่านม้าทำให้ถังเผยอี้หายใจไม่ออก
เขารีบสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาติดตามเขาไป จากนั้นพูดกับเฮ่อซิวอวิ๋น “หลานชาย ข้าและท่านโหวจะสู้กับโจรเฒ่าเว่ยที่นี่ เจ้าพาคนไปที่ซีย่วนเพื่อเป็นกำลังเสริมให้ฉางอวี้!”
เฮ่อซิวอวิ๋นตวัดทหารม้าคนหนึ่งลงจากหลังม้า และผมยาวที่มัดไว้ของเขาก็ร่วงหล่นลง ดูทุลักทุเลเล็กน้อย และใช้เวลาในการตอบกลับ “ถ้าเว่ยเหยียนวางตาข่ายลากอวนในซีย่วนจริงๆ ไม่ว่าจะไปกี่คน ก็จะไม่ช่วยอะไร มีเพียงกำจัดหัวโจรเฒ่าเว่ยเท่านั้นที่จะช่วยแม่ทัพฝานและคนอื่นๆ ได้!”
ถังเผยอี้มองไปที่เซี่ยเจิงที่อยู่ตรงหน้าเขาซึ่งเหมือนกับเทพเจ้าแห่งการสังหารที่ฟันแทงแม่ทัพหลายคนที่อยู่รอบๆ เว่ยเหยียน เขาตบก้นม้าของเขาแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปช่วยท่านโหว!”
กระบองทองคำพุ่งเข้าหาเขาจากการแทงในแนวทแยง ถังเผยอี้รีบเอนตัวไปด้านหลังและเกือบจะนอนราบบนหลังม้าเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตี จากนั้นกระบองหนักก็ตกลงมากระแทกเอวและหน้าท้องของเขา ถังเผยอี้รีบสกัดกั้นก่อนที่จะรับกระบอง แต่มือของเขาชาตั้งแต่ง่ามมือไปจนถึงแขนทั้งหมด
“ท่านแม่ทัพ!”
เฮ่อซิวอวิ๋นเห็นสถานการณ์ของถังเผยอี้อยู่ไม่ไกล ปลายหอกของเขาที่มีพู่สีขาวลอยไปในอากาศ แทงตรงไปที่ประตูชีวิตของชายคนนั้น
เขาถ่มน้ำลายลงบนพื้นและพูดด้วยความกลัวอย่างต่อเนื่อง “ให้ตายเถอะ คนผู้นี้เป็นใคร ข้าอยู่ในกองทัพมาหลายสิบปีแล้ว แต่ข้าไม่เคยพบคนเช่นนี้มาก่อน”
ชายคนนั้นหันเหหอกที่เฮ่อซิวอวิ๋นแทงด้วยกระบองของเขา และโจมตีด้วยกระบองของเขาอีกครั้ง เฮ่อซิวอวิ๋นถูกชายคนนั้นโจมตีและม้าของเขาตกใจไปหลายก้าว นิ้วชาของเขากางออกเล็กน้อย แล้วจับด้ามหอกอีกครั้ง และพูดว่า “เป็นการโจมตีที่รุนแรงมาก”
คนที่อยู่ตรงข้ามแค่หัวเราะ “บุตรชายของเฮ่อจิ้งหยวนเหรอ? วรยุทธ์ของเจ้ายังด้อยกว่าพ่อของเจ้ามาก”
เฮ่อซิวอวิ๋นตะโกนและถามว่า “เจ้ารู้จักท่านพ่อของข้าหรือ เจ้าเป็นใคร?”
ชายคนนั้นพูดอย่างเย็นชา “คนตายไม่จำเป็นต้องรู้นามข้า และบุตรชายของคนทรยศเฮ่อจิ้งหยวนก็ไม่คู่ควรที่จะรู้จักนามข้า”
เฮ่อซิวอวิ๋นกัดกรามของเขาแน่น และเมื่อเขาถูกกระตุ้น เขาเอาหอกจ่อที่ท้องม้าแล้วพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง “ท่านพ่อของข้ารับใช้ชาติบ้านเมืองมาทั้งชีวิต ลูกน้องของเว่ยเหยียนมีคุณสมบัติใดที่จะตัดสินเขา! หลังจากที่ข้าฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเว่ยเหยียนเพื่อล้างแค้นให้กับท่านพ่อของข้า!”
ชายที่อยู่อีกด้านหนึ่งเอียงศีรษะเล็กน้อยและหลบหอกที่แทงมาของเฮ่อซิวอวิ๋น เขาเหวี่ยงกระบองสีทองขึ้นแล้วตีเฮ่อซิวอวิ๋นเข้าที่แขน ทันใดนั้นเฮ่อซิวอวิ๋นก็รู้สึกว่ากระดูกแขนของเขากำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ม้าที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็โจมตีเฮ่อซิวอวิ๋นอย่างแรงที่ท้องด้วยกระบองของเขาอีกครั้งในเวลาเดียวกัน เขาส่งเสียงครวญคราง
ดูเหมือนว่าอวัยวะภายในทั้งหมดจะถูกทำลายจากการตีในครั้งนั้น เฮ่อซิวอวิ๋นกระอักเลือดออกมาเต็มคำและลอยไปข้างหลังตกจากหลังม้า
“หลานชาย–”
ดวงตาของถังเผยอี้แทบจะถลนออกมา และเขาก็คำรามและโจมตีชายคนนั้นอีกครั้ง แต่ในไม่ช้าเขาก็ถูกตีตกจากหลังม้าด้วยกระบองของเขา
ชายบนหลังม้ามองลงไปที่ถังเผยอี้และเฮ่อซิวอวิ๋นและเยาะเย้ย “แก้แค้นเหรอ แก้แค้นอะไร ถ้าท่านอัครมหาเสนาบดีไม่รับเฮ่อจิ้งหยวนเขามาในตอนนั้น เขาก็ยังคงต่อสู้เพื่อชามโจ๊กเน่าๆ กับสุนัขป่าท่ามกลางหิมะ จะมีความสำเร็จดั่งเช่นวันนี้ที่ไหน?”
เฮ่อซิวอวิ๋นกุมหน้าท้องของเขา และจ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง และพูดด้วยความยากลำบาก “สำหรับบุญคุณนี้……ท่านพ่อของข้าได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตของเขาในการจงรักภักดีต่อเว่ยเหยียนไปแล้ว ทำไมเว่ยเหยียนถึง……ถึงยังคิดจะสังหารท่านพ่อของข้า?”
ชายบนหลังม้าหัวเราะเยาะ “ถ้าเขาเฮ่อจิ้งหยวนยังมีชีวิตอยู่ ตระกูลเฮ่อของเจ้าก็ไม่ควรได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ควรถูกจำคุก!”
เขาไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป และเขาก็ยกกระบองขึ้นเพื่อสังหารเฮ่อซิวอวิ๋นโดยตรง มีเสียงดังของอาวุธปะทะกันในอากาศ
ง้าวยาวที่แกะสลักด้วยลวดลายฉยงฉี[1]สกัดกั้นกระบองสีทอง
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ชายหนุ่มผู้เคร่งครัดบนหลังม้าที่ถือง้าวด้วยมือเดียวเพื่อสกัดกั้นกระบองของเขาและยิ้ม “วรยุทธ์ของท่านโหวน้อยได้รับการฝึกฝนเป็นอย่างดีในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และไม่ได้ทำให้แม่ทัพเซี่ยต้องอับอาย”
เมื่อคนของเว่ยเหยียนพูดถึงเซี่ยหลินซานอีกครั้ง เซี่ยเจิงดูเหมือนจะมีดาบน้ำแข็งซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา แต่เขาไม่ได้มองชายคนนั้นด้วยซ้ำ และบอกกับถังเผยอี้เท่านั้น “พาเขาออกไป”
ถังเผยอี้และเฮ่อซิวอวิ๋นได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ พวกเขารู้ว่าการอยู่ที่นี่คงช่วยอะไรได้ไม่มาก ดังนั้นพวกเขาจึงประคองกันและกันและถอยกลับไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยในขณะนี้
ชายคนนั้นดึงกระบองที่เซี่ยเจิงสกัดกั้นไว้กลับมา เขาขยับข้อมือของเขา และพูดด้วยเจตนาฆ่าที่คมกริบราวกับดาบในดวงตาที่ยิ้มแย้มของเขา “เว่ยเชิ่งไม่มีพรสวรรค์ แต่อย่างน้อยก็ได้สอนวรยุทธ์ของท่านโหวมาไม่กี่ปี และวันนี้เป็นโอกาสอันดีที่จะได้เรียนรู้จากท่านโหว”
เขาเป็นกลุ่มทหารหน่วยกล้าตายที่เก่าแก่ที่สุดที่ติดตามเว่ยเหยียน และเขาได้รับแซ่เว่ยเมื่อนานมาแล้ว
ทันทีที่เขาพูดจบ กระบองทองคำในมือของเขาก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้จัก และมันกลายเป็นแส้ทองคำเก้าท่อน โดยมีโซ่เหล็กเชื่อมต่อกับแต่ละส่วนของแส้สีทอง และมันถูกโยนตรงไปยังเซี่ยเจิงราวกับงูพิษ
เซี่ยเจิงมองดูอย่างเย็นชาขณะที่แส้สีทองราวกับงูเหลือมสีทองเข้ามาใกล้ โดยไม่ได้ยกง้าวขึ้นเพื่อหยุดมัน เมื่อมันกำลังจะมาถึงหน้าของเขาเท่านั้น เขาก็เบี่ยงตัวออกไปและในเวลาเดียวกันเขาก็คว้ามือออกไปราวกับสายฟ้าและสกัดกั้นแส้ทองคำ
เว่ยเชิ่งออกแรงดึงและพบว่าเขาและเซี่ยเจิงมีกำลังพอๆ กันในการต่อสู้ เขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจใดๆ เลย เขากลับยิ้มให้เซี่ยเจิง
ครู่ต่อมา ตะขอทองคำจำนวนมากก็งอกออกมาจากทางแยกของแส้ทองคำ และมือของเซี่ยเจิงที่ถือแส้ทองคำก็มีหยดเลือดไหลออกมาทันที
แส้ทองคำเก้าท่อนมีชื่อเสียงว่าเป็นอาวุธที่น่ากลัวในหมู่อาวุธ หลายคนใช้เป็นอาวุธลับ และแส้ทองคำเก้าท่อนที่ดัดแปลงโดยเว่ยเชิ่งโดยใช้กระบองทองคำนั้นแย่กว่านั้นอีก
เขาพูดอย่างไม่เห็นด้วย “บทเรียนสุดท้ายที่ข้าต้องการสอนท่านโหว คือกฎนั้นใช้สำหรับผู้ที่ปฏิบัติตามกฎเท่านั้น สำหรับผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามฎเกณฑ์ การพูดถึงกฎเกณฑ์และศีลธรรมเป็นเรื่องน่าขบขัน”
……
บนกำแพงเมือง อาวุธปืนใหญ่ขององครักษ์จินอู่คอยปราบปรามพวกเขา และทหารสองกองพันที่อยู่ในมือของราชครูหลี่และฉีหมินก็เสียเปรียบอย่างรวดเร็ว
องครักษ์เงาของฉีหมินมองเซี่ยเจิงและเว่ยเหยียนที่อยู่ข้างล่างแล้วจึงรีบพูดทันที “พระนัดดา กระหม่อมจะพาท่านออกไปจากที่นี่ก่อน! ขุนเขายังอยู่ ใยต้องกลัวไร้ฟืนเผา!”
ฉีหมินเพียงแค่มองย้อนกลับไปและเดินไปข้างหน้าต่อไปพร้อมกับผู้พิทักษ์เงาของเขา
เมื่อปืนใหญ่ยิงออกจากกระบอก ลอยผ่านประตูพระราชวังอันยาวไกล และตกลงไปที่ฉีหมินและพรรคพวกของเขา ฉีหมินรู้สึกว่าโลกทั้งใบเต็มไปด้วยเสียงรบกวน แต่เขาไม่สามารถได้ยินอะไรชัดเจน
องครักษ์เงาที่ภักดีที่สุดตะโกนอะไรบางอย่างแล้วผลักเขาออกไปด้านข้าง ฉีหมินไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเมื่อหลังของเขาชนกับก้อนอิฐที่เย็นและแข็งของกำแพง
เขาถูกดึงขึ้นมาและวิ่งไปข้างหน้าต่อไป ฉีหมินมองย้อนกลับไปและเห็นว่าหลุมปืนใหญ่ขนาดใหญ่กลายเป็นสีดำไหม้ อิฐหลายก้อนบนกำแพงเมืองถูกระเบิดออกจากกัน และองครักษ์เงาหลายคนที่เคยปกป้องเขาก่อนหน้านี้ก็เสียชีวิตไปแล้ว
ใบหน้าของราชครูหลี่ครึ่งหนึ่งเละ อีกครึ่งหนึ่งยังคงสภาพเดิม แต่ดวงตาของเขายังคงเปิดอยู่และมองไปในทิศทางของเขา
ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนยังคงมาที่นี่ หนาแน่นเหมือนตาข่ายขนาดใหญ่
หนีไม่พ้น……
ฉีหมินคิดอย่างสิ้นหวังเล็กน้อย
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเหตุการณ์เพลิงไหม้ในตำหนักตงกง เสด็จแม่ของเขาเอาหน้าของเขาแนบกับอ่างถ่านแล้วพูดกับเขาขณะร้องไห้ว่า “หมินเอ๋อร์ มีเพียววิธีนี้เท่านั้นที่เจ้าจะรอดพ้นจากความตายได้……”
สิบเจ็ดปีที่แล้ว ใบหน้าของเขาถูกเผาไหม้จนแทบสิ้นชีวิต สิบเจ็ดปีต่อมาเขาจะต้องทำอย่างไรจึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้?
เมื่อลูกศรอันแหลมคมแทงทะลุหน้าอกของเขา เขาก็โซเซภายใต้สายตาที่หวาดกลัวขององครักษ์เงา เขาค่อยๆ คุกเข่าลงโดยจับกำแพงวังอันเย็นเยือก เลือดไหลออกมาจากปากของเขา แต่ในเวลานี้เขากลับสงบมาก
เขาหัวเราะเสียงแหบแห้งและพูดว่า “เราคิดว่าเราวางอุบายทั้งหมดแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะด้อยกว่าเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าชายชราผู้โหดเหี้ยมตระกูลเว่ย”
หัวหน้าองครักษ์เงาตัดลูกธนูยาวบนหลังของเขาออกแล้วพูดว่า “ตราบใดที่กระหม่อมยังมีชีวิตอยู่ กระหม่อมจะพาพระนัดดาออกไป!”
ฉีหมินเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อย เขานั่งพิงกำแพง เสียงการต่อสู้ด้านล่างกำแพงเมืองค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เมื่อเขาได้ยินมัน เขาเอียงศีรษะและมองลงไปผ่านรั้วหินแกะสลัก เมื่อเขาเห็นเซี่ยเจิงถูกล้อมรอบไปด้วยเว่ยเชิ่งและทหารหน่วยกล้าตายกว่าสิบคนของตระกูลเว่ย เขาก็หัวเราะกับตัวเอง “เสด็จพ่อของเรากับเซี่ยหลินซานเสียชีวิตในจิ่นโจวด้วยกัน ไม่คาดคิด สิบเจ็ดปีต่อมาเราและเซี่ยเจิงจะยังคงตายด้วยกันด้วยฝีมือของตาเฒ่าเว่ยเหยียน”
……
ตะขอสีทองที่ซ่อนอยู่ในแส้สีทองของเว่ยเชิ่งมีหนาม หากดึงมันออกมาอย่างแรง มันจะฉีกเนื้อชิ้นใหญ่ออกมาด้วย
เมื่อนิ้วของเขาประสานกัน ใบหน้าของเซี่ยเจิงก็ซีดลงเล็กน้อย แต่เขาไม่คร่ำครวญเลยด้วยซ้ำ ความเยือกเย็นและเจตนาฆ่าในดวงตาของเขายิ่งแย่ลงไปอีก และมือที่ถือแส้ทองคำก็มีแนวโน้มที่จะกระชับขึ้นเล็กน้อย
ในที่สุดรูปลักษณ์แห่งความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเว่ยเชิ่ง แต่ก่อนที่เขาจะได้เคลื่อนไหวอีกครั้ง เซี่ยเจิงก็ใช้หลังมือของเขาพันแส้สีทองไปรอบๆ มือของเขาแล้วจึงดึงอย่างแรง เว่ยเชิ่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถูกเซี่ยเจิงดึงลงมาจากม้าและร่วงหล่นมาหาเขา
อย่างไรก็ตามเว่ยเชิ่งก็เป็นทหารมากประสบการณ์ และกระบองทองคำอีกอันก็เปิดใช้งานกลไกของมันอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนกระบองทองคำให้เป็นแส้ และเหวี่ยงมันไปที่คอของเซี่ยเจิง
หากถูกพันด้วยแส้เก้าท่อนที่มีหนามสีทองซ่อนอยู่ก็เท่ากับตาย
ขณะที่เซี่ยเจิงยกง้าวขึ้นเพื่อสกัดกั้น ทหารหน่วยกล้าตายอีกคนหนึ่งของสกุลเว่ยก็เข้ามาหาเขาด้วยดาบ ง้าวของเซี่ยเจิงยังคงพันอยู่รอบแส้สีทองของเว่ยเชิ่ง เขาเหวี่ยงมันอย่างแรงเพื่อบังคับให้เว่ยเชิ่งปล่อย จากนั้นจึงสกัดกั้นดาบของคู่ต่อสู้ด้วยง้าวของเขา
ด้วยมือเดียว เขาบังคับให้คู่ต่อสู้ถือดาบด้วยมือทั้งสองข้าง และไม่สามารถระงับการโจมตีได้อีกต่อไป
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเกือบจะในพริบตา เว่ยเชิ่งสูญเสียแส้ทองคำไปอีกหนึ่งอัน เขาเห็นจังหวะที่เหมาะสมและคว้าแส้ทองคำที่เซี่ยเจิงยังคงถืออยู่
นี่เกือบจะเป็นทางตัน แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเซี่ยเจิงจะปล่อยแส้ในมือของเขาทันที และหนามยาวครึ่งชุ่นก็เจาะลึกเข้าไปในฝ่ามือของเขา ทันใดนั้นเขาก็ปล่อยมือ และหนามนั้นก็ขูดฝ่ามือของเว่ยเชิงจนเต็มไปด้วยเลือด
อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงล็อคคอของเว่ยเชิ่งด้วยมือที่เปื้อนเลือดอย่างแม่นยำ และยกบุคคลนั้นขึ้นด้วยมือเดียว
ผิวหนังและเนื้อถูกขูดออกมากเกินไป และกระดูกนิ้วที่เปื้อนเลือดสามารถมองเห็นได้จางๆ ท่ามกลางเลือดที่พลุ่งพล่าน ยังไม่มีความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขา และยังมีแววตาเย็นชาเล็กน้อย “มันเป็นของที่ไม่คู่ควรที่ทำจากสิ่งที่ไม่คู่ควรแค่นั้นเอง”
……
ไม่ไกลนัก พวกพ้องที่อยู่ข้างๆ เว่ยเหยียนที่มองดูฉากนี้ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว พวกเขากลืนน้ำลายและมองดูเว่ยเหยียน “ท่านอัครมหาเสนาบดี ดูสิ……”
ดวงตาที่เย็นชาของเว่ยเหยียนจ้องไปที่เซี่ยเจิงเป็นเวลานานก่อนที่เขาจะพูดว่า “ยิงธนู”
คนสนิทเหลือบมองไปที่เว่ยเหยียนอีกครั้งและไม่กล้าที่จะดำเนินการทันที
เว่ยเหยียนยังคงไม่มองไปทางอื่น เขายืนตรงโดยเอามือไพล่หลัง เขาเย็นชาราวกับก้อนหินหรือบอลเหล็ก เขาสั่งอย่างเย็นชา “หลังจากฝึกฝนมานานกว่าสิบปี เขาก็เติบโตขึ้นมาเป็นนักรบที่กล้าหาญและบ้าบิ่นเท่านั้น หากเขากล้านำคนมาแค่นี้ และหวังจะเลียนแบบผู้อื่นบีบบังคับให้ฝ่าบาทสละราชบัลลังก์ เขาก็ควรต้องตระหนักว่าร่างกายและศีรษะของเขาจะอยู่คนละทิศละทางกัน”
ลูกธนูสั้นยิงออกมาจากตรงกลาง มุ่งตรงไปที่หลังของเซี่ยเจิง
มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น และลูกธนูสั้นก็พลาดไปอีกหนึ่งดอก
สุดถนนสายยาวมีเสียงกีบม้าดังสนั่น แม่ทัพหญิงที่ขี่ม้านำอยู่ข้างหน้าร่างกายอาบย้อมไปด้วยเลือด มือข้างหนึ่งถือคันธนูและอีกมือหนึ่งบังคับสายบังเหียน ดวงตาของนางดุร้ายราวกับเสือ “โจรเฒ่าน่ารังเกียจ”
หิมะที่ตกหนักได้หยุดลงแล้ว และแสงสีแดงก็มองเห็นได้จางๆ บนท้องฟ้าที่มีหมอกหนา
ใกล้จะรุ่งสางแล้ว
ผมของฝานฉางอวี้ปลิวไสวท่ามกลางลมหนาว ดูเหมือนจะเปล่งประกายเป็นประกายสดใสและงดงามราวกับแสงอาาทิตย์ยามเช้า
เซี่ยเจิงหันกลับมามองนางจากระยะไกล ทั้งสองคนผ่านประสบการณ์การรบอันนองเลือดมาแล้วหลายครั้ง และใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยเลือดที่เปียกชื้น ดวงตาที่ดุร้ายของพวกเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อสบตากัน
เว่ยเหยียนมองไปที่ฝานฉางอวี้ที่กำลังขี่ม้ามาหาเขา ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงสั่งต่อไป “ยิงธนูออกไป”
ครั้งนี้ไม่ใช่ลูกธนู แต่เป็นห่าธนู ฝานฉางอวี้แทบจะกัดฟันของนางจนเลือดออกขณะอยู่บนหลังม้า
มันเยอะมาก! นางไม่มีทางหยุดมันได้!
โชคดีที่เซี่ยเจิงเตรียมพร้อมในครั้งนี้ เขาโยนเว่ยเชิ่งออกไป เหวี่ยงง้าวของเขาและกวาดทหารหน่วยกล้าตายออกไป ปิดกั้นลูกธนูที่หนาแน่น
หลังจากเว่ยเชิ่งถูกเซี่ยเจิงโยนทิ้งไป ก็ฟื้นคืนลมหายใจ เขาหยิบดาบยาวขึ้นมาจากพื้นแล้วแทงเซี่ยเจิงที่ด้านหลังอีกครั้ง ฝานฉางอวี้กังวลมาก นางอยู่ห่างจากเซี่ยเจิงอีกเพียงไม่กี่จั้ง นางเอื้อมมือไปหยิบลูกธนูที่หลัง แต่ไม่มีลูกธนูในกระบอก ดังนั้นนางจึงได้แต่ตะโกน “ระวัง!”
“พึ่บ–”
มันเป็นเสียงของอาวุธแหลมคมที่แทงทะลุเนื้อหนัง และเลือดก็ไหลออกมา
แต่ไม่ใช่เซี่ยเจิงที่ถูกดาบแทง
เว่ยซวนมองลงไปที่ดาบเปื้อนเลือดที่แทงเข้าไปในหน้าอกของเขา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง เขายิ้มด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งและดูถูกเหยียดหยาม “เราเป็น……พี่น้องกันมา……มา มากกว่าสิบปีแล้ว แต่ข้าไม่เคยถือว่าเจ้า……เป็นพี่น้องของข้า วันนี้……ก็ไม่ใช่เช่นกัน แต่ดาบเล่มนี้ตอบแทนเจ้า……ที่ช่วยท่านแม่ของข้า”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็กระอักเลือดและคุกเข่าลง แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่เว่ยเหยียน ซึ่งเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความคับข้องใจในฐานะบุตรชาย
เว่ยฮูหยินซึ่งเพิ่งถูกคนของเว่ยเหยียนปล่อยตัว จ้องมองฉากนี้ด้วยความงุนงง คราวนี้นางไม่ได้ร้องไห้และหมดสติไปเลยด้วยซ้ำ
การแสดงออกของเว่ยเหยียนดูเย็นชาเช่นเคย และดวงตาของเขาดูเหมือนจะไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เมื่อเว่ยเชิ่งพบว่าเว่ยซวนเสียชีวิตด้วยมือของเขาเอง เขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง พลธนูที่อยู่ห่างไปไกลต่างมองหน้ากันด้วยความสับสน
เซี่ยเจิงมองไปที่เว่ยซวนที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ เขานั่งยองๆ ลงโดยมีง้าวอยู่ในมือ และปิดตาของเขาด้วยมือที่เปื้อนเลือด
ฝานฉางอวี้เกือบจะกลิ้งตกจากหลังม้า นางเหลือบมองที่เซี่ยเจิง ความโกรธและความกลัวครั้งก่อนหน้าไม่ได้หายไป นางยกดาบใหญ่ฟาดใส่เว่ยเชิ่งโดยตรงและตะโกน “โจรกบฏต่ำช้า ตายซะ!”
นางเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา กวัดแกว่งดาบใหญ่ที่สูงยาวกว่าตัวนางเอง และการเคลื่อนไหวทั้งหมดของนางก็เปิดกว้าง เว่ยเชิ่งยังคงงุนงงเพราะการตายของเว่ยซวน และเขาไม่มีอาวุธอยู่ในมือ เขาสูญเสียโอกาสไปชั่วขณะหนึ่ง และถูกควบคุมทุกวิถีทาง และถูกบังคับให้ล่าถอยอย่างต่อเนื่อง
[1] ฉยงฉี - สัตว์ปีศาจแห่งความยุยง ตามตำราซานไห่จิง ฉยงฉีถูกพรรณนาว่าเป็นสัตว์บินได้ รูปร่างเหมือนเสือ รู้ภาษามนุษย์ และชอบกินคน เมื่อมีคนทะเลาะกัน มันจะเลือกกินผู้ที่มีปัญญา ยิ่งไปกว่านั้นมันจะล่าอาหารให้มนุษย์ที่ชั่วร้าย เชื่อกันว่าฉยงฉีอาศัยอยู่ภูมิภาคทางตอนเหนือของจีน